ထုန်ထုန်၏ အောင်မြင်ကျော်လွှားမှု!

ရှောင်လဲ့ထုန် ကစားရသည်မှာ တော်လောက်ပြီဖြစ်သည်။ သားတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် သူ့အဖေကို မျက်နှာသာပေးရမှာပေါ့။

"အဖွား၊ အဖွားပြောတာ အမှန်လား? ကျွန်တော့်အဖေက မေမေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ မှတ်မိသွားပြီလား?" ထုန်ထုန်က အံ့ဩမှုအပြည့်ဖြင့် ရိုးသားစွာ မေးလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဘေးမှနေ၍ ရှောင်လဲ့ထုန်၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် တိတ်တဆိတ် အထင်ကြီးမိသည်။ သို့သော် သူ၏မျက်နှာတွင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးသောအမူအရာကို ပြသထားသည်။

ထိုစဉ်က ထုန်ထုန်သည် ရှောင်လင်းယွီ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ရှိနေစဉ် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မိန်းကလေးဖြစ်ဖို့ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရှောင်လင်းယွီ ယောက်ျားလေးမွေးဖွားသောအခါ သူသည် သူ့သားကို အလွန်ချစ်ခင်ခဲ့သည်။

ကလေးမွေးပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ကလေးအတွက် နို့မှုန့်ဖျော်ရန်၊ ကလေးအတွက် အနှီးလဲရန်နှင့် ကလေးကို အိပ်ပျော်အောင် ချော့သိပ်ရန် သင်ယူခဲ့သည်။ ဖခင်အသစ်တိုင်း သင်ယူရမည့် သင်ခန်းစာတစ်ခုကိုမျှ သူ မလွဲချော်ခဲ့ပေ။

သူသည် မူလက ဇနီးနှင့် သားတစ်ယောက်ရှိခြင်းသည် ပျော်ရွှင်သောဘဝကို နေထိုင်ရန် လုံလောက်သည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ ရှောင်လင်းယွီ ကျန်းမာလာသည်နှင့် သူသည် သူတို့ကို မြို့တော်သို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ကုန်းမိသားစုသို့ တရားဝင် ဝင်ရောက်စေမည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကုန်းမိသားစု၏ အငယ်ဆုံးသခင်မလေးနှင့် ကုန်းမိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော သခင်မဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

အရာရာသည် ဤမျှလျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်ပါ့မလဲ။

ကားမတော်တဆမှုကြောင့် သူတို့မိသားစုသည် နှစ်အနည်းငယ်ကြာ ကွဲကွာခဲ့ရသည်။

သူ့အတွက်မူ သူသည် ခဏတာ အိပ်ပျော်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။

သူနိုးထလာသောအခါ သူ့သားသည် ဤမျှ ကြီးပြင်းနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူ့သားနှင့်အတူ ကြီးပြင်းခွင့်မရခဲ့သည့်အတွက် သူသည် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသို့တွေးမိသောအခါ ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ချဉ်တူးတူးဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ထိုင်ချကာ သူ့သားကို ကောက်ချီလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး "သား၊ တောင်းပန်ပါတယ်!" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ကောက်ချီခံရသောအခါ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာငယ်လေးမှာ ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြစ်ရှိမှုနှင့် ရင်နာမှုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏နှလုံးသားမှာ ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူခံစားခဲ့ရသော မကျေနပ်မှုများ၊ တောင့်တမှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်များအားလုံးသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ပထမဘဝတွင် သူသည် သူ့မိဘများ၏အချစ်ကို မရရှိခဲ့သော သနားစရာကောင်းသည့် ကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ယခု တူညီသောကမ္ဘာတွင် သူသည် သူ့အမေက အလိုလိုက်သော ပျော်ရွှင်သည့် ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ့အဖေ၏အချစ်ကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဤအခိုက်အတန့်ကို အချိန်အလွန်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။ ဤအခိုက်အတန့်အတွက် သူသည် များစွာ စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည်၊ အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံတောင်တန်းမှ အကြီးအကဲအားလုံး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံများကို ဖြစ်သည်။

သူ၏စိတ်ထဲမှ နတ်ဆိုးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏အတွင်းစိတ်မှ မကောင်းဆိုးဝါးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူသာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ရှိနေသေးပါက သူသည် တိုးတက်ပြီး နတ်ဘုံသို့ တက်လှမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုမူ သူသည် ဤကမ္ဘာ၏ နွေးထွေးမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကိုလည်း တပ်မက်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဤကမ္ဘာတွင် သူ့အမေနှင့် သူ့မိသားစုကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေလိမ့်မည်!

သူသည် သူ့ကို ချစ်သောလူအားလုံးနှင့် သူချစ်သောလူများကို ကာကွယ်ပေလိမ့်မည်။ သူ၏မိသားစုကို အနိုင်ကျင့်သော သို့မဟုတ် ဖျက်ဆီးသော မည်သူ့ကိုမဆို သူသည် ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးပေလိမ့်မည်!

"ထုန်ထုန်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ?" လူတိုင်းသည် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ ဤမျှ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော မျက်နှာငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထုန်ထုန်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလွန်ရိုးသားသောအပြုံးကို ပြသလိုက်သည်။ သူက "အဖွား၊ ကျွန်တော် ပျော်လို့ပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်မှာ နောက်ဆုံးတော့ အဖေတစ်ယောက် ရှိပြီလေ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားသည် ရှိနေသူအားလုံး၏ နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

သူသည် မွေးကတည်းက သူ့အဖေကို တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူ့ကို အဖေမရှိတဲ့ကလေးဟု ခေါ်ကြသည်။ ဤသည်မှာ ကလေးကို များစွာ ဒုက္ခခံစားစေခဲ့သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်၏ စကားကိုကြားပြီးနောက် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကလေးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ကာ "တောင်းပန်ပါတယ် ထုန်ထုန်။ ဖေဖေ မင်းနဲ့အတူ မရှိခဲ့လို့ မင်းကို ဒုက္ခခံစားစေခဲ့တယ်။" ဟုပြောရင်း ရှိုက်ငိုလိုက်သည်။

ဤသို့ပြောရင်း သူ၏မိဘများ ကွယ်လွန်ပြီးကတည်းက မငိုခဲ့သော သန်မာပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူ ကုန်းထျန်းဟောက်၏ မျက်လုံးများမှာ မျက်ရည်များဝဲလာခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ချစ်ဇနီးကို ကယ်တင်ရန် သူ့အသက်ကို အသုံးပြုခဲ့သည့်အတွက် နောင်တမရသော်လည်း ထိုအကြောင်းကြောင့် သူ့သား ဒုက္ခခံစားခဲ့ရသည့်အတွက် နောင်တရသည်။ သူ အနာဂတ်တွင် အစားပြန်ပေးမည်ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်များကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီး အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ဝဝကစ်ကစ်လက်ငယ်လေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကုန်းထျန်းဟောက်၏ မျက်လုံးထောင့်များကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ပြန်ရုတ်လိုက်ရာ သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များမှာ စိုစွတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီလူငိုနေတယ်။

သူက သူ့သားအတွက် ငိုနေခဲ့တယ်။

ဒီလူက သူ့ကို အမှန်တကယ် ချစ်ခင်ပြီး ဂရုစိုက်တယ်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ နှာခေါင်းမှာ ချဉ်တူးတူးဖြစ်လာသည်။

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့အဖေက မလိုချင်ဘဲ သူ့အမေက မချစ်သော ကလေးတစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။

ရှောင်လဲ့ထုန်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး မျက်ရည်များမှာ သူ၏မျက်လုံးထောင့်များမှ စီးကျလာခဲ့သည်။

"ဒီကလေး ဘာလို့ငိုနေတာလဲ?" အဖွားရှောင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ ကလေးတစ်ဦး၏ စိတ်အခြေအနေမှာ လူကြီးတစ်ဦးနှင့် ကွဲပြားသည်။ သူတို့သည် ပျော်ရွှင်သောအခါ ရယ်မောကြပြီး မပျော်ရွှင်သောအခါ ငိုကြသည်။ ကလေးများအတွက် ပျော်ရွှင်မှုမျက်ရည်များ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထုန်ထုန် မပျော်ရွှင်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။

အဖွားရှောင်၏ စကားများသည် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးကတည်းက တင်းကျပ်နေခဲ့သော ကြိုးကို ပြတ်တောက်သွားစေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူ၏စိတ်ထဲမှ နတ်ဆိုးတည်ရှိမှုသည် သူ့အမေက သူ့ကို မကြိုက်သောကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးနောက် သူ့အမေသည်လည်း ပြန်လည်မွေးဖွားခဲ့ပြီး သူမ၏ကံကြမ္မာမှာ ပြောင်းလဲသွားကြောင်း သူသိရှိခဲ့ရသည်။ သူမသည် သူ့အတွက် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရပြီး သူ့ကို အစားပြန်ပေးလိုခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့စိတ်ထဲမှ နတ်ဆိုးအတားအဆီးမှာ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

သူ့အမေ ပြောင်းလဲသွားသည့်တိုင် ဤနတ်ဆိုးအတားအဆီးကို အချိန်တိုအတွင်း ဖယ်ရှားရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် လုံခြုံသည်ဟု မခံစားရပေ။ သူသည် တစ်နေ့နေ့တွင် သူ့မိဘ၏အချစ်ကို ပြန်လည်ရယူသွားခံရမည်ကို အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် သူသည် အလွန်မလုံခြုံဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့အဖေအရင်း၏ ပွေ့ဖက်မှု၊ သူ့အဖေ၏မျက်ရည်များသည် သူ၏စိတ်အောက်ခြေမှ နတ်ဆိုးအတားအဆီးကို နောက်ဆုံးတွင် ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဘဝသုံးခုကြာပြီးနောက် သူသည် သူ့အဖေနှင့် သူ့အမေ၏အချစ်ကို တစ်ချိန်တည်းတွင် နောက်ဆုံးတွင် ရရှိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ရှင်သန်ခဲ့သော်လည်း သူ့နှလုံးသားကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ငိုကြွေးခဲ့သည်။

သူ ငိုခဲ့သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန် ငိုသောအခါ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားကြသည်။ ဤကလေးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်ဆိုးသွမ်းပြီး ဉာဏ်ကောင်းသော်လည်း သူသည် လုံခြုံပြီး စိတ်ချသည်ဟု တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရပေ။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ၏ငိုနေသောသားကို ပွေ့ဖက်ကာ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး "သား၊ ဒီနေ့ကစပြီး ဖေဖေမင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်။ ငါမင်းနဲ့ မင်းအမေကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မခွဲတော့ဘူး။ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမခံစားရစေတော့ဘူး!"

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ စကားများကို ကြားခဲ့သည်။

သူကြားသောကြောင့် သူသည် ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးခဲ့သည်။

နေရာလွတ်ထဲတွင် ရှိနေသော ရှောင်လင်သည် သူ့သခင်လေး၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ခုန်ပျံကျော်လွှားသလို တိုးတက်လာကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် သုံးမှ ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ငါးသို့ တက်လှမ်းခဲ့သည်။

ရှောင်လင်သည် အလွန်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိပါလျက် သူ့သခင်လေးက ဘယ်လိုများလုပ်လိုက်နိုင်တာလဲ။

ရှောင်လင် အလွန်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

***