အပိုင်း ၄၉၁
Vol. 33 Ch. 491
မော့ချူးသည် အရင်ဆုံး ခလုတ်ခုံမှ အိုး၊ ဆီ၊ ဆား၊ ကိရိသာများနှင့် လိုအပ်သည်များကို အတွဲလိုက် ထုတ်ယူပြီး တမင်တကာ အပိုင်းပိုင်းချထားလိုက်သည်။ ဤဟန်ပန်သည် စစ်သားအုပ်စုကို အံ့ဩတကြီး အသက်ရှူမှားသွားစေသည်။ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း သူတို့မသိကြပေ။
အမှန်တကယ်တော့ ဤ ဘောလုံးငါးသည် လိပ်အမျိုးအစားတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ဒီငါးသည် အာဟာရဓာတ်များ ကြွယ်ဝစွာပါဝင်သည်။
မော့ချူးသည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်။ ပထမဆုံး သူမသည် အရှင်လတ်လတ်လိပ်၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်၊ သတ်ဖြတ်ပြီး သွေးစစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေနွေးဖြင့် လောင်းပြီး အရေခွံခွာလိုက်သည်။ ထို့နောက် စား၍မရသော အစိတ်အပိုင်းများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ကျန်ရှိသောလိပ်ကို အတုံးငယ်လေးများတုံးပြီး ဘေးတွင် အရန်သင့်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ခလုတ်ခုံမှ တည်စေ့ခြောက်၊ ဆီးသီးခြောက်နှင့် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ခူးထားသော ဟင်းနုနွယ်ရွက်များကို အနည်းငယ်ဆေးကြောပြီး ဘေးတွင် အရန်သင့်ထားလိုက်သည်။
သူမ မီးဖွင့်လိုက်သောအခါ ပထမဦးစွာ အိုးထဲသို့ ရေထည့်၊ ဆူအောင်တည်ပြီး ချက်ပြုတ်ရာတွင်သုံးသော ဝိုင်အနည်းငယ် ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အရန်သင့်လိပ်ကို အိုးထဲသို့ထည့်ပြီး ရိုးရိုးလေး ပြုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ဘောလုံးငါးကို ဘေးမှ မြေအိုးငယ်ထဲသို့ ခပ်ထည့်လိုက်သည်။ မြေအိုးထဲတွင် ရေနေအပင်များထည့်၊ ထို့နောက် တည်စေ့ခြောက်၊ ကြာစေ့များထည့်ပြီး လုံလောက်သောရေထည့်ကာ ဆူအောင်တည်လိုက်သည်။ သူမသည် မီးကိုလျှော့ချပြီး နာရီဝက်ခန့် နူးအိအောင်တည်ထားလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဆားနှင့် ဆေးကြောထားသော သန့်ရှင်းသည့် ဟင်းနုနွယ်ရွက်ကို ထည့်လိုက်သည်။
အနီးအနားမှ စစ်သားအများစုသည် မော့ချူး၏ လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် သဘာဝကျစွာပင် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ဖြည်းညင်းစွာ နူးအိလာသော ဘောလုံးငါးကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။
မော့ချူးသည် တမင်တကာ အဖုံးမအုပ်ဘဲ ထားလိုက်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤထူးခြားပြီး ကြွယ်ဝသောရနံ့သည် လူများကို ပိုမိုဆွဲဆောင်လာသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဘေးတွင်ရပ်နေပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် အတွင်းသို့ ကျသွားမတတ်ပင်။
"အရမ်းမွှေးတာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မွှေးနိုင်ရတာလဲ"
"ကောမန့်ထဲက ဖော်ပြချက်တွေက အတုမဟုတ်ဘူးဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ ငါသိပြီ။ ငါ့တံတွေးတွေတောင် ကျတော့မယ်"
"ဖယ်ပေး၊ မင်းက အနံ့ကို ကာနေတယ်"
လူများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရင်း မော့ချူးသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ်မြှင့်တင်ကာ ကောက်ကျစ်သော အမူအရာတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။
လျန့်ပိုင်သည်လည်း ဤကြွယ်ဝသောရနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်ကာ ခလုတ်ခုံမှ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် မကွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ အချိန်အရဆိုလျှင် အဖွဲ့ချုပ်သည် သတင်းရနှင့်နေလောက်ပြီ။
သူသည် နျဥ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာကို အမှန်တကယ် မြင်ချင်သည်။ ဒါသည် အလွန်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းမည်မှာ သေချာသည်။
နျဥ်ယွိယွမ်သည် ကြယ်တာရာတိုက်ပွဲတွင် တစ်ခါမျှ မရှုံးနိမ့်ဖူးသော်လည်း သူတို့သည် နျဥ်ယွိယွမ်ဆီတွင် အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။ သူတို့ အပြင်းအထန် ဆေးကြောချင်နေသော ဒီအရှက်ရမှုမျိုးကို သူ့ထက်ပို၍ မည်သူမျှ နားလည်မည်မဟုတ်ပေ။
မလှမ်းမကမ်းရှိ မော့ချူးကို ကြည့်ရင်း... လျန့်ပိုင်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အပြုံးသည် ပို၍နက်ရှိုင်းလာသည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် နျဥ်ယွိယွမ်ကို အပြင်းအထန် ရှုံးနိမ့်စေမည်မှာ သေချာသည်။ သူသည် ရှုံးနိမ့်မှုကို မြည်းစမ်းရလိမ့်မည်။
မော့ချူးကို အသုံးချသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုခြင်းသည် အနည်းငယ် ယုတ်မာသော်လည်း ရလဒ်ကောင်းနေသမျှ ကာလပတ်လုံး လုပ်ငန်းစဉ်ကို မည်သူက ဂရုစိုက်မည်နည်း။
"ဒါ... ကျွန်တော်တို့ စားလို့ရပြီလား"
သူမဘေးမှ စစ်သားသည် နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ တံတွေးကို အားကုန်သုတ်ကာ အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"စောင့်ဦး” မော့ချူးသည် တူဖြင့် အတွင်းမှအသားကို ထိုးကြည့်လိုက်သည်။ တူသည် အတွင်းသို့ လွယ်ကူစွာ ထိုးသွင်းနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ 'မဆိုးဘူး၊ အနေတော်ပဲ။'
“စားလို့ရပြီ"
ထို့နောက် သူမသည် ခလုတ်ခုံ မှ ပန်းကန်များနှင့် တူတစ်စုံကို ထုတ်ယူပြီး ပန်းကန်တစ်လုံးဖြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အတွင်းမှ ဇွန်းတစ်ဇွန်းခပ်ကာ သူမ၏ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်သည်။ 'အင်း၊ အရသာရှိလိုက်တာ။'
ထိုကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားနေသော အသွင်အပြင်သည် သူမဘေးမှ စစ်သားများကို ပို၍ပင် စိတ်မရှည်ဖြစ်စေသည်။
သူတို့သည် ဘောလုံးငါး အများအပြား ဖမ်းခဲ့ကြသည်။ မော့ချူး ထုတ်ယူခဲ့သော အကြီးဆုံးအိုးပင်လျှင် တစ်ဝက်သာ ဆံ့သည်။ သို့သော်လည်း အိုးထဲတွင် စားစရာများစွာ ကျန်နေသေးသည်။ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် ပန်းကန်တစ်ဝက်စာလောက်စီ မြည်းစမ်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သည်မဟုတ်ပေ။
"ဒါ... ကျွန်တော်တို့ မြည်းကြည့်လို့ရမလား" သူတို့သည် မော့ချူး အပေါ် ယဉ်ကျေးနေဆဲဖြစ်သည်။ ယခု သူတို့၏ မေးခွန်းများတွင် ပို၍ယုံကြည်မှုရှိလာသည်။
မော့ချူး သည် အဖြေမပေးဘဲ သူမ၏ စားစရာထဲသို့ ခေါင်းစိုက်စားနေသည်။
"စားလိုက်ကြ" မော့ချူးသည် ဘာတုံ့ပြန်မှုမှမရှိဘဲ အလုတ်အနည်းငယ်စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျန့်ပိုင် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူသည် သူ့စစ်သားများကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
"ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။” မော့ချူးသည် ဟင်းရည်သောက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ပြီး လျန့်ပိုင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါက ကျွန်မလုပ်ထားတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာ။ ရှင်က ဘယ်သူမို့လို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရတာလဲ"
"အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ။” လျန့်ပိုင်သည် လက်ဖြန့်ပြလိုက်သည်။ “မမေ့နဲ့၊ မင်းက အခု ငါတို့ရဲ့ ဓားစာခံပဲ။ အစားနည်းနည်းလေးက ဘာများဖြစ်မှာမို့လို့လဲ"
မော့ချူး၏ ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာသည် လျန့်ပိုင်ကို ပို၍စိတ်အေးသွားစေသည်။ သူသည် တိုက်ရိုက်ပင် သူ့ဘေးမှ လောဘတကြီးဖြစ်နေသော စစ်သားများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ မြန်မြန်စားကြ"
လျန့်ပိုင် ဤသို့ပြောပြီးနောက် လူတိုင်း တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။ သူတို့သည် မော့ချူးကို အသံတိုးတိုးဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီး လိပ်စွပ်ပြုတ်အိုးကြီးဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
လိပ်စွပ်ပြုတ်ပမာဏမှာ လုံးဝမနည်းပေ။ လူတိုင်းသည် လိပ်စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်တစ်ဝက်နီးပါး မြည်းစမ်းခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်ထဲမှ အရသာကြောင့် ချက်ချင်း သိမ်းသွင်းခံလိုက်ရသည်။
လိပ်စွပ်ပြုတ်၏ အသားသည် ချောမွေ့နူးညံ့ပြီး ဟင်းရည်သည် လတ်ဆတ်မွှေးကြိုင်သည်။ ဒီ့ထက်ပို၍ အရသာရှိနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် အပြည့်ဖြစ်နေသည်။ လျန့်ပိုင်ပင်လျှင် လိပ်စွပ်ပြုတ်ကို အနည်းငယ်သောက်သုံးခဲ့သည်။ သူသည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤစိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာ၏ အရသာသည် အမှန်တကယ်ပင် အရသာရှိလှသည်။ စိတ်ဝိညာဥ်အစားအစာသည် ဂုဏ်သတင်းနှင့် ထိုက်တန်ပေသည်။
ထိုအချိန်တွင် တစ်ဖက်မှာတော့။
ခလုတ်ခုံ ပေါ်ရှိ တချက်ချက်မြည်နေသော နာရီကို ကြည့်ရင်း မော့ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။
တစ်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီ… ချူးလေးက ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ။
နောက်ထပ် မတွေဝေတော့ဘဲ မော့ယန်သည် ချူးလေး၏ ရုပ်သံခေါ်ဆိုမှု ခလုတ်ကို ချက်ချင်းနှိပ်လိုက်သော်လည်း စက်သံဖြင့် အကြောင်းကြားချက်တစ်ခုသာ ရရှိခဲ့သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်၊ သင်ခေါ်ဆိုတဲ့ အသုံးပြုသူဟာ လက်ရှိမှာ အလုပ်များနေတဲ့အတွက် ယာယီ ဆက်သွယ်လို့ မရနိုင်သေးပါ…"
ဆက်သွယ်၍ မရဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
မော့ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံခေါ်ဆိုခဲ့သော်လည်း ထိုရလဒ်ပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏နှလုံးသားသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်လာခဲ့သည်။
'ချူးလေး!'
သူသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး မော့ယန် သည် ချက်ချင်း အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။
ထိုအပြုအမူကြောင့် သူ့ဘေးတွင်ရှိသော ချင်ယွဲ့ သည် လန့်သွားခဲ့သည်။ "ဟေး၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ အဲ့လောက် အမြန်ပြေးနေရတာလဲ။"
"ချူးလေး တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီထင်တယ်!"
မော့ယန်၏ ပုံရိပ်သည် သူ့အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားခါနီးတွင် စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားခဲ့သည်။
ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ချင်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တောင့်တင်းသွား၏။ သူသည် စုန့်ချင်းစုန့်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိသွားပြီးနောက် မော့ယန် နောက်သို့ လိုက်ရန် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ မော့ယန်၏ အမြန်နှုန်းကို အမီလိုက်နိုင်ရန်မှာ သူ့အတွက် မလွယ်ကူလှပေ။ သူက ပြောလိုက်သည်။ "ချူးလေးက သွေးအလင်းသားရဲ ကို လမ်းလျှောက်ခေါ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ တစ်ခုခုဖြစ်ရပြန်တာလဲ။"
"ချူးလေးက အမြဲတမ်း အချိန်ကို လေးစားတယ်။ အခု နာရီဝက်လောက်ရှိနေပြီ၊ သူမ ပြန်မလာသေးဘူး။ ဗီဒီယိုကောလ်တောင် မပို့ဘူး။ ဒါက အများကြီး သက်သေပြနေပြီ။” မော့ယန်၏ မျက်ဝန်းများ နက်မှောင်သွားသည်။ “ပြီးတော့ ငါ သူ့ကို ဖုန်းခေါ်ကြည့်တယ်၊ ဘယ်သူမှ မကိုင်ဘူး…"
ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တုံ့ပြန်မှုနှေးကွေးလေ့ရှိသော ချင်ယွဲ့ ပင်လျှင် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း သိလိုက်သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ရှေ့တွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုသာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့သာ ထိုလမ်းအတိုင်း ဆက်သွားမည်ဆိုလျှင် မော့ချူး ချန်ထားခဲ့သော ခြေရာလက်ရာများကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။
ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာ ပြေးလွှားပြီးနောက် မော့ယန်၏ ခြေလှမ်းများ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
သူ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လှမ်းလိုက်သောအခါ သူတို့ရှေ့တွင် ထင်ရှားသော အပေါက်ဝိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူတို့အားလုံးသည် မက်ချာစက်ရုပ်များတွင် ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သောကြောင့် ဒါကို သဘာဝကျကျ မှတ်မိနိုင်ကြသည်။ ဒါသည် မက်ချာစက်ရုပ်တစ်ရုပ် ချန်ထားခဲ့သော အမှတ်အသားဖြစ်သည်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။
ထို့အပြင် မြေကြီးများ ပြန်လည်တူးဆွခံထားရပုံကို ကြည့်လျှင် ဒီအရာသည် လွန်ခဲ့သော မကြာမီအချိန်ကမှ ချန်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရမည်။
'သောက်ကျိုးနည်း! ချူးလေး တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာ အမှန်ပဲ!'
"ဒီအပေါက်ရဲ့ ပုံနဲ့ အနက်ကို ကြည့်ရတာ အသစ်ထုတ်လုပ်ထားတဲ့ A-12 မက်ချာစက်ရုပ်နဲ့ တူတယ်။"
ချင်ယွဲ့သည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ သေချာစွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကောက်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။
ဒီမက်ချာအမျိုးအစားကို… ဉာဏ်ပညာတိမ်တိုက် ဂလက်စီမှသာ ထုတ်လုပ်နိုင်ပေသည်။
"မြန်မြန်ပြန်ကြစို့!” စုန့်ချင်းစုန့်သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ချူးလေး ဘယ်သူဆိုတာကို တစ်ယောက်ယောက်က မှတ်မိသွားပြီး ဒီစစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုမှာ တစ်ပန်းသာအောင် နျဥ်ယွိယွမ်ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့အတွက် ဒါကို အသုံးချချင်တာဖြစ်ရမယ်!"
"ဟုတ်တယ်!" မော့ယန်သည်လည်း ဒီလော့ဂျစ်ကို နားလည်ပြီး နောက်ထပ်ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သူသည် လျင်မြန်စွာ နောက်လှည့်ကာ ကွပ်ကဲရေးစခန်းဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။
…
"မင်းတို့ ဘာပြောလိုက်တာလဲ?” ချွေးများရွှဲနစ်နေသော လူသုံးယောက်ကို ကြည့်ရင်း နျဥ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မှုန်မှိုင်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထပ်မေးလိုက်သည်။
“ချူးလေးကို ဉာဏ်ပညာတိမ်တိုက် ဂလက်စီက လူတွေ ဖမ်းသွားတယ်ဟုတ်လား။"
သူ့ပိုင်နက်ထဲ၊ သူ့မျက်စိရှေ့တွင်လား?
"အဲဒါ… ကျွန်တော်တို့… မဟုတ်…" ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွဲ့ သည် အသက်ကိုပင် ကျယ်လောင်စွာ မရှူရဲတော့ပေ။ သူ ရှင်းပြသောအခါတွင်လည်း စကားများထစ်နေခဲ့သည်။
'သေစမ်း! မာရှယ်နျဥ်ရဲ့ သြဇာအရှိန်အဝါက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပိုပြီး အားကောင်းလာတာပဲ! ဘာလို့ သူ့အဖေအရင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတာထက်တောင် ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ခံစားနေရတာလဲ။'
"ဒီဖြစ်နိုင်ခြေကို ငါ မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး။"
နျဥ်ယွိယွမ်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ့ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် မှုန်မှိုင်းသွားသည်။
ဒါသည် အဖွဲ့ချုပ်၏ ပိုင်နက်အတွင်း ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူသည် ပို၍ဂရုစိုက်သင့်ခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ…