အပိုင်း ၄၈၈

မော့ယန်က ပြုံးကာ နောက်မှ ပုံးတစ်ပုံးကို ယူလာခဲ့သည်။

"ပေါ့ဟိုင်း ပင်လယ်ထဲမှာ ဒီအကောင်တွေ အများကြီးတွေ့တယ်။ စားလို့ရမရ မသိလို့ မင်းအတွက် ယူလာခဲ့တာ"

သူ့ညီမသည် ပါဝင်ပစ္စည်းအသစ်များနှင့် စမ်းသပ်ရသည်ကို နှစ်သက်ကြောင်း သူသိသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ပုံးထဲမှ အရာများကို မြင်သောအခါ မော့ချူး၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။

ပုံးထဲမှ အရာများအားလုံးသည် ဂုံးကောင်များဖြစ်သည်။ တစ်ကောင်ချင်းစီသည် ပြည့်ဖြိုးပြီး ဝဖြိုးနေပုံရသည်။ သူတို့ကို ချက်ပြုတ်လိုက်လျှင် အရသာသည် အံ့မခန်းဖွယ် ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

ထိုအရသာကို တွေးမိရင်း မော့ချူး တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် အကောင်တွေကို စတင်ကိုင်တွယ်တော့သည်။ ပထမဆုံး ဂုံးကောင်များကို သန့်စင်အောင် ဆေးကြောပြီးနောက် ဆားအနည်းငယ်ပါသော ရေထဲတွင် ထည့်ကာ သဲများကို ထွေးထုတ်စေသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို ပြသရမည့် အချိန်ဖြစ်သည်။

မော့ယန်နှင့် အခြားသူများ ယူဆောင်လာသော ငါးငယ်လေးများစွာ ရှိသည်။ မော့ချူးသည် ငါးတွေကို သန့်စင်အောင် ဆေးကြောပြီး ရေညှိများကို အတွင်းတွင် ထည့်လိုက်သည်။ ဆားနှင့် ဟင်းချက်ပြုတ်ကို သင့်တော်သော ပမာဏထည့်ပြီးနောက် သမအောင် ရောမွှေကာ နာရီဝက်ကြာ နှပ်ထားလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူမသည် သဲထွေးထုတ်ပြီးသော ဂုံးများကို ထုတ်ယူကာ နောက်တစ်ကြိမ် ဆေးကြောပြီး ဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။

ပထမဆုံး သူမသည် မီးအေးအေးဖြင့် ရေညှိများကို လှီးဖြတ်ပြီး ဘေးမှ ဂုံးကောင်များနှင့်အတူ မွှေကြော်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချက်ပြုတ်ဝိုင်နှင့် ဆားအနည်းငယ်ကို အရသာအတွက် ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေအနည်းငယ် ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ ဂုံးကောင်တစ်ဝက်လောက်သည် ကျက်ခါနီးဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ အဖုံးကိုအုပ်ကာ မီးအလယ်အလတ်ဖြင့် ငါးမိနစ်မှ ဆယ်မိနစ်အထိ ဂုံးကောင်တိုင်း အခွံပွင့်လာသည်အထိ တည်ထားလိုက်သည်။

အိုးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ထူးခြားသော လတ်ဆတ်သည့်ရနံ့သည် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး လူများကို အလိုအလျောက် တံတွေးမျိုချစေပြီး ချက်ချင်း မြည်းစမ်းကြည့်ချင်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဤအချိန်တွင် မော့ချူး၏ စွမ်းအင်သည် အခြားဟင်းတစ်ခွက်ပေါ်တွင် လုံးလုံးလျားလျား အာရုံစိုက်နေသည်။ ငါးငယ်လေးများသည် နှပ်ထားသည်မှာ ကျက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

မော့ချူးသည် ဘေးတွင် ပြင်ဆင်ထားသော ဂျုံမှုန့်နှင့် ပြောင်းမှုန့်ကို ယူကာ ၂ပုံ ၁ပုံ အချိုးဖြင့် ထည့်ပြီး ရောမွှေလိုက်သည်။ သမအောင် မွှေပြီးနောက် နှပ်ထားသော ငါးလေးများကို အထဲတွင် ထည့်လိုက်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဂျုံမှုန့်များ ညီညာစွာ ကပ်နေစေသည်။

ထို့နောက် ဒယ်အိုးထဲတွင် ဆီထည့်ကာ ပူလာသည်အထိ စောင့်လိုက်သည်။ ဂျုံမှုန့်လူးထားသော ငါးငယ်လေးများကို ၈၀% ပူနေသော ဆီအိုးထဲသို့ ထည့်ကာ ရွှေဝါရောင်သန်းလာသည်အထိ ကြော်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဆီစစ်ကာ ပန်းကန်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တင်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မော့ချူးသည် ဝိုင်းဝိုင်း၏ တောင်းပန်နေသော အကြည့်ကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ သူအကြိုက်ဆုံး ဟင်းလျာဖြစ်သော စပ်သော အခွံမာပုစွန်တစ်ပွဲကို ထပ်ပြုလုပ်ပေးကာ ထိုကောင်လေး၏ ကြာရှည်စွာ တောင့်တနေသော ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ယူလာသော စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဟင်းပွဲသုံးပွဲ ရှိနေသည်။

စုန့်ချင်စုန့် နှင့် မော့ယန်တို့သည် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်နေကြသော်လည်း ဘေးမှ ချင်ယွဲ့နှင့် ဝိုင်းဝိုင်းတို့မှာမူ သွားရည်ကျလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

မော့ချူးသည် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "စားကြ! ညီမလက်ရာကို မြည်းစမ်းကြည့်ကြဦး"

သူမသည် ပထမဦးစွာ ဂုံးတစ်ကောင်ကို ယူကာ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ အခွံဖြင့် ဟင်းရည်အနည်းငယ်ကို ခပ်ယူကာ ဂုံးသားနှင့် ရောလိုက်သည်။ အရသာသည် အံ့မခန်းဖွယ် ကောင်းလှသည်။ မော့ချူး၏ မျက်လုံးများပင် တောက်ပသွားသည်။

ဝိုင်၏ရနံ့၊ အသား၏ လတ်ဆတ်မှုနှင့် ရေညှိ၏မွှေးရနံ့။ သေသေချာချာ အရသာခံကြည့်လျှင်... ဒီ့ထက် ပိုကောင်းနိုင်စရာ မရှိတော့ပေ။

မော့ချူးသည် အရိုးရှင်းဆုံးနည်းလမ်းကို အသုံးပြုပြီး အရသာအတွက် အများအပြား မထည့်ခဲ့သော်လည်း ဒါကပင် ဂုံးကောင်များ၏ လတ်ဆတ်မှုနှင့် နူးညံ့မှုကိုသာ ပိုပေါ်လွင်စေသည်။ မူလအရသာသည် နူးညံ့သော အရသာကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။ ၂၁ ရာစု၏ လူလုပ် မွေးမြူထားသော ဂုံးကောင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သဘာဝ ဂုံးကောင်များသည် အမှန်ပင် ပို၍ အရသာရှိလှသည်။

အခြား ကြွပ်ရွနေအောင် ကြော်ထားသော ငါးလေးများသည်လည်း လူကြိုက်များလှသည်။ သေးငယ်ပြီး နူးညံ့သော တစ်ကောင်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လျှင် ကြွပ်ရွလတ်ဆတ်ပြီး စားပြီးသည့်နောက်တွင်ပင် အရသာစွဲကျန်နေသည်။ အပေါ်နှင့်အောက် သွားများဖြင့် ကိုက်လိုက်ရုံဖြင့် မွှေးရနံ့သည် ပါးစပ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဒါသည် ပင်လယ်စာ၏ ထူးခြားသော အရသာကို ပေါ်လွင်စေပြီး လုံးဝကို အကောင်းဆုံး သုံးဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ဘေးမှ အခွံမာပုစွန်ချဥ်စပ်သည် အနည်းငယ် သိမ်ငယ်နေရသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ဝိုင်းဝိုင်း လိုချင်သောအရာ အတိအကျပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် အခွံမာပန်းကန်ကို လွှဲယူလိုက်ပြီး တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ကျွတ်ကျွတ်မြည်အောင် ပျော်ရွှင်စွာ ဝါးစားနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးနီနီများသည်လည်း မှေးကျဉ်းသွားပြီး မျက်နှာသည် ကျေနပ်ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။

ကြွယ်ဝသော မွှေးရနံ့သည် လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး ရယ်မောသံများနှင့် အတူ... သူတို့သည် တဖြည်းဖြည်း လွင့်မျောသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်မပြည့်မီ အချိန်အတွင်းမှာပင် စားပွဲပေါ်မှ အစားအစာအားလုံးကို ပြောင်စင်အောင် စားသောက်ပြီးသွားကြလေသည်။ ဟင်းရည်တစ်စက်ပင် မကျန်ခဲ့ပေ။ ပန်းကန်များသည် တံတွေးဖြင့် လျက်ထားသကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေလေ၏။

ဝိုင်းဝိုင်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ကျေနပ်စွာဖြင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက်လှဲလျောင်းကာ မျက်လုံးမှိတ်ထားသည်။ အခါအားလျော်စွာ သူ၏အနည်းငယ်ဖောင်းကားနေသော ဗိုက်ကလေးကို လက်ဖြင့် ပုတ်နေတတ်သည်။

"အူး..." ဗိုက်အရမ်းပြည့်သွားပြီ၊ အရမ်းပျော်တာပဲ။ ချူးလေး နောက်ကို လိုက်ခဲ့ခြင်းသည် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

စားကောင်းသောက်ဖွယ်များကို အားရပါးရ စိတ်ကြိုက်စားသောက်ပြီးနောက် ဘေးတွင်ရှိသော မော့ယန်နှင့် ချင်ယွဲ့တို့ပင် မျက်နှာများ အနည်းငယ် နွေးထွေးလာကြသည်။ စုန့်ချင်းစုန့်သည်လည်း သူ၏ခါတိုင်းလို အေးစက်တည်ငြိမ်သော အသွင်အပြင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူ့ခန့်ညားသော မျက်နှာထက်တွင် အနည်းငယ်နီမြန်းနေပြီး မူးယစ်နေသော မျက်ဝန်းများကို အနည်းငယ် မှေးစင်းထားသည်။ သူသည် ထူးခြားသော ခမ်းနားထည်ဝါမှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အငွေ့အသက်တို့ကို ထုတ်ဖော်ပြသနေလေသည်...

မော့ချူးသည်လည်း 'တစ်ခွက်တည်းနှင့် လဲကျသွားနိုင်သည်' ဟူသော ဒဏ္ဍာရီလာ လူထူးဆန်းတစ်ယောက်မှာ မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ယခင်က ကမာကောင်ဟင်းထဲတွင် ချက်ပြုတ်ရာ၌သုံးသော ဝိုင်အချို့ထည့်ထားရာ အရက်ပမာဏမှာ မြင့်သည်ဟု မသတ်မှတ်နိုင်ပေ။ သို့သော် အဆုံးတွင် မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့်သည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် မူးနေသည့်အခြေအနေသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း စုန့်ချင်းစုန့်၏ ခန့်ညားပြီး အိပ်မက်ဆန်သောအသွင်အပြင်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။ ကိလေသာတဏှာကင်းစင်ခြင်းသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော တပ်မက်မှုအငွေ့အသက်တို့ဖြင့် စွန်းထင်းသွားသကဲ့သို့ပင်။ ထိုခံစားချက်သည် သန့်စင်သော သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုထက်ပင် ပို၍ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့်သည် အဖွဲ့ချုပ်ပရိသတ်အဖွဲ့ထဲတွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် ဆွဲဆောင်မှုကြီးမားရသည်ကို အံ့ဩစရာမရှိတော့ပေ။ သူ၏အလှတရားတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် အမှတ်ပြည့်ပေးရန် လုံလောက်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ဖာ့ခ်၊ ဒီကောင်လေး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

ချင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို 'လှပသည်' ဟု ဖော်ပြနိုင်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

မော့ယန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ဘာမှမပြောပေ။ သူသည် စုန့်ချင်းစုန့်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"အင်း၊ သူနည်းနည်းမူးနေတာဖြစ်မယ်"

မော့ချူးက ညင်သာစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ထဲမှ ခလုတ်ခုံကို တိတ်တဆိတ်ထုတ်ကာ မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့်၏ 'ခမ်းနားထည်ဝါသော' အသွင်အပြင်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ သူမသည် တစ်ချက်တည်းနှင့် ဓာတ်ပုံများစွာ ရိုက်ယူလိုက်သည်။ အား... ဤမျှကောင်းသော အခွင့်အရေးကို သူမ ဘယ်လိုလက်လွှတ်နိုင်မည်နည်း။

မော့ယန် ခေါင်းစောင်းလိုက်ရာ ချူးလေး၏ လုပ်ရပ်များကို အမှတ်မထင် မြင်တွေ့သွားသည်။ သူ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောရသေးမီမှာပင် သူမက သူ့ကို ပါးစပ်ဖြင့် အမူအရာပြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ နောက်မှ ဓာတ်ပုံတွေ ပို့ပေးမယ်"

ဘာတွေလျှောက်ပြောနေမှန်းမသိ… မော့ယန် အနည်းငယ် ကြောင်အသွားသည်။ သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူ ဘာပြောတော့မည်ကိုပင် မေ့သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာသာ ပြုံးလိုက်နိုင်သည်။ သို့သော် အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူသည် လှည့်ပြီး မျက်လုံးမှေးစင်းထားသော စုန့်ချင်းစုန့်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်...

ခလုတ်ခုံထဲမှ ဓာတ်ပုံများကို ကြည့်ရင်း မော့ချူး ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မဆိုးဘူးပဲ။ ရိုက်ချက်ထောင့်နှင့် အလင်းရောင်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူသည် လှပပြီး ဓာတ်ပုံစားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ မော့ချူး ကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားစေသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ၊ နှစ်ပုံပင် ပါဝင်နေသည်။

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး မော့ချူးသည် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးအတွက် ဓာတ်ပုံအနည်းငယ်ထပ်ရိုက်ရန် ကောင်းမွန်သောထောင့်တစ်ခုကို ရှာလိုက်သည်...

"ငါ့ကိုရော၊ ငါ့ကိုရောပဲ" ဒါကိုမြင်သောအခါ ချင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

သူသည် ဟန်လုပ်ကာ နေရာတစ်ခုရှာပြီး ကောင်းမွန်သော ပို့စ်တစ်ခုကို ပြင်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့အင်္ကျီလက်စကိုပင် ဆွဲတင်လိုက်ရာ သူဂုဏ်ယူသော သန်မာသည့် လက်မောင်းများကို ဖော်ပြလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် မော့ချူးကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

အင်း... ကင်မရာထဲမှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် မော့ချူးသည် နောက်ဆုံးတွင် ခလုတ်ခုံကို တိတ်တဆိတ် ချလိုက်သည်။ ချင်ယွဲ့သည် မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့်ရယ်၊ မော့ယန်ရယ်နှင့် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံတည်းတွင် အတူပါဝင်ရန် ရွေးချယ်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပညာမရှိသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပင်။ ဒီစတိုင်သည် ခန့်ညားသောလူသားနှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့၏ တကယ့်အပြင်မှ ပုံစံနှင့် တူနေလေသည်။ ထားလိုက်တော့။

မော့ချူး၏ မျက်နှာပေါ်မှ သနားကရုဏာသက်သောအမူအရာကို မြင်သောအခါ၊ နေရာတွင်ပင် တောင့်တောင့်ကြီးဖြစ်နေသော ချင်ယွဲ့သည် လေထဲတွင် တုန်ယင်သွားရသည်။

'ချူးလေး၊ မင်း ဒါက ဘာသဘောလဲ။ ငါ့ရုပ်ရည်က မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့် တို့နဲ့ ယှဉ်ရင် အရမ်းကွာခြားနေလို့လား။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ပရိသတ်တစ်သောင်းကျော်ရှိတဲ့လူနော်၊ သိရဲ့လား။ အနည်းဆုံးတော့ မင်းမှာ ဖြစ်သလို နှစ်ပုံလောက် ရိုက်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်တော့ ရှိသင့်တယ်လေ။'

"ဒီအမူးက ဘယ်တော့မှ ပြေမှာလဲ" ယခင်က ချူးလေး ဝိုင်ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် မော့ယန်သည် သူ့ ညီမပြောသည်ကို ကြားဖူးသည်။ အချို့လူများသည် ခွက်တစ်ထောင်အထိ သောက်နိုင်သော်လည်း အချို့မှာမူ တစ်စက်နှင့်ပင် မူးနိုင်သည်။ ထင်ရှားစွာပင် စုန့်ချင်းစုန့်သည် ဒုတိယအမျိုးအစားတွင် ပါဝင်ပေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့်က ခဏလောက်အနားယူပြီးရင် နိုးလာမှာပါ"

မော့ချူးက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်သည် မျက်လုံးမှိတ်တစ်ဝက် ဖွင့်တစ်ဝက်ဖြင့် အိပ်ပျော်ခါနီးနေသော ဝိုင်းဝိုင်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဤကောင်လေးသည် ပန်ဒါနှင့်တူရုံသာမက သူ၏အလေ့အထများမှာလည်း ဆင်တူလှသည်။ သူသည် တစ်ချိန်လုံး စားလိုက်၊ အိပ်လိုက်သာ လုပ်နေသည်။ သူသည် တစ်နေ့လျှင် ၂၄ နာရီပတ်လုံး လှဲလျောင်းနေပြီး မလှုပ်ရှားဘဲ နေလို့ရပါက နေလောက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူမသည် ဤကောင်လေးမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ နာမည်ကြီး ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင် အမှန်တကယ် ဟုတ်ရဲ့လားဟုပင် သံသယဝင်မိသည်။

မော့ချူး၏ အကြည့်သည် ဝိုင်းဝိုင်း အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့် သူ၏ပါးနပ်သော အာရုံခံစားမှုများကြောင့် ထိုကောင်လေး၏ ဖောင်းအိနေသော ကိုယ်လုံးလေးသည် ရုတ်တရက် တုန်သွားသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ မော့ချူးကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ 'ဘာဖြစ်လို့လဲ။'

ဝိုင်းဝိုင်း၏ အပြစ်ကင်းစင်သော အကြည့်ကိုမြင်သောအခါ မော့ချူး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝိုင်းဝိုင်း၊ ငါတို့ ခုနကမှ စားပြီးတာ၊ အဲ့ဒီမှာ ထိုင်မနေနဲ့၊ လမ်းထွက်လျှောက်ရအောင်"