အပိုင်း ၄၆၃

မော့ချူးသည် လန်ဝေနှင့် အခြားသူများကိုသာ အနည်းငယ် ခံစားချက်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု သူတို့သည် ဝန်းရံမှုမှ ဖောက်ထွက်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် မော့ချူးအတွက် ဤနေရာတွင် ဆက်နေရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

လန်ဝေကို ပြုံးပြရင်း မော့ချူးနှင့် နျဥ်ယွိယွမ်တို့သည် လှည့်ထွက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့နောက်မှ လူအုပ်စုအတွက်မူ သူတို့သည် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

ကျားဖြူ အဖွဲ့၏ တစ်ဦးတည်းသော ကျန်ရှိသူသည် ရုန်းကန်နေရဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည်လည်း အခြေအနေသည် ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်သည်။ နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ကျန်ရှိသော အလဲအလှယ်လုပ်စရာများကို ထုတ်ယူပြီး သူ၏အသက်နှင့် လဲလှယ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“မသွားကြနဲ့။ ကယ်ကြပါဦး၊ ကယ်ကြပါဦး။ ကျွန်တော့်မှာ ခင်ဗျားတို့ကို ပေးနိုင်တဲ့ အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက် ရှိတယ်။”

နျဥ်ယွိယွမ်သည် လမ်းလျှောက်ခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဤအရေးကြီးသည်ဆိုသော သတင်းအချက်အလက်ကို အနည်းငယ်မျှ စိတ်မဝင်စားပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မော့ချူးသည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

“ဘာအရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်လဲ။”

ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်သည် သူ၏နောက်မှ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်နေသည်။ ထိုလူသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကာ သူ၏ အထူးစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ၏ခေါင်းမှ ချွေးစေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါ။ ဒီသတင်းကို ခင်ဗျားတို့ကို ချက်ချင်း ပြောပြပါ့မယ်။”

မော့ချူးသည် သူ့ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး ကားတံခါးကိုဖွင့်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ “အာ! ကောင်းပြီလေ၊ နင် ငါ့ကို ပြောစရာမလိုတော့ဘူး။”

ထိုလူသည် မော့ချူး၏ အပြုအမူကြောင့် ကြောက်လန့်ကာ နှလုံးရပ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ “မလုပ်ပါနဲ့။ မလုပ်ပါနဲ့။”

သူ့ရှေ့မှ အခြေအနေသည် ရှင်းလင်းသည်။ အကူအညီလိုအပ်သူမှာ သူဖြစ်သောကြောင့် သူသည် မာနကြီး၍ မဖြစ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အံကြိတ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သတင်းအချက်အလက်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

“အနီးအနားမှာ လက်နက်တိုက်တစ်ခု ရှိတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီကနေ ထုတ်သွားပေးနိုင်သရွေ့ လမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း ပြောပြပါ့မယ်။”

လက်နက်တိုက်လား။

ဤအကြောင်းအရာ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အခြား အထူးစွမ်းရည််ရှိသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

သူတို့သည် တုံးအသူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့ ကျားဖြူ အဖွဲ့၏ သတင်းရင်းမြစ်များမှ ဤမျှအရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်ကို မရနိုင်ကြပေ။ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ အခြေစိုက်စခန်းမှ ရှ မိသားစု၏ လူများက သူတို့ကို ဤအကြောင်း ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ လူတိုင်း၏ အကြည့်များက မဲမှောင်သွားကာ သူတို့၏နှလုံးသားများသည် ဒေါသဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။

ရှ မိသားစုသည် သူတို့ကို သဘောမတွေ့နေသည်မှာ ရှင်းလင်းလှ၏။ ထို့အပြင် ဤအစီအစဉ်ကို အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်စွာ စဉ်းစားထားသည်။

အန်ယွမ် မြို့တွင် ဖုတ်ကောင်များ အလွန်များပြားသောကြောင့် သူတို့ မသိနိုင်စရာအကြောင်းမရှိပေ။ ပထမဦးစွာ သူတို့သည် အစားအစာရရန် လာခဲ့ရသည်။ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူတို့၏ လက်နက်များသည် သေချာပေါက် အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် လက်နက်တိုက်သို့ ခရီးတစ်ခေါက် သွားရမည်ဖြစ်ပြီး ဒါသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို အလကားရခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။

ထို့အပြင် လူများများ သေဆုံးပါက အခြေစိုက်စခန်းသည် ထောက်ပံ့ပစ္စည်းများ ပိုမိုရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

အဟက်! သူတို့လုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။

လူတိုင်း အံကြိတ်လိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ယခုကဲ့သို့ အကျပ်အတည်းနှင့် မကြုံတွေ့ခဲ့ပါက ကျားဖြူ အဖွဲ့သည် ဤသတင်းအချက်အလက်ကို ထုတ်ဖော်ရန် အစပြုလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဘာလဲ။ လူအုပ်၏ ထိတ်လန့်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မော့ချူးသည် စိတ်မဝင်စားစွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ဒါပဲလား။”

သူမသည် မယုံနိုင်စရာ သတင်းတစ်ခုခု ရှိသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဒါသည် သူမ၏အချိန်ကို ဖြုန်းတီးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရှင်းလင်းစွာပင် မော့ချူး၏ တုံ့ပြန်မှုသည် လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်များ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသည်။

ကျားဖြူ အဖွဲ့၏ နောက်ဆုံးအဖွဲ့ဝင်သည်လည်း မှင်တက်သွားသည်။ ဒီတော့… သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဟု သူထင်ခဲ့သော အလဲအလှယ်လုပ်စရာသည် မော့ချူး မျက်လုံးထဲ တန်ဖိုးမရှိ ဖြစ်နေတာလား။

မော့ချူးသည် လှည့်ကာ လန်ဝေနှင့် အခြားသူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “သွားကြတော့မလား။”

လမ်းငယ်လေးပေါ်မှ ဖုတ်ကောင်များသည် ထွက်လာတော့မည်။ သူတို့သည် ကြာရှည်စွာ မနေသင့်တော့ပေ။

လန်ဝေသည်လည်း ဤအချက်ကို နားလည်သည်။ သူမ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။”

ရလဒ်အနေဖြင့် ကားနှစ်စီးသည် လျင်မြန်စွာ စတင်မောင်းနှင်ပြီး လူအုပ်၏ တောင်းပန်သံများနှင့် ကျိန်ဆဲသံများကြားတွင် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အပြန်ခရီးသည် တစ်ခါတည်း တည်ငြိမ်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

သူတို့သည် အလယ်ရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ နျဥ်ယွိယွမ်သည် ရုတ်တရက် ကားကို ရပ်လိုက်သည်။

ဤရုတ်တရက် အပြုအမူသည် သူတို့နောက်မှ လူများကို မှင်သက်သွားစေသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းထန်သော သတိနိုးကြားမှုတစ်ခု မြင့်တက်လာသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများသည်လည်း လေးနက်နေသည်။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ထပ်ရှိနေတာလား။ ဖုတ်ကောင်လား ဒါမှမဟုတ် ဗီဇပြောင်း တိရစ္ဆာန်လား။

နျဥ်ယွိယွမ်သည် ကားထဲမှ ထွက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် သွားတာဖြစ်လောက်သည်။

လူတိုင်းသည် အချိန်အတော်ကြာ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေပြီးမှ နျဥ်ယွိယွမ်သည် ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏လက်ထဲတွင် ပစ္စည်းတစ်ပုံနှင့်အတူ လျှောက်ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ကြသည်။

လန်လင်းသည် ကားထဲမှ ခေါင်းထိုးထွက်ကာ စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

“မင်း ဘာတွေ…”

သူသည် မှားယွင်းစွာ ထင်ခဲ့ကြောင်းကိုလည်း သိလိုက်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ခု တကယ်ဖြစ်ခဲ့လျှင် နျဥ်ယွိယွမ်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်အေးလက်အေး ပုံပေါက်နေမည်နည်း။

“အော်၊ ငါ ပစ္စည်းတစ်ခု သွားရှာတာ” နျဥ်ယွိယွမ်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ချူးလေးမှာ တစ်ခုခု လိုနေတယ်လို့ မင်းတို့ မခံစားရဘူးလား။”

“အင်း၊ လက်တစ်ဖက် ဒါမှမဟုတ် ခြေထောက်တစ်ဖက် လိုနေတာလား။”လန်လင်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်နှင့် နျဥ်ယွိယွမ်၏ ညှို့မှိုင်းသော အမူအရာနှင့်

တွေ့ဆုံလိုက်သည်။

သူ တုန်လှုပ်သွားကာ ကားထဲသို့ ပြန်ဝင်လျက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ “အင်း… ငါက နောက်တာပါ၊ နောက်တာပါ။”

လန်လင်းသည် နျဥ်ယွိယွမ်၏ မဲမှောင်သော မျက်လုံးများကို ထပ်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ သူ၏အကြည့်ကို အလျင်အမြန် လွှဲလိုက်ပြီး မော့ချူးကို ဂရုတစိုက် အကဲခတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ မည်းနက်သော ဆံပင်သည် သူမ၏ပခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးသည် နီမြန်းနေကာ သူမ၏ အဝတ်အစားများသည် သပ်ရပ်နေသည်… သူသည် ဘယ်ညာကြည့်သော်လည်း မည်သည့်ပြဿနာမှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ အဆုံးတွင် လန်လင်းသည် သူ၏အစ်မကို လက်တို့ လိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

“အစ်မ၊ ငါ့ကို ကြည့်ပေးပါဦး။ ချူးလေးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဘာလိုနေတာလဲ။”

“ငါမသိဘူး၊ ထွက်သွားစမ်း။”

လန်ဝေသည် ကားမောင်းလာသည်မှာ တစ်နေကုန်ဖြစ်ပြီး သူမသည် အိပ်ချင်နေဆဲဖြစ်သည်။ အိပ်ရာမှနိုးလာခြင်းကြောင့် ဒေါသဖြင့် သူမသည် လန်လင်း၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။

နေ့ဝက်လောက်တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် လန်လင်းသည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို မထုတ်နိုင်သေးပေ။ သူသည် နျဥ်ယွိယွမ်ထံမှ မထီမဲ့မြင် အကြည့်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။

“မင်း မမြင်ဘူးလား။ ချူးလေးရဲ့ခေါင်းမှာ ခေါင်းကို ကာကွယ်ဖို့ ပစ္စည်းတွေ လိုနေတယ်။”

နျဥ်ယွိယွမ်၏အဖြေ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လန်လင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေလုနီးပါးဖြစ်သည်။

တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကို၊ ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ လေက နည်းနည်းပြင်းနေလို့ ကျွန်တော် သေချာမကြားလိုက်ရဘူး… ခေါင်းကာပစ္စည်းတွေလား။ သေစမ်း။ ဒီလိုဟာကို ဘယ်သူက တွေးမိမှာလဲ။

ထိုးနှက်မှု မလုံလောက်သေးသကဲ့သို့ နျဥ်ယွိယွမ်သည် သူ၏လက်များကို ဖြန့်ကာ သူ၏ခေါင်းကာပစ္စည်းအပြည့်အစုံကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ သူ ချူးလေး၏ ဆံပင်သည် လျော့ရဲစွာ ချထားသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ ဒါသည် ကျက်သရေရှိ လှပသော်လည်း အဆင်မပြေပေ။ ထိုအတွက်ပင် ကလေးမလေးသည် သူမဆံပင်ကို ညှပ်ရန် ကတ်ကြေးတစ်စုံပင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်က သဘောတူမည်လား။ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချူးလေး၏ အိစက်ပျော့ပြောင်းသော ဆံပင်သည် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ သူအကြိုက်ဆုံးမှာ လက်လှမ်းကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များသည် မော့ချူး၏ နားထင်ဘေးတွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး ထိုလှပချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာငယ်လေးနှင့်အတူ ဖော်ပြမရနိုင်သော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ချူးလေးသည် ထိုဆံပင်များကို ကတ်ကြေးဖြင့် မည်သို့ ညှပ်ချပစ်နိုင်မည်နည်း။

နျဥ်ယွိယွမ်၏ ပြင်းထန်သော ဆန့်ကျင်မှုကြောင့် ချူးလေးသည် သူမ၏ ဆံပင်ကို ထားခဲ့ရသည်။ သို့သော် နျဥ်ယွိယွမ်သည် ဤကိစ္စကို တွေးနေဆဲဖြစ်သည်။ ယနေ့ သူသည် ဆိုင်တွင် ဆံပင်အသုံးအဆောင်များဖြင့် ပြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ချက်ချင်း ကားကိုရပ်ကာ အနည်းငယ် ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူသည် ချူးလေးကို နေ့တိုင်း သူမ၏ ဆံပင်ပုံစံကို ပြောင်းခိုင်းခဲ့သည်။

လန်လင်း၏ မျက်ခုံးများသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ တွန့်သွားသည်။

ဒါသည် ဆံပင်သုံး ပစ္စည်းကို ရတနာတစ်ခုအဖြစ် သဘောထားသော ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် သူ ပထမဆုံး တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ဤခေတ်တွင် ဆံပင်သုံး ပစ္စည်းကို ထားလိုက်ဦး၊ လူတိုင်းရှေ့တွင် ရွှေစတစ်စ ထားလျှင်ပင် မည်သူမျှ လက်ဆန့်၍ ယူမည်မဟုတ်ပေ။

စဉ်းစားကြည့်။ ကိုယ် မစားနိုင်၊ မသုံးနိုင်ဘဲ နေရာယူတာသာ အဖတ်တင်သည်။ ဒါကို ယူခြင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လဲ။ သို့သော် ဤစည်းမျဉ်းအစုံသည် နျဥ်ယွိယွမ် အတွက် အကျုံးမဝင်သည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။ ဒီသူက ထူးဆန်းတဲ့သူပင်။ ကြီးမားသော အစွမ်းရှိသည့် ထူးဆန်းသူတစ်ဦး။

လန်လင်းသည် ညည်းညူနေစဉ် ဘေးမှ ဖယ်ကျန်မနေလိုသော ခေါင်းကြီးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါ… ဆိုင်ထဲမှာ ကျန်သေးလား။”

နျဥ်ယွိယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အင်း။”

ထို့ကြောင့် နျဥ်ယွိယွမ် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသော လန်လင်းသည် ကားထဲမှ ပြေးထွက်ကာ ဆိုင်ထဲသို့ မရပ်မနား ပြေးဝင်သွားသော လောင်ပိုင်ကို အံ့ဩစွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဘာလဲ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေခဲ့ပြီးနောက် လောင်ပိုင်တွင် ဤသို့သော အထူးဝါသနာတစ်ခု ရှိသည်ကို သူ ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ပေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လောင်ပိုင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ယခင်အသွင်အပြင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူသည် ယခု အနည်းငယ် ရှက်နေပုံရသည်။ မုတ်ဆိတ်မွေးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော သူ၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီမြန်းနေဆဲဖြစ်သည်။

လောင်ပိုင်သည် သူ၏လက်ထဲမှ ဆံညှပ်ကလစ်ကို လန်လင်းဆီသို့ ကမ်းပေးကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း မေးလိုက်သည်။

“အင်း… မင်း ဒါကို ဘယ်လိုထင်လဲ။”

လန်လင်းသည် တစ်စက္ကန့်မျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ကာ သူ့ကို သတိကြီးစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အသံသည်လည်း တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

“လောင်ပိုင်၊ မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ပြင်နေတာလဲ။”

'ငါက အဖြောင့်ကောင်ဟ၊ အဖြောင့်ကောင်။'

“ဘာလဲ၊ မင်းကြည့်ရတာ မကောင်းဘူးလား။”

လန်လင်း၏ ခုခံကာကွယ်သော အကြည့်ကြောင့် ထိခိုက်သွားပြီးနောက် လောင်ပိုင်၏ မျက်နှာသည် နွမ်းကျသွားသည်။ သူ၏ယခင် ပါးနပ်မှုသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အိုက်ယား၊ အခြေအနေကို ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုတော့ မမှန်တော့ဘူး။ လန်လင်း၏ နှလုံးသားသည် ခုန်သွားသည်။ ပြီးဆုံးသွားပြီ၊ သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုသည် အလွန်ကြီးမားပြီး သူ လိင်တူတစ်ယောက်ကို ဆွဲဆောင်မိသွားပြီ…

လောင်ပိုင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်အားငယ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “… ဒါဆို အသင်းခေါင်းဆောင်က မကြိုက်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောလား။”

'အသင်းခေါင်းဆောင်လား။ … အသင်းခေါင်းဆောင်။' လန်လင်းသည် ချက်ချင်း ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အတင်းအဖျင်းပြောလိုသော စိတ်က သူ့လည်ချောင်းမှ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“လောင်ပိုင်၊ မင်း ဒီကလစ်ကို ငါ့အစ်မကို ပေးဖို့ ပြင်ဆင်နေတာလား။”

လောင်ပိုင်သည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အင်း… ဟုတ်တယ်။”

သူသည် သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသောကြောင့် သူ့ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်ရန် သတ္တိမွေးခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

လန်လင်းသည် သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ အစ်ကိုကြီး။ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ့အစ်မက ဒီကလစ်ကို သေချာပေါက် ကြိုက်မှာပါ။”

ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် လောင်ပိုင်၏ အကြည့်များက လင်းလက်သွားသည်။

“တကယ်လား။”

“တကယ်… အာ…”

လောင်ပိုင်၏ လက်ထဲမှ ခေါင်းစွပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း လန်လင်းသည် သူ၏ အတည်ပြုသော လေသံကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ရပ်တန့်သွားသည်။ 'သေစမ်း၊ မျက်စိကျိန်းစရာ ဒီပန်းနီနီကြီးက ဘာကြီးလဲ'

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အထူးစွမ်းရည်များမှလွဲ၍ သူတို့၏ အကြိုက်များသည် အလွန်ကွဲပြားလှသည်။