အပိုင်း ၄၅၅

“ဒါဆို” နျဥ်ယွိယွမ်၏ လေသံက အနည်းငယ် ဆော့ကစားဟန်ရှိသည်။ “မင်းတို့ ဆွေးနွေးထားတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေက… ဘယ်သူတွေလဲ။”

“အင်း… အဟမ်း” ဤစကားကို ကြားသည့်အခါ တန့်ရှောင် ခေါင်းငုံ့ကာ လည်ချောင်းရှင်းလိုက်သည်။ သူသည် ဤမေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ “ငါတို့ လေးငါးယောက်ဆို လုံလောက်မယ်လို့ ထင်တယ်။ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ဆိုတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင့်ရှောက်ပေးလို့ ရတာပေါ့။”

“ပြီးတော့ကော” နျဥ်ယွိယွမ်က အလျင်စလိုမရှိဘဲ မေးလိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ဝင်တစား မျက်ခုံးပင် ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများက ခပ်လှောင်လှောင်ပြုံးရုံမျှ ကော့တက်သွားသည်။

သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများက အခြားသူများထံသို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ နျဥ်ယွိယွမ်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသူများသည် ခေါင်းများကို လျင်မြန်စွာ ငုံ့ချလိုက်ကြပြီး သူ့ကို ကြည့်ရဲခြင်း မရှိကြပေ။

သူတို့မှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည် မဟုတ်ပါလား။ နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် မော့ချူးတို့ အပြင်ထွက်နေစဉ် အခွင့်ကောင်းယူကာ သူတို့နှစ်ဦးအတွက် ခွဲတမ်း သတ်မှတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါသည် တကယ်ကို မတရားပေ။

သူတို့သည် ဤအကြောင်းကို ကောင်းစွာသိသော်လည်း ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

ယခုအခါ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည့်အခါတွင်ပင် ယခင်က ထူထပ်သော ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးကို မှတ်မိနေသေးပြီး သူတို့သည် ထိုထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည့် စစ်သည်ငယ်လေးများသာ ဖြစ်သည်! သတိမထားမိပါက ထိုထဲတွင် ပိတ်မိသွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်ထွက်လာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ… ဤအကြောင်းကို တွေးသည့်အခါ မည်သို့မကြောက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် နျဥ်ယွိယွမ်က မတူပေ။ ဒီဆရာကြီးသည် စစ်မှန်သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မော့ချူး ကဲ့သို့ အသံအထူးစွမ်းရည်ရှိသူ၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့သည် တောင်ပံပါသော ကျားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ ကြုံတွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့ကိုယ်သူတို့ နှစ်သိမ့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့နှလုံးသားထဲမှ ကျန်ရှိနေသေးသော အပြစ်ရှိသည့် ခံစားချက်မှာ ပို၍ပင် လျော့ပါးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် နျဥ်ယွိယွမ်၏ ထက်မြက်ပြီး ထိုးဖောက်နိုင်သော မျက်လုံးများသည် သူတို့၏ နှလုံးသား ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည့် ထက်ရှသော ဓားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

“ကျွန်မ ထင်တာတော့… နျဥ်ယွိယွမ်နဲ့ ကျွန်မ အဖွဲ့ထဲမှာ ပါကိုပါရမယ်” မော့ချူး ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံသည် ကျယ်လောင်ခြင်း မရှိသော်လည်း သူတို့မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အားလုံး၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ သူတို့ ခေါင်းများ မော့ကာ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသည့်အခါ မော့ချူး၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိပြီး မှင်တက်သွားကြသည်။

အကယ်၍ နျဥ်ယွိယွမ်၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများသည် ထက်မြက်သော ဓားတစ်ချောင်းနှင့် တူညီပါက မော့ချူး၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများသည် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ ညစ်ပတ်သော ကိုယ်ကျိုးရှာမှုများ ထင်ဟပ်နေသည့် ကြည်လင်သော ပြဒါးမှန်တစ်ချပ်နှင့် တူညီသည်။ ဤမျက်လုံးများကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ သူတို့သည် ပါးစပ်ဖွင့်ရန်ပင် ခွန်အားမရှိခဲ့ကြပေ။

“ဟုတ်တယ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က အဆင့်တစ်ပဲဆိုတာ လူတိုင်းသိတယ်” သိသိသာသာပင် တန့်ရှောင်၏ အရေပြားသည် ထူးကဲစွာ ထူသည်။ သူသည် ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် အပြစ်ရှိသည့် ခံစားချက် အနည်းငယ်မျှမရှိဘဲ ပြုံးရယ်နေသည့် မျက်နှာဖြင့်ပင် ပြောဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ “ဒါကြောင့် မင်းတို့နှစ်ယောက် ပါဝင်မှာက သဘာဝကျပါတယ်”

“ဒါဆို ကျန်တဲ့ နှစ်နေရာ သုံးနေရာအတွက် မင်းလည်း ပါရမှာပေါ့” နျဥ်ယွိယွမ်သူ့ကို ခပ်ပေါ့ပေါ့လေး ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စကားများသည် အလွန်ထက်မြက်သည်။ မင်းက အရမ်းတော်တာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါဆို မင်းလည်း ဒီလေ့လာရေးအဖွဲ့မှာ သဘာဝအတိုင်း ပါဝင်ရမှာပေါ့။

နျဥ်ယွိယွမ်က ဤသို့ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ တန့်ရှောင်၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းကာ “ကြည့်ပါဦး၊ မင်းတို့က ငါ့ကို စနေတာ မဟုတ်လား။ ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ဆို ဘာမှ အကူအညီမဖြစ်တဲ့အပြင် မင်းတို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေနိုင်တယ်!”

အခြေအနေသာ ပေးခဲ့ပါက မော့ချူးသည် ထိုသူ၏ မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အရေပြား မည်မျှ ထူမည်ကို သိချင်နေသည်။

“သွားကြရအောင်” ဤအချိန်တွင် လန်ဝေနှင့် လန်လင်းတို့ ဘေးမှ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့နေသော်လည်း သူတို့ထဲတွင် ခိုင်မာသည့် ဆုံးဖြတ်ချက် အရိပ်အယောင်လေး ရှိနေသည်။ “ငါတို့ မင်းတို့နဲ့အတူ အခြေအနေကို သွားကြည့်မယ်။”

'အိုက်ယိုး!' တန့်ရှောင် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်!

ကောင်းမွန်စွာ ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် အန်ယွမ်မြို့သို့ အခြေအနေကို သွားကြည့်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ တည့်တိုးပြောရလျှင် သူတို့သည် ရှေ့ပြေးများ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။

ရှေ့ပြေးက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ တည့်တိုးပြောရလျှင် သူတို့သည် အရင်ဆုံး သေကြရမည် ဖြစ်သည်။

မူလက နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် မော့ချူးတို့ ပါဝင်ရုံဖြင့် ကောင်းပြီဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။ လန်လင်းနှင့် လန်ဝေတို့ ကိုယ်တိုင် အစပြုကာ အတူသွားကြလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။ ထိုသည်က ပျော်ရွှင်ဖွယ် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်သည်!

တန့်ရှောင်သည် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကောင်းစွာ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ သူ၏ ပျော်ရွှင်မှု အမူအရာသည် တစ်စက္ကန့်နှစ်စက္ကန့်မျှသာ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ့ကို မော့ချူး၏ မျက်လုံးများက ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ရွံရှာမိသွားပြီး မတတ်သာဘဲ နောက်သို့ နှစ်လှမ်းသုံးလှမ်းမျှ ဆုတ်သွားသည်။ ကျွတ် ကျွတ် ထိုကဲ့သို့သော လူများနှင့် သူမ လေပင် အတူရှုချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။

သူမ၏ အကြည့်သည် လန်ဝေနှင့် လန်လင်းထံ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက နူးညံ့သွားပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ “မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး သွားမှာလား။”

“ဟုတ်တယ်” လန်လင်းခေါင်းညိတ်ပြီး တန့်ရှောင်ကို ရဲရဲတင်းတင်း ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လေသံထဲရှိ လှောင်ပြောင်မှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုသည် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။ “ဒီမှာနေပြီး ယုတ်မာတဲ့လူတစ်ယောက်ကြောင့် စိတ်ပျက်နေမယ့်အစား မင်းတို့နှစ်ယောက်နဲ့အတူ အန်ယွမ်မြို့ကိုသွားပြီး အခြေအနေကို လေ့လာတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်!”

ထို့ပြင် ဤမစ်ရှင်ကို ပိုမိုစောစီးစွာ ပြီးမြောက်နိုင်ပါက သူတို့သည် ပိုမိုစောစီးစွာ ထွက်ခွာနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဤလူညစ်ပတ်နှင့် အတူ ရပ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

လန်လင်းသည် တမင်တကာ အသံကို ကျယ်ကျယ်ပြောခဲ့သောကြောင့် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းနီးပါး သူပြောသည်ကို ကြားခဲ့ကြသည်။

အဓိကအချက်မှာ သူ၏စကားများသည် အလွန်အမင်း သွန်သင်ဆုံးမဟန်ရှိနေခြင်းပင်။ သိပ်မစဉ်းစားဘဲ လူတိုင်းသည် သူမည်သူ့ကို ရည်ညွှန်းနေသည်ကို သိခဲ့ကြသည်! ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် တန့်ရှောင်ထံသို့ ပူပြင်းသည့် အကြည့်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလျက် တန့်ရှောင်၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်လေး လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် မော့ချူးတို့၏ လှောင်ပြောင်မှုကို နားမလည်ဟန်ဆောင်ကာ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။ အဆုံးစွန်အားဖြင့် ထိုလူနှစ်ယောက်သည် ရိုးရှင်းသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လန်လင်းသည် မည်သူမို့ သူ့ကို ဤမျှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စိန်ခေါ်ဝံ့ရသနည်း။

'ဟမ့်! လန်လင်းက ဘာမှမဟုတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ!'

တန့်ရှောင် ကိုယ်ကို ဘေးဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော လူတိုင်း၏ ပြင်းထန်သည့် အကြည့်များကို လက်ခံလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ပို၍ ပို၍ မှောင်မိုက်လာသည်။ “မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီလောက် တရားမျှတတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သတိထားရမယ်။ မင်းတို့ အဖွဲ့က လောင်ပိုင်လိုမျိုး ငါတို့ကို ခေါင်းကို ပစ်သတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်နေရတဲ့ အခြေအနေမျိုး မဖြစ်စေနဲ့!”

သူ နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ပြောသည့်အခါ လှောင်ပြောင်မှုသည် ထင်ရှားသည်။

“မင်း ပြန်ပြောစမ်း!” လောင်ပိုင်သည် အမဲလိုက် အဖွဲ့၏ အားနည်းချက် ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် လန်လင်း၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး တန့်ရှောင်၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

“တစ်ခါပြန်ပြောစမ်း! ငါ မင်းကို စိန်ခေါ်တယ်! ပြောစမ်း!” တကယ့်စွမ်းအားအရ ပြောရမည်ဆိုလျှင် လန်လင်းနှင့် တန့်ရှောင် ကြားတွင် ကွာခြားချက်ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ယခုအခြေအနေက လုံးဝကွာခြားနေသည်။ လန်လင်းသည် တန့်ရှောင်ကို လုံးဝ ရိုက်နှက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြည့်ပါက ထိုလက်သီး၊ ထိုခြေထောက်၊ အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်။ တန့်ရှောင် သေသည်အထိ မရိုက်မခြင်း လက်လျှော့မည်မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ့ဘေးမှ လူများ မှင်တက်သွားကြသည်။ လန်လင်းသည် အသံမထွက်သော်လည်း တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤလူငယ်လေး ထိုမျှစွမ်းအားရှိသည်ကို သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။ သူသည် တန့်ရှောင်ကိုပင် ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့သည်လား။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မော့ချူးက ပို၍ သတိထားမိသည်။ အမှန်တော့ ထိုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်ရန် မဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပေ။ ပထမဦးစွာ လန်လင်းက အရင်ဆုံး လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ သူသည် အသာစီးရခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ဒေါသအောက်တွင် သူ၏ စွမ်းရည် ၁၂၀% ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ တန့်ရှောင်ကို ဖိနှိပ်နိုင်ခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။

သို့သော် သူတို့၏ စွမ်းရည်များကြားတွင် ကွာခြားချက်ရှိနေသေးပြီး လန်လင်း၏ အသာစီးရမှုသည် ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ အဆုံးစွန်အားဖြင့် တန့်ရှောင်သည် စက္ကူကျားတစ်ကောင် မဟုတ်သလို သူ့တွင်လည်း စွမ်းရည်အချို့ရှိနေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး ပြန်လည်ခုခံမှုကို စတင်ခဲ့သည်။

လန်လင်း ခံရမည့် အလှည့် ရောက်တော့မည်ကို မြင်သည့်အခါ မော့ချူး လည်ချောင်းရှင်းကာ ပြောလိုက်သည်။ “အိုက်ယား! ဘာလို့ ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ။ ဘာလို့ နင်တို့က မတားကြတာလဲ”

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် လန်ဝေကို အကြည့်တစ်ချက်ပေးကာ ဦးဆောင်၍ လျှောက်သွားပြီး ထိုနှစ်ဦးကို ကွဲအောင် ခွဲလိုက်သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်မှုမျိုးတွင် ဒဏ်ရာများမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။ မကြာမီပင် မော့ချူးသည် သူမ၏ လက်ဖြင့် တန့်ရှောင်၏ ပါးစပ်ကို အတင်းအကျပ် ရိုက်လိုက်ရာ အသံက ကြွပ်ဆတ်ဆတ် မြည်သွားသည်။ တန့်ရှောင် မည်မျှ နာကျင်နေမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တန့်ရှောင်က အရင်ဆုံး မတိုက်ခိုက်မီ မော့ချူးက တောင်းပန်လိုက်သည်။ သူမ၏ သဘောထားသည် ရိုးသားပြီး သူမ၏ အမူအရာသည် တောင်းပန်ဟန်ရှိသည်။ “စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ အမ်… ကျွန်မ သတိမထားမိလိုက်ဘူး။ နောက်တစ်ခါတော့ သေချာ ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။”

'ဖာ့ခ်! နောက်တစ်ခါ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ။'

သူ၏ ပါးစပ်ကို ဖုံးထားရင်း တန့်ရှောင်၏ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားသည်! သူသည် အဆုံးမရှိသော နာကျင်မှု ခံစားနေရသည်။ 'ဒီ သောက်ကျိုးနည်း ကောင်မလေး၊ သူမကို သူက သင်ခန်းစာ ပေးရဲမှာမဟုတ်ဘူးလို့ အမှန်တကယ် ထင်နေတာလား။'

ဤအတွေးသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားသည့်အခါ တန့်ရှောင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရှင်းပြ၍မရသော အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခံစားချက်သည် ကြမ်းတမ်းသော သားရဲတစ်ကောင်က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေသကဲ့သို့ပင်။ သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

'ဟာ! ဘုရားသိကြားမလို့' နျဥ်ယွိယွမ်သည် သူ့ကို စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်! သူ၏ အရိုးများမှ စိမ့်ထွက်လာသော ထိုလေးလံသည့် ဖိအားကြောင့် သူ အသက်ရှူရခက်ခဲသွားသည်!

သိသိသာသာပင် သူသည် ဤဆုံးရှုံးမှုကို မြိုချရဖို့ကလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။