အထူးအဆန်းကို ရှုစားကြခြင်း

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရွာသားများသည် လုချင်းနှင့် သူ့အဖော်များနောက်သို့ လိုက်မမီနိုင်ခဲ့ကြတော့ချေ။

ဝမ်တာ့အန်း၏ ကူညီမှုနှင့်အတူ သူတို့၏အရှိန်သည် မနှေးကွေးသည့်အပြင် မြစ်သည်လည်း ရွာနှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။

ရွာသားများ မြစ်ကမ်းနဘေးတွင် ပစ္စည်းများသိမ်းဆည်းနေစဉ်မှာပင် လုချင်းတို့သည် ရွာသို့ ပြန်ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်၏။

သူတို့ရွာသို့ပြန်ရောက်သောအခါ ဖြစ်ပေါ်လာသည့်တုံ့ပြန်မှုသည် အလွန်ပင်ဂယက်ရိုက်သွားခဲ့တော့သည်။

ထိုသို့ဖြစ်သွားခြင်းမှာလည်း မလွဲသာမရှောင်သာပင်။ ဝမ်တာ့အန်း သယ်လာသည့် ငါးကြီးသည် အလွန်အမင်းကို အာရုံစိုက်ခံနေရသောကြောင့်တည်း။

ထိုလူငယ်သည် ကြွားဝါရတာကို ကြိုက်သူတစ်ယောက်ဖြစ်လေရာ သူ ရွာထဲသို့ဝင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူအများစုဝေးရာနေရာတိုင်းသို့ ငါးကြီးကို သယ်သွားလေ့ရှိတော့သည်။

လူတွေက မျက်စိမမြင်ကြသည်မဟုတ်။ သူ့ကျောပေါ်မှငါးကို မြင်ကြသည်မှာ အသေအချာပင်။

ဤမျှကြီးမားသောငါးကြီးကိုမြင်ရသဖြင့် သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် မအံ့ဩဘဲနေနိုင်ပါမည်နည်း။

"တာ့အန်း ငါးကြီးတစ်ကောင်ဖမ်းမိလာတယ်ဟေ့။ ငါးက အကြီးကြီးပဲဟ။"

ထိုသို့အော်ခေါ်လိုက်သံသည် အခြားသူများကို အိမ်ထဲမှပင် ထွက်လာစေပြီး ပွဲကြိုက်သူများပီပီ လာရောက်ကြည့်ရှုစေခဲ့၏။

တကယ်ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားသောငါးကြီးဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါတွင်တော့ ပွက်လောရိုက်ဆူညံမှုတို့သည် ပို၍ပင် ကျယ်လောင်လာခဲ့တော့သည်။

"တော်လိုက်တာ တာ့အန်းရာ။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ငါးကို ဘယ်လိုများဖမ်းလိုက်တာလဲ။"

"အမလေးဗျာ၊ ဒီငါးက ပေါင်နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်ရှိမှာပဲ။ တော်တယ်ကွာ တာ့အန်း။"

"တာ့အန်းကတော့ မိုက်တာကွာ၊ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ငါးကို ဖမ်းနိုင်တယ်ဟေ့။"

ရွာသားများသည် တာ့အန်းကို ဝိုင်းအုံလိုက်ကြပြီး ငါးကြီးကို လက်ဖြင့် တို့ထိကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်နေကြ၏။

ကလေးများမှာမူ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ခုန်ပေါက်အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။

လုချင်းသည် ဝမ်တာ့အန်းတစ်ယောက် လူတိုင်းကို ကျောက်ငါးပြာကြီးအား လိုက်လံပြသနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးမိလေ၏။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် သူသည် ယခင်ဘဝက ငါးမျှားဝါသနာအိုးများ ငါးကြီးတစ်ကောင်ရမိလျှင် ဤသို့ပင် ကြွားဝါတတ်ကြသည်ကို ပြန်လည်သတိရသွား၏။

ဤသို့မှ မကြွားဝါလျှင် မြစ်ကမ်းနဘေးတွင် ကြိုးစားပမ်းစားဖြင့် စောင့်မျှော်ခဲ့ရသည့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုများအတွက် တရားမမျှတရာရောက်မည်ဟု ထင်နေသည့်အလားပင်။

ဝမ်တာ့အန်း လုံလောက်စွာကြွားဝါပြီးသည့်နောက်တွင်တော့ လုချင်းသည် အနည်းငယ် စိတ်မရှည်တော့သည့်အသံဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်၏။ "တော်လောက်ပြီ အစ်ကိုတာ့အန်း၊ အိမ်ပြန်ကြရအောင်။"

ကြွားဝါပြီးနောက် ဝမ်တာ့အန်းသည် လူအုပ်ထဲမှ တိုးထွက်လာကာ လုချင်းရှိရာဘက်သို့ ပြေးလာခဲ့သည်။

"မင်းတို့ကိုပြောဖို့ ငါမေ့နေတာ၊ ဒီငါးကြီးကို ငါဖမ်းတာမဟုတ်ဘူး၊ လုချင်းဖမ်းတာကွ။"

"လုချင်းဖမ်းတာလား။"

လူတိုင်းသည် လုချင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြ၏။

ထိုအခါ ရှောင်ယန်ကလည်း ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ဒီငါးကြီးကို ကိုကိုက အားအများကြီးစိုက်ပြီး ဖမ်းခဲ့တာလေ။ ဒီငါးအပြင် ပုံးထဲမှာလည်း နောက်ထပ် လှတဲ့ငါးကြီးတစ်ကောင်တောင် ရှိသေးတယ်။"

"တကယ်လား၊ လုချင်းဖမ်းခဲ့တာလား။"

"ပုံးထဲမှာ နောက်ထပ်ငါးကြီးတစ်ကောင်ရှိသေးတယ် ဟုတ်လား။"

ထိုသို့ကြားသောအခါ လူတိုင်းသည် လုချင်းသယ်လာသောပုံးထဲသို့ ကြည့်ရန် အလုအယက် ပြေးလာကြတော့သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူတို့အားလုံး မှင်တက်သွားခဲ့ကြ၏။

အခြားအရာကြောင့်မဟုတ်ပေ၊ ငါးကြင်းနီ၏အသွင်အပြင်သည် အလွန်အမင်းကိုပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ တောက်ပလွန်းသော မီးလျှံရောင်အနီက ရေထဲတွင် မီးတောက်တစ်ခု တောက်လောင်နေသည့်အလားပင်ဖြစ်ပြီး ဤငါးသည် သာမန်ငါးတစ်ကောင်မဟုတ်ကြောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာစေခဲ့၏။

"ဒါ ဘာငါးမျိုးလဲ။ လှလိုက်တာ။"

"ငါးအနီရောင်တောက်တောက်ကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး။"

"လုချင်း၊ ဒီလောက်လှတဲ့ငါးကို ဘယ်မှာဖမ်းခဲ့တာလဲ။"

"လုချင်း၊ မင်း ဒါဘာငါးလဲ သိလား။"

လူတိုင်းက အံ့ဩတကြီး မေးမြန်းလာကြ၏။

"ဒါ ဘာငါးအမျိုးအစားလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်းမသိဘူး။" လုချင်းသည် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် အဘိုးချန်ဆီကိုယူသွားပြီး သူရော သိမလားလို့ ကြည့်ခိုင်းမလို့ စဉ်းစားထားတယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အဘိုးချန်က ဗဟုသုတများတယ်။ သူကတော့ ဒီငါးကို သေချာပေါက် သိမှာပဲ။"

ရွာထဲတွင် ရွာသားများအားလုံး အလေးစားဆုံးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ပြောရမည်ဆိုလျှင်တော့ ထိုသူက အဘိုးချန်ဖြစ်သည်မှာ သေချာပေါက်ပဲပင်။

အကြောင်းမှာ လူတိုင်းသည် တစ်ချိန်မဟုတ်တစ်ချိန်တွင် ထိုသမားတော်အိုကြီးထံတွင် ဆေးကုသမှုခံယူခဲ့ဖူးသောကြောင့်သာမကဘဲ၊ သမားတော်အိုကြီးသည် ရွာထဲတွင် အသိပညာအကြွယ်ဝဆုံးပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် အများကအသိအမှတ်ပြုထားသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

သူသည် မြို့ထဲသို့ မကြာခဏသွားလေ့ရှိသဖြင့် သူ၏အတွေ့အကြုံများသည် တောသူတောင်သားများထက် များစွာသာလွန်နေခဲ့၏။

ရွာသားများသည် သူတို့ကိုဝိုင်းရံထားပြီး ငါးကြီးနှစ်ကောင်အကြောင်းကို အချိန်အတော်ကြာ ဆွေးနွေးပြောဆိုကြပြီးနောက် ကြည့်ရှု၍ဝသွားသောအခါမှသာ ကျေနပ်စွာဖြင့် လူစုခွဲသွားကြတော့သည်။

လုချင်းသည် လူတိုင်းကို သူ့အိမ်သို့ ငါးလာစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့၏။

သို့သော် ရွာရှိလူတိုင်းသည် သူ့မိသားစု၏အခြေအနေကို သိကြသောကြောင့် အားလုံးက ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။

ငါးကြီးကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်စိတ်ပြင်းပြနေသူများပင် စကားမပြောမီ အခြားသူများက ဆွဲခေါ်သွားခြင်းခံလိုက်ရ၏။

ဆင်းရဲသောမိဘမဲ့မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို အခွင့်အရေးယူသည်ဟု အမြင်မခံလိုကြပေ။

လူအားလုံးထွက်သွားပြီးနောက် လုချင်းသည် ပုံးကိုကောက်ကိုင်ကာ ရှောင်ယန်နှင့် ဝမ်တာ့အန်းတို့နှင့်အတူ သူတို့၏ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

"လုချင်း၊ ငါပြန်တော့မယ်။"

ခြံထဲသို့ရောက်သည်နှင့် ဝမ်တာ့အန်းသည် ငါးကိုချကာ ပြန်ရန်ပြင်ဆင်တော့သည်။

လုချင်းက သူ့အား အလျင်အမြန်လှမ်းခေါ်လိုက်၏။ "မပြန်နဲ့ဦးလေ အစ်ကိုတာ့အန်း၊ ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို ငါးကျွေးမယ်လို့ သဘောတူထားတယ်လေ။"

"မင်းက အတည်မှတ်နေတာလား။ ငါက နောက်နေတာပါကွာ။ မင်းတို့မိသားစုအခြေအနေနဲ့ ငါသာ ညစာဆက်စားနေရင် ငါ့အဘက ငါ့ကိုတုတ်နဲ့ လိုက်ရိုက်မှာပေါ့ကွ။"

"ဒါဆို အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို ကတိမတည်တဲ့လူ ဖြစ်စေချင်လို့လား။"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ ညစာစားဖို့မနေနိုင်ဘူး။"

နှစ်ယောက်သား ငြင်းခုံနေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ တစ်ဖက်လူကို နားချနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

"အစ်ကိုတာ့အန်း၊ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ငါးကို ကျွန်တော်တို့စားလို့ကုန်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ အစ်ကိုလည်းသိသားနဲ့။ အခုက ရာသီဥတုကပူတော့ ငါးကလည်း ကြာကြာအထားမခံဘူး။ နည်းနည်းလောက်တော့ ပြန်ယူသွား၊ ဒါမှ ကျွန်တော့်အတွက်လည်း ဝန်ပေါ့သွားမှာ။" လုချင်းက လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အင်း... ကောင်းပြီလေ။" လုချင်း၏ စိတ်ရင်းမှန်ကိုမြင်သောအခါ ဝမ်တာ့အန်းသည် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ သဘောတူလိုက်တော့သည်။

သူ သဘောတူလိုက်သည်ကိုမြင်သောအခါ လုချင်းသည် ချက်ချင်းပင် မီးဖိုချောင်ထဲသို့သွားကာ ငါးကိုင်ရန် ဓားတစ်ချောင်းယူလာခဲ့သည်။

ကျောက်ငါးပြာသည် ၎င်း၏အမည်နှင့်လိုက်ဖက်စွာပင် အကြေးခွံများက မာကျောလှပါ၏။

လုချင်းသည် ဝမ်တာ့အန်း၏အကူအညီနှင့်ပင် အကြေးခွံများခြစ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက်၌ ငါးကိုဗိုက်ဖောက်ရန် အားအတော်ပင်စိုက်ထုတ်ခဲ့ရသည်။

ငါးကို သန့်စင်ပြီးနောက်တွင်တော့ သူသည် ငါးသည်းခြေအိတ်မှလွဲ၍ ကလီစာများကို လွှင့်ပစ်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့၏။

ယခင်ဘဝက သူသည် ငါးကလီစာစားရသည်ကို ကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်မရှိမှုတို့ကြောင့် ငါးကလီစာများကို ကောင်းမွန်စွာ ချက်ပြုတ်နိုင်မည်မဟုတ်သဖြင့် မစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ငါးကိုဗိုက်ဖောက်ပြီးနောက် လုချင်းသည် ချက်ချင်းပင် ငါးအသားတုံးကြီးနှစ်တုံးကို လှီးဖြတ်ကာ ငှက်ပျောဖက်ဖြင့်ထုပ်ပြီး ဝမ်တာ့အန်းလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။

"အများကြီးပဲ။"

ဝမ်တာ့အန်းသည် ငါးပမာဏကိုမြင်ပြီး အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

ဤအသားတုံးနှစ်တုံးသည် တစ်တုံးလျှင် ပေါင်အနည်းငယ်စီထိပင် လေးလံလှသည်။

"မများပါဘူး အစ်ကိုတာ့အန်းရာ။ ကြည့်ပါဦး ၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှ ငါးအသားတွေ အများကြီးကျန်ပါသေးတယ်ဗျ။ ရှောင်ယန်နဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ နှစ်ယောက်တည်းသာဆို ဒါတွေအကုန်မစားနိုင်ပါဘူး။"

လုချင်းသည် ငါးအသားထုပ်ကို ဝမ်တာ့အန်း၏လက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ပေးလိုက်၏။

ကျန်ရှိနေသေးသော ငါးအသားပုံကြီးကိုမြင်သောအခါ ဝမ်တာ့အန်းသည်လည်း ဆက်လက်မငြင်းဆန်တော့ချေ။

"လုချင်း၊ ငါထင်တာတော့ မင်းတို့မိသားစုက ရွာထဲမှာ ငါးတွေအများကြီးစားရလို့ စိတ်ညစ်ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသောမိသားစုပဲဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ယနေ့ လုချင်း၏ငါးဖမ်းနိုင်စွမ်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံပြီးနောက် ဝမ်တာ့အန်းသည် လုချင်း၏မိသားစုတွင် ငါးပြတ်လပ်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"ငါးက ထမင်းကိုအစားမထိုးနိုင်ဘူးလေ။" လုချင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့တွေ ကောက်ပဲသီးနှံတွေကိုလည်း စားဖို့လိုသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့လယ်ကွက်တွေက ပစ်ထားသလိုဖြစ်နေတော့ ခုဘာမှမဖြစ်ထွန်းဘူးလေ။ ပြီးတော့လည်း အခုက စိုက်ပျိုးရာသီလည်းမဟုတ်ဘူးဆိုတော့"

"ဒါကတော့ ပြဿနာပဲ။" ဝမ်တာ့အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

လုချင်း၏မိသားစုတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အပြောင်းအလဲများကြောင့် သူသည် စိုက်ပျိုးရာသီကို လွဲချော်ခဲ့ကြောင်း သူသိသည်။

နောက်တစ်ကြိမ်စိုက်ပျိုးချိန်ရောက်ရန် လပေါင်းများစွာ လိုသေး၏။

သူခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများက အရောင်တောက်လာခဲ့သည်။

"လုချင်း၊ မင်းက ငါးဖမ်းတာတော်မှတော်ပဲ။ မင်းငါးတွေကို ဈေးမှာရောင်းလို့ရတယ်လေ။ ပိုက်ဆံရရင် အစားအသောက်ဝယ်လို့ရပြီ။"

"ငါးရောင်းရမယ်။" လုချင်းသည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွား၏။ "ဒါပေမဲ့ မြို့ဝင်ကြေးရှိတယ်လို့ ငါမှတ်မိနေတယ်၊ ငါ့မှာပိုက်ဆံမရှိဘူး။"

"ငါပြောတာ မြို့ကိုပြောတာမဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ရွာနားက ဈေးကိုပြောတာ။"

"ဈေး။" လုချင်းသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။

....