အပိုင်း ၅၀၉

မော့ချူးသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ အော်ဟစ်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာသည်လည်း အနည်းငယ် နီရဲနေကာ အပြေးသွားလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ကြီးများက တိကျစွာ ဆွဲယူလိုက်ပြီး မြေခွေးပျံလေး၏ ခေါင်းပေါ်မှ အတွင်းခံနှင့် ဘူးထဲတွင် ပြန့်ကျဲနေသော အတွင်းခံများအားလုံးကို သိမ်းဆည်းကာ ခလုတ်ခုံထဲသို့ အကုန် ထိုးထည့်လိုက်သည်။

အား... သေစမ်း။ ဒါက အလွန် မျက်နှာပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။

မော့ချူး၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။ အသက်ရှူတစ်ချက်စာ အချိန်အတွင်း၌ မြေခွေးပျံလေး သည် သူ၏ ခေါင်းပေါ်၌ ပေါ့ပါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဟင်... တစ်ခုခု ပျောက်နေသလိုပဲ...

ထိုအကောင်ငယ်လေးသည် နားမလည်စွာဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ အရာဝတ္ထု၏ တည်ရှိမှုကို မခံစားမိတော့ပေ။ ထို့နောက်မှ သူ၏ လက်သည်းများဖြင့် အပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ လေဟာနယ်ကိုသာ ထိမိသောအခါ သူ၏ မူလ ကြွားဝါနေသော အမူအရာသည် ချက်ချင်း မှိန်ဖျော့သွားလေသည်။ ဝူးဝူး... လှပသော ဦးထုပ်လေး ပျောက်သွားပြီ။ သူ စိတ်မချမ်းမြေ့တော့ချေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဝိုင်းဝိုင်းသည် ပို၍ပင် မြူးထူးနေလေသည်။

ဘူးကို ဖွင့်ရခြင်းမှ နားမလည်နိုင်သော ပျော်ရွှင်မှုကို တွေ့ရှိသွားသောကြောင့်လား မသိသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တောက်ပနေလေသည်။

သူ၏ ချွန်ထက်သော လက်သည်းများဖြင့် အသာအယာ ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်နှင့် လှပစွာ အလှဆင်ထားသော ဘူးသည် အလယ်မှ ပွင့်ထွက်သွားကာ လက်ဆောင်အမျိုးမျိုးကို ဖော်ပြနေလေသည်။ လူတိုင်း မျက်စိကျိန်းသွားပြီး အားလုံးကို မကြည့်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

"အောင်း အောင်း -"

ဒါကရော ဘာကြီးလဲ။

နှုတ်ခမ်းနီ ဘူးကြီးတစ်ဘူးကို ဝိုင်းဝိုင်းက မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်သည်။ အတွင်း၌ အရောင်အမျိုးမျိုး၊ အမျိုးအစားအစုံအလင် ပါဝင်လေသည်။

အကယ်၍ ဤနေရာတွင် လုပ်ငန်းနယ်ပယ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေပါက ဤနှုတ်ခမ်းနီဘူးကို မြင်လျှင် အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်မိကြပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ဂလက်ဆီအတွင်း ဈေးအကြီးဆုံး နှုတ်ခမ်းနီ အမှတ်တံဆိပ် ‘Dioe’ ဖြစ်သည်။

ဤအမှတ်တံဆိပ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကတည်းက လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဒါသည် ဟိတ်ဟန်ကြီးသော အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုအဖြစ် အမြဲတမ်း ကျော်ကြားခဲ့သည်။ နှစ်စဉ် နှုတ်ခမ်းနီ အချောင်း ၁၀၀ သာ ရောင်းချပြီး ဈေးနှုန်းမှာလည်း အမြဲတမ်း မြင့်မားခဲ့သည်။ သို့ဖြစ်လင့်ကစား ၎င်းကို အလုအယက် မှာယူကြသူများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

မော့ချူး၏ ဘူးထဲမှ အစုံလိုက်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့ ဂရုတစိုက် ရေတွက်ကြည့်ရာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်အတွင်း Dioe ထုတ်လုပ်ခဲ့သော မော်ဒယ်အားလုံးနီးပါး ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်... အိုး... ဘုရားရေ။ ဒါက သူဌေးတို့၏ နယ်ပယ်ကိုပင် ကျော်လွန်နေချေပြီ...

“နေဦး မလုပ်နဲ့”

မော့ချူးသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ဝိုင်းဝိုင်း၏ လုပ်ရပ်များကို တားဆီးရန် အချိန်နှောင်းသွားချေပြီ။

ဒီအကောင်ငယ်လေးသည် နှုတ်ခမ်းနီ၏ အပြင်အခွံကို မည်သို့ ဖွင့်လိုက်သည်ကို သူမ မသိလိုက်ပေ။ တောက်ပလှပသော အရောင်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းနီကို ကိုင်ကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ချက်ချင်း လိမ်းကျံလိုက်လေသည်။

မူလက အဆင်ပြေသော်လည်း အနည်းငယ် ခြစ်မိပြီးနောက် မော့ချူး၏ အော်သံကြောင့် လန့်သွားလေသည်။ သူ၏ ဝိုင်းစက်သော လက်သည်းများသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်ယင်သွားသည်။ နှုတ်ခမ်းနီသည် သူ၏ ညာဘက်မျက်နှာမှ မေးစေ့အထိ လိမ်ကောက်ကာ ဆွဲသွားလေရာ ထိုမြင်ကွင်းသည် တောက်ပစုံလင်လှပေသည်။

ဝိုး... အလွန်ကောင်းသော လိမ္မော်ရောင် နှုတ်ခမ်းနီတစ်ချောင်းဖြစ်သော်လည်း ဝိုင်းဝိုင်း၏ လက်ချက်ဖြင့် ပျက်စီးသွားချေပြီ... တကယ့်ကို ဘုရားပေးသော လက်ဆောင်ကို ဖြုန်းတီးခြင်းပင်။ မော့ချူးသည် နာကျင်သော အမူအရာဖြင့် ပြေးသွားလေသည်။ သူမသည် ဝိုင်းဝိုင်း လက်ထဲမှ ကျန်ရှိသော နှုတ်ခမ်းနီများကို လုယူကာ ခလုတ်ခုံထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝိုင်းဝိုင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ ခေါင်းကို မာနကြီးစွာ မော့လိုက်ပြီး သူ၏ တောက်ပသော အနီရောင် မျက်လုံးများဖြင့် မော့ချူးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ သူ၏ နှာခေါင်းပေါက်များမှ အငွေ့ပူများ ထုတ်လွှတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"အူး..."

ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဤသခင်လေးရဲ့ တန်ဖိုးက ဤကျိုးပဲ့နေသော အရုပ်များနှင့် မယှဉ်နိုင်ခြင်းလား။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် အခြားပုံစံတစ်ခုသာဆိုလျှင် ဝိုင်းဝိုင်း၏ ဩဇာအရှိန်အဝါသည် အကျိုးသက်ရောက်မှုအချို့ကို ဖြစ်စေနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအခါ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော မျက်နှာနှင့်... မဟုတ်သေး... ယခုလေးတင် ပုံဆွဲခံလိုက်ရပြီးနောက် ယခုအခါ သူ့ကို ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ဟုသာ မှတ်ယူနိုင်တော့သည်။ သူသည် ပို၍ပင် အားနည်းနေပုံပေါက်နေသည်။

"တော်ပြီ၊ မနောက်နဲ့တော့"

မော့ချူးသည် သူမ၏ ရယ်သံကို ထိန်းချုပ်ကာ နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် ဝိုင်းဝိုင်း၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချင်ယွဲ့သည် ဝိုင်းဝိုင်း၏ တုံးအသော အသွင်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ရယ်မောသံကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ အိုး... မော့ချူး မွေးထားသော ဤမှော်သားရဲနှစ်ကောင်သည် အမှန်တကယ်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

တစ်ကောင်က သူမ၏ အတွင်းခံကို ဦးထုပ်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ပြီး နောက်တစ်ကောင်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နှုတ်ခမ်းနီများ လိမ်းကျံထားသည်။ သူတို့သည် ကြမ်းတမ်းသော သားရဲများနှင့် လုံးဝမတူပေ။ သူတို့သည် အင်တာနက်ပေါ်ရှိ အယဉ်ပါးဆုံး ခွေးဘီလူး‌လေးများထက်ပင် ပို၍ ရယ်စရာကောင်းနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ချင်ယွဲ့ ၏ အပြုံးသည် ထိုမှော်သားရဲများကို စော်ကားလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

ဝိုင်းဝိုင်းက သူ့ကို ချက်ချင်း ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

သူသည် မော့ချူး သိမ်းဆည်းလိုက်သော နှုတ်ခမ်းနီကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ချင်ယွဲ့ ထံသို့ တန်းတန်း ပြေးသွားလိုက်သည်။ သူ၏ ချွန်ထက်သော လက်သည်းများသည် သူ၏ မျက်နှာကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည့်နှယ် လင်းလက်သွားသည်။

ဟမ့်။ သင်ခန်းစာတစ်ခု မပေးလျှင် သူ ဘယ်တော့မှ သင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်။

ဝိုင်းဝိုင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် မြေခွေးပျံလေးသည်လည်း သူ့နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဧည့်ခန်း၏ အပြင်ဘက်‌‌ ဟောဝေးတစ်ခုလုံးသည် ချင်ယွဲ့၏ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း အော်ဟစ်ငိုယိုသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေတော့သည်။

"အား။ မကိုက်နဲ့၊ ငါ့တင်ပါးကို မကိုက်နဲ့..."

"အမြန်သွားစမ်းပါ။ ချူးလေး ကယ်ပါဦး။ မင်းတို့အိမ်က မိစ္ဆာသားရဲတွေကို အမြန် ထိန်းလိုက်စမ်းပါ..."

"ဟုတ်ပြီ၊ ငါ မှားသွားတယ်။ ငါ မှားပါတယ် ဟုတ်ပြီလား သခင်ကြီးရယ်"

သူ့ဘေးမှ စစ်သားသည် ဝိုင်းဝိုင်းနှင့် သွေးရောင်အလင်းသားရဲ၏ စွမ်းအားကို ရှင်းလင်းစွာ သိသည်။ ချင်ယွဲ့ ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူ တွေဝေသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"အင်း... ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ကူညီသင့်လား"

မော့ချူး စကားမပြောမီ မော့ယန်က ခေါင်းခါပြီး "မလိုပါဘူး။ ဝိုင်းဝိုင်းနဲ့ မြေခွေးပျံလေးက သူတို့ရဲ့ အတိုင်းအတာကို သူတို့ သိပါတယ်။ အများဆုံးကတော့ ချင်ယွဲ့ ကိုယ်လက် နည်းနည်းနာကျင်ရုံပဲ ရှိမှာပါ။ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ချင်ယွဲ့၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် ခါးသီးသွားလေသည်။ အများဆုံး နည်းနည်းလောက်သာ ခံရမယ်ဆိုတာက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ သူ အလွန်အမင်း ခံစားနေရသည် မဟုတ်လား။

"မော့ယန်၊ မင်းက ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့ ကောင်စုတ်"

ဝိုင်းဝိုင်းနှင့် တိုက်ခိုက်မှုအနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ချင်ယွဲ့သည် သွေးရောင်အလင်းသားရဲသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြမ်းတမ်းကြောင်း ဝန်ခံရတော့သည်။ လူကိုက်ခြင်းကို မဆိုထားနှင့်၊ ၎င်း၏ ကုတ်ခြစ်ခြင်းကို ခံရရုံမျှနှင့်ပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်...

ဧည့်ခန်းထဲရှိ လက်ဆောင်ပုံကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မော့ချူး၏ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားလေသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် လက်ဆောင်များ၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို ဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မြေခွေးပျံလေး တို့က ဖွင့်ဖောက်ခဲ့ကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အတွင်းမှ ပစ္စည်းများမှာ မပျက်စီးဘဲ ရှိနေသေးသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူမ အမှန်တကယ် သွေးအန်မိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နေသည့်တိုင် သူမ ထိုပစ္စည်းတို့ကို ပြန်ပေးရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။

"လက်ဆောင်တွေကို ကျွန်မ ယူလိုက်ပါ့မယ်။ ဒုက္ခပေးရတာ တောင်းပန်ပါတယ်။"

ထိုသို့ပြောရင်း မော့ချူးသည် သူမ၏ အထူးစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် လက်ဆောင်များအားလုံးကို ခလုတ်ခုံ ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်လိုက်သည်။ လက်ဆောင်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ဧည့်ခန်းသည် ချက်ချင်းပင် ပို၍ ကျယ်ဝန်းသွားလေသည်။

"ဪ ဟုတ်သားပဲ၊ ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ကျွန်မလုပ်ထားတဲ့ မုန့်နည်းနည်းပဲ။ ရှင့်တို့လည်း မြည်းကြည့်သင့်တယ်။"

"ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်..."

မော့ချူး ထုတ်ပေးလိုက်သော အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသည့် ကော်ပြန့်လိပ်များနှင့် ကြော်ထားသော ဆန်ကိတ်မုန့်များကို မြင်သောအခါ ထိုစစ်သား၏ မူလက ခိုင်မာသော နှလုံးသားသည်လည်း တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ တွေဝေနေခဲ့ပြီး ဤကဲ့သို့ ကြွယ်ဝသော ရနံ့၏ သွေးဆောင်မှုကို အမှန်တကယ် မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူ အလျှော့ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

မော့ချူးဆီမှ အစားအသောက်ဘူးကို ယူလိုက်ရင်း ထိုစစ်သားသည် သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အဆက်မပြတ် စိမ့်ဝင်လာသော ရနံ့ကို ခံစားမိကာ တံတွေးမျိုချလိုက်သည်...

တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ပြီး အရသာရှိသော အစားအစာများစွာကို ပြန်ယူဆောင်လာပြီးနောက် ထိုစစ်သားသည် ထူးကဲစွာ စိတ်ရွှင်လန်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ နှုတ်ဆက်စကားသည်ပင် အားမာန်အပြည့်နှင့် ဖြစ်နေသည်။ "ဒါဆို ကျွန်တော် အရင်သွားခွင့်ပြုပါဦး။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။"

"ကောင်းပါပြီ။"

အပြင်လူ ထွက်သွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက်မှသာ ချင်ယွဲ့ သည် မျက်နှာပြရဲတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် နှာရည်များနှင့် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တိုင်တန်းသော လေသံဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။

"ငါ မခံနိုင်တော့ဘူး။ အမြန် ငါ့ကို ကူညီပါဦး။ ငါ တကယ် မခံနိုင်တော့ဘူး။"

သူသည် သွေးရောင်အလင်းသားရဲတစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် အခက်တွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ မြေခွေးပျံလေး ပါ ပေါင်းထည့်လိုက်သောအခါ သူ အသက်ရှင်ရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။

ထို့အပြင် ဤနှစ်ကောင်ကြားရှိ နားလည်မှုသည် အထူးပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

တစ်ကောင်က တိုက်ခိုက်နေချိန်တွင် နောက်တစ်ကောင်က ချင်ယွဲ့ ကို ဝိုင်းရံထားသည်။ တစ်ကောင်က ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်နေချိန်တွင် နောက်တစ်ကောင်က သူ၏ နောက်ဆုတ်ရာလမ်းကို ဖြတ်တောက်ထားသည်။ သူသည် သူတို့အား လုံးဝ အကူအညီမဲ့နေလေသည်။

ချင်ယွဲ့ ၏ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေးအတွေ့အကြုံသည် မဆိုးလှကြောင်း သိထားရမည်ဖြစ်သော်လည်း ဤဆရာနှစ်ဦးနှင့် တွေ့သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဆိုးဝါးသော အခြေအနေသို့သာ ရောက်ရှိသွားနိုင်ခဲ့သည်။

သူ့ကို ပို၍ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်မှာ သူ ဘေးတွင် ဒုက္ခကြီးစွာ ရောက်နေချိန်၌ မော့ယန် နှင့် စုန့်ချင်းစုန့် တို့သည် ဘေးတွင်ထိုင်ကာ ပွဲကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၌ မုန့်နှင့် သောက်စရာများသာ လိုတော့သည်။

သူ မေးချင်သည်မှာ ဤလောကတွင် ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်ဆိုတာ ရှိသေးလား။

“တော်ပြီ” ဝိုင်းဝိုင်းသည် ဤလိုက်တမ်းပြေးတမ်းကစားပွဲကို အားမရသေးပုံရသည်။ သူသည် ချင်ယွဲ့ထံသို့ ပြေးသွားမည်အပြုတွင် မော့ချူးက တားဆီးလိုက်သည်။ သူမသည် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ယူကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ နှုတ်ခမ်းနီအစွန်းအထင်းကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"တော်လောက်ပြီ။ မနောက်နဲ့တော့။"

ထို့နောက် မူလက နှိုင်းယှဉ်၍မရအောင် ကြမ်းတမ်းသော သွေးရောင်အလင်းသားရဲက ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လိမ္မာသော ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ မော့ချူးသည် စိုစွတ်သော တစ်ရှူးတစ်ရွက်ကို ယူကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အစွန်းအထင်းကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ တောက်ပသော အနီရောင် မျက်လုံးတစ်စုံသည် စိုစွတ်နေပြီး မရည်ရွယ်ဘဲ ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်သော ခံစားမှုကို ပေးနေသည်... ဤအသွင်အပြင်သည် ယခင်နှင့် အမှန်တကယ် ကမ္ဘာနှင့်ချီ၍ ကွာခြားလှသည်။

ချင်ယွဲ့သည် ဘေးမှ ကြည့်ရင်း သူ့စိတ်ထဲ၌ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သေချာပေါက် မှော်သားရဲတစ်ကောင်ကို မွေးချင်ရုံဖြင့် မွေးမြူ၍မရပေ။