အပိုင်း ၄၆၆

နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် အခြားသူများသည် ပစ္စည်းများကို ချပြီးခါစပင် ရှိသေးသည်။ သူတို့သည် အသက် မရှူနိုင်သေးခင်မှာပင် စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ရောက်လာသော ရှချန်း၏ တားဆီးခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ရှချန်းသည် သူတို့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သူ့လေသံကို ပြောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ့လေသံထဲမှ သရော်လှောင်ပြောင်မှုသည် လျှံကျတော့မတတ်ပင်။

"ဟေး! ငါတို့ စခန်းရဲ့ သူရဲကောင်းတွေ မဟုတ်လား။ ကြည့်စမ်းပါဦး၊ သူတို့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပြန်ယူလာခဲ့ကြတယ်။ တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ!"

"ဒါပေမဲ့ တခြား အထူးစွမ်းရည်ရှင်အဖွဲ့တွေကော ဘယ်မှာလဲ။ မင်းတို့က သူတို့ကို ပစ်ထားခဲ့တာလား။"

လန်ဝေသည် ခေါင်းစောင်းကာ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။ "ရှသခင်လေး၊ အဲ့ဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

"အန်ယွမ်မြို့က အခြေအနေကို ခင်ဗျားမသိတာမှ မဟုတ်တာ။ ဖုတ်ကောင်တွေ အများကြီးရှိနေတာ၊ ငါတို့ လွတ်မြောက်လာနိုင်တာတောင် တော်တော်ကောင်းနေပြီ။ ငါတို့က လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူတို့ကို ပြန်ကယ်မယ်လို့ ခင်ဗျားက မျှော်လင့်နေတာလား။"

လန်ဝေ၏ စကားများသည် အလွန် တိုက်ရိုက်ဆန်ပြီး ထက်မြက်လှသည်။

ရှချန်းသည် ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားသည်။

... သေချာပေါက် အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး! သူသာ အခုနေရာမှာ ရှိနေရင်တောင်မှ အဲ့လို ကိုယ်ကျိုးစွန့်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ချမှာမဟုတ်ဘူး။

သို့သော်လည်း အခြေအနေသည် သူမျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် မော့ချူးကို ဖယ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် အခြားအဖွဲ့ ခြောက်ဖွဲ့ကိုပါ ပါဝင်ပတ်သက်စေခဲ့သည်။ တကယ်ကို နှစ်ခါနာသည့် ဆုံးရှုံးမှုပင်။

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ရှချန်းသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ သူ နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် မော့ချူးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် စိတ်ဓာတ်အားအင်အပြည့်နှင့် မျက်နှာများ ပန်ရောင်သန်းနေကြသည်။ သူတို့သည် ဒဏ်ရာရထားပုံမပေါ်ပေ။ သူ မည်သို့ မမုန်းဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

မော့ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ရှချန်းနှင့် ငြင်းခုံရန် စိတ်မပါပေ။

"တခြားကိစ္စ ရှိသေးလား"

"ဘာမှမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ငါတို့ သွားပြီး စစ်ဆေးမှုခံယူတော့မယ်"

တာဝန်ပြီးဆုံးသည့် အဖွဲ့တိုင်းသည် လုံခြုံရေးဌာန၏ စစ်ဆေးမှုကို ခံယူရသည်။ သူတို့ ဘေးအန္တာရယ် မရှိကြောင်း သေချာမှသာ စခန်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်ရမည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ စခန်းသည် လူများနှင့် ပြည့်ကျပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မတော်တဆ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ပါက အကျိုးဆက်သည် မတွေးဝံ့စရာပင်။

သူမ၏ စိတ်မရှည်သော လေသံသည် ကုလားအုတ်ကျောရိုးကို ကျိုးစေနိုင်သော နောက်ဆုံးကောက်ရိုးတစ်မျှင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မော့ချူး မသိခဲ့ပေ။ ရှချန်း၏ ဒေါသသည် ချက်ချင်းပင် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမသည် နျဥ်ယွိယွမ်ကို မှီခိုနေသော မိန်းမတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ထိုသို့ မေးခွန်းထုတ်ပိုင်ခွင့် ဘာရှိသနည်း။

'ကောင်းတယ်! တော်တော်ကောင်းတယ်!'

ရှချန်းသည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ့အကြည့်များက ပို၍ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာခဲ့သည်။

သုံးနာရီကြာ စောင့်ကြည့်ချိန်သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

မော့ချူးနှင့် အခြားသူများသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော လက္ခဏာများ မပြဘဲ မကြာမီပင် ဖြတ်သန်းခွင့် ရရှိခဲ့ကြသည်။

"လာကြည့်၊ ဒါက မင်းတို့ရဲ့ တာဝန်အတွက် ပစ္စည်းစာရင်းပဲ။ ခွဲဝေမှုအသေးစိတ်ကိုတော့ နောက်မှ တစ်ယောက်ယောက်က လာပြောလိမ့်မယ်"

ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူတို့ထံသို့ စက္ကူပါးပါး တစ်ရွက်နှင့် ရေခွက်အနည်းငယ်ကို ပေးလိုက်သည်။ သူသည် သူတို့ထံသို့ ရေကို ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရာသီဥတုက တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်။ ရုတ်တရက်ကြီး ပူလာတယ်။ မင်းတို့လည်း ရေသောက်လိုက်ဦး"

အမဲလိုက်အဖွဲ့ နှင့် နျဥ်ယွိယွမ်သာ ပြန်လာခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် စည်သွပ်ဗူးများ အများအပြားကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ ဒါသည် သိုလှောင်ရုံငယ်၏ ထက်ဝက်နီးပါးကို ဖြည့်တင်းရန် လုံလောက်လုနီးပါးဖြစ်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဝန်ထမ်းများသည် ပျော်ရွှင်နေသောအခါတွင် ပို၍ ဖော်ရွေလာကြသည်။

လန်လင်းနှင့် အခြားသူများသည် သူတို့၏ ခွက်များကို ကောက်ယူကာ ရေကို မော့သောက်လိုက်ကြသည်။ အေးမြသောရေသည် သူတို့၏ လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး လန်းဆန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အာ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

ရေသောက်ပြီးနောက် သူတို့ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း ပြုံးနေသော ဝန်ထမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် အခြားအခန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အသံသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

"ရှသခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့လုပ်နေတာ တကယ်ပဲ... ပြဿနာမရှိဘူးလား"

အခြားတံခါးတစ်ချပ် ပွင့်လာပြီးနောက် ရှချန်း ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ့မျက်နှာအမူအရာသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေခြင်းမရှိတော့ပေ။ ယင်းအစား ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် အနည်းငယ် ရောယှက်နေသည်။ သူသည် သူ့ဘေးရှိ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဝန်ထမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ကွေးတက်သွားသည်။ သူ့အသံထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ"

'စောင့်ကြည့်နေလိုက်! ကောင်းမွန်တဲ့ပွဲတစ်ပွဲ... စတင်တော့မယ်။'

တစ်ဖက်တွင်...

အရှိန်ပြင်းသော ကားပြိုင်ပွဲအပြီးတွင် အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် လူသတ်ခြင်းကို မခံနိုင်တော့ဘဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူတို့၏ အိမ်များသို့ အလုအယက် ပြေးသွားကြသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ မော့ချူးနှင့် နျဥ်ယွိယွမ် တို့သည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ပြုမူနေကြသည်။ သူတို့သည် စခန်း၏ လမ်းမများပေါ်တွင် စိတ်ဝင်တစား လျှောက်သွားနေကြဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အေးအေးလူလူပုံစံသည် လူများကို သဘောကျအံ့ဩစေသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး၏ လက်ကိုကိုင်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ အေးအေးလူလူပုံစံသည် စခန်း ရှိ ထုံထိုင်းပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ပြတ်သားစွာ ကွာခြားနေသည်။ လူအများသည် မျက်ခုံးပင့်ခြင်းကို မပြုဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

"ကြည့်ကြရအောင်၊ ဘာဝယ်ချင်လဲ"

လောင်ပိုင်၏ အဆိုအရ လေဝဲ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာရန် ဆယ်ရက်ကျော် လိုသေးသည်။ သူတို့သည် စခန်းတွင် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် နေထိုင်နိုင်ပြီး ချူးလေးအတွက် ကစားစရာအရုပ်များ ရှာဖွေနိုင်သေးသည်။

ပြောရလျှင် ထူးဆန်းသည်။ နျဥ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး အတွက် ခေါင်းတပ်ကလစ်နှင့် ဘီးကုပ်များ ယူဆောင်လာပြီးကတည်းက သူသည် စွဲလမ်းသွားပုံရပြီး မော့ချူး အတွက် အမြဲတမ်း ပစ္စည်းများ ဝယ်ပေးချင်နေသည်။

သူတို့ပြန်ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စခန်း၏ ဈေးသို့ တန်းတန်းသွားကြသည်။

သူတို့ရှေ့တွင် လူတန်းရှည်ကြီးနှင့် ဆိုင်တန်းများ ပေါ်လာသည်။ ဆိုင်တိုင်း၏ရှေ့တွင် ပစ္စည်းများစွာ ပြန့်ကျဲနေသည်။

နျဥ်ယွိယွမ် နှင့် မော့ချူးတို့သည် လမ်းမကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြည့်သွားကြသည်။

ကုန်ပစ္စည်းရောင်းချသူများသည် လူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဖတ်တတ်ရန် ကြာမြင့်စွာကတည်းက သင်ယူထားကြသည်။

သူတို့ရှေ့မှ အမျိုးသားသည် စခန်းတွင် ကျော်ကြားသော လေဓာတ်စွမ်းအင်ရှင် နျဥ်ယွိယွမ် ဖြစ်သည်ကို သူတို့ မသိနိုင်ပေ။ သို့သော် သူတို့၏ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများနှင့် နီမြန်းသော မျက်နှာများကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့သည် အစားအသောက်နှင့် အဝတ်အစားအတွက် စိုးရိမ်စရာမရှိကြောင်း သိသာသည်။ သဘာဝအတိုင်းပင် သူတို့သည် စီးပွားရေးလုပ်ရန်အတွက်လည်း ကောင်းမွန်သော ဖောက်သည်များဖြစ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် မြှောက်ပင့်သော အပြုံးများကို ဆင်မြန်းကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးကြသည်။

"ကောင်းသောနေ့ပါ၊ ဘာများလိုချင်လို့လဲ"

"ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အားလုံးရှိပါတယ်! ဘာလိုချင်လဲ"

သို့သော်လည်း မော့ချူးသည် ဤနေရာရှိ အရင်းအမြစ်အများစုကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အဆုံးတွင်၊ အဖွဲ့ချုပ်၏ နည်းပညာသည် သူတို့ယခုရှိနေသည်ထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။ သူတို့ မလုပ်နိုင်သောအရာ ဘာရှိမည်နည်း။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် နျဥ်ယွိယွမ်သည် အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေသည်။

အတိတ်ကာလကသာဆိုလျှင် ဤပစ္စည်းများသည် စစ်မှန်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ဖြစ်လိမ့်မည်။ အချို့သည် အဖွဲ့ချုပ်ပြခန်းတွင်ပင် ထိန်းသိမ်းထားပြီး ၂၄ နာရီလုံးလုံး အနီးကပ်အကာအကွယ်ပေးထားသည်။ သို့သော် ယခုမူကား မည်သူမဆို ရွေးချယ်နိုင်ရန် ဤနေရာတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထားရှိထားသည်။

ခဏကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နျဥ်ယွိယွမ်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြသထားသော ခရမ်းစွဲကျောက်ပွင့်နားကပ်တစ်စုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"ဒီနားကပ်က တော်တော်လှတာပဲ"

ဤနားကပ်၏ ဒီဇိုင်းသည် အလွန်ထူးခြားသည်။ ခရမ်းစွဲကျောက်ပွင့်ကို အလယ်တွင် စီခြယ်ထားပြီး ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ပိုးချည်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ငွေရောင်ပန်းပွင့်ချပ်များ ရှိသည်။ အောက်ခြေတွင် တွဲလောင်းကျနေသော ပွင့်ချပ်တစ်ခုပင် ရှိသေးသည်။ ဒါသည် လက်ရာမြောက်သော်လည်း အနည်းငယ် ပါးနပ်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်၏ စကားကိုကြားသောအခါ မြေပေါ်တွင်ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် လျင်မြန်စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝါကျင့်ကျင့်မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးလိုက်သော်လည်း သူမ၏အသံသည် အလွန်အမင်း သြနေသည်။ ရေမသောက်ရသည်မှာ အချိန်ကြာပြီဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်!"

"ဒီနားကပ်တွေရဲ့ အရည်အသွေးနဲ့ ပုံစံက အရမ်းကောင်းပါတယ်။ ကြည့်လိုက်ပါဦး။ သဘောကျရဲ့လား"

နောက်ဆုံးစကားကို မော့ချူးကို ပြောခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် များများစားစား မရပ်တန့်ခဲ့ကြသော်လည်း ဤအမျိုးသားနှင့် သူ့ဘေးရှိ ကောင်မလေးကြားမှ ခင်မင်မှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်ကြသည်။ သူသည် မိန်းကလေးများ အသုံးပြုနိုင်သော နားကပ်များကို ဝယ်ယူခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် စိတ်ကျေနပ်စေရန် မှန်ကန်သောသူကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။

မော့ချူးသည် လက်လှမ်းကာ သူမ၏ နားရွက်ဖျားများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ နားမဖောက်ရသေးဘူး!"

သူမသည် ၂၁ ရာစုတွင် နားဖောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း အချိန်အခါမှန်ကို မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် နားကပ်တပ်ပြီး မကြာမီမှာပင် သူမ၏ နားများသည် ရောင်ရမ်းပြီး ပြည်တည်လာခဲ့သည်။ အလွန်နာကျင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုဒဏ်ကို ကျော်လွှားရန် သူမ ခြောက်လနီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ ယခုမူကား ဒါသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်ဒဏ်ရာတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်သည် သူမ လက်များနောက် လိုက်ကြည့်ပြီး သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော နားရွက်ဖျားလေးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ရပါတယ်"

"ကိုယါတို့ ပြန်ရောက်မှ လုပ်ကြမယ်လေ"

သူသည် အဖွဲ့ချုပ်ကို ရည်ညွှန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

အဖွဲ့ချုပ်၏ နားဖောက်နည်းပညာသည် ၂၁ ရာစုထက် များစွာ ပိုမိုအဆင့်မြင့်သည်။ သူတို့လိုအပ်သမျှမှာ လေဆာဖြင့် ညင်သာစွာ ဖြတ်သန်းသွားရန်သာဖြစ်သည်။ မည်သည့်နာကျင်မှုကိုမျှ ခံစားရမည်မဟုတ်ဘဲ နားဖောက်ခြင်းသည် ပြီးဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထို့နောက်တွင် ရောင်ရမ်းပြည်တည်ခြင်းကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့သည်မို့ ဒီနည်းလမ်းကို ပြီးပြည့်စုံသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

အမျိုးသမီးသည် အလျင်အမြန် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်!"

"ဒီကောင်မလေးက အရမ်းလှတာပဲ။ ဒီနားကပ်တွေသာ ဝတ်လိုက်ရင် ပိုပြီးတောင် လှသွားမှာ သေချာတယ်"

ပုံမှန်အားဖြင့် လူများသည် ဓားမြှောင်ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရန် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးများ၏ နားကပ်များနှင့် ပိုက်ဆံအိတ်များသည် များသောအားဖြင့် မရောင်းရသော ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ ယခုမူကား နောက်ဆုံးတွင် ဖောက်သည်တစ်ဦး ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထွက်သွားခွင့် မပေးနိုင်ပေ။

နျဥ်ယွိယွမ်သည် ဆိုင်ပေါ်ရှိ နားကပ်များကို ကောက်ယူကာ မော့ချူးဆီသို့ ပေးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

"သဘောကျရဲ့လား"

ကောင်မလေးသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ နျဥ်ယွိယွမ်၏ အကြည့်များက ပိုနူးညံ့လာပြီး ဆိုင်ရှင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီနားကပ်တွေ ဘယ်လောက်လဲ။ ငါတို့ ဝယ်မယ်"

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားသည်။ ဤအရောင်းအဝယ်သည် ဤမျှလျင်မြန်စွာ အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမ၏ အသံသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

"ဒါ... ဒါ ဘီစကစ်တစ်ထုပ်... မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ထုပ်တစ်ဝက်ဆို ရပါပြီ"

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် လျင်မြန်စွာ လှည့်ထွက်သွားပြီး သူမနောက်ရှိ တဲထဲမှ လက်ရာမြောက်သော သေတ္တာငယ်အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ကြည့်ပါဦး၊ ဒီမှာရှိတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေရဲ့ အရည်အသွေးကလည်း အရမ်းကောင်းပါတယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် အနက်ရောင် ကတ္တီပါသေတ္တာငယ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

၎င်းသည် အပြာနုရောင် ကျောက်စိမ်းဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတစ်စုံဖြစ်သည်။ နားကပ်များ၊ ဆွဲသီးများနှင့် လက်ကောက်များအားလုံး လှပကြသည်။ အရောင်ကိုကြည့်ရုံဖြင့် ၎င်းတို့သည် သာမန်ပစ္စည်းများမဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ နေရောင်အောက်တွင် ၎င်းတို့သည် ပို၍ပင် တောက်ပနေကြသည်။

အမျိုးသမီးသည် တံတွေးကို မျိုချလိုက်ပြီး မော့ချူး ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီပစ္စည်းတွေအားလုံးက အသစ်တွေချည်းပဲ"

"ဒါကို ဘယ်လိုထင်လဲ"

မော့ချူးသည် ရိုးသားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကြည့်လို့ကောင်းတယ်"

စကားနှစ်ခွန်းဖြင့်ပင် နျဥ်ယွိယွမ်သည် လက်ကိုထပ်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါကိုလည်း ဝယ်မယ်"

ထို့ကြောင့် ဘီစကစ်သုံးထုပ်နှင့် ဓာတ်သတ္တုရေတစ်ပုလင်းသည် ဤအရည်အသွေးမြင့် လက်ဝတ်ရတနာနှစ်စုံနှင့် လဲလှယ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

မော့ချူးသည် ပစ္စည်းတွေကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။ ရုတ်တရက် သူမသည် ကြီးမားသော လျှော့စျေးတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အခြားဆိုင်များဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မကြာမီပင် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သတင်းတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည် — သူဌေးအသစ်နှစ်ဦး ပေါ်လာပြီ။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။