အပိုင်း ၅၀၆
Vol. 34 Ch. 506
သူတို့နှစ်ဦး ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်သွားကြစဉ် နောက်မှ မနာလိုသော သို့မဟုတ် ခံစားချက်ပြင်းပြသော အကြည့်များကို သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့သည် ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့ပတ်လည်တွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခုက ခပ်ဖျော့ဖျော့ လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။
ယခုမှာ ညနေစောင်းအချိန် ဖြစ်သည်။ နေဝင်ဆည်းဆာက သူမ မျက်နှာတစ်ခြမ်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်ပေါ်မှ တိမ်တိုက်များကိုမူ အနီရောင် ဆိုးပေးသွားခဲ့သည်။
တောက်ပသော အလင်းတန်းများက မော့ချူး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး သူမကို အလင်းလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ပေးထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ပို၍ ကြည်လင်လာပြီး သူမ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်မှာလည်း ဖြူစင်လှသည်… နျဉ်ယွိယွမ်က သူမကို အကြာကြီး ကြည့်နေမိရာမှ ရပ်တန့်ကာ စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
မော့ချူးက နျဉ်ယွိယွမ်၏ ပူလောင်သော အကြည့်ကို အသားမကျဖြစ်ကာ မသိစိတ်ဖြင့် သူမမျက်နှာကို ထိလိုက်သည်။
“ကျွန်မမျက်နှာမှာ ဘာပေနေလို့လဲ။”
“မပေပါဘူး။” နျဉ်ယွိယွမ်က ခေါင်းခါပြီး သူ့လေသံမှာ ရိုးသားပြီး ခိုင်မာနေသည်။ “မင်းက အရမ်းကောင်းတယ်။”
နျဉ်ယွိယွမ်၏ စကားများတွင် အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုး ပါဝင်နေသည်ဟု သူမ အမြဲခံစားနေရသည်။
သူမမျက်နှာပေါ်တွင် ဘာမှမပေကြောင်း ပြောခြင်းလား သို့မဟုတ် သူမသည် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ချီးမွမ်းခြင်းလား။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မော့ချူး၏ နှလုံးသားထဲတွင်တော့ ချိုမြိန်နေခဲ့သည်။
“မင်း ခုတလော ဘယ်လိုနေလဲ။”
မော့ချူးနှင့် လဝက်ကျော်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရတာကြောင့် နျဉ်ယွိယွမ်သည် ဤမိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ တမ်းတစိတ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ဆက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်ပြီး မော့ချူး၏ လက်ချောင်းများနှင့် ယှက်နွယ်ထားသော သူ၏ လက်ဖဝါးကြီးကသာ အနည်းငယ် အားပိုထည့်လိုက်သည်။
လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသောအခါ မော့ချူး၏ ရှည်လျားသော ဆံပင်များ လွင့်သွားသည်။
နျဉ်ယွိယွမ်၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် နွေးထွေးနေသည်။ ချူးလေး လုပ်တာကို မစောင့်ဘဲ သူက သူ့ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို တန်းမြှောက်ကာ လေတိုက်၍ လွင့်နေသော သူမ၏ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာတွင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော နူးညံ့မှုနှင့် အလိုလိုက်မှုတို့ ထင်ဟပ်နေသည်။
ဉာဏ်ပညာတိမ်တိုက် ဂလက်စီနှင့် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် နျဉ်ယွိယွမ်သည် အဖွဲ့ချုပ်စစ်ဒေသ၏ စစ်ဦးစီးချုပ်ရာထူးကို တရားဝင် တာဝန်ယူခဲ့သည်။
ပထမဆုံး လွှဲပြောင်းမှုအတွင်း အရာရာအားလုံး ဖြစ်ပျက်နေခဲ့သည်။ နျဉ်ယွိယွမ် မည်မျှပင် အရည်အချင်းရှိစေကာမူ ဤကာလအတွင်း သူသည် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။ မော့ယန်နှင့် ဉာဏ်ရည် နှင့် သတ္တိ အားပြိုင်မှုအပြင် သူ၏ မျက်နှာတွင် ညိုမည်းစွဲနေသော ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် မရဖို့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။
“တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်”
မော့ချူးက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် တစ်နှစ်ကျော်ကြာ ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း သူမ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော လူများနှင့် အရာများမှာ များစွာ ပြောင်းလဲသွားပုံမရပေ။
“ရှင် မသိဘူး၊ ကျွန်မ ဒီနေ့ ဆရာ့အတွက် သရေစာလေးနှစ်မျိုး ယူသွားပေးတာ သူအရမ်းပျော်နေတာပဲ။ ကျွန်မသာ သူ့ကို မတားရင် သူက သရေစာပန်းကန်နှစ်ချပ်လုံးကို မျိုချပစ်တော့မလားပဲ။”
ချန်းပိုင်သည် အစားအသောက်ကို တန်ဖိုးထားသူတစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း ယခင်က မော့ချူး၏ အစားအသောက်များဖြင့် အခါအားလျော်စွာ ကျွေးမွေးခံခဲ့ရသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် မော့ချူး ထွက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ နေ့ရက်များမှာ ခက်ခဲလာခဲ့သည်။
ပေါ့ဟိုင်း ပင်လယ်တွင် မော့ချူးဆီမှ ဗီဒီယိုကောကို လက်ခံရရှိသောအခါ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေသော ဆရာသခင် ချန်းပိုင်သည် မပျော်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူနှင့် မော့ချူး တို့သည် ဆရာတပည့်အဖြစ် နှစ်နှစ်နီးပါး အတူရှိခဲ့ကြသည်။ သူသည် ချူးလေး အတွက်လည်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဤမိန်းကလေးသည် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် တကယ်ပင် အရည်အချင်းရှိသောကြောင့် ဆရာသခင် ချန်းပိုင်သည် မော့ချူးကို သူ့ကလေးအရင်းကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့သည်။
မော့ချူး ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဆရာသခင် ချန်းပိုင်သည်လည်း ပျော်ရွှင်ခဲ့ပြီး သူ့အစာစားချင်စိတ်မှာလည်း ပိုကောင်းလာခဲ့သည်။
“အင်း။”
မော့ချူး၏ ဆံပင်ကို သပ်ရပ်အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် နျဉ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူးကို ခေါ်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။
“ကိုယ် အစ်ကိုနဲ့ ရက်ကို သဘောတူပြီးသွားပြီ။ ကိုယ်တို့ သစ္စာဆိုရမယ့်အချိန်က နောက်လလယ်ပဲ။”
အမ်?
“မြန်လိုက်တာ။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မော့ချူး မှင်တက်သွားသည်။ ဤကိစ္စသည် အချိန်ဆွဲရဦးမည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမအစ်ကိုကြီး၏ သဘောထားမှာ အလွန်ရှင်းလင်းနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။
“မြန်လို့လား။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ် မျက်ခုံးပင့်မိတော့သည်။ သူက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် မော့ချူး၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော မျက်နှာလေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ ခဏကြာ ဆွဲညှစ်ပြီးနောက် အထိအတွေ့မှာ တော်တော်လေး ကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ချူးလေး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖွဖွလေး ကိုက်လိုက်သည်။
'ဟွန့်။ သူက ဒီမှာ အပင်ပန်းခံ အလုပ်လုပ်နေရတာကို ဒီကောင်မလေးက သတိမထားမိသေးဘူး။ တကယ်ပဲ သူ့ကို ဒေါသထွက်စေတာပဲ။'
“အ!”
နျဉ်ယွိယွမ်၏ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လန့်သွားပြီး မော့ချူးက ညည်းညူလိုက်ကာ သူမ အကိုက်ခံရသော နေရာကို လက်ဖြင့် အမြန်ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ သူမက သူ့ရှေ့မှ လူကို သတိကြီးစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ ထပ်လုပ်မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
“ဘာလဲ။ ကိုယ် မင်းကို ထပ်ကိုက်မှာ စိုးလို့လား။”
မော့ချူး၏ ‘ကျွန်မ အရမ်းကြောက်နေတယ်’ ဟူသော ဟန်ပန်ကို ကြည့်ရင်း နျဉ်ယွိယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ အပြုံးမှာ ပိုနက်ရှိုင်းလာသည်။
အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေသော အမျိုးသားတစ်ယောက်သည် သူချစ်သော အမျိုးသမီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ခေါင်းမာမှုအနည်းငယ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖော်ပြမိတတ်သည်။
“နာတယ်လို့။”
မော့ချူးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကိုယ့်ကို ပေးကြည့်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်မိတော့သည်။ သူက ချူးလေး၏ ပါးကို ဖုံးအုပ်ထားသော လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ အမှန်ပင် ဖြူဖွေးနူးညံ့သော ပါးပြင်ပေါ်တွင် ခပ်တိမ်တိမ် သွားရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
အမှန်တကယ်တော့ နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူ၏ စည်းကို ထိန်းရာတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ ယခုလေးတင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကိုက်လိုက်ခြင်းမှာ ဟန်ပြမျှသာ ဖြစ်သည်။ ချူးလေး၏ အသားအရေသည် ဤမျှ နူးညံ့လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ ဤမျှ သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုပင် အရာထင်ကျန်ရစ်စေလိမ့်မည်။
“ထားလိုက်ပါတော့၊ နောက်ကျရင် သူ့ဘာသာသူ ပျောက်သွားမှာ…”
ရုတ်တရက် မော့ချူး၏ စကားများက ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ နွေးထွေးသော ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ အသက်ရှုသံက ရုတ်တရက် နီးကပ်လာပြီး နွေးထွေးသော အသက်ရှုငွေ့က သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ အသားအရေမှာ နီမြန်းမှု အနည်းငယ်ဖြင့် စွန်းထင်းသွားသည်။
သူမ၏ မျက်တောင်များက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားသည်… မော့ချူး ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်သည်။ ဤရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် သူမသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ တစ်ဝက်ပွင့်နေသော ပါးစပ်က သူမမျက်နှာပေါ်မှ သွားရာများကို ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ လေးနက်ပြီး ရိုးသားနေကာ အချိန်အတော်ကြာမှ သူက စကားစပြောတော့သည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ။ နာသေးလား။”
“မ… မနာတော့ဘူး။”
မော့ချူး၏ အသားအရေမှာ အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ ထိုအသားအရေပေါ်တွင် အစင်းရာများ ချန်ထားရန် လွယ်ကူသော်လည်း အလွန်လျင်မြန်စွာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
၁၅ မိနစ်အတွင်းမှာပင် သွားရာများမှာ ခပ်ရေးရေးသာ မြင်နိုင်တော့သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ သူမမျက်နှာပေါ်မှ နီမြန်းရောင်မှာ ပို၍ ရင့်တက်လာသည်။ သူမ မျက်နှာလေးတွင် အနည်းငယ် လှပပြီး မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ရှိသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ စိုစွတ်နေပြီး သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ကိုက်ထားရာ သူမ၏ ဖြူစင်ကြည်လင်သော မျက်လုံးများတွင် ချစ်စဖွယ်အမူအရာတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ သူမသည် မြေခွေးမလေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။
“မင်း ကိုယ့်ကို ထပ်ပြီး ဆွဲဆောင်နေပြန်ပြီ။”
နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်လုံးများက စူးစိုက်သွားသည်။ သူမသည် အသက်ကို နှစ်ကြိမ်မျှ ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ ကြမ်းတမ်းသောအသံမှာ သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ အတင်းအကျပ် ထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုအသံက သူ မခံရပ်နိုင်လောက်အောင်ပင် ကျယ်လောင်နေသည်။
မော့ချူး မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် နျဉ်ယွိယွမ်သည် ရုတ်တရက် လက်ဆန့်တန်းကာ သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပြုံးနေသော မိန်းကလေး၏ အထိအတွေ့ကို ခံစားမိမှသာ သူ ပြည့်စုံသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူသည် ခံစားချက်ပြင်းပြပြီး ကျေနပ်သော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ထို့နောက် သူ ရုတ်တရက် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ ကိုက်လိုက်သော နေရာတွင် ပေါ့ပါးသော အနမ်းအနည်းငယ်ကို ချွေချလိုက်သည်။ ထို အနမ်းများမှာ သိမ်မွေ့ပြီး ပူနွေးနေကာ မော့ချူး၏ နှလုံးသားကို အလိုအလျောက် တုန်ခါသွားစေသည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်မှာ ချွေးများလည်း စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်…
“ရှင်၊ ရှင်…”
အချိန်အတော်ကြာ ထစ်အသွားပြီးနောက် မော့ချူး သည် ပြီးပြည့်စုံသော ဝါကျတစ်ကြောင်းကို မပြောနိုင်သေးပေ။ သူမ၏ လက်ဖဝါးများမှာ စိုစွတ်နေပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း တောင့်တင်းနေသလိုပင်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အလွန်တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကပ်နေသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်… မော့ချူးသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိနိုင်သည်…
“ဘာလဲ၊ ကြောက်နေတာလား။”
နျဉ်ယွိယွမ်က ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ နိမ့်ကျပြီး နက်ရှိုင်းသော်လည်း ထိုထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုအနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။ ဒါက မော့ချူး၏ နားရွက်ဖျားများကို ပိုမိုနီရဲသွားစေပြီး သွေးများ ယိုစီးကျတော့မည့်အလားပင်။
နျဉ်ယွိယွမ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူ့အကြည့်များက နက်မှောင်သွားရသည်။ သူက ပါးစပ်ဖွင့်ကာ မော့ချူး၏ ချစ်စရာကောင်းသော နားရွက်ဖျားကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူက နားဖျားလေးကို ညင်သာစွာ စုပ်ယူပြီး သူ၏ လျှာဖြင့်ပင် အကြိမ်အနည်းငယ် လျက်လိုက်သည်။
'ဖာ့ခ်။'
ဤမြင်ကွင်းက မော့ချူးကို အတော်လေး ကြောက်လန့်သွားစေသည်။ အကယ်၍ နျဉ်ယွိယွမ်သာ သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မပွေ့ဖက်ထားပါက မော့ချူးတစ်ယောက် ယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်ထွက်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
နျဉ်ယွိယွမ်သည် စနောက်တာကို အလွန်အကျွံ မလုပ်နိုင်ကြောင်း သိသည်။ သူက ချူးလေး၏ နားရွက်ဖျားကို မလိုလားစွာ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ တောင့်တင်းနေသော ကျောပြင်ကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
“လိမ္မာတယ်၊ မကြောက်ပါနဲ့။ ကိုယ် နောက်ထပ် မစတော့ဘူး။”
“ရှင်… ရှင်က လူရမ်းကားပဲ။”
အချိန်အတော်ကြာ ချုပ်တည်းထားပြီးနောက် မော့ချူးက နောက်ဆုံးတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နျဉ်ယွိယွမ် လျက်ခဲ့သော နားရွက်ဖျားမှာ ပတ္တမြားကဲ့သို့ နီရဲနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ဖွီး…”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ် အသံထွက်ရယ်မိတော့သည်။ ဒီကောင်မလေး အချိန်အတော်ကြာ ချုပ်တည်းထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သူမက အကြီးစားလှုပ်ရှားမှုတစ်ခုခု သုံးတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ အဆုံးတွင်တော့ သူမသည် ဒီစကားများကိုသာ ပြောခဲ့သည်လား။
ဤရယ်မောသံက မော့ချူးကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ သူမက လက်များကို နျဉ်ယွိယွမ်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဖိထားပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ပြန်တော့မယ်။”
“မပြန်နဲ့။”
ခွန်အားအရ ကြည့်လျှင် မော့ချူးသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက လက်မောင်းများဖြင့် အနည်းငယ် အားစိုက်ထုတ်ကာ မော့ချူးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ၌ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချုပ်နှောင်ထားလိုက်သည်။ သူက အဓိပ္ပာယ်ပါသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ထွက်သွားရင် ကိုယ် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
ထိုအခါမှ မော့ချူးသည် နျဉ်ယွိယွမ်မှာ ‘တက်ကြွနေဆဲ’ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသည်။
အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် မော့ချူးသည် နောက်ဆုံးတွင် နျဉ်ယွိယွမ်ကို တစ်ယောက်တည်း ပစ်ထားရန် စိတ်မရှိတော့ပေ။ သူမသည် ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနစ်နာခံပြီး နျဉ်ယွိယွမ်၏ ‘လူသားဒိုင်း’ အဖြစ် မဖြစ်မနေ သရုပ်ဆောင်ပေးရတော့သည်။
သူမ ထွက်သွားရန် မစဉ်းစားမိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိုသို့လုပ်လိုက်ပါက နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း၏ ခေါင်းကြီးပိုင်းများအားလုံးကို နျဉ်ယွိယွမ် တစ်ယောက်တည်းက ယူသွားလောက်သည်။
“ဒါဆို မြန်မြန်လုပ်လေ။”
မော့ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မသက်မသာဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။