အပိုင်း ၄၈၇

လူတစ်ယောက်က စိတ်ဝိညာဥ် စားစရာဆိုင်တွင် ရောင်းချသော ဟင်းပွဲတိုင်းသည် လူအများလုယက်ဝယ်ယူခြင်းကို ခံရလေ့ရှိသည်ကို သိထားရပေမည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်သာ ကံကောင်းပြီး လက်မြန်ကြသည်။ ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်သားများကြားမှ ရုန်းကန်တိုးထွက်ကာ စိတ်ဝိညာဥ် စားစရာ တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ လုယူနိုင်ခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်းသည် အတော်လေး ပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အကောင်းအဆိုးကို အတူတကွ မျှဝေခံစားနိုင်မည်ဟု တွေးထင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့လည်း စိတ်ဝိညာဥ် စားစရာကို မြည်းစမ်းခွင့်ရနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုကောင်လေးနှစ်ယောက်သည် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ယူဆောင်ကာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြလေသည်။

ဟင်း၊ ထိုအဖြစ်သည် သူတို့ကို အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အင်္ကျီလက်များကို ပင့်တင်လိုက်ကြပြီး ထိုသူနှစ်ယောက်အား သင်ခန်းစာပေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုကောင်လေးနှစ်ယောက်သည် ကျေနပ်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပန်းကန်အလွတ်ကို ကိုင်ကာ ပြန်လာကြသောအခါ မထူးဆန်းစွာပင် ကြမ်းတမ်းသော ရိုက်နှက်မှုတစ်ခုကို ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် မူလက နူးညံ့ပြီး ချောမောသော ကောင်လေးနှစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ပန်ဒါများဖြစ်သွားသည်အထိ အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် လုံးဝမည်းညိုနေခဲ့သည်။ သူတို့သည် စစ်တပ်ရှိ အခြားလူများ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ရက်အနည်းငယ်ကြာ ခံခဲ့ရလေသည်။

ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့်ပင် မော့ချူး၏ အမည်နှင့် စိတ်ဝိညာဥ် စားစရာသည် စစ်ခရိုင်အတွင်း၌ တရားဝင် ကျော်ကြားသွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းသည် ဝယ်ယူလိုကြသော်လည်း မော့ချူးနှင့် အခြားသူများက စကြာဝဠာ အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သောကြောင့် ဆိုင်ရှိ စိတ်ဝိညာဥ် စားစရာ ထောက်ပံ့မှုသည် တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာခဲ့သည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ စိတ်ဝိညာဥ် စားစရာကို လုယူနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ လူတိုင်းကို အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူတို့သည် နောက်ဆုံး၌ မော့ချူးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အရသာရှိသော အစားအစာအချို့ကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင်မူ ဤမျှကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးကြီးကို သူတို့အား ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် ထိုအခွင့်အရေး လက်လွတ်သွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်ခဲ့သည်... သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် နောင်တမရဘဲ နေနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဘာကြည့်နေကြတာလဲ"

လူတိုင်း၏ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အကြည့်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း နျဥ်ယွိယွမ်၏ သဘောထားသည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ပင့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်ချိန်တွင် အနည်းငယ်မျှပင် ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

"ဘာလဲ။ ဉာဏ်ပညာတိမ်တိုက် ဂလက်စီရဲ့ အခြေအနေ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ ပြီးသွားပြီလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ အဖွဲ့ချုပ်ရဲ့ အောင်ပွဲက လက်တစ်ကမ်းမှာ ရောက်နေပြီလား"

ဤရိုးရှင်းပြီး ပေါ့ပါးသော စကားသည် ရှိနေသူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သော မိုးကြိုးတစ်စင်းနှင့် တူနေခဲ့သည်။

ရှိနေသော စစ်သားများ၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် ချက်ချင်း တည်ကြည်သွားကြပြီး သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးကို ဤစစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုအပေါ်တွင် ထားလိုက်ကြသည်။ အမှန်စင်စစ် နျဥ်ယွိယွမ်၏ လှုပ်ရှားမှုသည် လိမ္မာပါးနပ်ပြီး ဉာဏ်ပညာတိမ်တိုက် ဂလက်စီ၏ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားမှုကို ပြင်းထန်စွာ မှေးမှိန်စေခဲ့သော်လည်း ဤစစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုကို လွယ်ကူစွာ အနိုင်ရရန်မှာ အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။

ဤသို့တွေးမိသဖြင့် လူတိုင်းသည် မပေါ့ဆရဲတော့ပေ။ သူတို့သည် နျဥ်ယွိယွမ်ကို တိတ်တဆိတ် အလေးပြုပြီးနောက် သက်ဆိုင်ရာ တာဝန်နေရာများသို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားကြသည်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများနှင့် စီစဉ်မှုများကိုလည်း လက်မလွှတ်ဘဲ ဆက်လုပ်ဆောင်နေခဲ့ကြသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ နျဥ်ယွိယွမ်သည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည်လည်း ဤဖြစ်ရပ်၏ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းရန် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် လူ ၈၀၀ ကို ရှင်းလင်းခဲ့သော အထူးတပ်ဖွဲ့များကို ခေါင်းဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤသည်မှာ ဉာဏ်ပညာတိမ်တိုက် ဂလက်စီ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဆုံးရှုံးရခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆက်တွဲ အစီအစဉ်များတွင် မည်သည့်အမှားအယွင်းမှ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

နျဥ်ယွိယွမ် ဦးဆောင်နေသဖြင့် စီမံကွပ်ကဲရေးခန်း အတွင်းရှိ ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့သည် အရင်ကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ပေ။ အရာအားလုံးသည် စနစ်တကျနှင့် အစီအစဉ်တကျ ဖြစ်နေပုံပေါ်သည်... ဤမြင်ကွင်းသည် ဘေးမှ ကြည့်ရှုနေသော စုန့်ဟောက်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ ဤဧကရာဇ်ဆန်သော ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သူ့ကို နျဥ်ယွိယွမ်က မျက်နှာသာပေးသောအားဖြင့် အလျှော့ပေးလျှင်ပင် သူ လိုက်မီနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤနေရာနှင့် မတူဘဲ အခြားတစ်ဖက်တွင် မော့ချူးနှင့် အခြားသူများကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားသော စစ်သားများသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

"ဒါ... ဒါတွေက တကယ်ပဲ ကျွန်တော်တို့အတွက်လား"

ဦးဆောင်နေသော စစ်သားသည် မော့ချူး၏ လက်ထဲတွင် မြင့်မားစွာ ထပ်ထားသော အစားအစာဘူးများကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရေတွက်နေခဲ့သည်။

'တစ်၊ နှစ်၊ သုံး... စုစုပေါင်း ခြောက်ဘူးရှိသည်။ အိုး ဘုရားရေ။ ဒါကို အဖွဲ့ချုပ် ဒင်္ဂါးပြားတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရင် ၁၀၀,၀၀၀ ကျော်တောင် ဖြစ်သွားမှာပဲ။ မရီးဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူမက တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ။'

"ဟုတ်ကဲ့" မော့ချူးသည် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမလက်ထဲမှ အစားအစာဘူးများကို ရှေ့သို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။

"လမ်းပြပေးတဲ့အတွက် အားနာပါတယ်ရှင့်။ ဒီအစားအစာလေးတွေကို ကျေးဇူးတင်လက်ဆောင်အဖြစ် သဘောထားပေးပါ"

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမ လက်ထဲ၌ ခလုတ်ခုံ ရှိနေသေးပြီး ထိုထဲတွင် သိုလှောင်ထားသော စိတ်ဝိညာဥ် စားစရာ များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ဤအချိန်တွင် ထုတ်ပေးရန် ဘာတစ်ခုမှ ကျန်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါက... လမ်းပြပေးဖို့က မာရှယ်နျဥ်ရဲ့ အမိန့်ပါ။ အမိန့်နာခံဖို့က စစ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ။ မင်း အဲ့လောက်အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး"

စကားအဆုံးတွင် ဦးဆောင်နေသော စစ်သား၏ နှလုံးသားသည် သွေးများ ယိုစီးနေခဲ့သည်။ မော့ချူး၏ လက်ထဲမှ အစားအစာဘူးကို ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများသည် လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"တကယ် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

မော့ချူး စကားမဆုံးမီမှာပင် တပ်ဖွဲ့ထဲမှ တံတွေးမျိုချသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

ရှေ့မှ စစ်သားခေါင်းဆောင်သည် ချက်ချင်း မျက်နှာနီရဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် မသက်မသာဖြင့် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်စောင်းမှတစ်ဆင့် ခုနက ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရှက်ရစေခဲ့သော ကောင်လေးကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အမယ်လေး ကောင်းကင်ဘုံရယ်၊ ထိုလူငယ်သည် ယနေ့ လူတိုင်းကို အရှက်ရစေခဲ့သည်။ ဒါ သူ့မရီးနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သည်ကို သူ မသိဘူးလား။ ပထမဆုံး အထင်အမြင်သည် အလွန်အရေးကြီးသည်ကို သူ မသိဘူးလား။ မင်းက ငါ့ကို အရှက်ခွဲနေတာပဲ။ စောင့်နေလိုက်စမ်း။ ပြန်ရောက်လျှင် သူ့အား ရက်စက်စွာ လေ့ကျင့်ပေးမယ်။

မော့ချူး၏ မျက်လုံးထဲမှ အပြုံးသည် ပိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စစ်သားများသည် ချစ်စရာအကောင်းဆုံးနှင့် အလေးစားထိုက်ဆုံးသော သူများဖြစ်ကြသည်။

"ကဲပါ၊ ဒီမှာ၊ ယူလိုက်ပါ” သူမမျက်လုံးထဲမှ အပြုံးသည် မပျောက်ကွယ်သွားပေ။ မော့ချူးသည် မြင့်မားသော ထမင်းဘူးကို ဦးဆောင်နေသော စစ်သား၏ လက်မောင်းထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူ့အား သတိပေးလိုက်သည်။ "ဒါကို ပူပူနွေးနွေးလေး စားရမယ်နော်။ မဟုတ်ရင် အရသာရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ့လက်မောင်းထဲမှ ထမင်းဘူးကို ကြည့်ရင်း ထိုစစ်သားသည်လည်း ငြင်းလျှင် ဟန်ဆောင်ရာကျလွန်းမည်ကို သိလိုက်သည်။ သူသည် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီး"

သူတို့သည် ယခင်က အမျိုးသမီးများနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံဖူးခြင်း မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် စစ်တပ်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ပြီးနောက် သူတို့သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေထိုင်မှုပုံစံကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက အသားကျနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုဟန်ဆောင်တတ်ပြီး ရိုင်းစိုင်းကာ ခေါင်းမာသော အမျိုးသမီးများနှင့် ဆက်ဆံရန်မှာ သူတို့အတွက် အမှန်တကယ် ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော် သူတို့ရှေ့မှ မော့ချူးသည် ရှင်းလင်းစွာပင် ထိုကဲ့သို့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အလွန်နူးညံ့ပြီး တိတ်ဆိတ်သည်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံးသည် နွေရာသီနေ့တစ်နေ့၏ လေပြေအေးလေးတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး လူများကို အလွန်အမင်း သက်သောင့်သက်သာဖြစ်စေသည်။ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် သဘောကျခဲ့သော သူဆိုသည့်အတိုင်းပင်။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် တစ်မူထူးခြားလှသည်။

"အာဝူး အာဝူး –"

သူမ၏ နောက်တွင် ဝိုင်းဝိုင်းသည် စိတ်မရှည်တော့ပေ။ သူသည် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ ခြောက်ကပ်ကပ် အော်သံအနည်းငယ် ပြုလိုက်သည်။

ဤသတ္တဝါလေးသည် အမြဲတမ်း အစားအစာကို ကာကွယ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ မော့ချူးက စိတ်ဝိညာဥ် စားစရာ များစွာကို လက်တစ်ချက်လှုပ်ရုံဖြင့် ပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်နှာကြီးသည် ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ အကယ်၍သာ မော့ချူး က သူအတွက် အရသာရှိသော အစားအစာအသစ်များ ချက်ပြုတ်ပေးမည်ဟု ကတိမပေးခဲ့ပါက သူသည် အစောကတည်းက ပုန်ကန်နေလောက်ပြီ မဟုတ်ပါလား။

'ဟမ့်။ သူတို့က ဒီသခင်လေးဆီက အစားအစာကို လုရဲတယ်ဟုတ်လား။'

"ဒါဆိုရင် မရီး၊ ကျွန်တော်တို့ အရင်သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

ထိုစစ်သားအတွက် ဒီထမင်းဘူး ခြောက်ဘူး၊ ခုနစ်ဘူးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကိုင်ထားရန် ခက်ခဲသော်လည်း သူသည် စံချိန်မီသော စစ်ရေးပုံစံ အလေးပြုခြင်းကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သေးသည်။ အလွန်ပင် စွမ်းရည်ရှိသော လူတစ်ယောက်ပင်။

"ကဲကဲ။ မင်းအတွက် အရသာရှိတာတွေ ချက်ချင်းလုပ်ပေးမယ်"

စစ်သားအုပ်စု ထွက်သွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် မော့ချူးသည် လှည့်လာပြီး ဝိုင်းဝိုင်း၏ မျက်နှာကြီးကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။

ဒါကို ကြားသောအခါ ဝိုင်းဝိုင်းသည် မော့ချူးက သူ့မျက်နှာကို ထိကိုင်နေသည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ၏ ခြေသည်းနှစ်ဖက်ဖြင့် မော့ချူး၏ ခြေထောက်များကို အားကုန်သုံးကာ တွန်းလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်မရှည်သော အမူအရာသည် သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အငတ်ငတ်အပြတ်ပြတ် နေခဲ့ရသည့်အလား ထင်မှတ်စေသည်။

ဘေးတွင်ရှိသော မော့ယန်သည် မျက်ဖြူလှန်လိုက်သည်။ ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲလား။ ဒီသတ္တဝါလေးသည် ဒီနေရာသို့ လာရာလမ်းတွင် စိတ်ဝိညာဥ် စားစရာ နှစ်ပန်းကန် စားခဲ့သည် မဟုတ်ဘူးလား။

ခေါင်းကိုခါယမ်းရင်း မော့ယန်သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ရုတ်တရက် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

"ညီမလေး၊ အစ်ကို့အကူအညီ လိုအပ်လား"

သူ ဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် မော့ချူး၏ ခြေထောက်ကို မှီနေသော ဝိုင်းဝိုင်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားသည်။ သူသည် မော့ယန် ကို ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလူ၏ ‘ကြီးကျယ်သော စွမ်းဆောင်ရည်များ’ ကို ပြန်လည်သတိရသွားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ချက်ချင်းပင် သူသည် သူ၏ မျက်လုံးနီနီများကို ပြူးကျယ်လိုက်ပြီး မော့ယန် ကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝင်မရှုပ်လျှင် ပိုကောင်းမည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူ့ အမျက်ဒေါသကို မြည်းစမ်းစေရမည်။

"ဟုတ်တယ်! ချူးလေး, မင်းသာပြောလိုက်၊ ငါတို့ မင်းကို သေချာပေါက် ကူညီမှာပေါ့"

ဘေးတွင် အစားအစာကို အလကားစားနေသော ချင်ယွဲ့ နှင့် စုန့်ချင်စုန့် တို့သည်လည်း လျှောက်လာကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကြိုးစားကြည့်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေပုံရသည်။

မော့ချူးသည် ငြင်းဆိုခြင်းမပြုပေ။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါးနဲ့ ပုစွန်နည်းနည်းလောက် သွားဖမ်းပေးကြပါဦး"

ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင် စားသောက်ရန်အတွက် သဘာဝတရားကို အားကိုးရသည်။ ဤသည်မှာ ပေါ့ဟိုင်းပင်လယ်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် ဒီပင်ကိုယ်သယံဇာတကို ဖြုန်းတီးပစ်၍ မဖြစ်ပေ။

"ပြဿနာမရှိဘူး"

ဒါကို ကြားသောအခါ ချင်ယွဲ့ သည် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ငါးနှင့် ပုစွန်အနည်းငယ် ဖမ်းရုံမျှသာ မဟုတ်လား။ ဒါက အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မော့ယန်နှင့် စုန့်ချင်စုန့် ကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

နောက်တွင် ကျန်ခဲ့သော ဝိုင်းဝိုင်းသည်လည်း အရှုံးမပေးလိုပေ။ သူသည် သူတို့နောက်သို့ ရဲရင့်စွာ လိုက်ပါသွားသည်။

လူသုံးယောက်နှင့် သတ္တဝါတစ်ကောင်တို့၏ သဟဇာတဖြစ်နေသော ပုံရိပ်များကိုမြင်လျှင် မော့ချူး မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့ အဝေးသို့ ရောက်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ခလုတ်ခုံထဲမှ မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများနှင့် အခြားလိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မကြာမီပင် သူတို့သည် ရိက္ခာအပြည့်အစုံဖြင့် ပြန်လာကြသည်။ အထူးသဖြင့် ရှေ့ဆုံးမှ ဝိုင်းဝိုင်း၏ ရှေ့ရှိ ပုံးငယ်လေးများသည် ပြည့်လျှံလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

အိုး။ ဒီသတ္တဝါလေးတွင် ဤသို့သော အရည်အချင်းရှိသည်ကို မသိခဲ့ပေ။

မော့ချူး၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်နှင့် ဆုံသောအခါ ဝိုင်းဝိုင်းသည် ချက်ချင်း ခေါင်းမော့ကာ ရင်ကော့ပြီး ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို ချုပ်တည်းထားလိုက်သည်။ သူသည် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဟန် ပြုမူနေသည်။ သို့သော် သူ့မျက်နှာလေးပေါ်မှ ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာကိုမူ မည်သို့ပင် ကြိုးစားဖုံးကွယ်စေကာမူ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အိုး၊ မာနကြီးပေမယ့် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အမူအရာ။ သူသည် အလွန်အမင်း ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

မော့ချူးသည် ဤသတ္တဝါလေးကို သူမ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် အမြဲတမ်း မျက်နှာထူသော သတ္တဝါဖြစ်သည့် ဝိုင်းဝိုင်းသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်နှာကြီးသည် အနည်းငယ် နီရဲနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် မော့ချူး ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ နေပြီး ရုန်းမထွက်ခဲ့ပေ။

မော့ချူးသည် ဝိုင်းဝိုင်းကို လွှတ်ပေးပြီးနောက် သူတို့ ယူဆောင်လာသော ငါးနှင့် ပုစွန်များကို အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ကောင်ချင်းစီသည် ပုံးထဲတွင် လန်းဆန်းတက်ကြွစွာ ခုန်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ အကောင်တိုင်းသည် အလွန်လတ်ဆတ်လှသည်။

ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ကိုင်တွယ်ခြင်းသည် မော့ချူး အတွက် ကလေးကစားစရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဆယ်မိနစ်မပြည့်မီမှာပင် သူမ ငါးနှင့် ပုစွန်များကို သန့်စင်ပြီး ဖြစ်သွားသည်။