အပိုင်း ၄၆၁

“ဟူး၊ ဟူး –” လေးလံသော အသက်ရှူသံများကို ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းတွင် ကြားနေရသည်။ ရှုပ်ထွေးနေသော ခြေသံများက ရောက်လာသူတို့၏ ထိတ်လန့်မှုကို ပြသနေသည်။

ပြေး၊ ပြေး၊ ပြေး။

ဤသည်မှာ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိသည့် တစ်ခုတည်းသော အတွေးဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ရင်ဘတ်များသည် ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေ၏။ လေသည် သူတို့၏ လည်ချောင်းထဲသို့ တိုးဝင်နေပြီး သူတို့၏ အဝတ်အစားများသည် ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ သို့သော် သူတို့သည် အရှိန်ကို မလျှော့ရဲကြပေ — သူတို့နောက်မှ ဖုတ်ကောင်များသည် ကျားများကဲ့သို့ လိုက်လံနေကြသည်။

နောက်ကျကျန်ခဲ့သော အသင်းဖော်အချို့သည် ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းဝန်းစားသောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ခြေလက်အင်္ဂါများ ကျိုးပဲ့သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် သေဆုံးသွားကြသည်... သွေးနံ့ပြင်းပြင်းသည် သေမင်းတမန်၏ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ အချိန်တိုင်း သူတို့၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်၊ သူတို့သည် ဤကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းသည် အမှန်တကယ်တွင် အလွန်ရှည်လျားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အချိန်အတော်ကြာ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးလွှားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီးနောက် သူတို့၏ ကာယခွန်အားသည် အလွန်အမင်း လျော့ကျသွားသည်။ သူတို့၏ ထိတ်လန့်မှုထဲတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် နှလုံးခုန်သံနှင့် ရှုပ်ထွေးသော အသက်ရှူသံများကို ကြားနိုင်သည်ဟု ထင်ရသည်…

သို့သော် သူတို့နောက်မှ ဖုတ်ကောင်များမှာမူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တောင့်တင်းနေသော်လည်း သူတို့၏ အရှိန်မှာမူ အလွန်မြန်နေဆဲဖြစ်သည်။ လူအုပ်စုနှစ်စုကြားမှ အကွာအဝေးသည် တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများသည် လည်ချောင်းထဲမှ ခုန်ထွက်တော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။

“အသက်ရှူတာကို ညှိပြီး ခြေလှမ်းတွေကို သတိထားကြ။”

ကြည်လင်သော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နွေရာသီတွင် ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာသော လေပြေအေးတစ်ချက်ကဲ့သို့ပင်။ လူတိုင်း၏ ပရမ်းပတာဖြစ်နေသော စိတ်အစဉ်သည် ချက်ချင်း တည်ငြိမ်သွားသည်။

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ယခင်က သူတို့သည် အသက်လုပြေးနေရသဖြင့် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ အာရုံစိုက်ရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ အဆုံးတွင် ယခု ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် မျက်လုံး‌ချိုင့်ထဲမှ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဤသည်ကား… ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးနေသော နှစ်ယောက်မှာ အံ့ဩဖွယ်ရာ နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် မော့ချူးတို့ ဖြစ်နေကြသည်။

ထို့အပြင် ပို၍ပင် ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာ ပြေးပြီးသည့်တိုင် ဤနှစ်ယောက်သည် မည်သည့် ထိတ်လန့်သည့် လက္ခဏာမျှ မပြကြခြင်းပင်။ သူတို့သည် ချွေးပင် မထွက်ကြပေ။ သူတို့၏ လန်းဆန်းသော အသွင်အပြင်နှင့် သူတို့၏ ချဉ်စုတ်စုတ် ချွေးနံ့တို့ကို ကြည့်လျှင် သိသိသာသာ ပုံစံမတူကြပေ။

နျဥ်ယွိယွမ် ကိုထားပါ‌‌တော့။ သူသည် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ ကာယကြံ့ခိုင်မှုမှာ အားကောင်းသည်ကို နားလည်နိုင်ပါသည်။

သို့သော် မော့ချူးမှာမူ… လူတိုင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ သူမသည် ဤမျှ ထူးချွန်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။ သူမ၏ ပြေးနေဟန်နှင့် ကျွမ်းကျင် လှပပုံကို ကြည့်လျှင် သူမသည် အလွန်အံ့မခန်း ဖြစ်နေသည်။

သူတို့ကိုယ်သူတို့ မော့ချူးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူတို့သည် စည်ပိုင်းအောက်ခြေမှ အမှိုက်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လား။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့သည် မော့ချူးကဲ့သို့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးထက် ပိုဆိုးရွား၍ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်ပါလား။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ လူတိုင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ လည်ပင်းမှ သွေးကြောစိမ်းများ ထောင်ထလာပြီး သူတို့၏ နာကျင်နေသော ခြေထောက်များသည် ပို၍ပင် အားသွန်ခွန်စိုက် လှုပ်ရှားလာကြသည်။

ထို့ကြောင့် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သော အကွာအဝေးသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ကွာဟသွားပြန်သည်။

"ဟင်း"

မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော ဖုတ်ကောင်များက နောက်မှ ဝမ်းနည်းဖွယ် အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

အရသာရှိသော အစာများသည် ပါးစပ်ဝမှ ရုတ်တရက် အဝေးသို့ မည်သို့ ပြေးထွက်သွားနိုင်သနည်း။ အလွန် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ရှေ့တည့်တည့် မလှမ်းမကမ်းတွင် သစ်သားတံခါးကို မြင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် ပြေးသွားပြီး ကားကို စက်နှိုးနိုင်သရွေ့ ဤဖုတ်ကောင်အုပ်ကို အောင်မြင်စွာ ခါချနိုင်လိမ့်မည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးနေသော နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် မော့ချူး တို့သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

နောက်မှလိုက်မီလာသူများသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် မောဟိုက်စွာဖြင့် မေးလိုက်ကြသည်။

“မင်းတို့… မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ မြန်မြန် ထွက်ကြလေ။”

သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး နျဥ်ယွိယွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် လေးနက်သော အသွင်အပြင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“အပြင်မှာလည်း ဖုတ်ကောင်တွေ ရှိတယ်။”

'ချီးပဲ။'

သူတို့နောက်တွင် ဖုတ်ကောင်များရှိသည်ကို သူတို့သိကြသည်။ သူတို့သည် မျက်မမြင်များ မဟုတ်သောကြောင့် ဤအရာကို မမြင်နိုင်စရာအကြောင်းမရှိ။ ရုတ်တရက် လက်ဝှေ့ယမ်းနေသော လူများသည် တောင့်တင်းသွားပြီး ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။ သူတို့သည် လည်ပင်းများမှ တကျွတ်ကျွတ်အသံများ ထွက်သည်အထိ လှည့်ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြသည်။

“ဖာ့ခ်! မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တာ။ ငါတို့နောက်မှာတင် ဖုတ်ကောင်တွေ ရှိတာမဟုတ်ဘဲ အပြင်မှာလည်း… ဖုတ်ကောင်တွေ ရှိတယ်လို့လား။”

နျဥ်ယွိယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့ အကြားမှားနေသည်ဟူသော ထင်ယောင်ထင်မှားကို ချက်ချင်း ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ ငါထင်တာတော့ ခုနက ဆူညံသံတွေ အရမ်းများသွားလို့ ဖုတ်ကောင်အများကြီး အပြင်ဘက်ကို ထွက်ပြေးသွားကြပြီ။”

"ဖာ့ခ်ပဲ။ ငါတို့ နှစ်ဖက်ညှပ် တိုက်ခိုက်ခံနေရတာလား။”

နျဥ်ယွိယွမ်က လူတိုင်းကို သတိပေးပြီးနောက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့တိုးကာ သူ၏ လက်ကြီးဖြင့် သစ်သားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ သတိထားကြ။”

တံခါးသည် ကျွိကနဲ မြည်သွားပြီး အပြင်ဘက်မှ ဖုတ်ကောင်များကို လှည့်ကြည့်စေသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ လတ်ဆတ်သော အသား၏ အရသာရှိသော အနံ့ကို ပြန်ရသောအခါ သူတို့အားလုံး ရူးသွပ်သွားကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အရသာရှိသော၊ လတ်ဆတ်သော အသား… သူတို့သည် ဆာလောင်နေသော တစ်ကောင်တည်းသော ဝံပုလွေများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ တောင့်တင်းသော လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာများရှိသော မရေမတွက်နိုင်သော ဖုတ်ကောင်များသည် မရေမတွက်နိုင်သော ကျိုင်းကောင်များကဲ့သို့ သူတို့အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်နေကြသည်။ ထိုအခြေအနေမှာ… ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

သူတို့၏ မူလအဖွဲ့သည် ဖုတ်ကောင်စီးကြောင်းကြောင့် ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားပြီး အဖွဲ့ငယ်များအဖြစ် ကွဲထွက်သွားသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် မော့ချူးတို့သည် နီးကပ်စွာ အတူတကွ ရပ်နေကြသည်။ နျဥ်ယွိယွမ်သည် လေဓားများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ဖုတ်ကောင်များစွာသည် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး သူတို့ပတ်လည်တွင် ရှင်းလင်းနေသော နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ဘေးမှကြည့်နေသူများသည် မနာလိုဖြစ်နေကြသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ သူတို့ကဲ့သို့ အားမကောင်းသူများသည် ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။ သက်ပြင်းချနေရင်း သူတို့သည် သူတို့ပတ်လည်မှ ဖုတ်ကောင်များကို ရင်ဆိုင်ရန် သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

ဒီကောင်များသည် အမှန်တကယ်ပင် ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ တစ်ကောင်ကို ဖြေရှင်းပြီးလျှင် နောက်တစ်ကောင်က ချက်ချင်း ခုန်အုပ်လာသည်။

သူတို့ကို နားချိန်ပင် မပေးပေ။ ထို့အပြင် ဤသို့ ရစ်ပတ်ခံနေရသဖြင့် သူတို့သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။ မလှမ်းမကမ်းတွင် စည်သွပ်ဗူးများဖြင့် ပြည့်နေသော ကားကို မြင်နေရသော်လည်း သူတို့သည် စိုက်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်နေကြသည်။

မကြာမီပင် နောက်ထပ် နိမ့်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဟစ်…”

သူတို့သည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ… အသံသည် သစ်သားတံခါးနောက်မှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားများ နစ်ဝင်သွားသည်။

ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းပေါ်တွင် သူတို့ကို လိုက်လံနေသော ဖုတ်ကောင်အုပ်သည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်မီတော့မည်။

ဖုတ်ကောင်အရေအတွက်သည် သူတို့အတွက် ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ထက် များနေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဖုတ်ကောင်အရေအတွက် နှစ်ဆတိုးလာပါက… အခြေအနေသည် ဆိုးရွားလှပေလိမ့်မည်။

လန်ဝေက သူမ၏အဖွဲ့သားများအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ကားဆီကို ပြန်ရောက်အောင်လုပ်ကြ။ သတိထားရမယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့။”

သူတို့ လောင်ပိုင်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပြီ။ အခြားမည်သူမျှ ဒဏ်ရာမရစေရပေ။

“နားလည်ပါတယ်။”

ထိုစကားကိုကြားသော် သူမ၏ အဖွဲ့သားအချို့၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် သေနတ်များနှင့် အစွမ်းထက် စွမ်းအင်များကို တစ်လှည့်စီ အသုံးပြုကြပြီး သူတို့၏ အဓိက အားသာချက်များကို ချန်မထားကြတော့ပေ။

ယခု အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ ဒုတိယဖုတ်ကောင်လှိုင်း မရောက်လာမီ ကားဆီသို့ ပြန်ရောက်ရန်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ကောင်းစွာသိကြသည်။

အချိန်နှင့်အမျှ ပြိုင်ဆိုင်မှုသည် ရှောင်လွှဲမရနိုင်တော့ပေ။

အခြားသူများသည်လည်း ရှေ့မှ ဖုတ်ကောင်အုပ်ကို ခုခံရန် သူတို့၏ အင်အားကို ထုတ်သုံးကြပြီး ကားဆီသို့ အသည်းအသန် လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ အကွာအဝေးသည် မီတာတစ်ဒါဇင်ခန့်သာ ဝေးသော်လည်း ယခုမူ ကျော်လွှားမရနိုင်သော ကွာဟချက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် မော့ချူးတို့အတွက်မူ ဤကြီးမားသော ကွာဟချက်သည် မပြောပလောက်သည့် တိမ်သော တူးမြောင်းငယ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်လိုက်ရုံဖြင့် သူတို့သည် ကျော်လွှားသွားနိုင်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် SUV ကားဆီသို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တံခါးဖွင့် အတွင်းသို့ဝင်ထိုင်ပြီး ကားစက်နှိုးလိုက်သည်နှင့် ဤဆွဲထုတ်၍မရနိုင်သော ရှုပ်ထွေးမှုမှ ချောမွေ့စွာ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း မနာလိုဖြစ်နေကြသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် အခြားသူများ လွတ်မြောက်ပြီး ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တန့်ရှောင်၏ နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်သော မကျေနပ်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“နျဥ်ယွိယွမ်၊ မင်းက ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့ကို လာကူညီလေ။”

သူ၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နေသည်။ နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် အခြားသူများ အလွယ်တကူ ထွက်သွားနိုင်သော်လည်း သူတို့မှာမူ ဤနေရာတွင် ခါးသီးစွာ ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့ မလွတ်မြောက်နိုင်လျှင် သူတို့သည် နျဥ်ယွိယွမ်ကိုလည်း လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

“မင်းက အရမ်းစွမ်းတာပဲ။ မင်း ငါတို့ကို နည်းနည်းလောက် ကူညီပြီး လက်တစ်ဖက်လောက် ကမ်းပေးလိုက်ရုံနဲ့… လူတိုင်း အတူတူ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ။”တင်းမာသော အခြေအနေအောက်တွင် တန့်ရှောင်၏ အသံပြာပြာသည် အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

လန်ဝေက သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“အမဲလိုက် အဖွဲ့က မင်းလောက် မျက်နှာပြောင်မတိုက်တတ်ဘူး။”

မှန်လေသည်။ နျဥ်ယွိယွမ်သည် အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်သော်လည်း ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူ လှုပ်ရှားလိုက်ပါက ဤရှုပ်ထွေးမှုထဲသို့ ပြန်ဆွဲသွင်းမခံရဟု မည်သူ အာမခံနိုင်မည်နည်း။

အမဲလိုက် အဖွဲ့သည် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့၏ သတိကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သောကြောင့် အခြားလူများလည်း ထိုသို့ ပြုလုပ်နိုင်သည်ဟု မဆိုလိုပေ။

တန့်ရှောင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူများစွာသည် စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

မှန်လေသည်။ လူတိုင်း နျဥ်ယွိယွမ်၏ အစွမ်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံဖူးကြသည်။ သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့်… သူတို့၏ အခြေအနေသည် တိုးတက်လာနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ မဟုတ်ဘူး။ သေချာပေါက် တိုးတက်လာလိမ့်မည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ သူတို့အားလုံးသည် နျဥ်ယွိယွမ် ကို တောင်းပန်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ဘေးတွင် ရပ်နေသော မော့ချူးပင်လျှင် ပူလောင်သော အကြည့်များစွာ၏ ကောင်းချီးပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်သည် ထိုနေရာတွင် ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် မလွှဲမရှောင်သာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသနှင့် အပြစ်တင်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

'မင်းက အရမ်းစွမ်းရဲ့သားနဲ့ ငါတို့ကို ကူညီဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူးလား။ မင်း တကယ်ပဲ ကျောက်ခဲနှလုံးသား ရှိတာပဲ။'

မော့ချူးသည် ဘေးတွင်ရပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ လှောင်ပြောင်မှုသည်လည်း ပိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။