ပြန်လည်စုံစည်းခြင်းစကားဝိုင်း

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ပြန်လာခြင်းသည် ရှောင်မိသားစုကို ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်စေရုံသာမက ထောင်ယွမ်ရွာကိုလည်း ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်စေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရှောင်လင်းယွီသည် နောက်သုံးရက်အတွင်း လယ်ယာထွက်ကုန်များနှင့် အထူးထုတ်ကုန်အားလုံးကို တစ်ဝက်ဈေးဖြင့် ရောင်းချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ ထောင်ယွမ်ရွာ၏ လယ်ယာလုပ်ငန်း လည်ပတ်ငွေမှာ တစ်သန်းကျော်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဤလျှော့ချမှုသည် သန်းပေါင်းများစွာသော အရှုံးကို ဆိုလိုပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ရှောင်လင်းယွီဖြစ်စေ၊ ရွာသားများဖြစ်စေ မည်သည့်ရင်နာမှုကိုမျှ မခံစားခဲ့ရပေ။

ယခုအခါ ရွာ၏နှစ်စဉ်လည်ပတ်ငွေမှာ သန်းရာပေါင်းများစွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ တစ်သန်းနှစ်သန်းလောက်ရှုံးသည်မှာ ကြီးမားသောကိစ္စမဟုတ်ပေ။

ကုန်းထျန်းဟောက် ပြန်လာပြီးနောက် ရှောင်မိသားစုသည် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ဖြစ်စေ နေရာအနှံ့မှ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ မြို့တော်တွင် ပညာသင်ကြားနေသော ရှောင်လင်းယဲ့ပင်လျှင် သူ့ယောက်ဖ ပြန်လာကြောင်း ကြားသိသောအခါ ပြန်လာရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူလည်း အလွန်တွေ့ဆုံချင်ခဲ့သည်။

ရှောင်နှင့် ကုန်းမိသားစုများသည် ရှောင်လင်းယွီ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စစ်မှန်သော ပြန်လည်ဆုံစည်းမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

ဤပြန်လည်ဆုံစည်းမှုသည် နှစ်သစ်ကူးထက်ပင် ပို၍ စည်ကားခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ပြန်လာခြင်းကို ကြိုဆိုရန် စတုတ္ထဦးလေးရှောင်သည် ခရိုင်သို့ မီးရှူးမီးပန်းများ သွားဝယ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဆောင်းရာသီတွင် ခြောက်သွေ့ရာသီဖြစ်သည်။ သူတို့ မဂရုစိုက်ပါက မီးလောင်မှု ဖြစ်ပွားနိုင်ပေသည်။ ရှောင်မိသားစုသည် နေရာလွတ်တစ်ခုကို တကူးတက ရှာဖွေပြီး မီးရှူးမီးပန်းများ လွှတ်တင်ခဲ့ကြသည်။

ထောင်ယွမ်ရွာတွင် ညဈေးတစ်ခုရှိသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်စည်ကားသည်။ ရောင်စုံမီးရှူးမီးပန်းများ လွှတ်တင်လိုက်သည်နှင့် ဤသည်မှာ ပို၍ပင် စည်ကားပြီး လှပလာခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်မှ ခရီးသွားများသည်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်အငွေ့အသက်ကို သတိပြုမိကြသည်။ ဒေသခံများသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကျင်းပနေပုံရသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ပွဲတော်ဆန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသည်။

...

ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်ပြီး လရောင်မှာ နေကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် ရှောင်လင်းယွီတို့သည် အိပ်ခန်းထဲမှ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့သည် ပြောစရာစကားတစ်ထောင် ရှိသကဲ့သို့ နီးကပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားကြသော်လည်း မည်သို့ စတင်ရမည်ကို မသိကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး တစ်ယောက်၏နှလုံးခုန်သံကို တစ်ယောက် နားထောင်နေကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှောင်လင်းယွီက ညင်သာစွာ "ထျန်းဟောက်၊ ကျွန်မရှင့်ကို အရမ်းလွမ်းတယ်။ ရှင်သတိလစ်နေတဲ့တချိန်လုံး ကျွန်မတကယ်ပဲ ရှင့်ဘေးမှာ နေ့တိုင်းရှိနေချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မသားအတွက် ကျွန်မရှင့်ဘေးမှာ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရှင့်ကို တွေ့ဖို့တောင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်လုပ်ခဲ့ရတယ်။"

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ သန်မာသောလက်မောင်းများသည် သူမ၏ပခုံးများကို ရစ်ပတ်ထားပြီး သူသည် ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။ သူ၏စူးရှသောမျက်လုံးများမှာ နူးညံ့မှုနှင့် နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရှောင်လင်းယွီကို တောင့်တမှုနှင့် အလိုလိုက်မှုတို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ အပြစ်ရှိမှုနှင့် နောင်တတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ခေါင်းအနည်းငယ်ငုံ့ကာ "တောင်းပန်ပါတယ် ယွီအာ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏အထောက်အထားကြောင့် သူတို့ကြားတွင် အကြီးမားဆုံး ကွာဟချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းခါပြပြီး "ထျန်းဟောက်၊ အဲ့ဒီလိုမပြောပါနဲ့။ ကျွန်မနားလည်ပါတယ်။ ကျွန်မရှင့်ကို အဆင်စေချင်ရုံပဲ။ ကျွန်မတို့မိသားစုကို အဆင်ပြေစေချင်တယ်။ တခြားအရာအားလုံးက အရေးမကြီးပါဘူး!"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် နောက်လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏အနက်ရောင်ဆံပင်ရှည်များကို သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် အပြစ်ရှိသောအမူအရာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အလွန်လေးနက်စွာ "ယွီအာ၊ မင်းကို အနစ်နာခံခဲ့ရပြီ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ထျန်းဟောက်၊ ကျွန်မက ရှင့်ဇနီးပါ။ ကျွန်မ အနစ်နာမခံရပါဘူး!"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူမကို ပွေ့ဖက်ကာ ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီလိုက်သည်။ သူသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချကာ ဆက်ပြောသည်- "ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တို့သားကို အနစ်နာခံရစေခဲ့တယ်။ ကိုယ်သူ့ကို အဖေမရှိတဲ့ကလေးတစ်ယောက်လို့ ထင်စေခဲ့တယ်။ ကိုယ်သူ့ကို အဖေမရှိတဲ့ကလေးတစ်ယောက်လို့ ခံစားစေခဲ့တယ်။"

သူ ထုန်ထုန်ကို ကောက်ချီလိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏နှလုံးသားမှာ ထိခိုက်ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤသည်မှာ ချဉ်တူးတူးဖြစ်နေသည်။

ရှောင်လင်းယွီက "ဒါက အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မအမှားဖြစ်ရမယ်။ သူ ဒီလောက်နာကျင်နေတာကို ကျွန်မ သတိမပြုမိခဲ့ဘူး။ သူက ပုံမှန်အားဖြင့် အရမ်းသိတတ်တာ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဤသို့ပြောရင်း ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ သူမ ဆက်ပြောသည်- "သူက သိတတ်ရှိပြီး အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတယ်။ သူ ငါးလ၊ ခြောက်လအရွယ်တုန်းက သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စကားပြောနိုင်ခဲ့တယ်။ သူဆယ်လအရွယ်တုန်းက သူ မြေပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ပြီး ပြေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက သိတတ်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းလို့ ကျွန်မကို စိတ်ပူမှုနည်းစေပြီး အလုပ်ပေါ်မှာ အချိန်ပိုသုံးစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မသူ့ကို အစားပြန်ပေးပြီး ချစ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်မက အလုပ်ပေါ်မှာ ပိုအာရုံစိုက်ပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ ကျွန်မက ဆိုးရွားတဲ့အမေတစ်ယောက်ပဲ!"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူမ၏ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ကာ "ဒီကိစ္စမှာ မင်းကို အပြစ်တင်လို့မရဘူး။ ထောင်ယွမ်ရွာက ပိုပိုပြီး ကြီးလာနေတော့ မင်းလုပ်စရာတွေ ပိုပိုပြီး များလာရမှာပဲ။ မင်းနှစ်ခုလုံးကို မရနိုင်ဘူး။ အနာဂတ်မှာ ကိုယ်တို့သားကို ပိုဂရုစိုက်ရမယ်။"

ရှောင်လင်းယွီသည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်- "ဟုတ်တယ်၊ အနာဂတ်မှာ ကျွန်မတို့သားကို ပိုဂရုစိုက်ပြီး ပိုချစ်ပေးရမယ်။ ဒါမှသာ ကျွန်မတို့သူ့ကို ဒုက္ခမခံစားရစေမှာ။"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်- "ကောင်းပြီ။"

သူတို့သည် သားဖြစ်သူအကြောင်း ပြောဆိုနေစဉ် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ရပ်သွားသည်။ ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏သားသည် သာမန်ကလေးတစ်ဦးနှင့် ကွဲပြားကြောင်း သတိမပြုမိပုံမရပေ။

သူမသည် သူမသားသည် သဘာဝမကျလောက်အောင် သိတတ်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းသည်ဟုသာ ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏သားသည် သူမကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်မွေးဖွားခဲ့ကြောင်း မသိခဲ့ပေ။

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ မျက်လုံးများ လက်သွားသည်။ 'ဒီကလေးက သူ့အမေဆီကနေ အရာရာကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့တယ်။ တကယ့် သရုပ်ဆောင်ကောင်းပဲ!'

သူသည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူတို့သည် ဖခင်နှင့်သားကြားတွင် ကောင်းမွန်သော စကားဝိုင်းတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်ပုံရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို ပျိုးထောင်ရန် လိုအပ်သည်။

"အဘိုးဆီက ကြားတာတော့ မင်းငယ်ငယ်တုန်းက အရမ်းသိတတ်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းတယ်တဲ့။ ထုန်ထုန်က မင်းရဲ့ကိုယ်ပွားပဲ။" ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ပြုံးကာ ခေါင်းခါပြပြီး "ကိုယ်က ထုန်ထုန်လောက် ဉာဏ်မကောင်းဘူး၊ ပြီးတော့ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ အရာရာကို မှတ်မိနိုင်တဲ့စွမ်းရည်လည်း မရှိဘူး။ ထုန်ထုန်ရဲ့ ဉာဏ်ရည်က မင်းဆီကနေ အမွေဆက်ခံခဲ့တာဖြစ်ရမယ်ထင်တယ်!"

ဤသို့ပြောရင်း ကုန်းထျန်းဟောက်၏ လက်ချောင်းသည် ရှောင်လင်းယွီ၏ နှာခေါင်းထိပ်ကို ညင်သာစွာ ခြစ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ဆက်ပြောသည်- "ကိုယ့်ယောက္ခမဆီက ကြားတာတော့ မင်းငယ်ငယ်တုန်းက အရမ်းနာခံတတ်ပြီး သိတတ်တယ်တဲ့၊ ပြီးတော့ ဉာဏ်လည်းကောင်းတယ်။ မင်းက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်။"

ရှောင်လင်းယွီသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဟားဟား၊ ကျွန်မတို့သားက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇပေါင်းစပ်မှုကို အမွေဆက်ခံခဲ့ပုံရတယ်!"

တစ်ဖက်တွင်မူ သူ၏အခန်းထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော ရှောင်လဲ့ထုန်သည် မူလက သူ့မိဘများကို ချောင်းနားထောင်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် နှစ်နှစ်ကြာ လွမ်းဆွတ်ပြီးနောက် ပြောစရာများစွာ ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ မကြားနိုင်သောအရာများ ရှိနေပါက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူသည် ရှက်ရွံ့မှုဖြင့် လောင်ကျွမ်းသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူသည် သူ၏စပ်စုစိတ်ကို မချုပ်တည်းနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူ့မိဘ၏စကားဝိုင်းကို ချောင်းနားထောင်ခဲ့သည်။

သူ နားထောင်လေလေ သူ့နှလုံးသားမှာ ပိုနွေးထွေးလာလေလေ ဖြစ်သည်။

သူ့မိဘများသည် သူ့ကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ပြီး အလွန်ချစ်ခင်ကြသည်။

သူသည် သူ့မိဘများသည် နှစ်နှစ်ကြာ လွမ်းဆွတ်ပြီးနောက် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အတိုးချချစ်နေမည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ တကယ်တမ်း သားဖြစ်သည့်သူ့အကြောင်းကိုသာ ပြောနေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူထင်ထားမှာလဲ။

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ ခုန်ပေါက်နေခဲ့ပြီး သူ၏ပျော်ရွှင်မှုကို အခြားသူများနှင့် မျှဝေချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ အိပ်မပျော်နိုင်လောက်တော့ပေ။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူနှင့်တူညီသော ပုံစံတူတစ်ခုကို ဖန်တီးရန် ပုံရိပ်ယောင်ကို အသုံးပြုကာ ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်စက်စေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏အဘိုးအဘွားများက သူ့ကို စစ်ဆေးရန် ဝင်လာပြီး သူပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သတိမပြုမိစေရန် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်လင်သည် ပျင်းရိစွာ မြက်ခင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ် သူ၏ဘေးတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူသတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူ တကယ်ပဲ ရေးကြီးခွင်ကျယ်လုပ်နေမိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါမျိုးကို သူအကျင့်ဖြစ်နေသင့်လေပြီ။

သို့သော် ရှောင်လင်သည် သခင်လေး၏ တည်ရှိမှုမှာ ပို၍ပင် အားကောင်းလာသည်ကို တွေ့ရှိသောကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်လင်သည် သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြုံးပြီး "သခင်လေး၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဝင်လာတာလဲ?" ဟု လေးစားစွာ ခေါ်လိုက်သည်။ ရှောင်လဲ့ထုန်အပေါ် သူ၏သဘောထားမှာ လေးစားမှုရှိသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ပျော်ရွှင်စွာ "ရှောင်လင်၊ ငါ့မှာ အဖေတစ်ယောက်ရှိပြီ။ ဒီဘဝမှာ အမေ့အချစ်ကို ရရုံတင်မကဘူး၊ အဖေ့အချစ်ကိုပါ ရခဲ့တယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် သခင်လေး!" ရှောင်လင်သည် ချက်ချင်းပင် ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်၊ ပြောရရင် ငါမင်းကို တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်!" ရှောင်လဲ့ထုန်က အလွန်စစ်မှန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်လင်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ရှောင်လင်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ရှောင်လင်သည် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိဘဲ သူ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သူတုံ့ပြန်ပြီးနောက် သူချက်ချင်းပင် "သခင်လေး၊ ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ဒီလောက် ယဉ်ကျေးစရာမလိုပါဘူး! ကျွန်တော်... သခင်က ကျွန်တော့်သခင်ပါ!"

သူ့သခင်လေးသည် သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း တင်းကျပ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိခဲ့သည်။ သူသည်လည်း သူ့သခင်လေးနားတွင်ရှိချိန် ကျွန်ကဲ့သို့ နေသားကျနေခဲ့သည်။ သူသည် တစ်နေ့နေ့တွင် သခင်လေးထံမှ ဤမျှ စစ်မှန်သော ကျေးဇူးတင်စကားကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ရှောင်လင်၏ ကြောက်လန့်ပြီး မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသောအကြည့်ကို ကြည့်ကာ ခဏတာ စကားမဲ့သွားသည်။ 'ငါက ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတာလား? ငါ့အမေရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ကို ဒီလောက် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားအောင် လုပ်ခဲ့မိတာလား?'

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် လျှောက်သွားကာ ရှောင်လင်၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူက "ရှောင်လင်၊ မင်းငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်ကြောက်နေရတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်သည် ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ခုန်တက်ကာ "သခင်... သခင်လေး၊ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မကြောက်ပါဘူး!"

ရှောင်လဲ့ထုန် "..." ငါယုံမယ်ထင်လို့လား။

"ရှောင်လင်၊ မင်းမကြောက်ဘူးလို့ ပြောနေတုန်းပဲ။ ဒါဆို မင်းငါ့ကို စကားပြောတာ ဘာလို့ ထစ်ငေါ့နေတာလဲ?" ရှောင်လဲ့ထုန်သည် အနည်းငယ် စကားမဲ့သွားပြီး "ရှောင်လင်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါမင်းကို ဘာမှလုပ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ငါမင်းကို ဘာမှလုပ်လို့လည်း မရဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ရှောင်လင်သည် သူ့အမေ၏ နေရာလွတ်ဝိညာဉ်ဖြစ်သည်။ သူ့ကိုဘယ်လိုလုပ်ထိခိုက်အောင် လုပ်မှာတဲ့လဲ။ အကြောင်းကတော့ သူ့အမေကိုပါထိခိုက်မည်စိုးသောကြောင့်ပင်။

ရှောင်လင်သည် ခေါင်းခါပြပြီး "မဟုတ်... မဟုတ်... မဟုတ်ဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ကြောက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန် "..."

သူသည် သူ၏နဖူးကို ညင်သာစွာ ဖိကာ ပြုံးရင်း "ရှောင်လင်၊ ဒီလိုလုပ်ပါလား။ အင်း၊ ဒီနေ့ကစပြီး ငါက မင်းအစ်ကိုကြီးပဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ရှောင်လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစားကို ကြည့်ကာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစားကို ကြည့်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အစ်ကိုကြီးဖြစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရှောင်လင်သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်အတွင်း မကြီးထွားခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် ရှောင်လင်သည် ကျုံ့သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရှောင်ထုန်သည် သူ၏နေရာလွတ်ထဲမှ ချီစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရှောင်လင် ကြောင်သွားသည်။ "အစ်ကို?" သူ၏နှလုံးသားမှာ ရှင်းလင်းစွာ အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသော်လည်း ထို့နောက် သူ၏မျက်လုံးများမှာ ထပ်မံ၍ မှေးမှိန်သွားသည်။ သူသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ "ဒါပေမဲ့ သခင်လေး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ့သခင်လေးသည် သူ၏သခင်လေးဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုလုပ်ညီအစ်ကိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ပြုံးကာ "အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါက မင်းအစ်ကိုကြီးပဲ။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းငါ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်လို့ရတယ်။ သခင်လေးလို့ မခေါ်နဲ့တော့။ ပြီးတော့..."

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် အလွန်သေးငယ်သော ရှောင်လင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ အလွန်လေးနက်စွာ "ရှောင်လင်၊ ငါအခု ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ငါးမှာ ရှိနေပြီ။ ငါမင်းကို အပြင်ထွက်ပြီး ကစားခွင့်ပေးဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု နောက်ဆုံးတော့ စဉ်းစားလို့ရပြီ။"

ရှောင်လင်သည် ပျော်ရွှင်စွာ အံ့အားသင့်သွားသည်- "အစ်... အစ်ကိုကြီး၊ တကယ်ပြောတာလား?"

"ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ပေါ့!" ရှောင်လဲ့ထုန်သည် အလွန်လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ!" ရှောင်လင်သည် ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိပြီး လေးနက်စွာ "အစ်... အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျား ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် သုံးကနေ အဆင့်ငါးကို ဘယ်လို ရုတ်တရက် တက်သွားတာလဲ? အပြင်ဘက်မှာ ထောက်ပံ့ပေးဖို့ ဝိညာဉ်ချီ မရှိဘူးလေ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်လင်းယွီသည်လည်း ကုန်းထျန်းဟောက်ကို "ထျန်းဟောက်၊ ရှင့်ကို ကျွန်မတို့သားအမိကို မသိစိတ်ကမေ့လျော့သွားအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်က ဘာအိပ်မက်လဲ?" ဟု မေးနေခဲ့သည်။

***