အပိုင်း ၄၅၇

ကားထဲရှိ သရေစာတောင်ပုံသည် လန်ဝေ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရွှေတောင်တစ်တောင်လိုပင်၊ တောက်ပနေသော ရွှေတောင်တစ်တောင်နှင့် တူလှသည်။

သို့သော် သူမ၏ အံ့အားသင့်မှုသည် ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ မော့ချူးသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံးအနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူပြီး သူတို့အား ပေးလိုက်သည်။

"ရော့၊ စားမလား။"

မော့ချူး၏ စကားများမှာ အနည်းငယ် ဝါးတားတားဖြစ်နေသည်၊ အကြောင်းမှာ သူမ၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော ပါးပြင်တစ်ဖက်သည် အနည်းငယ် ဖောင်းနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဝါးလိုက်သည့်အသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်တိုင်း နို့နံ့သင်းနေသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ သူမသည်လည်း ဤအရာကို စားနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် မော့ချူး သည် အန္တရာယ်မရှိသော ယုန်ကလေးတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှေးထားပြီး အနီရောင်မုန်လာဥနီတစ်လုံးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားကာ ယစ်မူးနေသော မျက်နှာဖြင့် ကိုက်စားနေသည်။ သူမသည် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

ထို့နောက် အငွေ့အသက်သည် ချက်ချင်း ရယ်စရာကောင်းသွားသည်။

လန်ဝေက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ မော့ချူး၏ လက်ထဲမှ နို့သကြားလုံးကို ယူလိုက်သောအခါ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက မထိန်းနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။ သူမသည် မေးကို အနည်းငယ်မော့လိုက်ရာ ထိုအေးစက်စက်ဟန်ပန်သည် ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

လန်လင်းကို တစ်ဝက်ပေးပြီးနောက် လန်ဝေသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ကျန်ရှိသော နို့သကြားလုံးအနည်းငယ်ကို ကြည့်ကာ မထိန်းနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားသည်။ သူမ ဤအရာများကို မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် တစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး အပြင်မှ သကြားလုံးခွံကို ခွာကာ အဖြူရောင်နို့သကြားလုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် နို့နံ့ပြင်းပြင်းသည် သူမ၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားသည်။ ထိုအနံ့သည် နွေးထွေးပြီး မွှေးကြိုင်လှကာ သကြားလုံးမှာ သူမ မှတ်မိသည်ထက် ပို၍ အရသာရှိလှသည်။

လန်လင်းသည် သရေစာကြိုက်သူတစ်ယောက်ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။ ခဏအကြာတွင် မော့ချူး ပေးသော နို့သကြားလုံးအနည်းငယ်မှာ လုံးဝ ကုန်သွားခဲ့သည်။ ပါးစပ်ထဲမှ အရသာကို ခံစားပြီးနောက် သူက မေးခွန်းများ စတင်မေးလာသည်။

"နေပါဦး၊ ဒီသရေစာတွေအများကြီးကို ဘယ်ကရှာလာတာလဲ။"

စကားပြောသူမှာ နျဥ်ယွိယွမ် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ ကြည်လင်ပြီး တိုးလျသည်။

"အဲလ်ဘာတို မြို့က မြို့လယ်ခေါင်မောလ်ကလေ။ အရင်တစ်ခေါက် ကိတ်မုန့်လုပ်ဖို့ပစ္စည်းတွေ ရှာတုန်းက နည်းနည်းပါးပါး ယူလာတာ။"

လန်လင်းသည် ကားထိုင်ခုံတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်နေသော သရေစာပုံကြီးကို ကြည့်ကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဤသည်ကို 'အခွင့်ကောင်းယူခြင်း' ဟု ခေါ်တာလား။ သူငါ့ကို နောက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမည်။ အမှန်ပင်၊ ဤလူများကို သာမန်အသိဖြင့် တိုင်းတာ၍မရပေ။

လန်ဝေသည် ပါးစပ်ထဲမှ နို့သကြားလုံးကို စားပြီးနောက် ကျန်ရှိသော နို့သကြားလုံးကို သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အလေးအနက်ထားသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို အန်ယွမ် မြို့ကိုရောက်ရင် ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။"

ဤမေးခွန်းကို ပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ သတိထားလာကြသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် ယခုအချိန်ထိ အသက်ရှင်နိုင်ခြင်းသည် သူတို့၏ မေးခွန်းထုတ်စရာမရှိသော စွမ်းရည်အပြင် ရှင်းလင်းသော ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ် သိမြင်မှုကြောင့်ဖြစ်သည်။

အန်ယွမ် မြို့သည် အမှန်တကယ်ပင် ကိုက်ရခက်သော အရိုးတစ်ချောင်းဖြစ်သည်။ နျဥ်ယွိယွမ်ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး တာဝန်ယူထားလျှင်ပင် သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေသည် ပိုကောင်းလာမည် မဟုတ်ပေ။

နျဥ်ယွိယွမ်က မျက်ခုံးကိုပင့်ကာ ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းတို့ မကြာခင် သိရလိမ့်မယ်။"

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ အခြားသူများမှာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြစ်လာသော်လည်း နောက်ထပ်မေးခွန်းများ မမေးကြတော့ပေ။

နျဥ်ယွိယွမ်တွင် လူတို့ကို ယုံကြည်စေသော မှော်စွမ်းအင်တစ်မျိုး ရှိသည်။ သူ၏ စကားများသည် အခိုင်မာဆုံးသော နောက်ခံအထောက်အပံ့ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

မကြာမီပင် သူတို့သည် ရောက်ရှိသွားကြသည်။

သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် အန်ယွမ် မြို့ရှိပြီး အတွင်းမှ ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးများသည် ချိတ်ပိတ်ထားသော မကောင်းဆိုးဝါးများကဲ့သို့ပင်။ သူတို့ ခြေတစ်လှမ်းချလိုက်သည်နှင့် ချိတ်ဖွင့်ခံလိုက်ရသော မကောင်းဆိုးဝါးများသည် ပိုးကောင်များကဲ့သို့ သူတို့နောက်သို့ ချက်ချင်းလိုက်လာမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ နောက်ဆုံးသွေးတစ်စက်ကို စုပ်ယူပြီး နောက်ဆုံးအသားတစ်စကို စားလိုကြသည်။

ကားသော့ကို ဖြုတ်ယူရင်း နျဥ်ယွိယွမ်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။

"သွားကြစို့။"

နျဥ်ယွိယွမ်၏ သဘောထားကိုမြင်သောအခါ လန်ဝေ နှင့် သူမ၏မောင်မှာ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားကြသည်။ ဖြစ်နိုင်တာက... နျဥ်ယွိယွမ် လမ်းကြမ်းမောင်းကားကို ဤနေရာတွင် မသုံးဘဲ ထားခဲ့လိုခြင်းလား။

သို့သော် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းဖြင့် သူတို့သည် မည်မျှဝေးဝေး သွားနိုင်မည်နည်း။ ဤသို့တွေးမိသောအခါ လန်ဝေသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။ သူမ မေးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် နျဥ်ယွိယွမ် သည် သူတို့၏ မေးခွန်းများကို ဦးဆောင်ဖြေကြားလိုက်သည်။ သူ၏ အသံကို တမင်တကာ နှိမ့်ထားသော်လည်း အလွန်ရှင်းလင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်၏ အကြည့်များက အနည်းငယ် စူးရှသွားပြီး ယုံကြည်မှုရှိသော ဟန်ပန်သည် ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်ခဏအတွင်း မော့ချူးသည် ဖုတ်ကောင် သန်းပေါင်းများစွာကို လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် နှိမ်နင်းနိုင်သော ဒဏ္ဍာရီလာ စစ်သူကြီးကို မြင်နိုင်သကဲ့သို့ ထင်မှတ်မိသည်။

"ငါတို့ အရင်တစ်ခေါက် လာတုန်းက အခြေအနေကို လူတိုင်း မြင်ပြီးသားပဲ။ ဝင်ပေါက်တစ်ခုတည်းက ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ ပြည့်ကျပ်နေတယ်။ ငါတို့ ကားမောင်းဝင်သွားရင် ဖုတ်ကောင်တွေက ငါတို့ကို ပိတ်ထားလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့... ငါတို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သွားလိုက်ရင် ဒီလိုဖြစ်နိုင်ခြေက အများကြီး နည်းသွားလိမ့်မယ်။"

နျဥ်ယွိယွမ်သည် အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် ထိုက်တန်လှသည်။

ဤရှင်းပြချက်ကိုကြားသောအခါ လန်ဝေ၏ မျက်ခုံးများသည် မဖြေလျော့သွားသည့်အပြင် ပို၍ပင် တင်းကြပ်သွားသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါတို့တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားရင်တောင် ဖုတ်ကောင်တွေ ဝိုင်းခံရဦးမှာပဲ မဟုတ်လား၊ ပြီးတော့ အခြေအနေက ပိုတောင်ဆိုးဦးမယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီကားကို စွန့်ပစ်လိုက်ရင် ငါတို့ နောက်ဘာလုပ်ကြမှာလဲ။ ငါတို့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုပဲ အားကိုးရမှာလား။"

လန်ဝေ၏ စကားများသည် စူးရှသော်လည်း သူမသည် အခြေအနေကို တော်တော်လေး ရှင်းလင်းအောင် ပြောပြခဲ့သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်ကမူ သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့်ပြောခဲ့သည်။

"ဝင်ပေါက်မှာ တံခါးသေးသေးလေးတစ်ချပ်ရှိတယ်။ အဲ့ဒီမှာရှိတဲ့ ဖုတ်ကောင်အရေအတွက်က တော်တော်နည်းတယ်။ ငါတို့ရဲ့စွမ်းရည်အရဆိုရင် ဆူဆူညံညံသိပ်မလုပ်သရွေ့ အန်ယွမ် မြို့ထဲကို ဝင်ဖို့ ပြဿနာမရှိဘူး။"

"ပြီးတော့ ငါတို့ ဒီလမ်းကြမ်းမောင်းကားကို မသုံးပေမယ့် လမ်းလျှောက်တာကိုပဲ အားကိုးရမယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။ အန်ယွမ် မြို့ထဲမှာ ကားမရှိမှာကို ငါတို့ စိုးရိမ်နေရမှာလား။"

မှန်လိုက်လေခြင်း! သူ ဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများသည် လင်းထိန်သွားသည်။

အန်ယွမ် မြို့သည် ခရီးသွားဆွဲဆောင်ရာနေရာတစ်ခုဖြစ်ရာ ယာဉ်များ မရှိဘဲ ဘယ်နေမည်နည်း။ အခြေအနေသာ နျဥ်ယွိယွမ် ပြောသကဲ့သို့ ဖြစ်ပါက သူတို့သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်နိုင်လိမ့်မည်။

နျဥ်ယွိယွမ်သည် ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ မော့ချူး၏ ရှေ့တွင် လျှောက်သွားပြီး လန်ဝေနှင့် လန်လင်းတို့မှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်တွင် ကျန်ခဲ့သည်။

"သွားကြစို့။"

နျဥ်ယွိယွမ် က အသံကိုနှိမ့်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

"ရှူး — တိုးတိုးနေ။"

သို့သော် ဤအချိန်တွင် မည်သူက အသံကျယ်ကျယ် ပြောဝံ့မည်နည်း။ သူတို့ရှေ့ မလှမ်းမကမ်းတွင် ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးတစ်အုပ် ရှိနေသည်ကို မမြင်ကြလို့လား။ သူတို့အားလုံးသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုတစိုက် ကွယ်ဝှက်ရင်း တစ်ဝက်တစ်ပျက် ထိုင်ချနေကြပြီး ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

အန်ယွမ် မြို့၏ အပြင်ဘက်ကို ပတ်၍ လျှောက်ပြီးနောက် နျဥ်ယွိယွမ်၏ အကြည့်များက ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။ သူ မတ်တပ်ရပ်ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာပဲ။"

လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့ရှေ့တွင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် မသိသာသော သစ်သားတံခါးတစ်ချပ် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသစ်သားတံခါး၏ အရောင်သည် နံရံ၏ အရောင်နှင့် ချွတ်စွတ်နီးပါးတူညီနေသည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ဂရုတစိုက် မလေ့လာခဲ့ပါက ထိုတံခါးကို သတိပြုမိမည်မဟုတ်ပေ။

လန်လင်းက မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။ ဒီနေရာက ငါတို့ဝင်လာတဲ့နေရာကနေ အနည်းဆုံး မီတာ နှစ်ရာ၊ သုံးရာလောက် ဝေးတယ်။ ဒီလောက်တောင် မျက်စိစူးရှတာလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်း အရင်က ဒီကို ရောက်ဖူးလို့လား။"

အမှန်တကယ်တွင် လန်လင်းသည် ဒုတိယအချက်ကို ပို၍ယုံကြည်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသစ်သားတံခါးသည် အလွန်မထင်ရှားပေ။ အန်ယွမ်မြို့၏ ဌာနေတိုင်းရင်းသားများပင်လျှင် ဤသစ်သားတံခါးကို သိချင်မှ သိပေလိမ့်မည်။

နျဥ်ယွိယွမ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရင်က ဒီကိုရောက်ဖူးမှာလဲ။ မော့ချူးသည် ဘေးမှကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ပို၍ပို၍ ချိုမြလာသည်။ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု ခံစားချက်ပင် ရှိနေသည်။

အသေအချာပင် နျဥ်ယွိယွမ်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ အရင်က ဒီကို မရောက်ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရင်တစ်ခေါက် ငါတို့ ဒီကိုလာတုန်းက ဒီနေရာကို မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူးလား။"

သူသည် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အရာအားလုံးကို အလွတ်ကျက်မှတ်ရန် ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်မှာလည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

'သောက်ကျိုးနည်း! သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး မြင်နိုင်တာလဲ။'

လန်လင်း၏ မျက်လုံးထောင့်များ တုန်ခါသွားသည်။ သူတို့၏ အရင်လမ်းကြောင်းအရဆိုလျှင် သူတို့သည် ဤနေရာကို တစ်ချက်သာ လှမ်းမြင်နိုင်လိမ့်မည်။ ဖြစ်နိုင်တာက နျဥ်ယွိယွမ်သည် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရုံဖြင့် တံခါးကို မြင်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

အကယ်၍ ဒါသာ အမှန်ဖြစ်ပါက သူ၏ လေ့လာစူးစမ်းနိုင်စွမ်းနှင့် စူးရှမှုသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကင်ဘုံကို စိန်ခေါ်နိုင်လောက်သည်။ ဘယ်သူမဆို လေးစားလွန်းလို့ သက်ပြင်းချရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်ပေ။

လန်ဝေမှာမူ တိတ်ဆိတ်နေပြီဖြစ်သည်။

ယခင်က သူမသည် နျဥ်ယွိယွမ်၏ အထူးစွမ်းရည်ကို အစွမ်းထက်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ယခုမူ သူမသည် ဤလူသည် ပြီးပြည့်စုံသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဤခေတ်အခါတွင် အစွမ်းထက်ခြင်းသည် ကြောက်စရာကောင်းသောအရာ မဟုတ်ကြောင်း သိထားရမည်။ သို့သော် အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အခြားသူများကို ကျော်လွန်သော ဦးနှောက်နှင့် တွဲဖက်ညီပါက ဒါသည် တုန်လှုပ်စရာကောင်းပေလိမ့်မည်။ တခြားတစ်ဖက်တွင်မူ နျဥ်ယွိယွမ်သည် နှစ်ရပ်လုံးတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအဖြစ် ပုံရိပ်သည် လန်ဝေနှင့် လန်လင်းတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ထိုလူသည် ဤအခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ မော့ချူးကို နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်း ကိုယ့်ကို... အစွမ်းထက်တယ်လို့ ထင်လား။"

'ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ရှိအခြေအနေကို သေသေချာချာ ကြည့်ပေးနိုင်မလား။ မင်း အခု မင်းရဲ့အချစ်တွေကို ပြသစရာမလိုဘူးလို့!'