အပိုင်း ၅၀၄

သူမ စိတ်ထဲတွင် အတွေးအချို့ ရှိနေခဲ့သည်။

မှော်အပင်များနှင့် မှော်သားရဲများမှ ရရှိသော စွမ်းအင်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ကျန်စွမ်းအင်များကိုမူ လွှင့်ပစ်လိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် အဆိပ်သင့်မှု စမ်းသပ်ရန်အတွက် အသုံးပြုကြသည်။ သို့သော် နောက်တစ်ပိုင်းမှာလည်း အလွန်နည်းပါးသည်။

မှော်အပင်များနှင့် မှော်သားရဲများ၏ စွန့်ပစ်နှုန်းမှာ အလွန်မြင့်မားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် သူမအတွက်တော့ ကွဲပြားသည်။

စားပွဲပေါ်မှ သရေစာများကို ကြည့်ရင်း မော့ချူး၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပို၍ တောက်ပလာသည်။

သူမက ဤ 'စွန့်ပစ်ပစ္စည်းများ' ကို အသုံးပြု၍ ဘေးကင်းပြီး အရသာရှိသော အစားအစာများ ပြုလုပ်နိုင်ပြီး ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်သည်။

သို့သော် ယခုပြဿနာမှာ ထုတ်လုပ်မှုကို မည်သို့ တိုးချဲ့ရမည်ဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဖြေရှင်းမရသေးသော ပြဿနာတစ်ခုအဖြစ် ရှိနေဆဲပင်…

"ချူးလေး။ ချူးလေး။"

မော့ယန်က သူမကို ညင်သာစွာ တွန်းလိုက်သည်။ "ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ အတွေးထဲမှာ နစ်မြောနေလိုက်တာ ငါ မေးတာတောင် မကြားဘူး။"

"အာ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ဟွန့်။"

မော့ယန်က နှစ်ကြိမ် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် လွှဲလိုက်သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ… အဲ့ဒီကောင် နျဉ်ယွိယွမ်ကို ကြိုက်တာလား။"

'အင်း။'

'သူက ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပုံစံပြောင်းသွားတာလဲ။'

သူ့ညီမ၏ အဖြေကို မကြားရသောအခါ မော့ယန်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းသာ သူ့ကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင် ငါတို့က နျဉ်ယွိယွမ်ကိုတောင် ငြင်းရဲတယ်။"

'သူမက မလိုချင်ဘူးလို့ ပြောမိလို့လား။'

လက်ထဲတွင် ဆန်ကိတ်မုန့်ကြော်ကို ကိုင်ထားသော ချင်ယွဲ့က ဆန်မုန့်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ အားကုန်ထိုးထည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူက နှစ်ယောက်ကြားမှ လှုပ်ရှားမှုများကိုလည်း အခါအားလျော်စွာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ မော့ယန်၏ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မှန်တယ်ထင်နေသော တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ သူက ခေါင်းခါမိတော့သည်။

ချူးလေးက တခြားသူတွေကို တွယ်ကပ်နေရတာ ကြိုက်တဲ့ မိန်းမစားမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူမက မာရှယ် နျဉ်နဲ့ အဲ့လောက်အထိ ရင်းနှီးနိုင်ကတည်းက သူ့ကို ကြိုက်နေတာ သိသာနေတာပဲ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မော့ချူးက အလွန်လျင်မြန်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေး… သူ့ကို ကြိုက်တယ်။"

၂၁ ရာစုတွင် သူမသည် စားဝတ်နေရေးအတွက် အလုပ်များနေခဲ့ပြီး အချစ်ရေးအတွက် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူမသည် အချစ်ရေးနှင့် ပတ်သက်၍ လုံးဝမသိနားမလည်သူတော့ မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ယခု သူမသည် နျဉ်ယွိယွမ်ကို တကယ်ကြိုက်ကြောင်း အလွန်ရှင်းလင်းစွာ သိနေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် အတူရှိနေချိန်တွင် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲမှ ပူဖောင်းလေးများကဲ့သို့ ချိုမြိန်မှုမှာ အတုအယောင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မော့ယန်၏ အမူအရာမှာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ သူက အထူးတလည်ပင် ထပ်မေးလိုက်သေးသည်။

"ချူးလေး၊ မင်း ဒီ့ထက်ပိုပြီး မစဉ်းစားတော့ဘူးလား။ ငါတို့ အလျင်မလိုပါဘူး။"

"တကယ် မလိုပါဘူး။"

အစပိုင်းတွင် မော့ချူးက ဤမေးခွန်းနှင့် ပတ်သက်၍ အတော်လေး ရှက်နေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူမသည် ပို၍ တည်ငြိမ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"သူက အရမ်းကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို ကောင်းတယ်။"

ဤတိုတောင်းသောစကားလုံးများမှာ ချိုမြိန်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ သိပြီ။"

အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ မော့ယန်က ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ် မွန်းကျပ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ အပင်ပန်းခံ စိုက်ပျိုးထားသော နုနယ်လှသည့် မုန်ညင်းပင်လေးကို ဝက်တစ်ကောင်က စားသွားသလိုမျိုး ခံစားချက်ကို အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။ သူက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာဖြင့် မော့ချူး ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"မင်း ဓာတ်ခွဲခန်းကို သွားတော့မယ်လို့ ပြောတယ်မဟုတ်လား။ မြန်မြန်သွားတော့။"

"အိုး။ ဟုတ်သားပဲ။"

မော့ချူးက သူမ၏ အစ်ကို သတိပေးမှ နောက်ဆုံးတွင် သတိရသွားတော့သည်။ သူမက ကော်ပြန့်လိပ်နှင့် ဆန်ကိတ်မုန့်ကြော်များကို ဆရာ ချန်းပိုင်ကို မြည်းစမ်းစေရန် ယူသွားရန် ခလုတ်ခုံထဲသို့ အမြန်ထည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ ညီမလေး အရင်သွားတော့မယ်နော်။ နေ့လယ်လောက်တော့ ပြန်ရောက်လောက်မှာပါ။"

"အင်း။"

ချူးလေး၏ ပုံရိပ် သူ့အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် မော့ယန်က ခေါင်းလှည့်ကာ ပဲအနှစ်များဖြင့် ပေပွနေသော ချင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ မတွန့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ကောင်းပြီ၊ အဲ့ဒီကောင် နျဉ်ယွိယွမ်ကို ငါနဲ့လာပြီး စကားပြောဖို့ လာခိုင်းလိုက်တော့။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မူလက အစာစားရန်သာ အာရုံစိုက်နေသော ချင်ယွဲ့က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ပါးစပ်ထဲမှ ကော်ပြန့်လိပ်ကို အသည်းအသန် မျိုချလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ သူက အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် အော်လိုက်သည်။

"ဝိုး၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ စဉ်းစားတတ်သွားပြီပဲ။ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ မာရှယ် နျဉ်ကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်မယ်။"

ဒါသည် သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် စည်းရုံးသူအဖြစ် လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန်ချောမွေ့ခဲ့သည်။ ချင်ယွဲ့က သူ့ကိုယ်သူ like အနည်းငယ် ပေးမိတော့သည်။

သူ၏ နှလုံးသားမှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ 'အိုက်ယိုး၊ ငါ့ရဲ့ A-54 မက်ချာ လေး၊ အစ်ကိုကြီးကို စောင့်နေနော်၊ အစ်ကိုကြီး မင်းကို လာဖက်တော့မှာ။'

တစ်ဖက်တွင်တော့ တိကျသောသတင်းကို လက်ခံရရှိခဲ့သည့် နျဉ်ယွိယွမ်က ချက်ချင်း လှုပ်ရှားတော့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် မကြာသေးမီက ပိုအရေးကြီးသော စာရွက်စာတမ်းများအားလုံးကို အပြီးသတ်ခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသော အရာများမှာ အရေးမပါသောကြောင့် သူက ကျုံးဝမ်နှင့် အခြားသူများကို တိုက်ရိုက် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက သူ၏ အဝတ်အစားနှင့် အသွင်အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်… 'အင်း၊ အလွန်ကောင်းသည်၊ ပြဿနာမရှိပေ။'

"ဘော့စ် ခင်ဗျား လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို အားပေးနေတယ်။"

မထွက်ခွာမီတွင် ကျိုးလင်နှင့် ကျုံးဝမ်တို့သည် သူတို့၏ ဘော့စ်အတွက် အားပေးစကားပြောရန် မမေ့ခဲ့ကြပေ။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် ဝမ်းနည်းမိကြသည်။ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရန် မလွယ်ကူခဲ့ပေ။