သမားတော်ချန်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း

ထိုညတွင် လုချင်းသည် အိပ်မက်ပင်မမက်နိုင် ၊ နှစ်ခြိုက်စွာဖြင့် အိပ်စက်အနားယူနိုင်ခဲ့သည်။ ရှောင်ယန်သည်လည်း ယခင်ညများကဲ့သို့ ညလယ်တွင်နိုးလာပြီး သူမအား ချော့မြှူရန် အော်ခေါ်ခြင်းမျိုး မရှိတော့ချေ။ မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံး ကောင်းမွန်သောညတစ်ညကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြ၏။

အမှန်တကယ်တော့ လုချင်းမှာ အိပ်မောကျလွန်းနေသဖြင့် မနက်ခင်းအခါ၌ ရှောင်ယန်လေးပင် သူ့အား လာနှိုးယူခဲ့ရသည်။ သူသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ရှောင်ယန်ကို အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ပေးလိုက်ပြီးနောက်၌ သွားတိုက် မျက်နှာသစ်ပေးခဲ့၏။ သူမ၏ဆံပင်ကို ဆံထုံးငယ်နှစ်ခုအဖြစ် စည်းနှောင်ပေးပြီးမှသာ သူ၏နံနက်ခင်းလုပ်စရာများကို စတင်ခဲ့တော့သည်။

သူသည် မိုးမခကိုင်းကို သွားတိုက်တံအဖြစ် အသုံးပြု၍ ပျင်းရိစွာ သွားတိုက်နေစဉ် သူ၏အကြည့်တို့သည် အခန်းပတ်လည်တွင် ဦးတည်ချက်မရှိ ပျံ့လွင့်နေခဲ့၏။ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုမှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏အကြည့်တို့သည် စူးရှသွားခဲ့သည်။ ဝါးလုံးတန်းများဆီသို့ လျှောက်သွားကြည့်သောအခါ ချိတ်ကွင်းနှစ်ခုစလုံးသည် ဗလာကျင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့၏။

ထိုအခိုက် သူ၏မျက်လုံးများသည် အံ့ဩမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့တော့သည်။

ဘယ်သူကများ သူ့ငါးအသားတုံးကြီးနှစ်တုံးကို ခိုးသွားရတာလဲ။

ရွာထဲက တစ်ယောက်ယောက်များလား။

လုချင်းသည် ထိုအတွေးကို အလျင်အမြန်ပင် ဖယ်ရှားလိုက်၏။ ရွာသားများသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများမဟုတ်သော်လည်း ငါးအသားတုံးနှစ်တုံးကို ခိုးရလောက်အောင် ဆင်းရဲမွဲတေသူတစ်ဦးမျှမရှိပေ။ မနေ့က သူငါးများကို လူတိုင်းအား ပေးကမ်းသောအခါ အားလုံးက ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် တစ်စုံတစ်ယောက်က တကယ်ခိုးယူလိုပါက နှစ်တုံးတည်းမဟုတ်ဘဲ အားလုံးကို ယူသွားပေလိမ့်မည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ချိတ်ကွင်းများတွင် ငါးစအနည်းငယ်ကျန်ရှိနေသေးပြီး ၎င်းမှာ ငါးကို အတင်းဆွဲဖြုတ်သွားကြောင်း ညွှန်ပြနေခဲ့၏။

ဘယ်လိုသူခိုးမျိုးက လူတိုင်းနိုးသွားနိုင်လောက်အောင် အသံကျယ်ကျယ်ပြုလုပ်ပြီး ခိုးယူရဲမှာလဲ။

ကံမကောင်းစွာပင် သူသည် ညက အိပ်မောကျလွန်းနေသဖြင့် အပြင်ဘက်မှ မည်သည့်အနှောင့်အယှက်ကိုမျှ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

လုချင်းသည် ဂရုတစိုက်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေကြည့်ရာ နံရံပေါ်တွင် မက်မွန်ပန်းပုံသဏ္ဌာန် ရွှံ့ခြေရာအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် အပေါက်ငယ်များလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သောခြေရာများကို မြေကြီးပေါ်တွင်လည်း တွေ့ရှိရ၏။ သူသည် ခြေရာများကို တိတ်ဆိတ်စွာလေ့လာကြည့်ရာ မကြာမီပင် ၎င်းတို့မှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းသဲ့သဲ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

အဖြူရောင်အလင်းတန်း။

လုချင်းသည် အနည်းငယ်တုန်လှုပ်သွားပြီး ထွက်ပေါ်လာသောစာတန်းကို အလျင်အမြန်ကြည့်လိုက်၏။

[ရွှံ့ခြေရာများ - ပုံသဏ္ဌာန်အရ၊ ၎င်းတို့သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သားရဲငယ်တစ်ကောင်၏ ခြေရာများဖြစ်ဟန်တူသည်။]

[ခြေရာများထဲမှ အပေါက်ငယ်များသည် ဤသတ္တဝါတွင် ချွန်ထက်သောခြေသည်းများရှိကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။]

ဖော်ပြချက်များကိုဖတ်ရှုရင်း လုချင်း၏စိတ်ထဲတွင် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး လျင်မြန်ဖျတ်လတ်သော သားရဲငယ်တစ်ကောင်သည် နံရံကိုအမှီပြု၍ ခုန်တက်ကာ ဝါးလုံးတန်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသောငါးများပေါ်သို့ ပေါက်ချလိုက်ပြီး အတင်းဆွဲဖြုတ်သွားခဲ့သည်။

ဒါ ဘယ်လိုသတ္တဝါမျိုးဖြစ်နိုင်မလဲ။ ကြောင်လား။ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာ ကြောင်တွေရှိလို့လား။

ရွာထဲတွင် ကြောင်မွေးထားသူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ သူ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ငါးခိုးသူသည် လူမဟုတ်ကြောင်းသိရုံဖြင့် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။

လုချင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်၏။ အကယ်၍ ရွာသားတစ်ဦးဦးက ငါးကိုခိုးယူခဲ့ပါက သူ့အတွက် သတင်းကောင်းဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ ကံကောင်းစွာပင် ၎င်းသည် သားရဲတစ်ကောင်သာဖြစ်ပြီး ခြေရာများအရ ၎င်းသည် သိပ်မကြီးမားလှပေ။ ရွာသည် တောင်တန်းများနှင့်နီးကပ်သောကြောင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ရံဖန်ရံခါ ဆင်းလာတတ်သည်မှာ ပုံမှန်ပင်ဖြစ်၏။ သို့သော် ယခုမှစ၍ ညအခါတွင် တံခါးများနှင့်ပြတင်းပေါက်များကို ပိုမိုဂရုတစိုက်ပိတ်ထားရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်သားရဲကောင်မှ ခိုးဝင်လာကာ ရှောင်ယန်ကို အန္တရာယ်မပြုနိုင်စေရန် ကာကွယ်ရပေမည်။

အဖြစ်အပျက်ကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် လုချင်းသည် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိတော့ချေ။ သူသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်မည်မဟုတ်သဖြင့် ညအခါတွင် ပစ္စည်းများကို သေချာစွာသိမ်းဆည်းထားရန်သာ တတ်နိုင်ပေသည်။

ရုတ်တရက် လုချင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး မီးဖိုချောင်သို့ အလျင်အမြန်သွားလိုက်၏။ ခဏအကြာတွင် သူသည် စိတ်သက်သာရာရသော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာပင် သူသည် ငါးကြင်းနီကို မီးဖိုချောင်ထဲရှိ သစ်သားပုံးတစ်ခုထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့ပြီး ငါးခုန်ထွက်မသွားစေရန် သစ်သားပျဉ်ပြားနှင့် ကျောက်တုံးများဖြင့် တင်းကျပ်စွာအုပ်ထားခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက ၎င်းသည်လည်း သားရဲ၏လက်ချက်မိသွားနိုင်ပေသည်။

ဤအဖြစ်အပျက်ငယ်လေးအပြီးတွင် လုချင်းသည် လုံးဝနိုးကြားသွားခဲ့၏။ သူသည် ဤအကြောင်းကို ရှောင်ယန်အား မပြောပြခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် နံနက်စာပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး စားသောက်ပြီးနောက် မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် ငါးကြင်းနီထည့်ထားသောပုံးကိုသယ်ကာ သမားတော်ချန်နေထိုင်ရာ တောင်ကုန်းငယ်လေးဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုချင်းသည် တမင်ပင် အချိန်အနည်းငယ်ဆွဲပြီးမှ သွားခဲ့၏။ သူသည် စောလွန်းစွာရောက်ရှိသွားပြီး သမားတော်ကြီး ထိုက်ချိကျင့်နေသည်နှင့် ထပ်မံကြုံတွေ့မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက သူ၏စွမ်းရည်များကိုအသုံးပြု၍ သမားတော်၏နည်းစနစ်များကို အတုခိုးရန် သွေးဆောင်ခံရပေလိမ့်မည်။ သမားတော်ကြီးသည် သူတို့အပေါ် အလွန်ကျေးဇူးကြီးမားလှသဖြင့် ဤသို့ကျေးဇူးကန်းသောလုပ်ရပ်မျိုးကို သူ မပြုလုပ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စမ်းသပ်မှုကိုရှောင်ရှားရန် အနည်းငယ်နောက်ကျမှ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

သူ၏အကြံအစည်သည် အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သူနှင့်ရှောင်ယန် တောင်စောင်းတစ်ဝက်ရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိသောအခါ သမားတော်ချန်သည် သူ၏လေ့ကျင့်ခန်းကို အပြီးသတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် တိုက်ချိလေ့ကျင့်ခန်းကို ယခုလေးတင်ပြီးဆုံးသွားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"အဘိုးချန်၊ သမီးတို့ အဘိုးကို လာတွေ့တာ။" ရှောင်ယန်သည် သမားတော်ကြီးကိုမြင်သောအခါ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြေးသွားခဲ့၏။

"အိုး၊ ရှောင်ယန်လေး ရောက်လာပြီကိုး။" သမားတော်ချန်သည် သူမကိုပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူ၏အိုမင်းသောမျက်နှာထက်တွင် ဂန္ဓမာပန်းကဲ့သို့သော အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ အဘိုးချန်။" လုချင်းသည်လည်း ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ရောက်လာကြပြီလား၊ ဘာလို့အရင်တစ်ခေါက်ထက် နောက်ကျနေတာလဲ။" သမားတော်ချန်က မေးလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုကိုက အိပ်ရာထဲမှာ ပျင်းနေလို့လေ။" ရှောင်ယန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမနက် သမီးကတောင် ကိုကို့ကို နှိုးယူခဲ့ရတာ။"

လုချင်းသည် မျက်နှာအနည်းငယ်နီမြန်းသွားသည်။ "မနေ့က တစ်မနက်လုံး မြစ်ကမ်းနားမှာ ငါးမျှားနေရတော့ နည်းနည်း ပင်ပန်းသွားလို့ အိပ်ပျော်သွားတာပါ အဘိုး။"

"အိပ်ရေးဝအောင်အိပ်တာ ကောင်းပါတယ်။" သမားတော်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့အရွယ်မှာ ကြီးထွားဖို့အတွက် အနားယူမှုအလုံအလောက်ရဖို့က အရေးကြီးတယ်လေ။"

သူသည် လုချင်းနှင့် ရှောင်ယန်၏မျက်နှာအရောင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူတို့သည် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်ကထက် များစွာပိုမိုကောင်းမွန်နေပုံရပြီး မကြာသေးမီက သူတို့အခြေအနေကောင်းမွန်နေကြောင်း ညွှန်ပြနေသဖြင့် သူကျေနပ်မိလေသည်။

"အဘိုးချန်၊ ကိုကိုက မနေ့က ငါးအကြီးကြီးတစ်ကောင် ဖမ်းမိခဲ့တယ် သိလား။" ရှောင်ယန်က ကြွားဝါစပြုတော့သည်။

"အိုး၊ ဘယ်လောက်တောင်ကြီးလို့လဲ။" သမားတော်ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"တကယ်ကြီးတာ၊ သမီးလောက်တောင်ရှိတယ်။" ရှောင်ယန်က သူမ၏လက်များဖြင့် ပုံဖော်ပြလိုက်၏။

"အဲ့ဒီလောက်တောင်ကြီးလား။" သမားတော်ချန်သည် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ ရှောင်ယန်က အများဆုံး နှစ်ပေါင် သို့မဟုတ် သုံးပေါင်ခန့်ရှိသောငါးကို ဆိုလိုသည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း သူမ ဖော်ပြသည့်အတိုင်းဆိုလျှင် များစွာပိုမိုကြီးမားပေလိမ့်မည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ငါးက အရသာရှိရုံတင်မကဘူး၊ သူ့ပေါ်မှာ ကျောက်တုံးလှလှလေးတောင် ပါသေးတယ်။ ကိုကိုက အဲ့ဒါကို ဆွဲသီးလေးလုပ်ပြီး သမီးကို ပေးထားတာလေ။ ကြည့်ပါဦး အဘိုးချန်၊ လှတယ်မဟုတ်လား။" ရှောင်ယန်သည် သူမ၏လည်ပင်းမှ ငါးအမြုတေဆွဲသီးကို ဆွဲထုတ်၍ သမားတော်ကြီးအား ပြသလိုက်၏။

"ဒါက... ကျောက်ငါးပြာရဲ့ ငါးအမြုတေပဲ။" သမားတော်ချန်သည် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လုချင်း၏နှလုံးသည် တစ်ချက်ခုန်သွား၏။ သူသည် အံ့ဩဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "အဘိုးချန်၊ ဒီကျောက်တုံးက ဘာလဲဆိုတာ အဘိုးသိလို့လား။"

"မင်းမသိဘူးလား။" သမားတော်ချန်က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ မသိဘူးဗျအဘိုး။ ငါးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်တုန်းက သူ့ထဲမှာ တွေ့လို့ဗျ။ လှတယ်ထင်တာနဲ့ ရှောင်ယန်အတွက် ဆွဲသီးလေးလုပ်ပေးလိုက်တာပါ။" လုချင်းက ရှင်းပြလိုက်၏။

"အင်း၊ မင်းကတော့ တော်တော်ကံကောင်းတာပဲ။ ဒီငါးအမြုတေက တော်တော်ရှားပါးတဲ့ပစ္စည်းပဲ။" သမားတော်ချန်သည် ဆွဲသီးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းဖမ်းမိတဲ့ငါးက သက်တမ်းရင့် ကျောက်ငါးပြာတစ်ကောင်ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီလောက်ပုံစံကျတဲ့ ငါးအမြုတေရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဒီကျောက်ငါးပြာရဲ့ ငါးအမြုတေက ပုံဆောင်ခဲဖြစ်သွားပြီဆိုရင် စိတ်ကိုငြိမ်းချမ်းစေတဲ့ အစွမ်းထက်အာနိသင်ရှိတယ်။ ရှားပါးတဲ့ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတစ်ခုဆိုလည်း ဟုတ်တယ်။ သူ့အမှုန့်ကို ရေနဲ့ရောစပ်လိုက်ရင် ကလေးတွေရဲ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေနိုင်တယ်။"

"ဒါနဲ့၊ ဒီကျောက်ငါးပြာကို မင်း ဘယ်မှာဖမ်းခဲ့တာလဲ။"