အပိုင်း ၅၀၅

အဖွဲ့ချုပ် စစ်တက္ကသိုလ်သည် လူတစ်ဦး၏ အစွမ်းအစကို အသိအမှတ်ပြုသည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အရည်အချင်းသည် စစ်ဆေးမှုကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အဆင့်ကျော် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်စွာ ဖြေဆိုနိုင်သရွေ့ ဤကိစ္စသည် အတည်ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ မည်သူမျှ အနည်းငယ်လေးတောင် ကန့်ကွက်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း အဆင့်ကျော်တက်ရန်မှာ ထင်သလောက် မလွယ်ကူလှပေ။

အခြားအရာအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် စစ်တက္ကသိုလ်၏ ပုံမှန် အဆင့်တိုးမြှင့်မှု စိစစ်ရေးစနစ်သည် အလွန်တင်းကျပ်လှသည်။

ပညာရေးရလဒ်များ စံချိန်မီရန် လိုအပ်သည်သာမက လက်တွေ့ရလဒ်များလည်း စံချိန်မီရန် လိုအပ်သည်။ ဤလိုအပ်ချက်နှစ်ခုကို မပြည့်မီသူများကို စစ်တက္ကသိုလ်မှ မဆိုင်းမတွ ချက်ချင်း ထုတ်ပယ်ဖယ်ရှားပစ်သည်။ စစ်တက္ကသိုလ်၏ နှစ်စဉ်အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

အဆင့်တက်ရန် ခက်ခဲမှုသည် မနိမ့်ကျလှပေ၊ အဆင့်ကျော်တက်ခြင်းကို ဆိုဖွယ်ရာမရှိ!

ထို့ကြောင့်ပင် တစ်နှစ်အတွင်း အဆင့်သုံးဆင့် ခုန်တက်ခဲ့သော မော့ယန်၏ စွမ်းဆောင်မှုသည် အမှန်တကယ်ပင် မျက်စိကျစရာဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် နျဉ်ယွိယွမ် ယခုပြောလိုက်သည့် စကားသည်လည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုရှိသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မော့ယန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေးလိုက်မိသည်မှာ ချူးလေးဆီတွင် သူ့အပြင် မိသားစုဝင်ဟူ၍ မရှိတော့ပေ။ သူသာလျှင် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်ပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းနိုင်မှ ချူးလေးသည် လုံလောက်သော သြဇာအာဏာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီလလယ်ပိုင်းကတော့ တကယ်ကို မြန်လွန်းတယ်”

နျဉ်ယွိယွမ် နာကျင်မှုကို ကြိတ်မှိတ်ခံရင်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ “… ဒါဆိုရင် နောက်လလယ်ပိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့”

'မကြာသေးခင်က ကောင်းတဲ့ရက်တွေ မရှိတော့ဘူးလို့ မင်း ခုနကပဲ ပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။ အခု မင်း ကိုယ့်ပါးကိုယ်ပြန်ရိုက်နေတာမဟုတ်ဘူးလား။'

“ အဟွတ် .. ဟွတ်”

မော့ယန်၏ လှောင်ပြောင်သော အကြည့်နှင့် ဆုံသောအခါ မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်သော နျဉ်ယွိယွမ် ပင်လျှင် မျက်နှာအနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

“နောက်လရဲ့အချိန်က ဒီလလောက်တော့ မကောင်းဘူးလေ၊ ဒါပေမဲ့ မဆိုးပါဘူး”

'ဟက်ဟက်! မင်းကို ငါ နောက်တစ်ခါ ယုံရင် ငါက ဝက်ပဲ!'

ခဏမျှ သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် မော့ယန် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို နောက်လလယ်ပိုင်းမှာပဲ လုပ်ကြတာပေါ့”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာက ဝင်းပသွားသည်။ “ကောင်းပါပြီ”

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခလုတ်ခုံ မှ ဖိတ်စာကတ်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ကာ မော့ယန် ဆီသို့ ပေးလိုက်သည်။

“အစ်ကို၊ ဒါက ကျွန်တော် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ သစ္စာဆိုပွဲ ဖိတ်စာကတ်ပဲ။ အစ်ကို အကြံဉာဏ်လေးများ ပေးနိုင်မလားလို့”

'သစ္စာဆိုပွဲ ဖိတ်စာကတ် ဟုတ်လား။'

ဤစကားလုံးများကို ကြားသောအခါ မော့ယန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အဖွဲ့ချုပ်တွင် မည်သူမျှ သစ္စာဆိုပွဲ မကျင်းပခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုပွဲ၏ လုပ်ငန်းစဉ်များနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့သည် မရင်းနှီးကြပေ။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ နျဉ်ယွိယွမ်က အတော်လေး ပြင်ဆင်ထားပုံရသည်။

“ကျွန်တော် ချူးလေးကို အကောင်းဆုံးတွေကိုပဲ ပေးချင်တယ်။ သူက ထိုက်တန်ပါတယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မော့ယန်၏ စိတ်ထဲ၌ သက်သောင့်သက်သာဖြစ်မှုကို မခံစားရဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် နျဉ်ယွိယွမ် နှင့် သဘောတူညီမှု ခံစားချက်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ညီမကို အလွန်အမင်း တွယ်တာသူတစ်ဦးနှင့် ရင်းနှီးရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက ဘာဖြစ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။

နျဉ်ယွိယွမ်သည် ဤနောက်ကွယ်မှ လျှို့ဝှက်ချက်ကို တဖြည်းဖြည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလာခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည် - သူ့ညီမကို ချီးကျူးပါ၊ သေလောက်အောင် ချီးကျူးပါ! ဤသည်မှာ အလုံခြုံဆုံး နည်းလမ်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

ကိစ္စပြီးပြတ်သွားသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ပျော်ရွှင်စရာကိစ္စတစ်ခုပြီးနောက် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသော ခံစားချက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများသည် ပို၍ပင် တောက်ပလာသည်။

“ဟုတ်သားပဲ၊ ဒီအကြောင်းကို ချူးလေးကို ပြောပြရဦးမယ်”

မော့ယန်၏ အသိစိတ်သည် နိုးကြားလာပြီး သူသည် ချူးလေး၏ တည်နေရာကို နျဉ်ယွိယွမ်အား အလိုက်တသိ အသိပေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ သူမ အခု ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာ ရှိနေလောက်တယ်”

မော့ချူး၏ တည်နေရာကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိထားသော်လည်း နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေးဇူးတင်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်နေသည်။

“ဟေး၊ ကောင်းလိုက်တာ! ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို”

နျဉ်ယွိယွမ် အဝေးသို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် မော့ယန်၏ အကြည့်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ ဖိတ်စာကတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ဟက်! ပြောစရာမလိုအောင်ပင် နျဉ်ယွိယွမ်သည် အတော်လေး အားထုတ်ထားခဲ့ပုံရသည်။ ဒီဇိုင်းနှင့် ဖြတ်ညှပ်ပုံများကပင် သာမန်လူတစ်ဦး ဖန်တီးနိုင်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။

သူ၏ လေသံသည်ပင် အနည်းငယ် တရားဝင်ဆန်နေသည် - အောက်တိုဘာလ ၁၅ ရက်နေ့တွင် မော့ချူး နှင့် နျဉ်ယွိယွမ်တို့ ကျင်းပပြုလုပ်သော သစ္စာဆိုပွဲ အခမ်းအနားသို့ ကြိုဆိုပါသည်… 'ဟမ်။'

'ဒါ မဟုတ်သေးဘူး!'

မော့ယန် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ အောက်တိုဘာလ ၁၅ ရက်နေ့က နောက်လလယ်ပိုင်း မဟုတ်ဘူးလား။

… ဆိုတော့ နျဉ်ယွိယွမ်က အချိန်ကို ကြိုတင်ဖြည့်ထားပြီးသားပေါ့။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်မှ မော့ယန် သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

'နျဉ်ယွိယွမ်၊ ဒီကောင်စုတ်လေးက နောက်လလယ်ပိုင်းကနေ စတင်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိနေလောက်တယ်။ သူက ဒီလကိစ္စကို အရင်ထုတ်ပြောရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဈေးဆစ်ဖို့ အရင်းအနှီး ရချင်လို့ပဲ!' နျဉ်ယွိယွမ်၏ စကားများကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ မော့ယန်၏ မျက်နှာသည်လည်း ပိုမည်းမှောင်လာသည်။ ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ထိုလူသည် လှည့်ကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ အံကြိတ်လိုက်မိပြီး စိတ်ထဲမှ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားသည် - ‘မင်းက အရမ်းတော်နေရင် ဘာလို့ ကောင်းကင်ဘုံကို မသွားတာလဲ။ စစ်တပ်ထဲမှာ ကစားနေတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လဲ။ သူသာ စီးပွားရေးလောကထဲကို အမြန်ဆုံးဝင်ရင် နောက်ထပ် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်တောင် ပေါ်လာနိုင်သေးတယ်’

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူ၏ လုပ်ရပ်များ ပေါ်သွားသည်ကို သတိမပြုမိသော နျဉ်ယွိယွမ်သည် စိတ်အခြေအနေကောင်းနေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့ရာ သူ၏ ထင်ရှားသော မျက်နှာသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ဖြစ်နေစေသည်။

ဒါက မယုံနိုင်စရာပင်!

အစဉ်အမြဲ အေးစက်ပြီး ခပ်ခွာခွာနေတတ်သော နျဉ်ယွိယွမ်သည် နွေဦးလေညင်းကဲ့သို့ နွေးထွေးလာခဲ့သည်။ ဒါက သတင်းအကြီးစားပင်! ချက်ချင်း သူသည် စစ်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူကျောင်းသားများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

“မာရှယ် နျဉ်က နွေးထွေးတဲ့လူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာကို တစ်နေ့မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ အား… ငါ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားတာပဲ”

“သူ ချူးလေးကို ရှာနေတာဖြစ်မယ်။ ဒီလမ်းကြောင်းက ဆရာသခင် ချန်းရဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းကို သွားတဲ့လမ်းပဲ”

“သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ အတွဲပဲ။ ငါ သူတို့ကို အားပေးတော့မယ်”

တကျွတ်ကျွတ် စကားပြောသံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ဒါသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ ခြေလှမ်းများကို လုံးဝမထိခိုက်စေခဲ့ပေ။ သူ၏ ခြေတံရှည်များသည် ဖြတ်ကျော်သွားပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် ခိုင်မာမြဲမြံနေသည်။

သူ လမ်းချိုးတစ်ခုကို ကွေ့လိုက်သည်နှင့် မော့ချူး၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ရှင် ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ”

သူမသည် ယခုမှ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

နျဉ်ယွိယွမ်၏ နောက်တွင် အမြီးရှည်ကြီးတစ်ခု လိုက်ပါလာသည်ကို မြင်သောအခါ မော့ချူး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

နျဉ်ယွိယွမ် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ပြီး မော့ချူး၏ နူးညံ့သော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံသည် နူးညံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့လာတာ”

နျဉ်ယွိယွမ်၏ စကားလုံးများသည် အလွန်ရိုးရှင်းသော်လည်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာအပြည့်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော်လည်း နွေးထွေးမှုနှင့် ချိုမြိန်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

မော့ချူး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။ သူမသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ လက်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အင်း”

သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်ချင်းချိတ်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ တစ်ဦးမှာ အရပ်မြင့်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ အရပ်ပုသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် ထူးကဲစွာ လိုက်ဖက်ညီနေကြသည်။

“ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘူး၊ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူလမ်းလျှောက်နေတာကို မြင်ရတော့ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားသလိုပဲ”

“ငါ‌ရောပဲ”

“အချစ်ရဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ရနံ့ကို ရလိုက်သလိုပဲ ခံစားရတယ်။ ဟင့် ဟင့်… ငါလည်း ရည်းစားထားချင်လိုက်တာ”

“ကောင်မလေး၊ ငါ အားနေတယ်နော်”

“သွားစမ်းပါ”

အသံများ တစ်သံပြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ချောင်ဟုန်မေ့သည် လူအုပ်ကြီး၏ နောက်တွင် ပုန်းနေပြီး သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူမ တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမသည် ယခင်က ထွန်းလင်းတောက်ပမှုကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး သာမန်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် တောက်ပလှပသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှိုင်းညို့ညို့နှင့် ညှိုးငယ်သောအရိပ်အယောင်တစ်ခု ထပ်တိုးနေသည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ပွစိပွစိပြောနေသလို၊ လှောင်ပြောင်နေသလိုလည်း ဖြစ်နေသည်။

“ဘာတွေများ ယှဉ်စရာရှိလို့လဲ။ ငါ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ တစ်သက်လုံး သူ့ကို မယှဉ်နိုင်တော့ပါဘူး…”

ချောင် မိသားစုသည် ပြိုလဲခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူမ ဂုဏ်ယူခဲ့သော မိသားစုသည် သူမ၏ အကြီးမားဆုံး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ အရည်အချင်းနှင့် သူမ၏ အမျိုးသမီးဟူသည့်ဖြစ်တည်မှုသာ မရှိခဲ့လျှင် သူမ စစ်တက္ကသိုလ်တွင် ဆက်နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့တိုင်အောင် သူမ၏ ဘဝသည် ယခင်ကထက် များစွာ ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

လူ့ဘဝ၏ ဆက်ဆံရေးများသည် အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲတတ်သည်။ တစ်နေ့တွင် အေးစက်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် နွေးထွေးသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကျော်အတွင်း သူမသည် ဤအတွေ့အကြုံကို ကောင်းစွာ မြည်းစမ်းခဲ့ရသည်။

ပြဿနာရှာခြင်းကို ဆိုဖွယ်ရာမရှိ၊ သူမ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေချိန်တွင်ပင် အခါအားလျော်စွာ သူမကို ခြေထိုးခံမည့်သူများ အမြဲရှိနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ယခင်က ချောင် မိသားစု၏ အဆင့်အတန်းဖြင့် လူများစွာကို ပြစ်မှားခဲ့သည်။ ယခု သူမ၏ အဆင့်အတန်းကို ဆုံးရှုံးသွားသောအခါ သူမကို နင်း‌ခြေချင်သည့်လူများ အမြဲရှိနေပေလိမ့်မည်။

ယခင်က မော့ချူး အပေါ်ထားရှိခဲ့သော မထီမဲ့မြင်ပြုမှုနှင့် လှောင်ပြောင်မှုများကို ပြန်စဉ်းစားမိသောအခါ ချောင်ဟုန်မေ့ ရုတ်တရက် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူမသည် ထိုအတားအဆီးမရှိ မာနထောင်လွှားခဲ့သော ကာလသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဟု အမြဲခံစားနေရသည်။ ကြာလွန်းသဖြင့် သူမ၏ မူလရုပ်သွင်ကိုတောင် မေ့လျော့နေခဲ့ပြီပင်…