အပိုင်း ၄၅၂

နျဥ်ယွိယွမ်သည် ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် လက်လှမ်းကာ မော့ချူး၏ လက်ထဲမှ ဝေါ့ကီတော့ကီကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

“တိတ်စမ်း!” သူ၏ အေးစက်သော အသံသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ နျဥ်ယွိယွမ်၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ပြတ်သားနေသည်။ “မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာ သေဖို့ ပြင်နေကြတာလား”

နျဥ်ယွိယွမ်သည် အလွန်အစွမ်းထက်သောကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခြားသူများထက် သာလွန်သောကြောင့်လားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ သို့သော် သူပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်တည်း စျေးတစ်ခုလို ဆူညံနေသော ဝေါ့ကီတော်ကီမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

“မင်းတို့ နောက်ကနေ ဖုတ်ကောင်နဲ့ ကြုံရရင် ဝိုင်းပတ်မခံရသရွေ့တော့ လှမ်းရိုက်! အားကုန် ထိုးနှက်ကြ!” သူပြောရင်း နျဥ်ယွိယွမ်သည် ကားကို အားကုန် ခြစ်နေသော ဖုတ်ကောင်အနည်းငယ်ကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူသည် တည်ငြိမ်သောအရှိန်ဖြင့် ဆက်ပြောခဲ့သည်။ “ရှေ့က ကားကိုတော့ စိတ်မပူနဲ့။ လမ်းပိတ်နေတဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေကို အရင် ရှင်းပစ်ရမယ်။ အဲဒါမှ ငါတို့ အပြင်ထွက်ဖို့ အခွင့်အရေးရမယ်။”

သူပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်တည်း လူတိုင်းသည် သူတို့၏ ကျောရိုး(သတ္တိ)ကို ပြန်လည်တွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ အော်ဟစ်ထိတ်လန့်မနေတော့ဘဲ အားလုံး တည်ငြိမ်စွာ စတင်လှုပ်ရှားလာကြသည်။ မောင်းနှင်သင့်သူများက မောင်းနှင်ကြပြီး လုပ်ဆောင်သင့်သူများက လုပ်ဆောင်ကြသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်ဘက်တွင်လည်း သူစကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကားတံခါးကို ချက်ချင်းဖွင့်ကာ လေဓားများ အနည်းငယ် ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။ လမ်းကြမ်းမောင်းကားနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ဖုတ်ကောင်အနည်းငယ်မှာ “ဒုန်း” ဟူသော အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

ဤဖုတ်ကောင်အနည်းငယ်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူတို့ ပေါ့ဆရဲခြင်းမရှိချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မီတာ ၅၀ ပင် မဝေးသော ရှေ့တွင် ကြီးမားသော ဖုတ်ကောင်လှိုင်းလုံးကြီး သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခြေအနေမှာ တင်းမာနေပြီး သူတို့ နှောင့်နှေး၍ မရချေ။

“ကျွန်မလည်း ရှင်နဲ့လိုက်ခဲ့မယ်” နျဥ်ယွိယွမ်ကားပေါ်မှ ဆင်းတော့ မော့ချူးက ကားတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ကူညီဖို့ ပြင်နေတုန်း နျဥ်ယွိယွမ်က တားလိုက်သည်။ “မလိုဘူး။ မင်း ကားထဲမှာပဲ နေခဲ့”

ချူးလေးသည် အကြားအာရုံ အထူးစွမ်းရည်ရှိသူ ဖြစ်သောကြောင့် ယခုလို တိုက်ခိုက်ရန် ထွက်လာခြင်းသည် မသင့်တော်ပေ။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး” မော့ချူးကို နှစ်သိမ့်သော အကြည့်တစ်ချက်ပေးကာ နျဥ်ယွိယွမ်သည် မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူ့လက်ထဲရှိ လေစွမ်းအင်သည် ရုတ်တရက် လှည့်ပတ်လာပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ့ရှေ့ရှိ ဖုတ်ကောင်အုပ်စုငယ်လေးမှာ ကောက်ရိုးပင်များ ရိတ်သိမ်းခံရသကဲ့သို့ပင် အားလုံး လဲကျသွားခဲ့သည်။

နောက်ဘက်မှ ကားအနည်းငယ်တွင်လည်း လူများ ထွက်လာကာ ဖုတ်ကောင်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလိုက်ကြသည်။ နျဥ်ယွိယွမ်၏ လှုပ်ရှားမှုကို မျက်လုံးထောင့်ကနေ လှမ်းမြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့ အေးစက်စက် လေကို ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

သောက်ကျိုးနည်း! မိုက်တယ်!

ဒဏ္ဍာရီလာ ကျွမ်းကျင်သူဆိုတာ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ!

နျဥ်ယွိယွမ်၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် နောက်က လူအနည်းငယ်အပေါ် ဖိအားများ ချက်ချင်းဆိုသလို များစွာလျော့ကျသွားခဲ့ပြီး သူတို့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် မော့ချူး၏ မျက်ခုံးများမှာမူ ပို၍ ပို၍ တွန့်တက်လာခဲ့သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်၏ အထူးစွမ်းရည်သည် အမှန်ပင် အစွမ်းထက်ပြီး စွမ်းရည်၏ သေစေနိုင်စွမ်းမှာလည်း ပို၍ပင် အစွမ်းထက်သည်။ သို့သော်နွေဦးအစက ကြက်သွန်မြိတ်များလိုပင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာနေ ဖုတ်ကောင်အများအပြားကိုမူ ခံနိုင်ရည်မရှိပေ။ ထို့ပြင် နျဥ်ယွိယွမ်၏ အထူးစွမ်းရည်မှာ အဆုံးမရှိသည်မဟုတ်ချေ။

ဆယ်မိနစ် ကြာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မော့ချူးသည် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့တက်၍ ကူညီမည့် အချိန်တွင် နောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် အားပေးသံ ကျယ်ကျယ်တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ “သူတို့ ကားဆုတ်သွားပြီ၊ ငါတို့ မြန်မြန်သွားကြရအောင်!”

ထိုအသံကို ကြားလျှင် မော့ချူး၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် နျဥ်ယွိယွမ်ကို လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ “မြန်မြန်၊ လာတော့!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်သည် ထိုအသံကို သဘာဝအတိုင်း ကြားလိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွတ်သွားပြီး သူ့လက်ထဲရှိ စွမ်းအားများ ရုတ်တရက် တိုးလာကာ ရှေ့တန်းရှိ ဖုတ်ကောင်များအားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူသည် လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ ဆုတ်ကာ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး လီဗာကို နင်းကာ စတီယာရင်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ မောင်းထွက်သွားခဲ့သည်။

အခြားဖုတ်ကောင်များကလည်း အပေါ်သို့ တက်လာနှင့်ပြီးသားဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် SUV ကားကို တားဆီးရန် လက်များကို ဆန့်ထုတ်ထားကြပြီး ဤရှားပါးသော အရသာရှိသည့် အစားအစာကို လက်လွတ်မခံချင်ကြပေ!

အကြိမ်အနည်းငယ်တွင် ဖုတ်ကောင်အချို့သည် သူတို့ကား၏ ပြတင်းပေါက်ကို ထိတွေ့နေကြပြီး မော့ချူးကို ရင်ခုန်သံများ တဒုန်းဒုန်းမြည်လာအောင် ကြောက်လန့်စေခဲ့သည်။

သူမသည် ဤဖုတ်ကောင်များကို မကြောက်ပါ၊ သို့သော် SUV ကား ပျက်စီးမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကားမရှိလျှင် သူမတို့နှစ်ဦးသည် ဤဖုတ်ကောင်များနှင့် ပိတ်မိနေမည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် နျဥ်ယွိယွမ်၏ တုံ့ပြန်မှုက အလွန်ကောင်းသည်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။

စတီယာရင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူသည် ဖုတ်ကောင်များကို အောင်မြင်စွာ ခါချလိုက်သည်။ ကားကို လှည့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်တည်း မြင်းကောင်ရေအားကို အရှိန်တိုးမြှင့်ပြီး ရှေ့သို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

ဖုတ်ကောင်၏ ခြေနှစ်ချောင်းက ကား၏ ဘီးလေးဘီးနှင့် ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ။ လေးငါးမိနစ် ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် ဖုတ်ကောင်များကို နောက်ချန်ထားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ အရိပ်ကိုပင် မမြင်ရတော့မှ မော့ချူး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

“မကြောက်ပါနဲ့” နျဥ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများက နွေးထွေးနေသည်။ “မင်းကို ဘာမှ ဖြစ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဟုတ်” မော့ချူး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ မျက်နှာတွေကို ကြည့်ရင်း သူမရဲ့ တုန်လှုပ်နေတဲ့ နှလုံးသားက တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီပင် သူတို့သည် အခြားအဖွဲ့များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ကားများကို အလျင်အမြန် ရပ်ကာ စုဝေးလိုက်ကြသည်။

ခဏတာတော့ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘဲ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက စတင်စကားပြောဆိုလာခဲ့သော်လည်း သူ၏ လေသံမှာ အကူအညီမဲ့မှုနှင့် ခါးသီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ “အိုး ဘုရားရေ၊ ဒီမှာ ဖုတ်ကောင်တွေ အများကြီးပဲ... ဘယ်လိုလုပ် ဝင်ရမှာလဲ”

အန်ယွမ် မြို့သည် ရှေးဟောင်းမြို့ငယ်လေးသာဖြစ်သော်လည်း မသေးငယ်လှချေ။ ဖုတ်ကောင်များ ယခင်ကဲ့သို့ပင် ထူထပ်နေမည်ဆိုလျှင် အစားအစာထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံကိုပင် ရှာရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ အိမ်တန်းပြန်ရနိုင်သည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လူတိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကုန်ကြသည်။

တိတ်ဆိတ်မှုများကြားမှပင် အမဲလိုက် အဖွဲ့မှ အမျိုးသားတစ်ဦး ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ ဤရုတ်တရက် အပြုအမူသည် လူအများအပြား၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

“‌ လောင်ပိုင်၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ” လန်လင်းက သူ့ကို ဆွဲလိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများမှာ ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အဆိုပါ အမျိုးသားမှာ မျက်နှာတွင် မုတ်ဆိတ်မွှေး ထူထူရှိပြီး ရဲရင့်သကဲ့သို့ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လိမ္မာပါးနပ်သော ပုံစံရှိသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာ အလိုလို တုန်ယင်နေသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ သူ၏ လက်ထဲမှ အစားအစာများကို ထုတ်ယူကာ လန်လင်း အား ပေးလိုက်ပြီး ပြောလာသည်။ “မင်းတို့ ဒါတွေ ခွဲစားကြ”

သူ၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ခံလိုက်ရသော ဘီစကစ်များကို ကြည့်ရင်း လန်လင်းမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပြီး တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “‌ လောင်ပိုင်၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာလို့လဲ၊ ဘီစကစ်တွေ စားမကောင်းလို့ ဆက်ပြီး ညည်းညူနေသေးတာလား”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အဆိုပါ အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးထွက်တော့မလိုပင် ပို၍နီရဲလာခဲ့သည်။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို ဆွဲတင်လိုက်ရာ လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် သေးငယ်သော ခြစ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

“လောင်ပိုင်!” လန်ဝေနှင့် အခြားသူများလည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ “မင်း... မင်း...” သူ ဘာမှ ထပ်ပြော၍ မရတော့ပေ။

အဆိုပါ အမျိုးသားက ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် လည်ချောင်းသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ... ခုနက ဖုတ်ကောင်ကိုက်ခံလိုက်ရတယ်”

သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အခြားသူများကမူ သူ၏ အသံထဲတွင် ပြင်းထန်သော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် သောကများကို ကြားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် လူများသည် ပို၍ ခံနိုင်ရည်ရှိလာကြသည်။ မည်သည့်အချိန်မဆို သေနိုင်သည့် အခြေအနေများတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို မထိန်းနိုင်ကြပါ။

အဆိုပါ အမျိုးသား ခဏတာ ရပ်နားလိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သေနတ်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ခဏတာ ကြည့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လန်လင်းအား ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး ပြောလေသည်။ “ကလေး၊ ငါ ဖုတ်ကောင်အဖြစ် မပြောင်းလဲချင်ဘူး။ မင်း... ငါ့ကို ကူညီပေးပါ”

“မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ” ဤစကားကို ကြားသောအခါ လန်လင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် လက်ကိုယမ်းကာ သေနတ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ လူအုပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် ထုံသွားခဲ့သည်။

နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံစံရှိသော လန်လင်း၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာ ပေါ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး ထောင့်ရှိ အမျိုးသားဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေခဲ့သည်။

“‌ သောကျိုးနည်း! လန်လင်း၊ မင်း ရူးနေတာလား” အသင့်မပြင်ထားသော အဆိုပါ အမျိုးသားသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချခံလိုက်ရပြီး မြေမှုန့်တစ်လုတ်စာ ပါးစပ်ထဲ ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားပြီးမှ လန်လင်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ ရူးနေတာ၊ မင်းတို့တွေက ရူးနေကြတယ်လို့ ငါ ထင်တာပဲ!” လန်လင်း၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ “မင်းတို့ ကားက ဒီလို ဆူညံမှုကြီးကို မဖြစ်စေခဲ့ဘူးဆိုရင် လောင်ပိုင် .. လောင်ပိုင် ဒီလို အခြေအနေ ရောက်နေမှာလား”

အမဲလိုက် အဖွဲ့သည် ရှေ့ဆုံးမှ ဒုတိယမြောက် ကားဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ ကားမှာ လမ်းကြမ်းမောင်းကား ကားကဲ့သို့ မကောင်း‌ပေ။ ကားသည် ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ တိုက်ခိုက်ရတော့သည်။ လောင်ပိုင်သည် အဓိက အင်အားဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်း စုပေါင်းတိုက်ခိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် လမ်းရှင်းလင်းနိုင်ရန် ဖုတ်ကောင် အများအပြားကို သတ်ပစ်ခဲ့ကြသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ... လောင်ပိုင်၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ခြစ်ရာကို တွေးမိသောအခါ လန်လင်း၏ မျက်လုံးများမှာ အထူးသဖြင့် စူးရှလာပြီး ကျားဖြူအဖွဲ့ ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါတို့၊ ငါတို့...” ကျားဖြူ အဖွဲ့ဝင်များက ရှင်းပြချင်သော်လည်း အဖြေကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ကြပေ။

“ပြောစမ်း! ငါတို့ရှေ့မှာ ဖုတ်ကောင်လှိုင်းလုံးကြီး ရှိနေတာကို မင်းတို့က ဒီလောက် ဆူညံမှုကြီးကို လုပ်ရဲသေးတာလား။ မင်းတို့က တမင်တကာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရဲသေးတာလား!” လန်လင်း၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် စူးရှသွားခဲ့သည်။ “မင်းတို့က ရှေ့က လူအားလုံးကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”

လန်လင်း၏ အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်သည်။ ခဏတာတော့ လူတိုင်းက ကျားဖြူ အဖွဲ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဟုတ်သည်။ အခြေစိုက်စခန်းတွင် ဤမျှကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ကျားဖြူအဖွဲ့ဝင်များသည် ထိုကဲ့သို့ အခြေခံအသိပညာလေးကို အဘယ်ကြောင့် မသိနိုင်ရမည်နည်း။ သူတို့ တစ်ခုခု လုပ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ကြည့်ပါဦး၊ အမဲလိုက် အဖွဲ့က လူတစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ။