အပိုင်း ၄၅၈

သူတို့သည် ထိုအကြောင်းကို မှတ်ချက်ပေးရုံသာရှိသေးသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပို၍ပင်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နျဥ်ယွိယွမ် မေးသောအခါ၊ ထိုအရူးမလေး မော့ချူး သည် အမှန်တကယ်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဒါက ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သည့်ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် နျဥ်ယွိယွမ်ကို လက်မပင်ထောင်ပြလိုက်သေးသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးငယ်လေးများမှာ လေးစားမှုနှင့် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုထက်ပို၍ ချိုမြိန်နိုင်မည်မဟုတ်တော့ပေ။

မော့ချူး၏ ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ နျဥ်ယွိယွမ်၏ မျက်ခုံးများသည် ပို၍ပင်လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ၏ ပုံမှန်တင်းမာသော စိတ်နေစိတ်ထားပင် နူးညံ့မှုအချို့နှင့် ရောနှောသွားသည်။ သူ့ လက်ကို ဆန့်ကာ မော့ချူး၏ ခေါင်းကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ့နက်ရှိုင်းသောမျက်လုံးများထဲမှ နူးညံ့မှုသည် လူတစ်ယောက်ကို နစ်မြုပ်သွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ဘေးတွင် ချက်ချင်းပင် ဝပ်တစ်ထောင်အားရှိ မီးသီးလုံးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် ဝမ်းနည်းမှုအနည်းငယ်ကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ 'ငါတို့မေးချင်တာက… မင်းတို့ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အကြွားသန်နေကြတာလဲ။'

အကယ်၍ လက်ရှိအခြေအနေသာမဟုတ်ပါက လန်ဝေ သည် လူတိုင်းအာရုံစိုက်လာစေရန် စားပွဲကို ထုပစ်ချင်နေမည်ဖြစ်သည်။ မြင်ရဲ့လား။ ဤသည်မှာ အချိန်တိုင်းတွင် ချစ်ခင်မှုကိုပြသရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပင်။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ချိန်မပေးဘဲ အခါအားလျော်စွာ ကြွားဝါပြခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း အရေးကြီးသောကိစ္စများရှိနေသောကြောင့် နျဥ်ယွိယွမ်သည် လျင်မြန်စွာခေါင်းလှည့်ကာ သူ၏အကြည့်ကို သစ်သားတံခါးဆီသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။ အမူအရာကို အနည်းငယ်ပြင်ပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။"

ထိုသည်က ရှင်းလင်းသော ရိုးရှင်းသည့် ဝါကျတစ်ကြောင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏အသံထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို သူတို့ကြားနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ အရိုးထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုက ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ထို့နောက် သူတို့အားလုံး တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။

သူတို့ကို ဤသို့မြင်သောအခါ နျဥ်ယွိယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် မနေနိုင်ဘဲ ကွေးတက်သွားသည်။

သူ၏နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံများက သူ့ကို သံမဏိစည်းမျဉ်းတစ်ခုကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ မည်သည့်အချိန်ဖြစ်စေ တိုက်ပွဲတွင် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်ပင်။ တပ်ဖွဲ့များ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ခိုင်မာအောင်လုပ်နိုင်ပါက တိုက်ပွဲတစ်ဝက်ကို အနိုင်ရပြီးဖြစ်သည်။ ယခုလည်း ထိုနည်းတူပင်။

နျဥ်ယွိယွမ်သည် သူ၏လက်ကို သစ်သားတံခါးဆီသို့ ဆန့်လိုက်သည်။ သူသည် တိတ်တဆိတ် သူ၏လက်ဖဝါးတွင် အားကို စိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် ကျွီခနဲအသံနှင့်အတူ သော့ခတ်ထားသောသစ်သားတံခါးသည် အလွယ်တကူပွင့်သွားသည်။

တံခါးဖွင့်ပြီးနောက် သူတို့၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်မှာ မီတာဝက်ခန့်ကျယ်သော လမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ လမ်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ရေညှိများ အများအပြား ပေါက်နေသည်။ အစိမ်းရောင်အကွက်များသည် သေးငယ်ပြီး ဒါက လူတို့၏စိတ်နှလုံးကို လင်းလက်သွားစေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ကို ပို၍ပျော်ရွှင်စေသောအရာမှာ ဤလမ်းပေါ်တွင် ဇွန်ဘီများမရှိခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် ပျော်ရွှင်စရာ အံ့အားသင့်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

လေးယောက်လုံး၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ နျဥ်ယွိယွမ်သည် ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ လျှောက်ဝင်သွားပြီး မော့ချူး၊ လန်လင်းနှင့် လန်ဝေတို့က နောက်မှလိုက်ပါသွားကြသည်။

ဤလမ်းသည် အလွန်ကျဉ်းမြောင်းပြီး လူတစ်ဦးသာ တစ်ယောက်တည်းဖြတ်သန်းနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ဒါတွင် အားသာချက်များရှိသည်။

လမ်းဆုံးသို့ရောက်သောအခါ သူတို့သည် တစ်ယောက်တည်းရှိနေသော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်နှင့် ရံဖန်ရံခါတွေ့ဆုံရပြီး သူတို့သည် ၎င်းတို့ကို လွယ်ကူစွာနှင့် သေသပ်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။ များသောအားဖြင့် သူတို့သည် ဇွန်ဘီများနှင့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေးပင်မရဘဲ ဇွန်ဘီများသည် သူတို့၏အသွင်အပြင်အမျိုးမျိုးကို ပြသရန် အခွင့်အရေး မရခင် နျဥ်ယွိယွမ်က လေဓားဖြင့် သူတို့၏ခေါင်းများကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဇွန်ဘီများသည် ချောကျိကျိ ရေညှိများပေါ်တွင် လူးလိမ့်သွားကြသည်။

အကယ်၍ မြေပြင်ပေါ်ရှိ စေးကပ်သောသွေးများကို လျစ်လျူရှုနိုင်ပါက အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် နာရီဝက်ခန့်လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လမ်းသည်အဆုံးမရှိကြောင်း တွေ့ရှိသောအခါ ရယ်စရာကောင်းသော ခံစားချက်သည် မှေးမှိန်သွားသည်။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုသည် ပြောမပြနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို ယူဆောင်လာပြီး ဤအရာက လူတိုင်းကို အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

"ဒီလမ်းက... ဘာလို့ဒီလောက်ရှည်နေရတာလဲ။"

တစ်ခုခုမှားနေပြီ။ ဤလမ်းသည် အန်ယွမ် မြို့သို့ မသွားဘဲ အကွေ့တစ်ခုကွေ့ကာ ထွက်သွားခြင်းဖြစ်နိုင်ပါသလား။

"စိတ်မပူကြနဲ့။"

နျဥ်ယွိယွမ်၏ စစ်ခေါင်းဆောင် ဟန်ပန်သည် နောက်တစ်ကြိမ်အပြည့်အဝထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏တည်ငြိမ်သော စိတ်နေစိတ်ထားသည် သဘာဝကျနေပြီး အထူးသဖြင့် သူ၏စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော မျက်လုံးများသည် မုန်တိုင်းထန်သော ပင်လယ်ထဲမှ တည်ငြိမ်စေသောအရာကဲ့သို့ပင်၊ ထိုသည်က လူများကို ချက်ချင်းတည်ငြိမ်သွားစေသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်၏ မျက်လုံးများနှင့်ဆုံသောအခါ လန်လင်း သည်လည်း သူအနည်းငယ် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ အသက်ပြင်းပြင်းနှစ်ခါရှူလိုက်သည်။ သူခေါင်းပြန်မော့လာသောအခါ သူ၏စိတ်အခြေအနေက ချက်ချင်း ပို၍တည်ငြိမ်သွားသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရှေ့သို့ဆက်ရွေ့လျားသွားသည်။

လူအုပ်စုသည် တိတ်ဆိတ်စွာရှေ့သို့ ဆက်သွားခဲ့ကြပြီး တူညီသောအရှိန်ကို ထိန်းသိမ်းကာ အသံများစွာမထွက်စေရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် အရပ်လေးမျက်နှာကို ကြည့်ရှုရသည်။ ဒါသည် ရိုးရှင်းသော လမ်းလျှောက်ခြင်းသာဖြစ်သော်လည်း လုံးဝမလွယ်ကူပေ။

နောက်ထပ် မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် နျဥ်ယွိယွမ်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ မော့ချူးက အလိုက်တသိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှေ့မှာ ဇွန်ဘီတွေအများကြီးပဲ။"

အနည်းဆုံးတော့ ဇွန်ဘီရာပေါင်းများစွာရှိသည်။

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူတို့နောက်မှ လန်လင်းနှင့် လန်ဝေ တို့သည် သူတို့၏ သတိဝီရိယကိုမြှင့်တင်လိုက်ပြီး သတိလုံးဝ မလျှော့ဝံ့ကြပေ။

သူတို့ပိုနက်ရှိုင်းစွာလျှောက်သွားလေ မငြိမ်မသက်ဟိန်းသံများကို ပို၍ကြားရလေဖြစ်ပြီး ဒါသည် လမ်းငယ်လေး၏ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် ပြတ်သားသောကွာခြားမှုကို ဖန်တီးနေသည်။

မကြာမီပင် သူတို့သည် လမ်းဆုံးသို့ရောက်ရှိသွားကြသည်။ သူတို့၏ ရှေ့ရှိ သံတံခါးတစ်ချပ်က သူတို့၏ လမ်းကို ခိုင်မာစွာ ပိတ်ဆို့ထားသည်။

သူတို့ မတုံ့ပြန်နိုင်မီ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်သည် ထောင့်မှ သူတို့ဆီသို့ ရုတ်တရက်ပြေးဝင်လာသည်။

သူ၏ ကောက်ကျစ်သော မျက်လုံးများသည် တောင့်တမှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူ၏ မသေနိုင်သော သဘာဝကို နာခံလျက် ထိုကောင်သည် သည်းမခံနိုင်စွာဖြင့် လက်သည်းများကို ဆန့်တန်းကာ သူတို့ကိုဖမ်းဆွဲပြီး ဤစွဲမက်ဖွယ် ကောင်းသော အသားနှင့်သွေးကို ကောင်းကောင်း မြည်းစမ်းရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နျဥ်ယွိယွမ် သည် လေဓားတစ်စင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ကြည်လင်ပြီးထက်မြက်သောလေဓားသည် ဇွန်ဘီ၏ လည်ပင်းကိုထိုးဖောက်သွားပြီး သွေးများနေရာအနှံ့စင်ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် ဇွန်ဘီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့လဲကျသွားသည်။

လန်လင်းသည် ရှေ့သို့ခြေလှမ်းအနည်းငယ်တိုးကာ သံတံခါးကို သူ၏လက်ဖြင့်ထိလိုက်သည်။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့သည်။ ဤမျှကြာအောင်လျှောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် လမ်းဆုံးတစ်ခုထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ ဤအကြောင်းကိုစဉ်းစားရုံဖြင့်ပင် တကယ်ကို စိတ်ဓာတ်ကျစရာပင်။

လန်ဝေသည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးကာ ကူညီစစ်ဆေးရန် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဖွင့်လို့မရဘူးလား။"

လန်လင်းသည် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး! သော့မရှိဘဲနဲ့ ငါတို့ လုံးဝဝင်လို့မရဘူး။"

ဤသည်မှာ အားအသုံးပြု၍ဖွင့်နိုင်သော သစ်သားတံခါးနှင့် မတူပေ။ ကိုက်ညီသော သော့မရှိဘဲ သူတို့သည် ဤတံခါးကို ဘာမှလုပ်၍ မရပေ။

လူတိုင်းဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေစဉ် မော့ချူးက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

"ရှာကြည့်ကြရအောင်။ သော့က အနီးအနားမှာရှိနေနိုင်တယ်။"

ဟုတ်တယ်! သူမ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံး ခေါင်းငုံ့ကာ ရှာဖွေကြသည်။ သူတို့သည် အသေးစိတ်တစ်ခုကိုမျှ မလွတ်စေဘဲ ဤမြေကွက်ကို မှောက်လှန်လုနီးပါးရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ဘာမှမတွေ့ခဲ့ကြပေ။

လန်လင်းသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များက မှောင်မိုက်သွားသည်။

"မရှိဘူး။"

ဒုတိယအကြိမ်ရှာဖွေပြီးနောက် သူတို့သည် သော့၏ ခြေရာခံကိုပင်မတွေ့ခဲ့ကြပေ။

"တကယ်လို့... လောင်ပိုင်သာ ဒီမှာရှိရင်ကောင်းမယ်။ အဲ့ဒီကောင်က ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ တော်တော်လေးစွမ်းတယ်။"

အရင်တုန်းက လောင်ပိုင်သည် သူတို့အဖွဲ့အတွက် လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့... လန်ဝေသည် ဘေးတွင်ရပ်နေပြီး ဘာမှမပြောသော်လည်း သူမ၏အကြည့်များက မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ထိုင်နေသော မော့ချူးကိုမြင်သောအခါ မှင်တက်သွားပြီး လျှောက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ။"

မော့ချူးသည် နျဥ်ယွိယွမ် ဖြတ်ထားသော ခေါင်းပြတ်ဇွန်ဘီကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ကြည်လင်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီလူမှာ သော့ရှိမယ်လို့ ထင်လား။"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လန်ဝေသည် သူမတစ်ခါမှသတိမထားမိခဲ့သော ဇွန်ဘီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပီတိအနည်းငယ်ကို မဖော်ပြဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးခိုးရောင်အဝတ်များသည် လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ဦး၏ ပုံမှန်ဝတ်စုံဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

အများဆုံးဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤသော့သည် သူ့ပေါ်တွင်ရှိနေခြင်းပင်။

ချူးလေးကတော့ တကယ်ကိုကံကောင်းတာပဲ။ ကြည့်ပါဦး၊ သူတို့တစ်မနက်ခင်းလုံး စိုးရိမ်နေခဲ့တဲ့ပြဿနာကို သူမက စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။

လန်ဝေသည် ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး ဇွန်ဘီ၏သွေးစွန်းနေသောအဝတ်များကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် နေရာအနှံ့ စမ်းသပ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် သော့တစ်တွဲကို သူ့အဝတ်အောက်မှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သော့များတစ်ခုနှင့်တစ်ခုတိုက်မိသောအခါ ကြည်လင်သောအသံကိုကြားရပြီးသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က အောင်ပွဲခံခရာသံကို ကြားရသကဲ့သို့ပင်။

လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်တကြီး အကြည့်များအောက်တွင် လန်ဝေသည် သော့များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခုထည့်သွင်းကာ ကိုက်ညီမှုရှိမရှိကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူမသည် စတုတ္ထမြောက်သော့သို့ပြောင်းလိုက်သောအခါ "ကလစ်" ခနဲအသံကိုကြားလိုက်ရပြီး သော့ပွင့်သွားသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

"စိတ်မပူနဲ့။ တံခါးကိုနည်းနည်းဖွင့်ပြီး ဘာတွေဖြစ်နေလဲကြည့်လိုက်။"

နျဥ်ယွိယွမ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

လန်ဝေသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တံခါးကိုအနည်းငယ်ဖွင့်ကာ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ အချိန်အတော်ကြာ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ နောက်မှ လူများအားလုံး စိုးရိမ်နေကြသည်။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ သူမ ဘာလို့ဘာမှမပြောတာလဲ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လန်ဝေသည် လှည့်လာပြီး တံခါးကို ဂရုတစိုက်ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ ညင်သာစွာမေးလိုက်သည်။

"အမ်၊ ဒီတစ်ခါ ငါတို့ရဲ့ပစ်မှတ်က အစားအသောက်ထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံကိုရှာဖို့ ဟုတ်တယ်မလား။"

လန်လင်းသည်လည်း အလျင်အမြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

သူ့ အစ်မ၏ ထိတ်လန့်နေသောပုံစံကိုမြင်သောအခါ သူသည် စိုးရိမ်စိတ်ကိုမထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

မော့ချူးသည် အလွန်လျင်မြန်စွာတုံ့ပြန်ပြီး အရာအားလုံးကိုဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်တာက... ထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံက ရှေ့မှာလား။"

လန်လင်းသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အသံကိုနှိမ့်ကာ လန်ဝေ၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာပုတ်လိုက်သည်။ "ဟားဟား၊ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

ကြည့်ပါဦး၊ သူကတော့ ကောင်းကောင်းတွေနေလိုက်တာ။ ဒီလောက်လှပတဲ့အရာ ဘယ်လိုရှိနိုင်မှာလဲ။

"အစ်မ၊ ငါ့ကိုနောက်မနေနဲ့တော့။ တံခါးအပြင်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ မြန်မြန်ပြောပြ၊ ဒါမှငါတို့..."

သို့သော်လည်း လန်ဝေ၏ လေးနက်သောအကြည့်နှင့်ဆုံသောအခါ လန်လင်းသည် သူ့စကားကို အဆုံးမသတ်နိုင်တော့ပေ။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ နင် တကယ်ပြောနေတာလား။"