ထူးဆန်းသော အသံများ

ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသောအသံကြောင့် လုချင်းသည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး သတိကပ်လိုက်လေသည်။

ဒါက ဘာသံလဲ။

လူလား၊ တိရစ္ဆာန်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကြွက်လား။

ထိုစဥ် သူသည် ယခင်ညက ငါးအသားတုံးကြီးနှစ်တုံးကို ခိုးယူသွားခဲ့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် သားရဲငယ်ကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

အဲ့အကောင်များ ပြန်လာတာများလား။

သို့သော် သူသည် ငါးအသားအားလုံးကို အိမ်ထဲသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဤသတ္တဝါက အိမ်ထဲသို့ဖောက်ဝင်ရဲလောက်အောင် သတ္တိရှိနေမည်လော။

နံနက်ခင်းက သူ၏စွမ်းရည်များမှရရှိခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်များကို ပြန်လည်သတိရလိုက်ရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သားရဲငယ်တွင် ချွန်ထက်သောခြေသည်းများရှိပုံရသည်။ လုချင်းသည် သူ၏ကုတင်ဘေးတွင်ထားရှိသော တုတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် သူ၏ယခင်ဘဝမှ လျှပ်စစ်မီးကို လွမ်းဆွတ်သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဤသည်မှာ သူ၏ယခင်အိမ်ဖြစ်ခဲ့ပါက မီးဖွင့်လိုက်ရုံဖြင့် မည်သည့်သားရဲငယ်ကိုမဆို ခြောက်လှန့်မောင်းထုတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ယခုအခါ ဆီမီးခွက်တစ်လုံးကိုပင် မတတ်နိုင်သဖြင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို မီးဖြင့်ခြောက်လှန့်မောင်းထုတ်ဖို့ဆိုသည်မှာ ဝေးစွအဆုံး။

ထိုစဥ် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံသည် ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေပြီး တံခါးကို တစ်စုံတစ်ခုက ကုတ်ခြစ်နေသကဲ့သို့ အသံထွက်နေ၏။

လုချင်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သတ္တိရှိသူဖြစ်သော်လည်း ဤအချိန်တွင်တော့ အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့မိနေခဲ့သည်။

သူသည် တုတ်ကိုဆုပ်ကိုင်ကာ အခန်းထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာထွက်၍ ခန်းမဆောင်သို့ သွားလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် တုတ်သည် တံခါးကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံသည် ချက်ချင်းရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

လုချင်းသည် ခန်းမဆောင်တွင်ရပ်နေရင်း တုတ်ကိုဆုပ်ကိုင်ကာ စိတ်ငြိမ်အောင်ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် ထိုဆူညံသံကို နောက်တစ်ကြိမ်မကြားရတော့ပေ။

သို့သော် သူသည် တံခါးဖွင့်၍စစ်ဆေးရန် မရဲဝံ့ခဲ့ပေ။

အပြင်ဘက်တွင် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှမရှိတော့ကြောင်း သေချာအောင်လုပ်ပြီးမှသာ သူသည် သူ၏အခန်းသို့ပြန်လာခဲ့သည်။

သူသည် ငါးအမြုတေ၏ စိတ်ငြိမ်စေသောအာနိသင်သည် အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။

အသံကျယ်လောင်သော်လည်း ရှောင်ယန်သည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။

မဟုတ်ပါက သူသည် သူမကို အချိန်အတော်ကြာ ချော့မြှူနေရပေလိမ့်မည်။

ထိုညတွင် လုချင်းသည် ကောင်းမွန်စွာမအိပ်စက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုသတ္တဝါပြန်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူသည် တစ်ညလုံးနီးပါးမအိပ်စက်ဘဲ မိုးလင်းခါနီးမှသာ ခဏမျှမှေးစက်လိုက်ရသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် နောက်တစ်နေ့ သမားတော်ချန်၏နေရာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူ၏မျက်လုံးအောက်တွင် ညိုမည်းသောအကွင်းကြီးနှစ်ကွင်းဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

သူ၏အခြေအနေကိုမြင်သောအခါ သမားတော်ချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"လုချင်း၊ မင်း 'ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း' ကို အမြန်ဆုံးကျွမ်းကျင်ချင်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အလုပ်နဲ့အနားယူမှုကို မျှတအောင်လုပ်ရမယ်။ တစ်ခါတလေ အလွန်အကျွံလေ့လာတာက ဆန့်ကျင်ဘက်အကျိုးသက်ရောက်မှုဖြစ်စေနိုင်တယ်။"

"ဒါ့အပြင် မင်း ဆေးဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ရမယ်။ မင်းကိုယ်တိုင်တောင် ကောင်းကောင်းမနေနိုင်ရင် တခြားသူတွေကို ဘယ်လိုကုသပေးနိုင်မှာလဲ။"

သူသည် လုချင်းတစ်ယောက် တစ်ညလုံးစာကျက်နေသည်ဟု ယူဆလိုက်၏။

"အဘိုးချန်၊ အဘိုးထင်သလိုမဟုတ်ပါဘူး။" လုချင်းက ခါးသီးစွာပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မနေ့ညက အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် ကောင်းကောင်းမအိပ်ခဲ့ရတာပါ။"

ထို့နောက် သူသည် ယခင်ညကဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်၏။

"မင်းပြောချင်တာက မနေ့ညက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်က မင်းအိမ်ထဲဝင်ဖို့ကြိုးစားလို့ မင်းတစ်ညလုံးမအိပ်ဘဲနေခဲ့ရတယ်ပေါ့။" သမားတော်ချန်သည် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

"ဟုတ်ဗျ ၊ အဲ့ကောင် အိမ်ထဲ ခိုးဝင်လာပြီး ရှောင်ယန်ကိုအန္တရာယ်ပြုမှာစိုးလို့ ကျွန်တော်မအိပ်ဘဲစောင့်နေခဲ့တာပါ။" လုချင်းက သူ၏မျက်လုံးများကိုပွတ်သပ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကိုကို၊ ဘယ်လိုလုပ် ညီမ​လေးကျ မသိရတာလဲ။" ရှောင်ယန်က သူမ၏မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာဖြင့် စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဝက်ကလေးတစ်ကောင်လိုအိပ်နေတာကိုး၊ ဘယ်သိမှာလဲ။" လုချင်းက သူမ၏နှာခေါင်းကို တို့ထိရင်း နောက်ပြောင်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီလိုမျိုးညတိုင်းမအိပ်ဘဲနေနေလို့မရဘူးလေ။" သမားတော်ချန်က လေးနက်စွာဖြင့်တွေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အတွင်းသို့ဝင်သွားပြီး မကြာမီ အမှုန့်တစ်ထုပ်နှင့်အတူ ပြန်ထွက်လာကာ လုချင်းအား ပေးလိုက်သည်။

"ဒီအမှုန့်ကိုယူသွား။"

"အဘိုးချန်၊ ဒါဘာလဲဟင်။" လုချင်းက မေးလိုက်၏။

"ဒါက ငါကိုယ်တိုင်ဖော်စပ်ထားတဲ့အရောအနှောပဲ၊ အင်းဆက်ပိုးမွှားတွေနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို မောင်းထုတ်ဖို့ ဆေးပင်အမျိုးမျိုးပါတယ်။ ငါတောင်ပေါ်ကို သွားတိုင်းမှာ ငါ့ကိုယ်ငါ ကာကွယ်ဖို့အတွက် မကြာခဏသုံးတယ်။" သမားတော်ချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "မင်းပြောပုံအရဆို အဲ့အကောင်က သိပ်မကြီးလောက်ဘူး။ ဒီအမှုန့်ကို မင်းအိမ်ပတ်လည်မှာဖြူးထားလိုက်၊ အဲ့ဒါက ဟန့်တားနိုင်လိမ့်မယ်။"

လုချင်းသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုးချန်။"

အမှုန့်သည် အချိန်ကိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သားရဲငယ်ကိုဖမ်းရန် ထောင်ချောက်များဆင်ရန် စဉ်းစားမိနိုင်ပေသည်။

သို့သော် သူစုဆောင်းရရှိခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်များက သူ့ကိုတုံ့ဆိုင်းစေခဲ့သည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သားရဲငယ်၏ခြေရာများပင်လျှင် အဆင့်မြင့်မားလှသည်။

သားရဲကိုယ်တိုင်မည်မျှအားကောင်းသည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

အမှုန့်ကိုသိမ်းဆည်းပြီးနောက် လုချင်းသည် "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" ကိုထုတ်ယူပြီး သမားတော်ချန်၏လမ်းညွှန်မှုကို ဆက်လက်ရှာဖွေခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သမားတော်ချန်သည် ပို၍ပင်ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် လုချင်းက "ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း" ကို အလွန်လျင်မြန်စွာသင်ယူနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်၏။

သူသည် ယခင်နေ့ကသင်ကြားခဲ့သည်များကို အလွတ်ကျက်မှတ်နိုင်ရုံသာမက ကျန်ရှိသောအကြောင်းအရာများကိုလည်း ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး ၎င်းမှအခြားမူများကိုပါ ကောက်ချက်ချနိုင်ခဲ့သည်။

ဤနှုန်းဖြင့်ဆိုလျှင် သူသည် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို ကျွမ်းကျင်ရန် အချိန်အတော်ကြာမည်မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းတယ်။ မင်းမနေ့က ကြိုးစားလေ့လာခဲ့တာ ရှင်းပါတယ်။" သမားတော်ချန်က သူ၏မုတ်ဆိတ်ကိုပွတ်သပ်ရင်း ကျေနပ်စွာပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် အဘိုးရဲ့သင်ကြားမှုတွေကို မမေ့ဝံ့ပါဘူး။" လုချင်းက လေးစားစွာပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့အတွက်ဒီလောက်ပဲ။ မင်း'ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း' နဲ့ ရင်းနှီးလာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ စာအုပ်နဲ့ရင်းနှီးရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။" သမားတော်ချန်က အကြံပေးလိုက်သည်။ "မင်း ဆေးဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်လာသည်ဖြစ်စေ၊ ဆေးပင်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်လာသည်ဖြစ်စေ၊ တကယ့်ဆေးပင်တွေကို ခွဲခြားရွေးချယ်တတ်ဖို့လိုတယ်။"

"ငါမှတ်မိသလောက် ရွာနားမှာ သာမန်ဆေးပင်တချို့ပေါက်နေတယ်။ မင်း သူတို့ကို လေ့လာပြီး 'ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာကျမ်း' ထဲက ဖော်ပြချက်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်၊ ကိုက်ညီမှုရှိ ၊ မရှိကြည့်။" သမားတော်ချန်က ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်။" လုချင်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အော် ဒါနဲ့၊ မင်းနဲ့ ရှောင်ယန်မနက်ဖြန်လာစရာမလိုဘူး။ ငါမင်းအတွက် ငါးကြင်းနီကိုရောင်းဖို့ မြို့ကိုသွားရမှာမလို့။ ဒီတော့ မင်းအိမ်မှာစာကျက်လို့ရတယ်။" သမားတော်ချန်က ထပ်ပြောလိုက်၏။

"အဘိုးချန်မြို့ကိုသွားမှာလား။" လုချင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာမေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ မြို့ကဆေးဆိုင်က ငါ့ဆီကနေ ဆေးပင်တချို့မှာထားတယ်လေ။ ငါသူတို့ကိုပို့ပေးရမယ်။" သမားတော်ချန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါ မင်းအတွက် တစ်ခုခုဝယ်ပေးလာရမလား။ ငါးကြင်းနီရောင်းရရင် မင်းငွေအများကြီးရမှာ။"

"ဟုတ်ကဲ့။" လုချင်းက ချက်ချင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် သမားတော်ချန်အား ဝယ်ခိုင်းလိုသောအရာတစ်ခုရှိနေခဲ့သည်။

"အေး ၊ မင်းဘာဝယ်ချင်လို့လဲ။"

"ကျွန်တော်သံအိုးတစ်လုံးဝယ်ချင်တယ်။" လုချင်းက ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုးချန်သိတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော်တို့အိမ်က အပြောင်းအလဲတချို့ကြုံခဲ့ရတော့ ပစ္စည်းတွေအများကြီးရောင်းခဲ့ရတယ်၊ အဲ့ဒီထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့တစ်ခုတည်းသောသံအိုးလည်းပါသွားတယ်လေ။ ဒါကြောင့် အသစ်တစ်လုံးပြန်ဝယ်ချင်လို့ပါ။"

"သံအိုး... ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။" သမားတော်ချန်က စဉ်းစားပြီး သဘောတူလိုက်သည်။ "တခြားဘာလိုသေးလဲ။"

"ပြီးတော့ ဆားနည်းနည်းပါ။ အိမ်မှာ ဆားကုန်တော့မှာမလို့ပါဗျ။" လုချင်းက ထပ်ပြောလိုက်၏။

"တခြားဘာလိုအပ်သေးလဲ။"

"မရှိတော့ပါဘူး၊ လောလောဆယ်ဒီလောက်ပါပဲ။" လုချင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူဝယ်ချင်သောအရာများစွာရှိသည်- ဆီ၊ ကောက်နှံ၊ အဝတ်အစား၊ ဖိနပ်နှင့် အခြားများစွာပေါ့။

သို့သော် သူသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ရမည်ကို သိသည်။

သမားတော်ချန်သည် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့အတွက်ပစ္စည်းများဝယ်ပေးဖို့ရန်အတွက်ပင် ကြင်နာစွာဖြင့် ကူညီနေပြီးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူအများကြီးတောင်းဆိုပါက မထောက်ထားရာကျပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သံအိုးများနှင့်ဆားကို မြို့တွင်သာဝယ်ယူနိုင်ခြင်းမရှိပါက သူသည် သမားတော်ချန်အား ဤအရာများအတွက်ပင် အနှောင့်အယှက်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

အခြားပစ္စည်းများအတွက်မူ သူသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဈေးတွင်ဝယ်ယူနိုင်ပေသည်။

သမားတော်ချန်ထံမှပြန်လာသောအခါ လုချင်းပထမဆုံးပြုလုပ်သောအရာမှာ အမှုန့်များကို အိမ်ပတ်လည်တွင် ဖြူးခြင်းပင်ဖြစ်၏။

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမွန်သောညတစ်ညကို ရရှိနိုင်မည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုည ရှောင်ယန်အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် သူသည် ထိုဆူညံသံကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

.....