အပိုင်း ၄၆၉

လွန်ခဲ့သော နေ့တစ်ဝက်ခန့် အခြေချစခန်း သုတေသနဌာန၌။

အထပ်နှစ်ထပ်ရှိသော အဆောက်အအုံသည် အလုံခြုံဆုံးနေရာတွင် တည်ရှိနေသည်။ အခန်းတွင်းရှိ ခေတ်မီဆန်းပြားသော ကိရိယာအားလုံးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ လည်ပတ်နေသည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော သုတေသီများသည် ဝင်ထွက်သွားလာနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာသည် ပုံစံခွက်တစ်ခုမှ ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ လေးနက်ပြီး သတိကြီးနေသည်။

ရုတ်တရက် အခန်းထဲတွင် အားကောင်းသော ခြေသံတစ်စုံ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချက်ချင်း ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

ရှချန်းသည် လူအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးရှိ သုတေသီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်မှာလဲ"

မျက်နှာဖုံးတပ်ဆင်ထားသော သုတေသီသည် ဒုတိယထပ်သို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားသည်။ သူသည် အလယ်တွင် အပူထိန်းကိရိယာတစ်ခုပါသော အခန်းငယ်တစ်ခုသို့ မဝင်မီ တံခါးသုံးချပ်ကို သော့ဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်းတွင် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော စမ်းသပ်ပြွန်တစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။

"ရှသခင်လေး၊ ဒီဘက်မှာပါ"

သုတေသီသည် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စမ်းသပ်ပြွန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ စမ်းသပ်ပြွန်ထဲတွင် အရည်တစ်မီလီလီတာအောက်သာ ရှိသော်လည်း ထိုအရာသည် သူတို့၏ အချိန်နှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှု သုံးနှစ်လုံးလုံးကို ယူခဲ့သည်။ ဒါက နောက်ဆုံးပေါ် သန့်စင်ထားသော ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ်ပင်ဖြစ်သည်။

ရှချန်းသည် ဘေးတွင်ရပ်ရင်း၊ မသိမသာ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စမ်းသပ်ပြွန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ထုတ်ပြစမ်း"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ၊ သုတေသီက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။

"ကျွန်တော်တို့ အဲ့လိုလုပ်လို့မရလောက်ဘူးထင်တယ်..."

သူ့စကားမဆုံးမီမှာပင် ရှချန်း၏ ခြိမ်းခြောက်နေသော အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ သုတေသီသည် စက္ကန့်ဝက်ခန့် တုံ့ဆိုင်းသွားမိသည်။ အဆုံးတွင် သူသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့သို့တိုးကာ စမ်းသပ်ပြွန်ကို အပူခန်းထဲမှ ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏လက်ထဲမှ စမ်းသပ်ပြွန်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လှုပ်ခါလိုက်သည်။ စမ်းသပ်ပြွန်ထဲမှ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော အရည်သည်လည်း လှုပ်ခါသွားသည်။ ရှချန်း၏ နှုတ်ခမ်းက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများသည် နက်ရှိုင်းနေသည်။

"ဒါက နောက်ဆုံးပေါ် ZH13 ဗိုင်းရပ်စ်မျိုးကွဲလား"

ဤလုပ်ရပ်သည် သူ့ဘေးရှိ သုတေသီ၏ နှလုံးသားကို အထိန်းသိမ်းမရ ခုန်သွားစေသည်။ သူသည် စမ်းသပ်ပြွန်ကို မတော်တဆ ချိုးဖျက်မိမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။ သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန်တိုးကာ သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး စမ်းသပ်ပြွန်၏ အောက်ခြေကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်!"

ရှချန်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသော်လည်း သူ၏ အသံသည် အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်။

"ကောင်းတယ်"

"ဒီအရာကို လူတစ်ယောက်ပေါ်မှာ သုံးလိုက်ရင် အဲ့လူ ကူးစက်ခံရမယ်လို့ မင်းထင်လား"

ဒါသည် ကူးစက်ခံရမည်လား မခံရမည်လားဟူသော မေးခွန်းမဟုတ်ဘဲ သေချာပေါက် ဖြစ်မည့်အရာပင်ဖြစ်သည်။

ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ်၏ အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးအပိုင်းမှာ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကပ်ပါးနှင့် ပွားများနိုင်စွမ်းဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည်။

ထိုဗိုင်းရပ်စ်သည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် လျင်မြန်စွာ ဆဲလ်များ ပိုင်းခြားပွားများနိုင်ပြီး လူ့ဆဲလ်များကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် လူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ ထိုထဲတွင် နောက်ဆုံးပေါ် မျိုးဗီဇပြောင်းလဲထားသော Zh13 ဗိုင်းရပ်စ်သည် အစွမ်းအထက်ဆုံးဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် သုတေသီသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ချမ်းစိမ့်စိမ့်ဖြစ်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အလျင်အမြန် ခြောက်ကပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှသခင်လေး၊ ခင်ဗျား ခုနကပြောတာ... နောက်နေတာမလား"

လူတစ်ယောက်ပေါ်မှာ သုံးတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ဘာလို့ သူ့အသံက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းနေရတာလဲ။

ရှချန်းသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"နောက်တာလား"

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါက နောက်ပြောင်ရတာ ကြိုက်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူး"

... ဟမ်? သုတေသီ၏ စိတ်သည် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ သတိမပြန်မီမှာပင်၊ ရှချန်း ၏ အသံသည် သူ၏ နားထဲတွင် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ့ကို နည်းနည်းပေး"

ဘာလဲ?

ဤစကားကိုကြားသောအခါ၊ သုတေသီသည် ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူသည် ခေါင်းခါကာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။

"ဒါမဖြစ်ဘူး။ တကယ်မဖြစ်ဘူး! ဒီဗိုင်းရပ်စ်ရဲ့ အန္တရာယ်က အရမ်းကြီးတယ်။ ဒါသာ အပြင်ကိုရောက်သွားရင်၊ ငါတို့..."

သူ၏ ကျန်စကားလုံးများသည် ရှချန်း၏ မည်းမှောင်သော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့သောအခါ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရှချန်းသည် အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများ ပို၍ မည်းမှောင်လာသည်။

"ငါပြောသလိုသာ လုပ်"

"ကျန်တာတွေကို မင်း ဂရုစိုက်စရာမလိုဘူး!"

ဤသို့ စိုက်ကြည့်ခံရခြင်းသည် သွေးစွန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် အဆိပ်ပြင်းသောမြွေ၏ ရစ်ပတ်ခြင်းကို ခံရသကဲ့သို့ပင်။ သုတေသီသည် ကျုံ့သွားမိသည်။ သူသည် နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောဝံ့တော့ပေ။ သူသည် ဘေးမှ စမ်းသပ်ပြွန်ငယ်တစ်ခုကို ယူကာ ဗိုင်းရပ်စ်ပျော်ရည်အချို့ကို ဖြည့်ပြီး တုန်ယင်စွာဖြင့် သူ့ထံသို့ ပေးလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ထဲမှ စမ်းသပ်ပြွန် အသေးလေးကို ကြည့်ရင်း ရှချန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် ပို၍ပင် ကွေးတက်သွားသည်။

"တော်တယ်"

နျဥ်ယွိယွမ် ဒီတစ်ခါ လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

..........

ဖြောင်း!

ကျယ်လောင်သော ပါးရိုက်သံတစ်ခုသည် အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ရှချန်း၏ မျက်နှာသည် ဘေးသို့ လည်သွားပြီး တောက်ပသော အနီရောင် လက်ဝါးရာသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သာနေသည်။

သူသည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေသည်။ ရှကွမ်းသည် သူ၏ သားကို နားမလည်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ငါ့ကိုပြောစမ်း၊ မင်းတစ်နေ့လုံး ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ။ ငါတို့ အခြေချစခန်းက အထူးစွမ်းရည်ရှင်အဖွဲ့ခြောက်ဖွဲ့ ဆုံးရှုံးပြီးသွားပြီဆိုတာ မင်းသိရဲ့သားနဲ့ မင်းက ဒါတောင် မလုံလောက်သေးဘူးလို့ ထင်နေတုန်းပဲလား။ နျဥ်ယွိယွမ်ကို ဒီအထဲ ဆွဲထည့်ရဲသေးတယ်။ မင်း ရူးနေလား"

ယခုအချိန်တွင် သူသည် လူများကို နှစ်သိမ့်ရန်နှင့် အထူးစွမ်းရည်ရှင်များကို ဆွဲဆောင်ရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားသင့်သည်။ သို့သော် ဒီကောင်က နျဥ်ယွိယွမ်ကို ဖျက်ဆီးရန် သွားခဲ့သည်။ သူသည် တကယ်ပင် သူ့အတွက် ဘာကောင်းမှန်းကို မသိပေ။

ရှချန်းသည် မော့ချူး၏ ရေဓားကြောင့် ကျန်ခဲ့သော သူ၏ လည်ပင်းပေါ်မှ ဒဏ်ရာကို ထိလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ မည်းမှောင်သော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ"

"ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး"

ရှကွမ်းသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ တုတ်ကောက်သည် ကြမ်းပြင်ကို ထောက်လိုက်ကာ သူ့ မျက်နှာသည် ဒေါသဖြင့် နီရဲနေသည်။

"ဟွန်း! မင်းရဲ့ အဲ့ဒီလှည့်ကွက်လေးကို မင်းက ငါ့ဆီက ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုလုံးက ငါ့အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေတုန်းပဲဆိုတာ မမေ့နဲ့။ မင်း သုတေသနဌာနကနေ ဗိုင်းရပ်စ် စမ်းသပ်ပျော်ရည်ကို ယူသွားတာ ငါဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲနေမလဲ"

သူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြီးဖြစ်သောကြောင့် ရှချန်းသည် နောက်ထပ် ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားတော့ပေ။ သူသည် မေးကို အနည်းငယ် မော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သူ့ရေထဲမှာ ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ်ထည့်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကျွန်တော် အမိန့်ပေးခဲ့တယ်"

သူသည် စက္ကန့်ပိုင်းခန့် ရပ်တန့်ပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ၊ နျဥ်ယွိယွမ်က မျိုးဗီဇပြောင်းလဲသွားပြီ။ သူအရင်က ဘယ်လောက်ပဲ အားကောင်းခဲ့ပါစေ၊ အခုတော့ သူက အသုံးမဝင်တဲ့ စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ရုပ်ပဲ"

မှန်သည်! ရှကွမ်းသည် သူ၏ မျက်ခုံးကြားကို ထိလိုက်သည်။ သူ့သည် အလွန်လျင်မြန်ပြီး ရက်စက်လွန်းသည်။ သူ သိရှိချိန်တွင် သူ့ကို တားဆီးရန် အလွန်နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် အလယ်ရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ထားလိုက်တော့၊ ပြဿနာတွေက ဒီအခြေအနေထိ ရောက်ပြီးနေပြီ၊ ခုမှ ဒီအကြောင်းပြောတော့ရော ဘာထူးမှာလဲ?"

သူသည် မူလက နျဥ်ယွိယွမ်သည် သူတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းတွင် ချွန်ထက်သော ဓားတစ်စင်း ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ရှချန်း၏ ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်မှုဖြင့်၊ သူသည် ကိုယ်တိုင် သံချေးတက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ... တကယ်ကို နှမြောစရာပင်။

တစ်ဖက်တွင်မူ။

နျဥ်ယွိယွမ်၏ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှု အရှိန်သည် မော့ချူး၏ စိတ်ကူးထက် ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။

မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှုကို သိရှိပြီးနောက် နာရီဝက်ခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း နျဥ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ဆံများ ကျယ်လာပြီး၊ သူ၏ အရှိန်သည် လောင်ပိုင်၏ ယခင် မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှုထက်ပင် ပို၍ ပြင်းထန်နေသည်။ မော့ချူးသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အရူးအမူး ပြေးလွှားရင်း သူတို့နောက်တွင် လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများ မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မော့ချူး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်၏ အခြေအနေကို နောက်မဆုတ်နိုင်တော့ပေ။ သူမတွင် များများစားစား စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ မော့ချူးသည် ချက်ချင်း သူမ လက်ထဲရှိ အထူးစွမ်းရည်ကို စုစည်းလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ကို အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့်၊ နို့နှစ်ရောင် အလင်းလုံးတစ်ခုသည် ချက်ချင်း နျဥ်ယွိယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

နာကျင်မှုဖြင့် ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်သော နျဥ်ယွိယွမ်သည် ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူ၏ ပျက်ယွင်းနေသော အမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းချမ်းလာသည်။ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာသည် ပါးလွှာသော အလင်းရောင်ကြားမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်...

နာရီဝက်အကြာ၌။

မော့ချူး၏ စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းလုနီးပါးဖြစ်ချိန်တွင်၊ နျဥ်ယွိယွမ် သည် ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ နောက်တစ်နေ့ကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

မော့ချူး စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ်၏ ညစ်ညမ်းသောလေသည် နျဥ်ယွိယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရသည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်...

အံ့အားသင့်သော အကြည့်ဖြင့် မော့ချူးသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ နျဥ်ယွိယွမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအင်သည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်သည် မျှော်လင့်ထားပုံရသည်။ သူသည် မော့ချူးကို နှစ်သိမ့်သော အပြုံးတစ်ခု ပေးလိုက်ပြီး ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ လေထဲရှိ အထူးစွမ်းရည်ဒြပ်စင်များကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မော့ချူး နားလည်သွားသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်က အဆင့်တက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာလား။

အဖွဲ့ချုပ်နှင့် မတူဘဲ ဤနေရာရှိ လေထုသည် ပိုများပြားသော အထူးစွမ်းရည်ဒြပ်စင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နျဥ်ယွိယွမ်သည် အရည်အချင်းရှိပြီး အဆင့်တက်ခြင်း၏ အတားအဆီးသို့ ရောက်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ် ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ်၏ အခွင့်အရေးဖြင့် သူသည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အဆင့် ၁၃ သို့ ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ ဒါကို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျရာမှ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ဖြစ်လာသည်ဟု မှတ်ယူနိုင်သည်။

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင်။

မော့ချူး၏ စိုးရိမ်သော အကြည့်အောက်တွင် နျဥ်ယွိယွမ်သည် သူ့မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်သည်။ ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပသော သူ၏ မျက်လုံးများသည် ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးတို့သည် နေ့ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေပြီး၊ ငြိမ်သက်ခြင်းထဲတွင် လေးနက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

မော့ချူးသည် အမြန် ငုံ့ကာ မေးလိုက်သည်။ "နေကောင်းရဲ့လား။ အဆင်ပြေရဲ့လား"

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် နျဥ်ယွိယွမ်၏ စရိုက်လက္ခဏာသည် ပို၍ ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အတိတ်က နျဥ်ယွိယွမ်သည် ဓားအိမ် အပြင်ဘက်ရှိ ချွန်ထက်ပြီး ခန့်ညားသော ဓားတစ်စင်းဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ လက်ရှိ နျဥ်ယွိယွမ်သည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖုံးကွယ်ထားသော ချွန်ထက်သောဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ပင်။ ထိုချွန်ထက်မှုကို အနည်းငယ် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် မည်သူ့ကိုမဆို တုန်လှုပ်စေရန် လုံလောက်သည်။

"ရပါတယ်"

နျဥ်ယွိယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။ သူသည် မော့ချူးဆီသို့ လက်လှမ်းကာ သူမကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

"စိတ်မပူနဲ့၊ ကိုယ် ရှိတယ်။ ဘာမှမဖြစ်ဘူး"

ခေါင်းလှည့်လိုက်သောအခါ နျဥ်ယွိယွမ်၏ အခြေချစခန်းဘက်သို့ အကြည့်သည် အနည်းငယ် စူးရှနေသည်။

ဝှစ် ဝှစ် !

ရုတ်တရက်၊ အဝေးတစ်နေရာမှ တိုးညင်းသော အသံအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မော့ချူး ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ လှည့်ကြည့်တော့မည်အပြုတွင် နျဥ်ယွိယွမ်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် တားဆီးခြင်းခံလိုက်ရသည်။

"ရတယ်၊ သူ့ကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့"

မော့ချူးသည် မှင်သက်သွားသော်လည်း သူမသည် နျဥ်ယွိယွမ်၏ စကားကို နာခံဆဲဖြစ်သည်။ အဝေးတစ်နေရာတွင် ပုန်းနေသောသူ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားမှ သူသည် မော့ချူးကို ပွေ့ဖက်ထားသော လက်ကို ဖြေလျှော့လိုက်သည်။ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ချောင်းများသည် သူမ၏ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး နူးညံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပင်ပန်းနေမှာပဲ။ ခဏနားချင်လား"

ချူးလေး၏ အလင်းစာတ်ဖြစ်သည့် အထူးစွမ်းရည်သည် အမှန်ပင် အလွန်အသုံးဝင်သည်။ သို့သော် သူမ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်တိုင်း သူမသည် သူမ၏ စွမ်းအင်အမြောက်အမြားကို သုံးစွဲရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုတ်တရက် အားနည်းသွားစေသည်။ နျဥ်ယွိယွမ်၏ နှလုံးသားသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ရုံဖြင့် အဆုံးမရှိ နာကျင်နေသည်။

"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်"

မော့ချူး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူမ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်သည်။

"ခုနကလူကို ရှင်တမင်သက်သက် လွှတ်ပေးလိုက်တာလား"

"တော်တယ်!"

နျဥ်ယွိယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းက ကွေးတက်သွားပြီး မော့ချူး၏ နှာခေါင်းကို ခြစ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ထိုလူ ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း စူးရှနေသည်။

"ဓားရဲ့ ချွန်ထက်မှုထက်၊ အသားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှီးဖြတ်တာက အနာကျင်ဆုံးပဲ"

'ရှချန်း... ဟွန်း! မင်းတော့ သွားပြီ!'