ရိုးသားသော တောသူတောင်သားများနှင့် အိပ်ရာဝင်ပုံပြင်များ

လုချင်းသည် ရှောင်ယန်ကိုခေါ်ဆောင်၍ ရွာသို့ပြန်လာသောအခါ သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ရွာသားများစုဝေးကာ စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူတို့ကို အပြုံးများဖြင့် ကြိုဆိုခြင်းခံလိုက်ရသည်။

"လုချင်းနဲ့ ရှောင်ယန်လေး ပြန်လာကြပြီလား။" ရွာသားတစ်ဦးက ရယ်မောရင်းပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့၊ အဘိုးချန်ဆီကနေ ခုပဲပြန်လာတာပါ။" လုချင်းသည် အနည်းငယ်နားမလည်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဘာလို့လူတွေဒီမှာစုနေကြတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။" ရွာသားများက ခေါင်းခါပြကြ၏။

"လုချင်း၊ မင်းသမားတော်ချန်ဆီမှာ ကြိုးကြိုးစားစားသင်ယူရမယ်နော်။" အဘိုးအိုတစ်ဦးက အကြံပေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်၊ အခက်အခဲတစ်ခုခုကြုံလာရင် ငါတို့ကိုသာ ပြောလိုက်။ ငါတို့အားလုံးက တစ်ရွာတည်းသားတွေပဲ၊ အရမ်းအားနာနေစရာမလိုဘူး။"

"သမားတော်ချန်က မင်းကို ဆေးပညာသင်ပေးဖို့ဆန္ဒရှိတာ ရှားရှားပါးပါးပဲ။ မင်း ဒီအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ်။"

အခြားရွာသားများကလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုကြ၏။

ရွာသားများ၏မျက်နှာပေါ်မှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကိုမြင်သောအခါ လုချင်းသည် အနည်းငယ်ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခါ သူသည် တောင်ပေါ်မှမထွက်ခွာမီ သမားတော်ချန်က သူ့အား ပြောခဲ့သောစကားများကို သတိရလိုက်မိသည်။

"လုချင်း၊ ငါဘာလို့အနီးအနားရွာတွေအားလုံးထဲကမှ မင်းတို့ရွာမှာနေထိုင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိလား။"

"မသိပါဘူး အဘိုး။"

"မင်းတို့ရွာရဲ့ရိုးသားမှုကို ငါသဘောကျလို့ပဲ။"

"ငါဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်နိုင်ငံလုံးကို ခရီးသွားခဲ့ဖူးတယ်။ ပြီးတော့လည်း မရေမတွက်နိုင်တဲ့ရွာတွေမှာ နေခဲ့ဖူးတယ်။"

"အဲ့ဒီရွာတွေမှာဆို တချို့ကချမ်းသာတယ်၊ တချို့ကဆင်းရဲတယ်၊ တချို့ကကြင်နာတယ်၊ တချို့ကတော့ အပယ်ခံတွေလိုပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ရွာလို ရိုးသားမှုမျိုးကတော့ ရှားတယ်ကွ။"

"စည်းလုံးညီညွတ်မှု၊ အချင်းချင်းကူညီရိုင်းပင်းမှုနဲ့ အိမ်နီးချင်းကောင်းဆက်ဆံရေး။"

"ရွာသားတွေက တစ်ခါတလေ ရန်ဖြစ်ကြပေမယ့် ရန်ငြိုးမထားကြဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်ဒုက္ခရောက်ရင် တခြားသူတွေက ကူညီကြတယ်။"

"ဒီလိုသဟဇာတဖြစ်တဲ့ရွာတွေက ငါ့ရဲ့ကျယ်ပြန့်တဲ့ခရီးသွားလာမှုတွေထဲမှာတောင် ရှားတယ်။"

"ငါမင်းတို့ရွာကို ပထမဆုံးရောက်လာတော့ ဒီရိုးသားမှုက ငါ့ကိုဆွဲဆောင်ခဲ့တာလေ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ဒီမှာ နေဖို့ကို ငါ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပဲ။"

သမားတော်ချန်၏စကားများကိုကြားပြီးနောက် လုချင်းသည် အတွေးနွံထဲနစ်မျောသွားတော့၏။

အမှန်စင်စစ် သူကိုယ်တိုင်ပင် ရွာသားများ၏ရိုးသားမှုကို ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။

မဟုတ်ပါက အကယ်၍ ၎င်းသည် သိပ်မဖော်ရွေသော အခြားရွာတစ်ရွာဖြစ်ခဲ့ပါက သူနှင့်ရှောင်ယန်သည် ကြာမြင့်စွာကပင် အေးစက်သောမျက်လုံးများ သို့မဟုတ် အနိုင်ကျင့်မှုများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် ယခုကဲ့သို့ သူတို့၏အိမ်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာနေထိုင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"အဘိုးချန်၊ အပြင်ကရွာတွေက ကျွန်တော်တို့ရွာနဲ့မတူဘူးလို့ ပြောတာလား။" လုချင်းက မေးခဲ့သည်။

"အရမ်းကွာခြားတယ်။ သဟဇာတဖြစ်တဲ့ရွာတွေတောင် မင်းတို့ရွာလောက် အပြန်အလှန်ထောက်ပံ့မှုနဲ့ ဖြောင့်မတ်မှုမရှိဘူး။"

"ဘာလို့ကျွန်တော်တို့ရွာက ကွာခြားနေရတာလဲ။"

"အဲ့ဒါတော့ ငါမသေချာဘူး။ တစ်နေ့နေ့မှာ ရွာကအကြီးအကဲတွေကို မေးကြည့်ကြည့်ပေါ့။"

သမားတော်ချန်နှင့်သူ၏စကားဝိုင်းကို ပြန်လည်သတိရရင်း ရွာသားများ၏စိုးရိမ်ပူပန်သောမျက်နှာများကိုမြင်သောအခါ လုချင်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး လေးနက်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူကြပါနဲ့၊ ကျွန်တော် အဘိုးချန်ဆီမှာ ဆေးပညာကို ကြိုးကြိုးစားစားသင်ယူပါ့မယ်။"

ရွာသားများကိုနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လုချင်းသည် ရှောင်ယန်၏လက်ကိုဆွဲကာ အိမ်သို့လျှောက်ပြန်လာခဲ့ရာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေမိတော့သည်။

သူ အရမ်း ကံကောင်းသည်ဟုခံစားမိ၏။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ဤရွာတွင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ သမားတော်ချန်ပြောခဲ့သော သိပ်မဖော်ရွေသောရွာများထဲမှ တစ်ရွာတွင် ပြန်လည်မွေးဖွားခဲ့ပါက ဒုက္ခများစွာကို သူ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါတွင်တော့ သူ၏ ဘဝသည် ခက်ခဲသော်လည်းပဲ စိုးရိမ်ပူပန်စရာနည်းပါးလှသည်။

ထို့အပြင် သူသည် ဤကမ္ဘာနှင့် ပိုမိုရင်းနှီးလာသည်နှင့်အမျှ ဘဝသည် ပိုမိုကောင်းမွန်လာမည်ဟု သူယုံကြည်သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လုချင်းသည် ရှောင်ယန်ကို တစ်ယောက်တည်းကစားခိုင်းထားပြီး "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" ကိုထုတ်ယူကာ ဆက်လက်ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။

ငါးကြင်းနီ၏တန်ဖိုးကိုသိရှိပြီးနောက် သူသည် ပိုက်ဆံရှာရန်နည်းလမ်းတစ်ခုကို အရေးတကြီးရှာဖွေရန် မလိုအပ်တော့ဟု ခံစားမိ၏။

သမားတော်ချန်က ငါးကြင်းနီကိုရောင်းချပြီးသည်နှင့် သူနှင့်ရှောင်ယန်သည် ခဏတာနေထိုင်ရန် လုံလောက်သောငွေကို ရရှိပေလိမ့်မည်။

သူအခုအလေးအနက်ထားဆုံးမှာ သမားတော်ချန်၏စမ်းသပ်မှုပင်ဖြစ်၏။

သူစမ်းသပ်မှုကိုအောင်မြင်သရွေ့ သူသည် သမားတော်ချန်ထံမှ ဆေးပညာကို တရားဝင်သင်ယူနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် သူဆုပ်ကိုင်ထားရမည့်အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏စွမ်းရည်များ၏အကူအညီဖြင့် "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" တစ်ခုလုံးကို အလွတ်ကျက်မှတ်ပြီးဖြစ်သော်လည်း လုချင်းသည် မပေါ့ဆဘဲ ၎င်း၏အကြောင်းအရာများကို ကြိုးစားလေ့လာနေခဲ့သည်။

လုချင်းဖတ်ရှုနေစဉ် အချိန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။

ရွာသားအချို့ရောက်လာပြီး သူ့ကိုငါးမျှားခြင်းအကြောင်း မေးမြန်းလိုကြသည်။

သူမနေ့ကဖမ်းမိခဲ့သော ငါးကြီးနှစ်ကောင်သည် အတော်ပင်အထင်ကြီးစရာကောင်းလှသည်။

အချို့က သူ့ထံမှသင်ယူလိုကြသည်။

သို့သော် သူခြံဝင်းထဲတွင် စာဖတ်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူတို့သည် သူ့ကိုမနှောင့်ယှက်ရဲဘဲ တိတ်တဆိတ်ထွက်ခွာသွားကြ၏။

ညစာအတွက် လုချင်းသည် ငါးကိုပင်ချက်ပြုတ်ခဲ့ပြီး ခြံဝင်းထဲမှခူးယူခဲ့သော တောရိုင်းဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့နှင့်အတူ ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။

ညစာစားပြီးနောက် မှောင်လာသည်နှင့်အမျှ လုချင်းသည် ကောင်းကင်လုံးဝမည်းမှောင်မသွားမီ ခဏမျှထပ်မံဖတ်ရှုခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဆီမီးခွက်များကို မတတ်နိုင်သောကြောင့် မှောင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူစာအုပ်ကိုသိမ်းဆည်းလိုက်၏။

သို့သော် နေ့လည်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးနောက် သူသည် "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" နှင့် ပိုမိုရင်းနှီးလာခဲ့သည်။

သူလုံးဝနားမလည်သော စကားလုံးအနည်းငယ်မှလွဲ၍ သူသည် သံသယများမရှိတော့ပေ။

"ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" သည် ဆေးပင်များကိုမိတ်ဆက်ပေးသောစာအုပ်၊ လူသိများသောသိပ္ပံဆေးပညာစာအုပ်တစ်အုပ်သာဖြစ်ပြီး မည်သည့်ဆေးပညာသီအိုရီမျှမပါဝင်သောကြောင့် နားလည်ရန်မခက်ခဲပေ။

အထူးသဖြင့် သူ၏စွမ်းရည်များဖြင့်ပင်။

သူသည် သမားတော်ချန်က သူ့ကိုပေးနိုင်သော မည်သည့်စမ်းသပ်မှုကိုမဆို အောင်မြင်နိုင်မည်ဟု သူယုံကြည်သည်။

စာအုပ်ကိုသိမ်းဆည်းပြီးနောက် လုချင်းသည် ရှောင်ယန်ကိုအိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ဤကမ္ဘာသည် သူ၏ယခင်ကမ္ဘာနှင့်မတူဘဲ ညဘက်ဘဝသည် သန်းခေါင်ယံတွင်မှ စတင်ခြင်းမဟုတ်ပေ။

ဤနေရာတွင် ညဆယ်နာရီတွင်အိပ်ရာဝင်ခြင်းသည် နောက်ကျသည်ဟုယူဆရသည်။

များသောအားဖြင့် လူတိုင်းသည် မှောင်ပြီးနောက် ရှစ်နာရီ သို့မဟုတ် ကိုးနာရီတွင်အိပ်စက်ကြသည်။

"ကိုကို၊ ရှောင်ယန် မအိပ်ချင်သေးဘူး။"

ကလေးမလေးသည် ကုတင်ပေါ်တွင်လှဲလျောင်းရင်း စောင်သေးသေးလေးတစ်ထည်ကို ခြုံထား၏။

လရောင်သည် ပြတင်းပေါက်မှထိုးကျလာပြီး သူမ၏ဝိုင်းစက်သောမျက်လုံးများကို ထွန်းလင်းတောက်ပစေခဲ့သည်။

"လိမ္မာတယ် ရှောင်ယန်။ စောစောအိပ်တော့။ ကိုကိုတို့ မနက်ဖြန်ကျ အဘိုးချန်ဆီ သွားရဦးမယ်။" လုချင်းက ချော့မြှူလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်ယန်အိပ်မပျော်ဘူး။" ကလေးမလေးက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။" လုချင်းသည် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။

"ကိုကို၊ ပုံပြင်ပြောပြ။ ရှောင်ယန် မျောက်ပုံပြင်ကို ထပ်ကြားချင်တယ်။" ကလေးမလေးက သူမ၏ဆန္ဒကိုပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ။" လုချင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကိုကိုတို့ဘယ်နေရာမှာရပ်ထားခဲ့တာလဲ။"

သူအနည်းငယ်နောင်တရသွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သောညအနည်းငယ်က ရှောင်ယန်သည် ငိုယိုကာ နိုးလာပြီး သူမည်သို့ချော့မြှူသည်ဖြစ်စေ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

သူသည် သူမကိုပုံပြင်တစ်ပုဒ်ပြောပြခဲ့ရပြီး သူမသည် စွဲလန်းသွားခဲ့သည်။

"အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက မျောက်က ဘုရင်ဖြစ်ချင်နေတာ။" ရှောင်ယန်က ရှင်းလင်းစွာမှတ်မိနေခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် မျောက်တွေက ချောင်းကမ်းနားမှာကစားနေတုန်း ရေတံခွန်ဂူတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြတာပေါ့..."

ဟုတ်ပါ၏ ၊ လုချင်းတစ်ယောက် မျောက်ဘုရင်ပုံပြင်ကို ပြောပြနေခြင်းပင်။

သို့သော် သူသည် သူ၏ယခင်ဘဝက မူရင်းကိုမဖတ်ဖူးသဖြင့် အသေးစိတ်ကိုရှင်းလင်းစွာမမှတ်မိတော့ပေ။

သူသည် သူ၏စိတ်ကူးဉာဏ်ကိုအသုံးပြု၍ ဇာတ်လမ်းကိုဆက်စပ်ပြောပြနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် မျောက်ဘုရင်ပုံပြင်သည် ကလေးများအတွက် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။

သူအသေးစိတ်များစွာကို ကျော်သွားခဲ့သော်လည်း ရှောင်ယန်လေးကတော့ စိတ်ဝင်တစားနားထောင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် မကြာမီမှာပင် အိပ်ငိုက်လာခဲ့ပါ၏။ ငါးအမြုတေ၏ စိတ်ငြိမ်စေသောအာနိသင်ကလည်း အထောက်အကူပြုခဲ့သည်ပင်။

ထိုသို့ဖြင့် ရှောင်ယန်သည် မျောက်က ဘုရင်မည်သို့ဖြစ်လာသည်ကို မကြားမီပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

လုချင်းသည် သူမကို စောင်ဖြင့်ညင်သာစွာခြုံပေးပြီးနောက်၌ သူ၏ကုတင်သို့သွားရန်ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက် သူသည် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။

***