စမ်းသပ်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှု

"ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ​ဗျ အဘိုး"

လုချင်းသည် အဘိုးအိုကို အံ့ဩစွာကြည့်ရင်း သူကြားလိုက်သည်မှာ မှန်ကန်ရဲ့လားဟုပင် သံသယဝင်သွားခဲ့သည်။

"အဘိုးချန်၊ အဘိုးက ကျွန်တော့်ကို အဘိုးဆီကနေ ဆေးပညာလေ့လာစေချင်တယ်လို့ ခုနကပြောလိုက်တာလား။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မင်းက မလိုချင်ဘူးလား။" အဘိုးအိုက မေးလိုက်၏။

"အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဘိုးချန်၊ အဘိုးက ကျွန်တော့်ကို အဘိုးဘေးမှာနေပြီး ဆေးပင်ပညာတချို့လေ့လာဖို့ပဲ လိုတယ်လို့ ပြောခဲ့တာမဟုတ်လား။"

"ငါစိတ်ပြောင်းသွားပြီ။ အဘိုးဝမ်ရဲ့စကားတွေက ရွာမှာအနာဂတ်အတွက် သမားတော်တစ်ယောက်တကယ်လိုအပ်တယ်ဆိုတာကို ငါ့ကိုသတိရစေခဲ့တယ်လေ။"

"မင်းက ရွာထဲမှာ စာတတ်တဲ့တစ်ဦးတည်းသောသူပဲ၊ ဒါကြောင့် ဒီအခွင့်အရေးကို မင်းကို ငါ ပေးသင့်တယ်ထင်တယ်။"

အစောပိုင်းက လုချင်း၏ပခုံးကိုပုတ်ခဲ့သော အဘိုးအိုကြီးဖြစ်သူ အဘိုးဝမ်သည် သူ့အား အဘိုးအိုသမားတော်နောက်လိုက်ပြီး ဆေးပညာသင်ယူရန် အားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လုချင်းသည် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ဆေးပညာသင်ယူခွင့်ရရန် အချိန်အတော်ကြာမည်ဟု ထင်ခဲ့မိ၏။

မမျှော်လင့်ဘဲ အခြေအနေများသည် ဤမျှလျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူ၏မျက်နှာသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ဝင်းပသွားကာ သူ၏ကျေးဇူးတင်စကားကို ဖော်ပြရန်ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။

ထိုစဥ် အဘိုးအိုသမားတော်က ဆက်ပြောလာ၏။ "ဒါပေမဲ့ အရမ်းကြီးအပျော်စောမနေနဲ့ဦး။ ဆေးပညာသင်ယူဖို့ အရည်အချင်းလိုတယ်။ မင်းမှာ မရှိရင်တော့ ငါမင်းကိုသင်ပေးချင်ရင်တောင် မင်းသင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆိုရင် ဘာကိုအရည်အချင်းလို့ သတ်မှတ်ပါလဲဗျ။" လုချင်းက မေးလိုက်၏။

"တစ်လ။" အဘိုးအိုသမားတော်က ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတစ်လအတွင်းမှာ 'ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း' ထဲက ဆေးပင်တွေအားလုံးနဲ့ သူတို့ရဲ့ဂုဏ်သတ္တိတွေကို အလွတ်ကျက်မှတ်နိုင်ရင် ငါမင်းကို တရားဝင်တပည့်အဖြစ် လက်ခံမယ်။"

"မင်းမလုပ်နိုင်ရင်တော့ ရိုးရိုးသားသားပဲ ဆေးပင်ပညာတချို့လေ့လာပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် ဆေးပင်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်အောင်လုပ်သင့်တယ်။"

"အဘိုးချန်၊ ကျွန်တော် 'ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း' ကို ကျိန်းသေပေါက် အလွတ်ကျက်မှတ်နိုင်မှာပါ။" လုချင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောလိုက်သည်။

'ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း' ကို အလွတ်ကျက်မှတ်ခြင်းသည် သူ အခုချက်ချင်းပင် လုပ်နိုင်သောအရာဖြစ်သည်။

သို့သော်ငြား သူသာ အခုချက်ချင်း အဘိုးအိုသမားတော်ရှေ့တွင် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို ရွတ်ပြလိုက်ပါက သူရရှိမည်မှာ အံ့ဩမှုမဟုတ်ဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုသာဖြစ်နိုင်ကြောင်း လုချင်း သိပါ၏။

ဒါကြောင့် သူဒီကိစ္စကို အလျင်စလိုမလုပ်နိုင်ပေ။ သူသည် အဘိုးအိုသမားတော်က တဖြည်းဖြည်းလက်ခံလာအောင် လုပ်ရမည်။

သူသည် ယခင်က အဘိုးအိုသမားတော်အား စကားလုံးအချို့သာသိကြောင်း၊ စာအုပ်စာတမ်းများစွာ ဖတ်ဖူးသူမဟုတ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

လုချင်းသည် ထို့နောက် "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" ကိုယူပြီး သူသိချင်သောအချို့မေးခွန်းများကို အဘိုးအိုသမားတော်အား မေးမြန်းခဲ့၏။

အဓိကအားဖြင့် ရှားပါးသောစာလုံးအချို့နှင့် ဆေးပင်အမည်များ၏အသံထွက်များအကြောင်းပင်။

သူ၏စွမ်းရည်က "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" တစ်ခုလုံးကို အလွတ်ကျက်မှတ်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း သူသည် အချို့စာလုံးများ၏အဓိပ္ပာယ်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာနားလည်လိုသေးသည်။

၎င်းသည် သူ၏နားလည်မှုနှင့် ကွာခြားမှုရှိ ၊ မရှိ စစ်ဆေးအတည်ပြုရန် နည်းလမ်းတစ်ခုလည်းဖြစ်၏။

အဘိုးအိုသမားတော်ကလည်း လုချင်းအား အရာအားလုံးကို စိတ်ရှည်စွာရှင်းပြပေးခဲ့သည်။

ရှင်းပြနေစဉ်အတွင်း အဘိုးအိုသမားတော်သည် လုချင်းတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သောမှတ်ဉာဏ်ရှိကြောင်း တွေ့ရှိပြီး အံ့ဩသွားခဲ့၏။

စာလုံးများစွာကို တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် နှစ်ကြိမ်ရှင်းပြပြီးနောက် သူသည် ထပ်မံရှင်းပြရန်မလိုအပ်ဘဲ မှတ်မိနိုင်ခဲ့သည်။

"လုချင်း၊ မင်းက တကယ်ပဲ အရမ်းတော်တဲ့ကလေးပဲ။" အဘိုးအိုသမားတော်က အလွန်ကျေနပ်စွာပြောလိုက်သည်။

လုချင်း၏စွမ်းဆောင်ရည်သည် သူ၏မျှော်လင့်ချက်များကို များစွာကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

ဤနှုန်းဖြင့်ဆိုလျှင် သူသည် တစ်လအတွင်း "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" ကို အမှန်တကယ်အလွတ်ကျက်မှတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

"အဘိုးချန်၊ ဒါတွေအားလုံးက အဘိုးရဲ့ကောင်းမွန်တဲ့သင်ကြားမှုကြောင့်ပါ။" လုချင်းက နှိမ့်ချစွာပြောလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် သူသည် တိတ်တဆိတ်သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

ဤသည်မှာ အသိပညာမရှိဟန်ဆောင်ခြင်းသည်လည်း ပင်ပန်းကြောင်း သူ ပထမဆုံးအကြိမ်ခံစားမိခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် အရာများစွာကို နားလည်ပြီးဖြစ်သော်လည်း သူသည် အကြိမ်များစွာမေးမြန်းရပြီး အဘိုးအိုသမားတော်က သူ့ကိုမရိပ်မိအောင် လုပ်ရသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်အတွက် ကြီးမားသောစမ်းသပ်မှုတစ်ခုပင်ဖြစ်၏။

"ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်ပဲ။ တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ စာလုံးတွေအများကြီးမှတ်တာ မကောင်းဘူး၊ မဟုတ်ရင် ရောထွေးသွားနိုင်တယ်။ 'ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း' ကို ပြန်ယူသွား၊ ဒီညကောင်းကောင်းလေ့လာပြီး မနက်ဖြန်စာမေးပွဲအတွက် ပြန်လာခဲ့။" အဘိုးအိုသမားတော်က ပြောလိုက်၏။

"အဘိုးချန်၊ နောက်တစ်ကြိမ်အပ်စိုက်ကုသမှုမခံယူခင်အထိ စောင့်စရာမလိုတော့ဘူးလား။" လုချင်းက အံ့ဩစွာမေးလိုက်သည်။

"မင်း 'ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း' ကို လေ့လာတော့မယ်ဆိုရင် ဘာလို့အဲ့ဒီလောက်ကြာကြာစောင့်နေရမှာလဲ။ သုံးရက်နေရင် မင်းဒီနေ့သင်ခဲ့တာတွေကို မေ့သွားနိုင်တယ်ကွ။" အဘိုးအိုသမားတော်က ပြုံးလျက်ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့မနက်ဖြန် အဘိုးချန်ကို လာနှုတ်ဆက်ပါ့မယ်။" လုချင်းက ပျော်ရွှင်စွာပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးချန်၊ ဒါဆိုရင် ရှောင်ယန် မနက်ဖြန် အဘိုးနဲ့လာဆော့လို့ရတယ်ပေါ့နော်။" ရှောင်ယန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာမေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့။ မနက်ဖြန် ဒီအဘိုးက မင်းကို မုန့်အသစ်တွေလုပ်ကျွေးမယ်။" အဘိုးအိုသမားတော်က ကလေးမလေးကိုကောက်ချီရင်းပြောလိုက်၏။

ရှောင်ယန်၏မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။ "မုန့်အသစ်တွေက ဝဥမုန့်လောက် အရသာရှိမှာလား။"

"ဝဥမုန့်ထက်တော့ မဆိုးစေရပါဘူး။" အဘိုးအိုသမားတော်က အာမခံလိုက်၏။

ကလေးမလေးသည် ထိုအကြောင်းကိုစဉ်းစားရင်း သွားရည်ပင်ကျလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။

တောင်စောင်းတစ်ဝက်ရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးမှ ရှောင်ယန်နှင့်အတူထွက်ခွာလာပြီးနောက် လုချင်း၏နှလုံးသားသည် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

ယနေ့၏ရလဒ်သည် အလွန်ကြီးမားလှ၏။

သူ မူလက အဘိုးအိုသမားတော်အား ပေးလိုခဲ့သောငါးကြင်းနီသည် ဤမျှတန်ဖိုးကြီးသောငါးတစ်ကောင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အဘိုးအိုသမားတော်က ငါးကြင်းနီကိုရောင်းချပြီးနောက် ဆေးရည်ဖိုးကိုနုတ်လိုက်လျှင် ငွေအချို့ကျန်ရှိနေလောက်သေးသည်။

သူလက်ရှိ အလွန်ဆင်းရဲနေချိန်တွင် ငွေရရှိပါက အရေးကြီးသောကိစ္စများစွာကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ သူသည် ငါးကြင်းနီက သွေးမက်မွန်သီးစားရသည်ကို ကြိုက်နှစ်သက်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။

ရွာအပြင်ဘက်မြစ်ထဲတွင် ငါးကြင်းနီတစ်ကောင်ရှိနေသောကြောင့် အခြားငါးများလည်း ရှိရပေမည်။

သူစိတ်ရှည်သရွေ့ သူပိုမိုဖမ်းမိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအခါတွင် နောက်ထပ်ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ငါးကြင်းနီအပြင် အကြီးမားဆုံးရရှိမှုမှာ အဘိုးအိုသမားတော်ကပေးသော အခွင့်အရေးပင်ဖြစ်၏။

နောက်တစ်ဆင့်တွင် သူသည် "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" ကို သေချာလေ့လာပြီး အဘိုးအိုသမားတော်၏သဘောကျမှုကို ရရှိသရွေ့ သူသည် ဆေးပညာသင်ယူခွင့်ကို အမှန်တကယ်ရရှိပေလိမ့်မည်။

လုချင်းသည် သူ၏စွမ်းရည်ဖြင့် သူကြိုးစားလေ့လာသရွေ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်များကို သေချာပေါက် ကျွမ်းကျင်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။

ထို့အပြင် ယနေ့၌ သူ၏စွမ်းရည်သည် သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုအားကောင်းနေတာကို သိရှိခဲ့ရသည့်အပြင် သူ ရှာဖွေမတွေ့ရှိသေးသော လုပ်ဆောင်ချက်များစွာရှိကြောင်းကိုလည်း သူ့အား သဘောပေါက်စေခဲ့သည်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် အိမ်သို့လျှောက်ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ယနေ့အဘိုးအိုသမားတော်၏အိမ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအကြောင်းအရာများသည် ရွာတစ်လျှောက်လုံး ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် လုချင်းသည် အဘိုးအိုသမားတော်ထံမှ ဆေးပညာသင်ယူနေသည်ဟူသောသတင်းသည် လူတိုင်းနီးပါး၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ရွာအလယ်ရှိ သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ရွာသားတစ်စုသည် ဆွေးနွေးနေကြ၏။

"လုချင်းက တကယ်ပဲ အဘိုးအိုသမားတော်ဆီကနေ ဆေးပညာကို သင်ယူနေတယ်လို့ မင်းတို့ထင်လား။" ရွာသားတစ်ဦးက အံ့ဩစွာမေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့။ လူတိုင်းမျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပဲလေ။ လုချင်းက ဆေးစာအုပ်တစ်အုပ်ကိုင်ပြီး အဲ့ဒီမှာအလွတ်ကျက်နေတာ။" ရွာသားတစ်ဦးက ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့လုချင်းကိုမေးတော့ အဘိုးအိုသမားတော်ကလည်း မငြင်းဘူး၊ ဒါကြောင့် အမှန်ပဲဖြစ်ရမယ်။" အခြားရွာသားတစ်ဦးက ထပ်ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ဒါက ငါတို့ရွာမှာ အနာဂတ်မှာလည်း သမားတော်တစ်ယောက်ရှိလာမယ်ဆိုတဲ့သဘောလား။" အဘိုးအိုတစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာမေးလိုက်သည်။

"စောသေးတယ်။ လုချင်းက အဘိုးအိုသမားတော်ဆီကနေ သင်ယူနေတုန်းပဲရှိသေးတယ်။ သူ ဘယ်တော့ဆေးကုသနိုင်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။" တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောလိုက်၏။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုပဲလေ။ ရွာမှာသမားတော်မရှိရင် ငါတို့အရင်တုံးကအချိန်တွေလိုမျိုး ပြန်ဖြစ်သွားတော့မှာလေ။" အခြားတစ်ယောက်က ပြောလိုက်၏။

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ရွာသားများတိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

အမှန်စင်စစ် အဘိုးအိုသမားတော်မလာခင်က သူတို့သည် သူတို့၏ရောဂါများကို မည်သည့်အကူအညီမျှမပါဘဲ သည်းခံခဲ့ကြရသည်။

အချို့အသေးအဖွဲရောဂါများသည် အချိန်နှင့်အမျှကောင်းမွန်သွားနိုင်သော်လည်း အချို့မှာတော့ ပြင်းထန်သောပြဿနာများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။

ရွာမှလူများစွာသည် ဤသို့ဖြင့်သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။

အဘိုးအိုသမားတော်ရောက်လာပြီးနောက်တွင်တော့ သူတို့၏ဘဝများသည် များစွာပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

သူတို့မည်သည့်ရောဂါဖြစ်စေ၊ အဘိုးအိုသမားတော်က ကုသပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သူချက်ချင်းမကုသနိုင်လျှင်ပင် သူသည် နာကျင်မှုကိုသက်သာစေပြီး လူနာကိုပိုမိုသက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေနိုင်သည်။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ အဘိုးအိုသမားတော်သည် သူ၏ဝန်ဆောင်မှုများအတွက် များများစားစားမတောင်းဆိုခဲ့ခြင်းပင်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ချက်ချင်းမပေးနိုင်လျှင်ပင် သူသည် သူတို့ကိုကုသပေးပြီး အဖိုးအခကို ယာယီအကြွေးထားခွင့်ပြုခဲ့သည်။

ဤသို့သောသမားတော်ကောင်းတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ရန်ခက်ခဲလှသည်ပင်။

ထို့ကြောင့် ရွာသားများသည် အဘိုးအိုသမားတော်အား ရင်ထဲအသည်းထဲကနေပင် ရိုသေလေးစားကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့သည် အဘိုးအိုသမားတော်မှာ အလွန်အသက်ကြီးပြီဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သိကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့သည် အဘိုးအိုသမားတော်မရှိတော့လျှင် သူတို့ဘာလုပ်ရမည်ကို မစဉ်းစားဘဲမနေနိုင်ကြပေ။

မည်သူမျှ ဆေးကုသမှုအကူအညီမရှိသောနေ့ရက်များသို့ ပြန်သွားလိုခြင်းမရှိပေ။

ယခုအခါ လုချင်းသည် အဘိုးအိုသမားတော်ထံမှ ဆေးပညာစွမ်းရည်များသင်ယူနေသည်ကိုကြားရသောအခါ သူတို့သည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့်ပျော်ရွှင်ကြသည်။

ရွာသားများသစ်ပင်အောက်တွင် စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက်အော်လိုက်သည်။

"လုချင်းပြန်လာပြီ။"

....