မင်းနဲ့တွေ့ဆုံခြင်းက ငါ့ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ကံကောင်းခြင်းပဲ

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သခင်ကြီးကုန်းနှင့် ရှောင်လဲ့ထုန်တို့သည် ရှောင်လင်းယွီအနားတွင် ကပ်နေခဲ့ကြသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ရှောင်လင်းယွီနောက်သို့ လိုက်နေသောကြောင့် သခင်ကြီးကုန်း၏ ကိုယ်ရံတော်များဖြစ်ကြသော ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်ကျန်းတို့သည်လည်း သူမနောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်လင်းယွီသည် သွားလေရာရာတွင် အာရုံစိုက်မှုကို ခံရသည်။

ရှောင်မိသားစုမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် သခင်ကြီးကုန်းနှင့် သူမ၏သားတို့သည် သူမကို စိုးရိမ်သောကြောင့်သာ ဤသို့ပြုလုပ်နေကြကြောင်း သိသဖြင့် သူတို့ကို လွှတ်ထားလိုက်သည်။

ဆောင်းရာသီသို့ ရောက်လုနီးပြီဖြစ်သောကြောင့် ရှောင်လင်းယွီသည် လယ်ကွင်းများသို့ သွားကာ အပင်များကို စစ်ဆေးပြီး အအေးဒဏ်ကာကွယ်ရေး အစီအမံအချို့ ပြုလုပ်လိုခဲ့သည်။

နေအိမ်များကို ဖယ်လိုက်ပါက ထောင်ယွမ်ရွာရှိ စိုက်ပျိုးမြေ၏ သုံးပုံနှစ်ပုံမှာ ရှောင်လင်းယွီပိုင်ဆိုင်သည်။ ရွာသားများသည် အမြတ်ဝေစုအပြင် ငှားရမ်းခကိုလည်း ရရှိကြသည်။ မြေကို ကိုယ်တိုင်စိုက်ပျိုးခြင်းထက် ရှောင်လင်းယွီကို ငှားရမ်းခြင်းက ပို၍ ကုန်ကျစရိတ်သက်သာသည်။

လယ်ကွင်းများတွင် အလုပ်လုပ်နေသူများစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အဓိကအားဖြင့် ပေါင်းသင်ခြင်း၊ ပိုးမွှားဖမ်းခြင်းနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခူးခြင်းတို့ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် တရုတ်နိုင်ငံ၌ Green Fresh ဆိုင်ခွဲ ၃၀ ကျော်ရှိသည်။ ဆိုင်တစ်ခုစီသည် အနည်းဆုံး ပေါင် ၂၀၀၀၀ ခန့် လိုအပ်သည်။ တစ်ရက်လျှင် ပေါင်သိန်းပေါင်းများစွာ ဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ရွာတစ်ရွာလုံးရှိ မြေဧကထောင်ပေါင်းများစွာကို စာချုပ်ချုပ်ထားခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ဤမျှကြီးမားသော ဈေးကွက်ကို မည်သို့ ထောက်ပံ့နိုင်မည်နည်း။

ထိုအကြောင်းကြောင့် သူမသည် နေ့စဉ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရိတ်သိမ်းရန် လူအများအပြားကို ငှားရမ်းရန် လိုအပ်သည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူမသည် နေ့စဉ် အလုပ်သမား ၂၀၀ ခန့် ငှားရမ်းသည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ ဒေသခံများဖြစ်ပြီး အချို့မှာ အခြားရွာများမှ လာကြသည်။ အများစုမှာ အခြားရွာများမှ ဖြစ်ကြသည်။ ထောင်ယွမ်ရွာသည် နာမည်ကြီးသော ခရီးသွားနေရာတစ်ခု ဖြစ်လာပြီးနောက် ရွာသားများသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းငယ်များ လုပ်ကိုင်လာကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစုကြီးများ သို့မဟုတ် အားလပ်ချိန်ရှိသူများသာ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရန် အချိန်ရှိကြသည်။ ထောင်ယွမ်ရွာရှိ မိသားစုအများစုသည် ဝင်ငွေအတွက် စိုးရိမ်ရန်မလိုတော့ပေ။ သူတို့သည် မိမိတို့အလိုရှိသလို နေထိုင်နိုင်ကြသည်။

လယ်ကွင်းများသို့ သွားရာလမ်းတွင် အလုပ်သမားများသည် ရှောင်လင်းယွီကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ထပ်ခါတလဲလဲ လာရောက်လည်ပတ်သော ခရီးသွားအချို့သည်လည်း သူမကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ဤခရီးသွားများသည် ထိုလှပသော အမျိုးသမီးသည် ပိုင်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် စိမ်းလန်းစိုပြေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းများကို ကြည့်ကာ "ယွီအာ၊ ထုန်ထုန်က မင်းက မြေပိုင်ရှင်သူဌေးမကြီးလို့ ပြောတယ်။ သူပြောတာမှန်တယ်!" ဟု အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ ကြောင်သွားသည်။ "တကယ်လား?" သူမ ရှောင်လဲ့ထုန်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမျှငယ်သော ကလေးတစ်ယောက်သည် အိမ်ခြံမြေအကြောင်း မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။

သခင်ကြီးကုန်း ချက်ချင်းပြုံးကာ "ဘာလဲ၊ မင်းသားက မင်းကို ချမ်းသာတဲ့ မြေပိုင်ရှင်သူဌေးမကြီးအဖြစ် မြင်နေတာ မင်းမသိဘူးလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်ကျန်းတို့ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏သခင်ငယ်လေးသည် အလွန်စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူသည် လှပပြီး ချစ်စရာကောင်းရုံသာမက ဉာဏ်ကောင်းပြီး လည်ဝယ်သည်။ စကားပြောလည်းအလွန်ကောင်းသည်။ အကြိမ်များစွာတွင် လူကြီးများပင် သူ၏စကားများကြောင့် ရှုပ်ထွေးသွားတတ်သည်။ အလွန်ပင် ရယ်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသည်။

ရှောင်လင်းယွီ သူမ၏သားကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏အပြုံးသည် အမှန်တကယ် လှပသည်။

သို့သော် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားပြီး ပြုံးကာ "မေမေ၊ တီဗီမှာ မြေတွေအများကြီးပိုင်တဲ့သူတွေကို မြေပိုင်ရှင်တွေလို့ ခေါ်တယ်လို့ သား မြင်ဖူးတယ်မဟုတ်လား? ဒါကြောင့် မေမေက မြေပိုင်ရှင်မကြီးပေါ့။" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ ပြုံးကာ "မင်းပြောတာမှန်တယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ငါ ဒီကလေးကို ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို မကြွားဝါရန် မပြောခဲ့ဘူးလား။

ရှောင်လဲ့ထုန် "..." မေမေ့အပြုံးက ပိုပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းလာတယ်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် မိခင်နှင့်သားတို့၏ စကားဝိုင်းကို မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးနှင့် နားထောင်နေသည်။ 'ငါ့မြေးချွေးမနဲ့ မြစ်လေးအနားမှာ နေရတာ ဘဝက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။'

သို့သော် သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်စေသောအရာမှာ သူ့အကောင်ပေါက်လေးက သူတို့ကို မမှတ်မိသေးခြင်းဖြစ်သည်။ သူ သူ့ဇနီးနှင့် ကလေးကို ဘယ်လိုများမေ့နိုင်ရတာလဲ။

ရှောင်လဲ့ထုန် ချက်ချင်း ရှေ့သို့တိုးကာ ဖားယားစွာ "မေမေ၊ မေမေက လှပတဲ့ မြေပိုင်ရှင်မကြီးပဲ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ ပြုံးကာ "တော်ပြီ၊ အဖားကောင်လေး။"

ရှောင်လဲ့ထုန် ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် နာကျင်သွားသည်။ သူ သခင်ကြီးကုန်းထံသို့ လျှောက်သွားကာ "အဘိုး၊ ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်းပြောနေတာပါ။ မေမေက ဘာလို့ မပျော်တဲ့ပုံ ပေါက်နေရတာလဲ?"

သခင်ကြီးကုန်း ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းကာ သူ၏ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း "ဟုတ်တယ်၊ မင်းက အမှန်တရားကိုပြောတဲ့ ကလေးကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းအမေက စကားလုံးတွေကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ မသိရုံပဲ။"

ရှောင်ကျန်းနှင့် ရှောင်ဝမ် "..."

ရှောင်လင်းယွီ "..."

သူ့မြစ်လေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရှောင်လင်းယွီပင် ဘေးဖယ်ထားရသည်။

သူတို့အနားမှ အလုပ်သမားတစ်ဦးသည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကိုကြားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ရှောင်ထုန်၊ မင်းအမေကို လျစ်လျူရှုလိုက်။ မင်းအမေက အရမ်းနှိမ့်ချလွန်းပြီး ချီးကျူးခံရတာ မကြိုက်ဘူး။"

"ရှောင်ထုန်၊ အန်တီ့အတွက် ကောင်းတဲ့စကားလေးတွေ လာပြောပါဦး။ အန်တီ ကြားချင်တယ်။"

"ရှောင်ထုန်၊ မင်းအမေက လှပတဲ့ မြေပိုင်ရှင်မကြီးပဲ။ မင်းအမေက ဝန်မခံချင်ရင်တောင် အဲ့ဒီအမှန်တရားက ပြောင်းလဲသွားမှာမဟုတ်ဘူး။"

ရှောင်လင်းယွီ "..." အခုတော့ ကြည့်စမ်း၊ သူ ဘာတွေလုပ်လိုက်ပြီလဲ။

ရှောင်လဲ့ထုန် ချက်ချင်းပင် ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော့်မေမေက လှပတဲ့ မြေပိုင်ရှင်မကြီးပဲ။ သူက အရမ်းလှတယ်၊ ကျက်သရေရှိတယ်၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်၊ ချစ်စရာကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ လူတိုင်းက သူ့ကိုချစ်ကြတယ်..."

လူတိုင်း "..." သူတို့အားလုံး သူ့အမေလှကြောင်း သိကြသော်လည်း ဒီလောက်ဝေါဟာရတွေအများကြီး သုံးပြဖို့လိုလို့လား။

လူတိုင်း ချက်ချင်းပင် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်တယ်၊ မင်းပြောတာမှန်တယ်!" ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။

"..." ရှောင်လင်းယွီ ပြုံးကာ "တော်ပြီ သားလေး။ မင်း ဆက်ပြီး ချီးကျူးနေရင် မင်းအမေ ရှက်လွန်းလို့ တွင်းထဲဝင်သွားလိမ့်မယ်!" ဘာကြောင့်များ သူမ၏သားသည် သူမအပေါ် အာရုံစိုက်မှုရရှိရန် နည်းလမ်းများကို အမြဲရှာဖွေနေရတာလဲ။

ဘေးမှ ခရီးသွားတစ်ဦးက "သူဌေးမ၊ ရှင့်သားလေးက တကယ်ပဲ လည်တယ်။ ကျွန်တော့်သားက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း ဒီလိုချီးကျူးရင် ကျွန်မ အရမ်းပျော်နေမှာပဲ။" ဟု နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"သူဌေးမ၊ ကျွန်မတို့အားလုံးတော့ ခင်ဗျားသားလေးက အမှန်တရားကိုပြောနေတယ်လို့ ထင်တယ်။ ရှက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ? တစ်ယောက်ယောက် ရှက်ရမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါ ကျွန်မတို့ပဲ။ ကျွန်မတို့ ရှင့်ဘေးမှာတောင် ရပ်ရဲတာမဟုတ်ဘူး!"

"သူဌေးမ၊ ရှင် တကယ်ပဲ ဒီလောက် စကားကြွယ်တဲ့ကလေးရတာ ကံကောင်းတယ်။ ကျွန်မသားကတော့ နှိုင်းယှဉ်လိုက်ရင် ဆိုးလိုက်တာ။ သူ ရန်ဖြစ်ဖို့ပဲ လျှောက်သွားနေတယ်။"

"ဟားဟား၊ သူဌေးမရဲ့သားက ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်လို့ ကြားတယ်။ သူ အသက်နည်းနည်းပဲရှိသေးတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့မှာ ဝေါဟာရကြွယ်ဝလိုက်တာ။"

သူတို့အားလုံးသည် ရှောင်လဲ့ထုန်ကို ချီးကျူးစပြုကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီက နှိမ့်ချစွာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဆက်မချီးကျူးကြပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် သူ ပိုပြီး မာနကြီးလာလိမ့်မယ်။"

ရှောင်လဲ့ထုန် ချက်ချင်းပင် "မေမေ၊ သား ဘယ်တုန်းက မာနကြီးဖူးလို့လဲ?"

"အဲ့ဒါတော့မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းမျက်နှာပေါ်က အပြုံးကိုကြည့်စမ်း! အဲ့ဒါ မဆံ့တော့ဘူး!" ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး!" ရှောင်လဲ့ထုန် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟား..."

...

ရှောင်လင်းယွီသည် လှပပြီး ထူးခြားသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိသော်လည်း သူမသည် ဖော်ရွေသည်။ သူမ ဤအလုပ်သမားများနှင့် စကားပြောသောအခါ သူမသည် မည်သည့်မာနကိုမျှ မပြသခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် ရှောင်လင်းယွီနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နောက်ပြောင်ကြသည်။

ရွာ၏ နတ်ဆိုးလေး ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ့အမေရှေ့တွင်သာ လိမ္မာသည်။ သူမမရှိသောအခါ သူ ဒုက္ခပေးနေတတ်သည်။ ဒေါသထွက်စရာကောင်းပြီး ရယ်စရာကောင်းသည်။

သို့သော် ထုန်ထုန်သည် ကြင်နာပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးတစ်ယောက်လည်းဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏အဆင့်အတန်းကြောင့် ဤအလုပ်သမားများကို အနိုင်ကျင့်မည်မဟုတ်ပေ။

......

ရှောင်လင်းယွီသည် စိမ်းလန်းစိုပြေနေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်အတွင်း သူမသည် သူမ၏ စိုက်ပျိုးရေးနိုင်ငံတော်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုသည် လူများစွာ၏ အကူအညီနှင့် ကာကွယ်မှု၊ အထူးသဖြင့် ကုန်းမိသားစုထံမှ ရရှိသောကြောင့် အလွန်ချောမွေ့ခဲ့ကြောင်း သူမ သိရှိခဲ့သည်။

သူမ သခင်ကြီးကုန်းနှင့် တွေ့ဆုံပြီး နိုင်ငံ၏ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် လက်ထပ်ခွင့်မရခဲ့ပါက ထောင်ယွမ်ရွာသည် အခြားသူများ၏ လက်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။

တိုင်းပြည်တစ်ခုကို သိမ်းပိုက်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း ခုခံကာကွယ်ရန် ခက်ခဲသည်ဟူသော ဆိုရိုးစကားတစ်ခု ရှိသည်!

သခင်ကြီးကုန်းနှင့် ကုန်းထျန်းဟောက်တို့သည် သူမ၏ အစောင့်အရှောက်များ ဖြစ်ကြသည်။

'ကုန်းထျန်းဟောက်၊ ရှင်နဲ့တွေ့ဆုံခြင်းက ကျွန်မဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ကံကောင်းခြင်းပဲ! ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!'

***