အပိုင်း ၄၅၃

လူ‌တွေကြားထဲမှာ မမြင်နိုင်တဲ့ အတားအဆီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးမျာူက တုန်ရီစွာဖြင့် ကျားဖြူ အဖွဲ့သားတွေကို သေချာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

တည့်ပြောရရင် ဒီခေတ်ဒီကာလမှာ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နိုင်မှာလဲ။ မင်း နောက်လှည့်လိုက်တာနဲ့ နောက်ကျောကနေ ဓားနဲ့ထိုးပြီး မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲ တည့်တည့် စိုက်ဝင်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။ ကာကွယ်ဖို့ ခက်သည်။

ထားပါတော့၊ သူတို့က မစ်ရှင်တစ်ခုအတူ လုပ်နေတဲ့ ယာယီအဖွဲ့ဖော်တွေပဲ။ ဘယ်လောက်များ သူငယ်ချင်းစိတ်ဓာတ်ရှိနိုင်မှာလဲ။

ဒါကြောင့် ကျားဖြူ အဖွဲ့က အဲလိုလုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး!

အရင်က သူတို့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သူတို့မျက်လုံးတွေ အေးစက်လာတာကို မထိန်းနိုင်ပေ။ ဒါက ကံမကောင်းရင် သူတို့ ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးထဲမှာ အရှင်လတ်လတ် မြှုပ်ခံရနိုင်သည်။ သူတို့ အရှင်လတ်လတ် ဝါးမျိုခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

ကျားဖြူ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် တန့်ရှောင်က ပါးနပ်သည်။ လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေကို မြင်တော့ အခြေအနေ မကောင်းဘူးဆိုတာကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သည်။ သူ ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး သူတို့ကို ခုခံလိုက်တယ်။ “လန်လင်း၊ သေချာ စဉ်းစားကြည့်။ မင်းရဲ့ စကားတွေက စိစစ်လို့ရရဲ့လား။ ငါတို့ တကယ် တမင်တကာ လုပ်တာဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်ထဲ ထည့်ဖို့လောက်ထိ တုံးပါ့မလား"

“မင်းက ငါတို့ကို မင်းရဲ့ဒေါသကို ပုံချဖို့ သုံးနေတာလို့ ငါထင်တယ်” အဲလိုပြောပြီး တန့်ရှောင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားတယ်။ “မင်းရဲ့ အဖွဲ့ဖော်တွေ ဒုက္ခရောက်တာတောင် ဒီကိစ္စအတွက် ငါတို့ကို အပြစ်မတင်နဲ့!”

စကားအနည်းငယ်နဲ့ သူက သူတို့ရဲ့ သံသယကို ဖယ်ရှားဖို့ ကြိုးစားနေတာပင်။

ဟားဟား! လန်လင်းက အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

ပြင်ပလူတွေကို လိမ်တာက တစ်မျိုးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က မစ်ရှင်တွေ လုပ်နေတာ ကြာပြီ။ ဒီအကြောင်းရင်းကို ဘယ်လိုလုပ် မမြင်နိုင်ရမှာလဲ။ ဒါက အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပဲ!

မျက်ခုံးပင့်ရင်း လန်လင်းက ပြန်ပြောဖို့ ပြင်နေတုန်း လန်ဝေရဲ့ အော်သံက သူ့ကို ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။ “လောင်ပိုင်! အဆင်ပြေလား”

လန်လင်းရဲ့ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်သွားသည်။ သူက လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လောင်ပိုင် မြေပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်နေပြီး မျက်ခွံတွေက နည်းနည်းလေး ဖြူဖျော့နေသည်။ နာကျင်လို့ အော်နေပေမဲ့ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားပြီး ဖုတ်ကောင်သဘာဝရဲ့ တိုက်စားမှုကို သူ့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒနဲ့ အတတ်နိုင်ဆုံး ခုခံနေသည်။

ဘေးလူတွေတောင် သူ့အမူအရာကို မြင်တော့ ခါးသီးတဲ့နာကျင်မှု ခံစားရသည်။

သူနဲ့ နေ့တိုင်းအတူရှိခဲ့တဲ့ အမဲလိုက် အဖွဲ့သားတွေအကြောင်း ပြောစရာမလိုပေ။

“လောင်ပိုင်!” လန်လင်း အော်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေမှာ ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ မကျေနပ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက လောင်ပိုင်နဲ့ အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံရေး ရှိသည်။ မနေ့တုန်းကတောင် သူ့ပေါင်မုန့် တစ်ဝက်ကို လုယူခဲ့သေးသည်။

ခုနက ရယ်မောကျီစယ်နေတဲ့ သူ့အဖော် ဒီလိုဖြစ်သွားတာကို တွေးလိုက်တော့ လန်လင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုလှိုင်းတစ်ခု ခံစားရသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေ နီရဲလာတာကို မထိန်းနိုင်ဘူး။ ရှေ့ကို နှစ်လှမ်းသုံးလှမ်း တိုးဖို့ ပြင်နေတုန်း လောင်ပိုင်က လက်လှမ်းပြီး သူ့ကို တားလိုက်သည်။ “မလာ… မလာနဲ့!”

ထိုလူ၏ အသံသည် ယခင်ကလို ရှင်းလင်းပြတ်သားခြင်းမရှိတော့ပေ။ သဲပွတ်စက္ကူဖြင့် ပွတ်တိုက်ထားသကဲ့သို့ နာနာကြမ်းကြမ်းနှင့် ခြောက်ကပ်နေခဲ့သည်။

သူ လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်တော့ အင်္ကျီလက်က လျှောကျသွားပြီး လက်မောင်းပေါ်က ဒဏ်ရာက ချက်ချင်း ပေါ်လာတယ်။ ခုနကတော့ ခြစ်ရာလေးပဲ ရှိသေးတာ၊ အခုတော့ မည်းနက်နေပြီ။

မော့ချူးရဲ့ မျက်လုံးတွေက အဲဒီဒဏ်ရာဆီကို ကျရောက်သွားပြီး သူမစိတ်ထဲမှာ မိုးခြိမ်းသံလိုပဲ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ အဖေ ဦးလေးနျဥ်ရဲ့ ခြေထောက်မှာလည်း အလားတူ ဒဏ်ရာရှိခဲ့ဖူးသည်။ အဲဒီတုန်းက ဦးလေးနျဥ်ရဲ့ ခြေထောက်ကို သူမ ကုသနိုင်ခဲ့တာဆိုတော့ အခု ဖုတ်ကောင်ကြောင့် ဖြစ်တဲ့ ခြစ်ရာဒဏ်ရာကိုလည်း သူမ ကုသနိုင်မလား။

သေချာ စဉ်းစားကြည့်တော့ လောင်ပိုင် စတင် ဗီဇပြောင်းလဲလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒီခြစ်ရာကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီဒဏ်ရာကို ကုသပေးပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်နိုင်ရင် လောင်ပိုင် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်နိုင်သည်!

တွေးလေလေ ပိုပြီး သဘောကျလေလေပဲ။ မော့ချူး စိတ်ထဲမှာ မထိန်းနိုင်အောင် တောက်ပလာခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ အခြေအနေက တိတ်တိတ်လေး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လောင်ပိုင်တဖြည်းဖြည်း ဗီဇပြောင်းနေတာကို ကြည့်ရင်း လူအများစုရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်လေးတွေ ပေါ်လာခဲ့သည်။

တန့်ရှောင်က ထိုအချက်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်ပြီး နည်းနည်းပျော်နေသည်။ သူက ဖြောင့်မတ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြတ်ပြတ်သားသား အော်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့အားလုံး ဘာတွေ ရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ။ မြန်မြန် သူ့ကို ရှင်းပစ်ကြ!”

သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလူ ဖုတ်ကောင်ဖြစ်သွားရင် ပြဿနာကြီးသွားလိမ့်မယ်။ သူ့က တခြားသူကို ခြစ်မိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူ အာမခံနိုင်မှာလဲ”

အဲဒီစကားကို ကြားတော့ လူတိုင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ တုန်လှုပ်သွားကြသညါ။ လူတိုင်း သူတို့ ခါးပေါ်က သေနတ်တွေကို မသိစိတ်ကနေ ဆွဲကိုင်လိုက်ကြသည်။

တကယ်တော့ သူတို့အများစုက လောင်ပိုင်ကို သိကြသည်။ တချို့ဆို သူ့သူငယ်ချင်းတွေတောင် ဖြစ်နေသေးသည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အသက်နဲ့ ယှဉ်လိုက်တဲ့အခါ အဲ့ဒီခင်မင်မှုက အရေးမပါတော့ပေ။

မော့ချူးရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှောင်ကျသွားသည်။ ကျားဖြူ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က တကယ့်ကို မကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။ သူက စကားအနည်းငယ်နဲ့ လူတိုင်းရဲ့ အာရုံကို လှည့်စားနိုင်ခဲ့သည်။

တကယ်ပဲ ဒီအချိန်မှာ တန့်ရှောင်တို့အဖွဲ့က တမင်တကာ ဆူညံအောင် လုပ်ခဲ့လားဆိုတာကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ အခု အရေးအကြီးဆုံး ပြဿနာက လောင်ပိုင် အသက်ရှင်မလား၊ သေမလားဆိုတာပဲ။

“သူက ဗီဇမပြောင်းသေးဘူး။ သူက လူပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် မင်းတို့လုပ်ရဲတာလဲ” လန်လင်းက လူတိုင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်တော့ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားသည်။ သူက လူတိုင်းကို စူးစူးဝါးဝါးကြည့်ပြီး သူ့လည်ချောင်းထဲက သွေးနံ့ဖျော့ဖျော့ကိုတောင် ဂရုမစိုက်ပေ။

သူ ခေါင်းလှည့်ပြီး ဆက်တိုက် ရုန်းကန်နေတဲ့ လောင်ပိုင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ လန်လင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းမှုလှိုင်းတစ်ခု ခံစားရသည်။ ဒါက သူ့အဖော်ပဲ! နေ့ရောညပါ အတူတိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေပဲ! ဒါပေမဲ့ အခု ဒီလိုအခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာ...

“ဟားဟား! လူ ဟုတ်လား။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြည့်ပါဦး!” တန့်ရှောင်အဲဒီစကားကို ကြားတော့ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေမှာ လှောင်ပြောင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေငည်။ “ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြည့်ပါဦး။ ဒီအခြေအနေမှာ သူက လူဟုတ်သေးလား”

လောင်ပိုင် မြေပြင်ပေါ်မှာ ငုတ်တုတ် ထိုင်နေသည်။ သူ့ရဲ့ ဗီဇပြောင်းလဲမှုက ပိုပြီး ဆိုးရွားလာနေပြီ။ သူ့မျက်ခွံတွေက ပြူးကျယ်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့အသားအရေက ထူးဆန်းစွာ စိမ်းပြာရောင် သန်းလာပြီး သူ့အရိုးတွေက အနည်းငယ် လိမ်နေသည်။ တိတ်ဆိတ်တဲ့ လေထဲမှာ သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေတဲ့ အသံတွေက အထူးသဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။

ကျားဖြူ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ တင်းမာသွားပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ “သူက မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီ!”

ပြီးတော့ သူက အနက်ရောင် လှံဖျားကို ထုတ်ပြီး လောင်ပိုင်ကို ထောက်လိုက်သည်။ “မင်း မလုပ်နိုင်ရင် ငါ မင်းအတွက် လုပ်ပေးမယ်”

“ဘယ်သူက မင်းကို ခွင့်ပြုချက် ပေးလို့လဲ” လန်လင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းသွားသည်။ သူမ လှည့်ပြီး သူ့ကို တားလိုက်သည်။ “မင်းက အပြစ်မဲ့သူတွေကို သတ်နေတာ!”

လန်ဝေနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေ ဘာမှ မပြောကြပေ။ သူတို့က လန်လင်းဘေးမှာ ရပ်နေပြီး လောင်ပိုင်ကို ကာကွယ်ဖို့ နံရံမြင့်ကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ထားသလိုပဲ! သူတို့က အမဲလိုက် အဖွဲ့က လူတွေကို ကာကွယ်မယ်!

တန့်ရှောင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ အလွန်တရာ ဆိုးဝါးသွားခဲ့သည်။ 'ဒီရူးနေတဲ့ လူတွေ! ဒီကောင်က ဗီဇပြောင်းတော့မယ်ဆိုတာ သူတို့ မမြင်ကြဘူးလား။ ဘာလို့ ကာကွယ်နေကြတာလဲ။'

“တော်ပြီ... တော်ပြီ!” လောင်ပိုင်က ဆူညံသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်သည်။

သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်သည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ သူ့အမြင်အာရုံက လွန်စွာ ဝေဝါးသွားပြီ။ လန်လင်းနဲ့ ကျန်သူတွေ ဘယ်မှာရှိနေမှန်း သူ လုံးဝ မမြင်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါတောင် သူ့နှလုံးသားက နွေးထွေးပြီး ခံစားနေရဆဲပင်။ “ငါ... ငါ... ငါ့ဘဝမှာ မင်းတို့လို ညီအစ်ကိုတွေ ရရှိတာ တကယ်ကို ဝမ်းသာတယ်!”

ရိုးရှင်းတဲ့ စကားတစ်ခွန်းပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့အတွက် ပြောဖို့ အလွန်ခက်ခဲသည်။ အသံတိုင်းက သူ့လည်ချောင်းကနေ ထွက်လာတာမျိုးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့ကို သေချာ ကြည့်ပြီးနောက် လောင်ပိုင်က လှည့်ပြီး အခန်းထဲကနေ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

“လောင်ပိုင်!” လန်လင်းအော်လိုက်သည်။ သူ ခဏတာ ရပ်လိုက်ပြီး ဆက်တိုက် ပြေးထွက်သွားသည်။

လောင်ပိုင်ကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက်မှာတောင် လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေက မကောင်းမွန်လာဘဲ ပိုပြီး လေးလံလာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် အမဲလိုက် အဖွဲ့ပင်။ သူတို့အဖွဲ့ထဲက လေထုက ပိုပြီး မှိုင်းမှိုင်းမှောင်မှောင် ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က အေးခဲနေပြီး ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပေ။ လူတိုင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက တင်းတင်းစေ့ထားပြီး သူတို့မျက်လုံးတွေထဲ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

ပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မော့ချူးက သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးတာကို ပြန်အမှတ်ရမိသည်။

လောင်ပိုင်၊ အရင်တုန်းက မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့ ဦးလေးကြီး၊ သူ့ရဲ့ အင်အားအကုန်သုံးပြီး သူမကို အမဲလိုက် အဖွဲ့ထဲကို ဝင်ဖို့ လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ။ သူ့မျက်နှာတစ်ဝက်က မုတ်ဆိတ်မွေးတွေ ဖုံးနေပေမဲ့ အဲဒီ လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ စကားပြောပုံက သူမကို အမှတ်ရစရာ ကောင်းကောင်း ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သူ ဒီလိုဖြစ်သွားခဲ့ပြီ...

မော့ချူး ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး နျဥ်ယွိယွမ် နားနား ကပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

သူ့နားထဲက တိုးတိုးလေးပြောသံကို ကြားတော့ နျဥ်ယွိယွမ် နည်းနည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ခဏကြာတော့ သူ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ သူ့အကြည့်တွေက ပုံမှန်အတိုင်း နူးညံ့နေသည်။ “ကောင်းပြီ၊ မင်း သွားချင်ရင် ကိုယ် မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်”

သူက ဒီလိုပြောရင်း သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ထွက်သွားကြသည်။ တစ်ယောက်က အရပ်ရှည်ပြီး တစ်ယောက်က အရပ်ပုကာ သူတို့နှစ်ယောက်က အလွန် သဟဇာတ ဖြစ်နေသည်။

“မင်းတို့ ဘာတွေ...” ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ လူတိုင်း မေးလိုက်ကြသည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ နျဥ်ယွိယွမ် ဟာ ဒီမှာ အသန်ဆုံး လူတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ရလို့ပင်။

“ချူးလေး နေလို့မကောင်းလို့။ ငါ သူ့ကို ခဏလိုက်ပို့ပေးလိုက်ဦးမယ်” နျဥ်ယွိယွမ်က လျစ်လျူရှုစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ကာ လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

သူတို့မှာ လူအများကြီး ရှိသည်။ လန်ဝေကလွဲလို့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်၊ မော့ချူး။ ဒါက သေချာပေါက် အဆင်မပြေတဲ့ အခြေအနေပဲ။ ဒါကြောင့် သူတို့ ခေါင်းညိတ်ပြီး နားလည်ကြောင်း ပြသကာ ထပ်ပြီး အာရုံမစိုက်တော့ပေ။