ကုန်းထျန်းဟောက်၏ အိပ်မက်

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှုပ်ထွေးစွာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "ဒါ... ဒါ ငါ့ရုံးခန်းလား?!"

အခန်းမှာ ကျယ်ဝန်းပြီး တောက်ပနေသည်။ ဤသည်မှာ ၄၀ မှ ၅၀ စတုရန်းမီတာခန့် ကျယ်ဝန်းသည်။ အနက်နှင့် အဖြူတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဖြည့်စွက်နေကြသည်။ အနက်ရောင်စားပွဲခုံတစ်လုံး၊ စာအုပ်စင်တစ်လုံးနှင့် စိမ်းလန်းသောပန်းအိုးနှစ်လုံး ရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အဆင့်အတန်းမြင့်နေသည်။

ဤပုံစံမှာ အလွန်ရင်းနှီးသည်။ ဤသည်မှာ Imperial Palaceရှိ သူ၏ရုံးခန်းဖြစ်သည်။

ထျန်းဟောက်သည် စားပွဲခုံရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း ပို၍ပင် ထူးဆန်းပြီး နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဘာကြောင့် သူ့ရုံးခန်းထဲကိုရောက်နေတာလဲ။

ကုန်းထျန်းဟောက် စဉ်းစားနေစဉ် တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏စူးရှသောမျက်လုံးများသည် တံခါးကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ အေးစက်သောအသံဖြင့် "ဘယ်သူလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါပါ!" လီယွမ်ဟန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဝင်ခဲ့!" ကုန်းထျန်းဟောက်က ပြောလိုက်သည်။

လီယွမ်ဟန် ဝင်လာပြီး ကုန်းထျန်းဟောက်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးစွာ "ထျန်းဟောက်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဘာလို့ မင်းမျက်နှာက ဒီလောက် ဖြူဖျော့နေရတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက် ခေါင်းခါပြပြီး "ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ မင်းငါ့ကို ဘာလို့ရှာနေတာလဲ?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယွမ်ဟန်သည် စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို လှမ်းပေးကာ "အရမ်းထူးဆန်းတဲ့အရာတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ငါတို့ဆေးရုံက ထူးဆန်းတဲ့ သွေးစစ်ချက်ရလဒ်တစ်ခု ရရှိခဲ့တယ်။ ဆေးရုံဝန်ထမ်းတွေ စစ်ဆေးပြီးတဲ့နောက် အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ DNA နဲ့ ၉၉.၉၉% တူညီတာကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ ဆရာဝန်က ငါတို့ကို ဒီသွေးက မင်းရဲ့သားဆီက လာတာဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ တုန်လှုပ်သွားသည်- "မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ? ငါ့သား?" သူသည် လီယွမ်ဟန်ထံမှ စာရွက်စာတမ်းကို ယူလိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲမှ အသံတစ်ခုက ဤစာရွက်စာတမ်းသည် သူ့အတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု သူ့ကို ပြောနေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏လက်များမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တုန်ယင်လာခဲ့သည်။

လီယွမ်ဟန်သည်လည်း ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော စိတ်တည်ငြိမ်မှု ဆုံးရှုံးသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ ဆက်လက်အစီရင်ခံသည်- "အဲ့ဒါက ငါးနှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်..."

"ဘာ၊ ငါးနှစ်အရွယ်?" ကုန်းထျန်းဟောက်သည် စာရွက်စာတမ်းကို မဖတ်မီ လီယွမ်ဟန် ပေးခဲ့သောသတင်းကြောင့် ကြောင်ငေးသွားခဲ့သည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် သူ့ကို အဆက်မပြတ် ပြောနေသော အသံတစ်ခု ရှိနေသည်- မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမမှန်ဘူး။ သူ ငါးနှစ်အရွယ် မဖြစ်သင့်ဘူး။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်ပါက ဘယ်အသက်အရွယ်ရှိနေသင့်တာလဲ။

လီယွမ်ဟန်သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက စိုးရိမ်တကြီး "ထျန်းဟောက်၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ "ငါ အဆင်ပြေတယ်။ မင်း ဆက်ပြောလို့ရပြီ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယွမ်ဟန်သည် တာဝန်ကျေပွန်စွာ ဆက်လက်အစီရင်ခံသည်- "ထျန်းဟောက်၊ အဲ့ဒီကလေးက ငါတို့ဆေးရုံက လူနာတစ်ယောက်ပါ။ သူက ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ရောဂါတစ်ခု ခံစားနေရတယ်။ ငါတို့ဆေးရုံမှာ သူ့သွေးကို စစ်ဆေးတဲ့အခါ သူ့သွေးနဲ့ DNA က မင်း သွေးဘဏ်မှာ သိမ်းဆည်းထားတဲ့သွေးနဲ့ တူညီတာကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတော့..."

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားသည်။ စာရွက်စာတမ်းများကို ကိုင်ထားသော သူ၏လက်များလည်း တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် စာရွက်စာတမ်းများ၏ အကြောင်းအရာများကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်၊ ကျား၊ ငါးနှစ်အရွယ်၊ ထောင်ယွမ်ရွာတွင် မွေးဖွား၊ ယနေ့ရက်စွဲ 2018.9.5။

ရှောင်လဲ့ထုန်၊ ထောင်ယွမ်ရွာ။

ဤကလေး၏အမည်၊ ဤရွာအမည်သည် အဘယ်ကြောင့် သူ့အတွက် ဤမျှ ရင်းနှီးနေသနည်း။

ပြီးတော့ အခုက ၂၀၁၈...

"ထျန်းဟောက်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ? မင်း နေမကောင်းဘူးလား? ဆရာဝန်ကို မင်းကို စစ်ဆေးခိုင်းစေချင်လား?" လီယွမ်ဟန်သည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ပုံမှန်မဟုတ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ခေါင်းမော့ကာ တုန်ယင်ပြီး မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသောအသံဖြင့် "ယွမ်ဟန်၊ မင်း ဒီကလေးကို ကုသဖို့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးဆရာဝန်ကို ရှာရမယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယွမ်ဟန်သည် အဘယ်ကြောင့်ဟု မမေးဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်- "ကောင်းပြီ၊ ငါ လုပ်ပေးမယ်။" ဤကလေးသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ကလေးဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက် သူ့ကို မညွှန်ကြားသည့်တိုင် သူသည် ဤကလေးကို ကုသရန် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးဆရာဝန်ကို ရှာဖွေပေးပေလိမ့်မည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် အသက်ပြင်းပြင်း အနည်းငယ် ထပ်ရှူလိုက်သည်။ သူက "အဲ့ဒီကလေး ဘယ်မှာလဲ? ငါသူ့ကို သွားတွေ့မယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သူက ငါတို့ဆေးရုံမှာ၊ ICU ထဲမှာ။" လီယွမ်ဟန်က ပြောလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

"ထျန်း... ဟောက်!" လီယွမ်ဟန်သည် နောက်မှ ချက်ချင်းပင် ခေါ်လိုက်သော်လည်း ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လီယွမ်ဟန်သည် တံခါးကို ကြည့်ကာ စားပွဲပေါ်မှ စာရွက်စာတမ်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချကာ စာရွက်စာတမ်းများကို ကောက်ယူပြီး ဆေးရုံသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လမ်းလျှောက်ရင်း ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဆရာဝန်များ စီစဉ်ပေးနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သို့သော် လီယွမ်ဟန် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ အခန်းသို့ လျှောက်သွားသောအခါ သူသည် ကုန်းထျန်းဟောက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆရာဝန်များနှင့် သူနာပြုအချို့ ရှိနေကြသည်။

လီယွမ်ဟန်သည် သူနာပြုတစ်ဦးထံသို့ လျှောက်သွားပြီး "ဘာဖြစ်တာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူနာပြုသည် မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ သူမသည် မော့မကြည့်ဘဲ တိုက်ရိုက် "အခန်းထဲက ချစ်စရာကောင်းပြီး သိတတ်တဲ့ ကောင်လေးလေးက ခုလေးတင်ပဲ သေဆုံးသွားပြီ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် သူနာပြုသည် လူသေသည်ကို မြင်နေကျဖြစ်သည့်တိုင် သူမ၏မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး ဆက်လက်၍ "ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ကလေးတစ်ယောက်မှာ ဒီလောက် တာဝန်မဲ့တဲ့အမေတစ်ယောက် ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မမထင်ထားဘူး။ ကလေးက ဒီလောက်ကြာအောင် နေမကောင်းဖြစ်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ အမေက ကလေးသေပြီးမှ ပေါ်လာတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ? ကလေးသေသွားပြီ?" လီယွမ်ဟန်သည် သတင်းကိုကြားသောအခါ အလွန်အံ့ဩသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်!" သူနာပြုသည် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမသည် မေးခွန်းမေးသူကို ကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူမ လီယွမ်ဟန်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်စွာ "လက်ထောက်လီ!" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

လီယွမ်ဟန်သည် သူနာပြုကို လျစ်လျူရှုကာ ကုန်းထျန်းဟောက်ထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူ ကုန်းထျန်းဟောက်ကို စကားပြောမည်အပြု အခန်းထဲမှ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်- "ရှောင်လင်းယွီ၊ ထွက်သွား။ ဘယ်သူက မင်းကို ဒီမှာ ဒီလောက် ဟန်ဆောင်ကောင်းအောင် လုပ်ခိုင်းလို့လဲ။ ရှောင်ထုန် မွေးကတည်းက မင်းသူ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ အခု သူသေသွားပြီဆိုတော့ မင်းဘယ်လိုလုပ်ပြီး မျက်နှာပြရဲသေးတာလဲ? မင်းလိုအမေတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနိုင်ရမှာလဲ? မင်းဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် နှလုံးသားမရှိရတာလဲ?"

ရှောင်လင်းယွီ! ရှောင်လင်းယွီ!

ဤအမည်သည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ နှလုံးသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ အရာရာကို မှတ်မိသွားသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် သူ၏ဇနီး၊ သူအချစ်ဆုံး အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူတို့၏ကလေးဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ။

သူ ကားမတော်တဆမှု မဖြစ်ခဲ့ဘူးလား။

သူ ဆေးရုံတွင် ရှိနေသင့်သည် မဟုတ်လား။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိချင်ခဲ့သည်။ သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူလက်လှမ်းလိုက်သောအခါ သူ၏လက်သည် တံခါးကို ဖြတ်သန်းသွားကြောင်း သူသဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ဂရုတစိုက် ရှေ့သို့ တွန်းလိုက်သည်။ ရလဒ်မှာ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

"ထုန်ထုန်၊ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး မေမေ့ကို ကြည့်ပါဦး။ မေမေ့ကို ကြည့်ပါဦး။ မေမေ ပြန်လာပြီလေ!" နာကျင်သောအသံတစ်ခု အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ယွီအာ!" ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဤအသံကိုကြားသောအခါ သူသည် စဉ်းစားချိန်မရပေ။ သူသည် တည့်တည့် ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် တံခါးကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ကုတင်ပေါ်မှ ပိန်လှီပြီး သနားစရာကောင်းသော ကလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ မှိတ်ထားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။

ဒါ... ဒါက ထုန်ထုန်ပဲ။ ဒါက ငါနဲ့ ယွီအာရဲ့ ကလေးပဲ။ သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ?

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို မယုံနိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် ကုတင်ဘေးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး ကလေး၏မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏လက်သည် ကလေး၏မျက်နှာကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကလေးကို မထိနိုင်ခဲ့ပေ!

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ့လက်များကို တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

***