အပိုင်း ၄၅၆

ဘေးတွင်ရပ်နေသော လန်ဝေသည်လည်း လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အထက်သို့ ကွေးတက်သွားပြီး တောက်ပသော မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် စူးရှတောက်ပလာသည်။ သူမသည် မော့ချူး၏ အဖွဲ့ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

မြင်ကွင်းမှာ တစ်ယောက်နှင့်နှစ်ယောက်မှ တစ်ယောက်နှင့်သုံးယောက် အခြေအနေသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့အပြင် လန်ဝေ၏ နည်းလမ်းများမှာ မော့ချူး ထက် များစွာပို၍ သိမ်မွေ့လှသည်။

ကြည့်ပါဦး၊ ရန်ပွဲကို ဆွဲခေါ်လာသည့်ဟန်ပန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကိုယ်ကျိုးမဖက်ပေ။ သူမသည် မည်သူ့ဘက်မှ မလိုက်သလို တန့်ရှောင်ကိုလည်း မထိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမသည် ထိုလူကို မသိမသာဖြင့် ကြီးစွာသော နစ်နာမှုကို ဖြစ်စေခဲ့လေပြီ။

ထို့နောက်မှာတော့... တန့်ရှောင် တစ်ယောက် အဖြစ်ဆိုးနေတော့သည်။

'သောက်ကျိုးနည်း! မိန်းမတွေက အစွမ်းမထက်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ ကိုယ်တိုင်လာကြည့်လိုက်စမ်း!'

တန့်ရှောင်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ သူသည် အံ ကြိတ်ထားပြီး ပါးစပ်မှ ထွက်တော့မည့် နာကျင်စွာ ညည်းညူသံကို အစွမ်းကုန် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။ သူသည် အင်္ကျီကို လှန်ကြည့်စရာပင် မလိုဘဲ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် အညိုအမည်းများ ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောနိုင်သည်။

အဆိုးဆုံးအချက်မှာ သူက ပြန်မတိုက်ဝံ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဘေးတွင်ရှိနေသော နျဥ်ယွိယွမ်မှာ ဓားအိမ်မှ ထုတ်ထားသော ချွန်ထက်သည့် ဓားမြှောင်တစ်လက်နှင့် တူလှသည်။ သူသည် စူးရှပြီး အေးစက်လျက်ရှိသည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးတစ်စုံက သူ့ကို အမြဲမပြတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်ရန်ပင် မဝံ့ရဲပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် နျဥ်ယွိယွမ်က လည်ချောင်းသွေးဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ခံရခြင်းဆိုသည်မှာ မည်သို့ဖြစ်သည်ကို မြည်းစမ်းခွင့်ပေးလိမ့်မည်ဆိုသည်ကို သူ သံသယမရှိပေ။

ဤသည်မှာ တန့်ရှောင်အတွက် နျဥ်ယွိယွမ်၏ ဖိအားကို ဤမျှရှင်းလင်းစွာ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားရခြင်းဖြစ်သည်။

ဒါသည် တိတ်ဆိတ်သော ရဲရင့်ခြင်းနှင့် စွမ်းအားတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ တည်ရှိနေရုံ၊ အကြည့်တစ်ချက်သာဖြင့် သူ၏စွမ်းရည်ကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြရန် လုံလောက်လှသည်။

တန့်ရှောင်နှင့်မတူဘဲ အနီးအနားမှ အခြားသော အထူးစွမ်းရည်ရှင်များသည် နျဥ်ယွိယွမ်၏ ဖိအားကို လုံးဝမခံစားရပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့မြင်တွေ့ရသည်မှာ နျဥ်ယွိယွမ်၏ အနည်းငယ် နူးညံ့သော အကြည့်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အကြည့်၏ ဗဟိုချက်မှာ မော့ချူး ထံတွင် ထာဝရ လည်ပတ်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်၏ အကြည့်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မနူးညံ့ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

'ဒီကိုကြည့်စမ်း! ငါ့ရဲ့ ချူးလေးက ဘယ်လိုတောင် ချစ်ဖို့ကောင်းနေရတာလဲ။'

ပထမဆုံး သူမသည် တန့်ရှောင်ကို မသိမသာ လှည့်စားလိုက်သည်။ တန့်ရှောင်၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ကြည်လင်သန့်ရှင်းသော မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း အနည်းငယ် ပို၍ တောက်ပလာသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာမူ အလေးအနက်ထားသော အမူအရာကို ဆက်ထိန်းသိမ်းထားသည်။ သူမသည် နွေရာသီည၏ အတောက်ပဆုံးသော ကြယ်တစ်ပွင့်နှင့် တူလှသည်။ သူမ၏ ထက်မြက်မှုထဲတွင် နောက်ပြောင်တတ်သည့် အရိပ်အယောင်လေးများ ပါဝင်နေပြီး သူ၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးကို မသိစိတ်ဖြင့် ဆွဲဆောင်နေသည်။

တန့်ရှောင်၏ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အကြည့်ကို နျဥ်ယွိယွမ် မမြင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် မြင်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ! မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်သောအခါ နျဥ်ယွိယွမ်၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများသည် ကျယ်ပြန့်သော ပင်လယ်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသွားပုံရသည်။ သို့သော် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကမူ မလွှဲမရှောင်သာ ကွေးတက်သွားသည်။ 'ချူးလေးက ကြိုက်တယ်ဆိုမှတော့ မင်း သည်းခံလိုက်ပေါ့!'

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ယောက် ကစား၍ အားရသောအခါ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရပ်လိုက်ကြပြီး ပြုံးကာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“အိုင်းယား” မော့ချူးသည် မျက်လုံးများကို လှည့်လိုက်ကာ ဘာမဟုတ်သည့် အရာကို အဖြစ်ကြီးလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြေးလိုက်ပြီး လန်လင်းကို ဂရုတစိုက်ဖြင့် ကူတွဲပေးထားကာ တန့်ရှောင်ကို အပြစ်တင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အားလုံးက အတူတူ မစ်ရှင်ထွက်လာကြတာလေ။ ရှင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ရက်စက်ရတာလဲ။"

ထိုစကားများကြောင့် တန့်ရှောင်သည် ဒေါသဖြင့် နောက်ပြန်လဲကျသွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

တန့်ရှောင်၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှု မည်မျှပင် ကောင်းမွန်စေကာမူ ဤအချိန်တွင် သူသည် အလွန်အမင်း မွန်းကျပ်နေမိသည်။

'သောက်ကျိုးနည်း! ဒီကောင်မလေးက အမှန်တရားကို ဒီထက်ပိုပြီး ပြောင်းလဲ လိမ်လည်နိုင်သေးတာလား? ဒီကိစ္စမှာ နစ်နာသူက သူပါ၊ ဟုတ်ပြီလား။'

မှန်သည်၊ လန်လင်း၏ မျက်နှာသည် အမည်းအညိုကွက်ကြီးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သို့သော် ထိုညိုမဲရာမှာ သူတို့နှစ်ယောက် အစောပိုင်းက တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မော့ချူး နှင့် လန်ဝေတို့ ဝင်လာပြီးနောက်တွင် လန်လင်း ဒဏ်ရာတစ်ခုခု ထပ်ရခဲ့လို့လား။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသာလျှင် အထိနာခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးသည် လူမမြင်နိုင်သော လျှို့ဝှက်နေရာများသို့သာ ကျရောက်ခဲ့သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် အခြားသူများက အတွင်းကိစ္စကို ထဲထဲဝင်ဝင် သိကြသော်လည်း သူတို့နှင့် အနည်းငယ်အလှမ်းဝေးသော အခြား အထူးစွမ်းရည်ရှင်များမှာမူ မသိကြပေ။ သူတို့သည် သူတို့၏ရှေ့မှ အမှန်တရားကိုသာ မြင်ကြသည်။ တန့်ရှောင်မှာ ဒဏ်ရာမရှိဘဲ လန်လင်း၏ နူးညံ့လှပသော မျက်နှာမှာမူ အညိုအမည်းကွက်များစွာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အချို့မှာ ခရမ်းရောင်ပင်ဖြစ်နေပြီး လူတို့၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် တန့်ရှောင်ကို အပြစ်တင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

'လန်လင်းက ဘယ်လောက်အသက်ရှိသေးလို့လဲ။ သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ။'

သို့သော် ၎င်းမှာလည်း မှန်ပေသည်။ သူသည် လောင်ပိုင်ကို အစောနက သေနတ်ဖြင့် ပထမဆုံးချိန်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လန်လင်းက သူ့ကို မတားခဲ့လျှင် လောင်ပိုင်သည် သူ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ထိုသို့စဉ်းစားပြီးနောက် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိသွားကြသည်။

သူတို့သည် တန့်ရှောင်ကို သတိမထားဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ ဒီလိုရက်စက်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို စဉ်းစားကြည့်လေ။ ထိုသူက ရုတ်တရက် လှည့်ပြီး ကိုယ့်ကို ဓားဖြင့်ထိုးလျှင်ပင် မည်သူမျှ သံသယရှိမည်မဟုတ်ပါလား။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ငတုံးတစ်ယောက်ပင်လျှင် သူ့ထံမှ ဝေးဝေးနေရန် သိပေလိမ့်မည်။

တန့်ရှောင်သည် လူတိုင်း၏ သတိထားနေသော အခြေအနေကို သဘာဝအတိုင်း သတိပြုမိလိုက်ကာ သူ၏ အကြည့်များက မည်းမှောင်သွားသည်။ 'သောက်ကျိုးနည်း!'

သူ အပင်ပန်းခံ တည်ဆောက်ခဲ့သော ယုံကြည်ကိုးစားမှုသည် မော့ချူး၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ သူ ဤကောင်မလေးကို အမှန်ပင် အထင်သေးခဲ့မိသည်။

တန့်ရှောင်သည် အံကိုတင်းတင်း ကြိတ်ကာ မျက်လုံးများတွင် မှောင်မိုက်သော အကြည့်ဖြင့် မျက်လွှာချလိုက်သည်။ 'ဟမ့်၊ မင်းတို့တွေ! မင်းတို့ ကြာကြာ မောက်မာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ဖုတ်ကောင်ဖြစ်သွားတာကို ငါစောင့်ကြည့်နေမယ်!'

တန့်ရှောင်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ခေါင်းကိုမော့လိုက်သောအခါ သူ၏အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြန်သည်။ မှန်သည်၊ ယခုအရေးကြီးဆုံးအရာမှာ သူတို့ကို အန်ယွမ် မြို့သို့ ချက်ချင်းပို့ရန်ဖြစ်သည်။

သူက မေးလိုက်သည်။ "ကင်းထောက်လုပ်ဖို့ လူခွဲတမ်းက အတည်ဖြစ်ပြီဆိုတော့ ဘယ်အချိန်သွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

ဒါက သိသာထင်ရှားသည် မဟုတ်ပါလား။

လူတိုင်းတွင် အစားအစာ အကန့်အသတ်ဖြင့်သာ ပါလာပြီး ဓာတ်ဆီမှာလည်း ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သုံးလေ နည်းလေဖြစ်ရာ လူတိုင်းက ကင်းထောက်လုပ်ငန်းစဉ်ကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးမြောက်စေလိုကြသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်သည်လည်း ဤအချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိသည်။ သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ အသံမှာ အေးစက်ပြီး ပြတ်သားနေသည်။

"ငါတို့ ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးပြီးတာနဲ့ နေ့လယ်ကျရင် သွားကြည့်မယ်။"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ တန့်ရှောင်၏ အကြည့်များမှာ မထိန်းနိုင်လောက်အောင် တောက်ပသွားပြီး သူက အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို လုပ်လိုက်ကြစို့!"

အန်ယွမ်မြို့သည် မသေးငယ်ပေ။ မြို့ကို စူးစမ်းရှာဖွေရန်ဆိုလျှင် ပုံမှန်အားဖြင့် ကားမောင်းရုံနှင့် တစ်နေ့လုံး အချိန်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးများကြောင့် ဆိုးရွားသော ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုများ ဖြစ်နေသည်ကို ထည့်မပြောတော့ပေ။ နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် အခြားသူများမှာ အချိန်ပိုသုံးရမည်သာဖြစ်ပြီး လျော့နည်းသွားမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့သော အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေတွင် မတော်တဆမှုများ မဖြစ်ပွားနိုင်ဟု မည်သူက အာမခံနိုင်မည်နည်း။ ဤသို့တွေးမိသောအခါ တန့်ရှောင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ပို၍ကြီးမားလာသည်။

ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် လူတိုင်း စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် လန်ဝေတို့ ပစ္စည်းများ ထုပ်ပိုးနေသည်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

မော့ချူးနှင့် အခြားသူများ၏ လမ်းကြမ်းမောင်းကားသည် စွမ်းဆောင်ရည်အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး ထိုင်ခုံများလည်း လုံလောက်စွာရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဤကားကို သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်အဖြစ် အသုံးပြုလိုက်ကြသည်။

လူတိုင်း သံသယမဝင်စေရန် မော့ချူးသည် အစားအစာနှင့် မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများစွာကို ကားနောက်ခန်းတွင် အဖုံးအကာအဖြစ် အထူးတလည် ထားရှိခဲ့သည်။ ယခုမူ သူမသည် ဒါတွေကို သေချာပေါက် ရှင်းလင်းရမည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် လန်ဝေ ထိုင်ချလိုက်သည်နှင့် အိုးထဲသို့ ထိုင်မိလျှင် မည်မျှ အနေရခက်လိုက်မည်နည်း။

ထို့နောက် လူတိုင်းသည် မော့ချူးက ကားထဲမှ အိုးခွက်ပန်းကန်အချို့ကို တည်ငြိမ်စွာ ထုတ်ယူနေသည်ကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး၊ ထို့နောက် မီးဖိုချောင်သုံးဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ရှားပါးသော အနီရောင် စန္ဒကူးမြေအိုးတစ်လုံးကိုပင် ထုတ်ယူလိုက်သည်... ဖက်စ်! မင်းတို့ တကယ်ပဲ ပျော်ပွဲစားထွက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။

အဆုံးတွင် လူတိုင်းသည် ထုံကျင်သွားကြပြီဖြစ်သည်။ ဟီးဟီး၊ မော့ချူး နှင့် နျဥ်ယွိယွမ်တို့ကိုတော့ သာမန်လူများကဲ့သို့ မကြည့်သင့်ပေ။

သို့သော် သူတို့သည် အမဲလိုက် အဖွဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူတိုင်းသည် ချက်ချင်း ပို၍ စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။

'ကြည့်ပါဦး၊ ဒါမှ ပိုကောင်းသေးတယ်!'

လန်လင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ မျက်နှာပေါ်မှ ဒဏ်ရာကို လျင်မြန်စွာ ကုသနေသည်။ လန်ဝေသည် ကားထဲမှ အစားအစာအမြောက်အများကို ထုတ်ယူပြီး ဘေးတွင် ဂရုတစိုက် ချထားနေသည်။ ဒါက ဘေးမှ နောက်စရာ လူနှစ်ဦးနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသည်။

အဖွဲ့သည် အသင့်ပြင်ဆင်ပြီး ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ကားထဲတွင် လူလေးယောက်ရှိသည်။ နျဥ်ယွိယွမ်သည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင်ရှိပြီး မော့ချူးသည် ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ရှိသည်။ သဘာဝအတိုင်း ကျန်နှစ်ယောက်မှာ နောက်ခန်းတွင် ကြပ်ကြပ်တည်းတည်း ထိုင်ရကာ

ကားက လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လန်ဝေသည် နို့သကြားလုံးများ၊ ရောင်စုံသကြားလုံးများနှင့် ချောကလက်လုံးများ တောင်ပုံရာပုံကို မယုံနိုင်သော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ အမြဲတည်ငြိမ်သော လန်ဝေပင်လျှင် လုံးဝ မှင်တက်နေမိသည်။ ဘုရားရေ၊ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သကြားလုံးတင်ထားသော ကားတစ်စီးနှင့် တူလှသည်။

ငြိမ်းချမ်းသော အချိန်များ၌ပင် သရေစာများဖြင့် ပြည့်နေသော ဤကားသည် လူတို့ကို အံ့အားသင့်စေနိုင်လျှင် ယခုလို နေ့ရက်မျိုးတွင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာမရှိပေ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရလျှင် အစားအစာသည် အသက်ပင်ဖြစ်သည်။ ဤသေးငယ်ပြီး မထင်ရှားသော သရေစာများကို မကြည့်လျှင်တောင် ဒါတွေသည် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။