မှတ်ဉာဏ်နှင့် အရေးပေါ်ကယ်ဆယ်ရေး

【ဒေါင်းလုဒ် ပြုလုပ်လိုပါသလား။】

လုချင်းသည် စာတန်းပေါ်မှတိုက်တွန်းချက်ကိုမြင်သောအခါ မှင်တက်သွားခဲ့၏။

ထို့နောက် သူပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏နတ်မျက်စိစွမ်းရည်သည် သူ့အား အမြဲတမ်း အံ့ဩဖွယ်ရာများကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" ကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ပြီး ယခုအခါ အိပ်ချင်သောသူအား ခေါင်းအုံးပေးအပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

မဆိုင်းမတွပင် လုချင်းသည် ဒေါင်းလုဒ်လုပ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်၏။

【ဒေါင်းလုဒ် ပြုလုပ်နေသည်... လက်ရှိပြီးစီးမှု - ၁%...】

လုချင်းသည် စိတ်ရှည်စွာစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း ခဏအကြာတွင် ဒေါင်းလုဒ်တိုးတက်မှုဘားသည် မရွေ့လျားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ သူသည် "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" ကိုကောက်ကိုင်ပြီး အစမှစ၍ ဖြည်းညှင်းစွာလှန်လှောကြည့်လိုက်၏။

အမှန်စင်စစ် သူ စာမျက်နှာများကိုလှန်လှောလိုက်သည်နှင့်အမျှ ဒေါင်းလုဒ်တိုးတက်မှုဘားသည် စတင်ရွေ့လျားလာခဲ့သည်။

【၁%, ၂%, ၃%... ၉၈%, ၉၉%, ၁၀၀%】

【"ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" ဒေါင်းလုဒ် ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ သင်ယူမှု ပြုလုပ်လိုပါသလား။】

လုချင်းသည် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို ဖတ်ရှုပြီးစီးသောအခါ သူ၏နတ်မျက်စိစွမ်းရည်က ဒေါင်းလုဒ်ပြီးဆုံးသွားကြောင်း ညွှန်ပြခဲ့သည်။

တိုက်တွန်းချက်အသစ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

လုချင်းသည် သင်ယူရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် အသိပညာဗဟုသုတများစွာသည် ရုတ်တရက်ဉာဏ်ပွင့်သွားသည့်အလား သူ့စိတ်ထဲသို့ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" ပါအကြောင်းအရာများကို လျင်မြန်စွာ အလွတ်ကျက်မှတ်ကာ နားလည်နိုင်စေခဲ့သည်။

အပြင်ပန်းတွင်မူ လုချင်းသည် စာအုပ်ကိုကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့သာ မြင်ရ၏။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် မည်သို့သောအပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို မည်သူမျှမသိနိုင်ပေ။

"ဆေးပင်ပညာက တကယ်ပဲ နက်ရှိုင်းပြီး ကျယ်ပြန့်လှပါလား။"

ခဏအကြာတွင် လုချင်းသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လေးစားစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ဤအချိန်တွင် သူသည် "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" တစ်ခုလုံးကို အလွတ်ကျက်မှတ်ပြီးသားဖြစ်နေပြီ။

သူသည် ၎င်း၏အကြောင်းအရာများကိုလည်း အခြေခံနားလည်မှုရှိနေပြီဖြစ်သည်။

စာအုပ်ထဲတွင်ဖော်ပြထားသော ဆေးပင်အမျိုးမျိုး၏အမည်များနှင့် လက္ခဏာများသည် ယခုအခါ သူနှင့်ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါ၏ ၊ ဤနားလည်မှုသည် သီအိုရီပိုင်းတွင်သာရှိသေးသည်။

နောက်တစ်ဆင့်တွင် သူသည် "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" ၏အနှစ်သာရကို အမှန်တကယ်နားလည်သဘောပေါက်ရန် လက်တွေ့ဆေးပင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လေ့လာရန်လိုအပ်သည်။

သို့သော် ဤသို့အလွတ်ကျက်မှတ်နိုင်ခြင်းသည်ပင် လုချင်းအား ဆေးပင်ပညာ၏နက်ရှိုင်းမှုကို လေးနက်စွာတန်ဖိုးထားစေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" တွင် ဆေးပင်ရာပေါင်းများစွာကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော်လည်း ဤသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သောဆေးပင်များ၏ အစိတ်အပိုင်းအနည်းငယ်မျှသာဖြစ်၏။

ဤဆေးပင်များ၏ပေါင်းစပ်မှုများနှင့် ပြောင်းလဲမှုများသည် ရောဂါများကိုကုသရန် အမျိုးမျိုးသောဆေးဝါးများကို ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီး ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ဆေးပင်များ၏အံ့ဩဖွယ်ရာများကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသောအခါ လုချင်း၏စိတ်ဝင်စားမှုသည်လည်း ပို၍ပင်ပြင်းထန်လာခဲ့၏။

သူသည် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို အလွတ်ကျက်မှတ်ပြီးဖြစ်သော်လည်း သူ၏လက်ထဲမှ "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" ကို ဆက်လက်ဖတ်ရှုနေခဲ့ပြီး အသိအမြင်သစ်များရရှိရန် ပြန်လည်သုံးသပ်နေခဲ့သည်။

သမားတော်ချန်သည် လုချင်းက သူ့ထံသို့မေးခွန်းများမေးရန် လာမည်ကို အတွင်းထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် လုချင်းကိုမတွေ့ရသဖြင့် သူသည် အပြင်သို့ထွက်၍ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

သူသည် လုချင်းက "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်ယန်သည် အခြားတစ်နေရာတွင် လိပ်ပြာများနှင့်ကစားနေပြီး သူမ၏အစ်ကိုကို မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။

သမားတော်ချန်သည် စိတ်သက်သာရာရသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

လုချင်း၏ဆေးပင်များအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုသည် အမှန်တကယ်ပင် စစ်မှန်ပုံရသည်။

မဟုတ်ပါက အဘယ်ကြောင့် သူသည် "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" ကဲ့သို့သော ငြီးငွေ့ဖွယ်စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲတွင် ဤမျှလောက် နစ်မြုပ်နေမည်နည်း။

သို့သော် "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" သည် နားလည်ရန်လွယ်ကူသည်တော့မဟုတ်ပေ။

သမားတော်ချန်က လုချင်းအား မေးခွန်းများရှိသလားဟု မေးမြန်းရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ အရေးတကြီးအော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သမားတော်ကြီးချန်။ သမားတော်ကြီးချန် အိမ်မှာရှိလားဗျို့။"

"ရှိပါတယ်။"

အပြင်ဘက်မှ ထိတ်လန့်တကြားအသံများကိုကြားသောအခါ သမားတော်ချန်သည် အလျင်အမြန်ပင် ထွက်၍ကြိုဆိုလိုက်၏။

လုချင်းသည်လည်း လန့်ဖျပ်သွားပြီး စာအုပ်ကိုကိုင်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။

သူသည် ရွာသားအချို့က သတိလစ်နေသောလူတစ်ယောက်ကို ခြံဝင်းထဲသို့သယ်ဆောင်လာသည်ကိုမြင်ရပြီး သမားတော်ချန်က သူတို့ကို ခြံအလယ်တွင်ချထားရန် ညွှန်ကြားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လုချင်းသည် သတိလစ်နေသောလူကို မှတ်မိသွားသည်။ သူသည် ဦးလေးကျောက်ဟုခေါ်လေ့ရှိသော ကျောက်ရှုပင်ဖြစ်၏။

ဤအချိန်တွင် ဦးလေးကျောက်သည် ရေစိုရွှဲနေပြီး သူ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေကာ ဝမ်းဗိုက်မှာလည်း ဖောင်းကားနေပြီး သတိလစ်မေ့မြောနေခဲ့သည်။

"ဘေးကိုဖယ်ကြ။ ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေး။"

သမားတော်ချန်သည် ရွာသားများကို လူနာကိုချထားရန်နှင့် နောက်သို့ဆုတ်ခိုင်းရန် ညွှန်ကြားလိုက်၏။

သမားတော်ချန်၏စကားကို မည်သူမျှမလွန်ဆန်ရဲဘဲ ချက်ချင်းပင် အဝေးသို့ရပ်နေလိုက်ကြသည်။

သူတို့ထဲမှတစ်ဦးသည် လုချင်း၏ရှေ့တည့်တည့်သို့ ဆုတ်ခွာလာခဲ့၏။

လုချင်းသည် သူ၏ပခုံးကို ညင်သာစွာပုတ်လိုက်ပြီး "တာ့အန်းအစ်ကို။"

ရွာသားသည် လန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်ရာ လုချင်းကိုမြင်ပြီး အံ့ဩသွားသည်မှာ "လုချင်း၊ မင်းဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

"အဲ့ဒါကို နောက်မှပြောကြတာပေါ့။" လုချင်းက ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးကျောက် ဘာဖြစ်တာလဲ။"

"သူ ရေထဲပြုတ်ကျသွားတာ။ ငါတို့သာ အနားမှာမရှိရင် မြစ်ရေနဲ့မျောပါသွားလောက်ပြီ။" ဝမ်တာ့အန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"သူဘယ်လိုလုပ် ရေထဲပြုတ်ကျသွားတာလဲ။" လုချင်းသည် အံ့ဩသွားသည်။ "ခင်ဗျားတို့ အတူတူငါးမျှားနေကြတာမဟုတ်ဘူးလား။"

"သူ ဒီနေ့ ငါတို့နဲ့မပါဘူး၊ သူတစ်ယောက်တည်း တခြားနေရာမှာ ငါးသွားမျှားနေတာ။"

"ဘယ်နေရာမှာလဲ။"

ဝမ်တာ့အန်း၏အမူအရာသည် မသက်မသာဖြစ်သွား၏။ သူပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်မှာ "မနေ့က မင်းငါးကြီးဖမ်းခဲ့တဲ့နေရာဖြစ်လောက်မယ်"

"..." လုချင်းသည် ခဏမျှတိတ်ဆိတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်မှာ "အဲ့ဒီနေရာက အန္တရာယ်ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ငါးမျှားတုံးက တော်တော်လေးရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ထားတာဆိုတော့ ငါးတွေအဲ့ကို အချိန်ခဏလောက်အထိပြန်လာမလောက်သေးဘူးထင်တယ်"

"အဲ့ဒါတော့ ငါလည်း မသိဘူး။ ငါတို့က သူ့အကူအညီတောင်းသံကို ကြားလိုက်ရုံပဲ။ ငါတို့ အဲ့ဒီကိုရောက်သွားတော့ သူက မြစ်ထဲကိုတောင် ရောက်နေပြီလေ။ အဝေးကြီးကိုမျောပါသွားပြီး နစ်တော့မလိုတောင်ဖြစ်နေပြီ။"

ဝမ်တာ့အန်းက ပြန်ပြောပြပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကိုသတိရသွားသည့်အလား ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဦးလေးကျောက်ကို ကယ်တုန်းက သူက သူ့ငါးမျှားတံကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထားတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကြိုးကတော့ ပြတ်နေပြီ။"

လုချင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ်တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် ယူဆချက်တစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူက မေးလိုက်သေး၏။ "ဦးလေးကျောက် ရေမကူးတတ်ဘူးလား။"

"မကူးတတ်ဘူး၊ ရေကူးတတ်ရင် သူ ဒီလိုရေနစ်မှာမဟုတ်ဘူးလေ။ အဲ့ဒီနေရာက ရေစီးတောင် သိပ်မသန်တဲ့ကိစ္စ။"

"..." လုချင်းတစ်ယောက် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

ရေမကူးတတ်ဘဲ မြစ်ကမ်းနားသို့ တစ်ယောက်တည်းငါးမျှားသွားရဲသည့်အပြင် ငါးမျှားတံကို ဆွဲယူရန် ရေထဲသို့ဆင်းရဲသည်ကို ကြည့်ရပုံထောက်ရင် ဦးလေးကျောက်သည် အလွန်အမင်းမဆင်မခြင်နိုင်လွန်းလှသည်။

သူ၏ငါးမျှားအတွေ့အကြုံအရ လုချင်းသည် ဦးလေးကျောက်ရေထဲသို့ မည်သို့ပြုတ်ကျသွားသည်ကို အကြမ်းဖျင်းသိရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အတိအကျအကြောင်းရင်းကိုတော့ သူနိုးလာမှသာ သိရပေမည်။

လုချင်းသည် ခြံအလယ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ဤအချိန်တွင် သမားတော်ချန်သည် အခြားရွာသားများထံမှ ဦးလေးကျောက်သတိလစ်နေခြင်းသည် ရေထဲပြုတ်ကျခြင်းကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီးဖြစ်၏။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ဦးလေးကျောက်၏ပါးစပ်ကိုဖွင့်၍ အတားအဆီးများရှိ ၊ မရှိ စစ်ဆေးလိုက်၏။

သူ၏လေလမ်းကြောင်းကို မည်သည့်အရာမျှမပိတ်ဆို့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူသည် သူ၏လက်များကို ဦးလေးကျောက်၏ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

သူသည် နားမလည်နိုင်သော နည်းစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြု၍ ညင်သာစွာ ဖိချလိုက်ရာ နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ ဦးလေးကျောက်သည် ညစ်ပတ်နေသောရေတစ်လုပ်ကို အန်ထုတ်လိုက်တော့၏။

သမားတော်ချန်သည် နောက်တစ်ကြိမ်ဖိချလိုက်ရာ နောက်ထပ်ညစ်ပတ်သောရေတစ်လုပ် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ဤဖြစ်စဉ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဖိချလိုက်တိုင်း ရေများပိုမိုထွက်လာခဲ့သည်။

ခုနစ်ကြိမ်၊ ရှစ်ကြိမ်ဖိချပြီးနောက် ရေပမာဏသည် သိသိသာသာလျော့နည်းသွားခဲ့၏။ ဆယ်ကြိမ်ထက်မနည်း ဖိချပြီးနောက် သတိလစ်နေခဲ့သော ဦးလေးကျောက်သည် ရုတ်တရက်ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးများဖွင့်ကြည့်လာခဲ့သည်။

"သူနိုးလာပြီ၊ သူနိုးလာပြီ။"

"ဦးလေးကျောက် အသက်ရှင်ပြီ။"

"သမားတော်ကြီးချန်က တကယ်တော်တာပဲ။"

ရွာသားများသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အားပေးကြွေးကြော်လိုက်ကြ၏။

သူတို့သည် သမားတော်ချန်၏ ဆေးပညာစွမ်းရည်ကို အလွန်အမင်းအံ့ဩလေးစားနေကြသည်။

သူတို့ဦးလေးကျောက်ကို သယ်ဆောင်လာစဉ်က သူ၏ရင်ဘတ်သည် မလှုပ်ရှားလုနီးပါးဖြစ်နေသည်ကိုမြင်ပြီး သူအသက်မရှင်နိုင်တော့ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သမားတော်ချန်၏ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသောလက်များက သူ့ကို ပြန်လည်အသက်ရှင်စေခဲ့သည်။

ဦးလေးကျောက်သည် ခဏမျှချောင်းဆိုးပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ သတိပြန်လည်ရရှိလာခဲ့သည်။

သူသည် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး "ငါဘယ်ရောက်နေတာလဲ။"

...