ကုန်းထျန်းဟောက်၏ အိပ်မက် (၂)

"ယွီအာ!" ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ကုတင်ဘေးတွင် နာကျင်စွာ ငိုကြွေးနေသော ရှောင်လင်းယွီကိုမြင်ပြီး ချက်ချင်းပင် ရင်ကွဲမတတ် "ယွီအာ!" ဟု အော်ခေါ်လိုက်သည်။ သူသည် ရှောင်လင်းယွီကို ကူညီထူမရန်၊ ပွေ့ဖက်ရန်နှင့် နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

သို့သော် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ၏လက်များ ရှောင်လင်းယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ ရှောင်လင်းယွီမှာမူ ဘာကိုမျှ မခံစားရပေ။

ရှောင်လင်းယွီသာမက သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းသည် သူ့ကို မျက်ကွယ်ပြုနေကြကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို လုံးဝမမြင်နိုင်ကြသကဲ့သို့ပင်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

ကုန်းထျန်းဟောက် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ယခင်က လီယွမ်ဟန်နှင့် စကားပြောနေခဲ့သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

"ရှောင်လင်းယွီ၊ ထွက်သွား!" အဆောင်ထဲမှ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုသံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှောင်လင်းယွီရှေ့တွင် ချက်ချင်းရပ်ကာ "အမေ!" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

သို့သော် အမေရှောင်၏ ရုပ်ရည်ကိုမြင်သောအခါ သူ ကြောင်ငေးသွားခဲ့သည်။

'ဒါ ယောက္ခမလား?'

သူမ၏ နားထင်များတွင် ဆံပင်ဖြူများရှိနေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများမှာ ထင်ရှားနေ၏။ သူမသည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး အသက်ခြောက်ဆယ်အရွယ် အဘွားအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မဖြစ်နိုင်ဘူး!

သူ့ယောက္ခမသည် အလွန်နုပျိုကြောင်း သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။ သူမသည် အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်ဖြစ်သော်လည်း လေးဆယ်အောက်ဟု ထင်ရသည်။ ထို့အပြင် သူ့ယောက္ခမ၏ အသားအရေမှာ ဖြူစင်ပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ လှပသည်။ ရှောင်လင်းယွီသည် သူမမိခင်၏ အလှကို အမွေဆက်ခံခဲ့သည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းငယ်အနည်းငယ်မှလွဲ၍ အမေရှောင်သည် အလှဘုရင်မတစ်ဦးဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

သူမ၏ လက်ရှိရုပ်ရည်မှာမူ... အာ၊ ဟုတ်သားပဲ၊ သူသည် လီယွမ်ဟန်ထံမှ ယခုလေးတင်တွေ့ခဲ့သော အချက်အလက်များကို သတိရလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ၂၀၁၈ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ဖြစ်သည်။

ဒါဆို ဒါက ငါးနှစ်အကြာက သူ့ယောက္ခမပေါ့?

ဒါ... ဒါက ငါးနှစ်အကြာက ထုန်ထုန်လား?

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှ ထုန်ထုန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ထုန်ထုန်၏မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ထိုသို့ပြုလုပ်၍ မရခဲ့ပေ။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် တုန်လှုပ်ပြီး မငြိမ်မသက်ဖြစ်ကာ "ငါးနှစ်အကြာမှာ ဘာလို့ ဒီလိုတွေဖြစ်သွားရတာလဲ?" ဟု သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှောင်လင်းယွီ၏ ငိုရှိုက်သံများသည် သူ့နားထဲတွင် အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေခဲ့သည်။ သူ့နှလုံးသားမှာ နာကျင်ပြီး အကူအညီမဲ့နေခဲ့သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ကိုင်းကာ ရှောင်လင်းယွီကို ပွေ့ဖက်ပြီး "ယွီအာ၊ မငိုပါနဲ့။ ကိုယ့်နှလုံးသားနာကျင်ရတယ်။" ဟု အဆက်မပြတ် နှစ်သိမ့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့သည် သူ့အသံကို မကြားနိုင်ကြပေ။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိပြီး ရုတ်တရက် တံခါးဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ဟုတ်တယ်၊ လီယွမ်ဟန်။

သူသည် လီယွမ်ဟန်နှင့် စကားပြောနိုင်သည်။

လီယွမ်ဟန်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး ကုန်းထျန်းဟောက်က "ယွမ်ဟန်၊ ဝင်လာပြီး ငါ့ကို ယွီအာနဲ့ ငါ့ယောက္ခမကို နှစ်သိမ့်ပေးစမ်းပါ။ သူတို့ ငါ့ကို လုံးဝမမြင်ရဘူး!" ဟု တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် လီယွမ်ဟန်သည် သူ့အသံကို မကြားသကဲ့သို့ အဆောင်ထဲသို့သာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ဒေါသတကြီး "လီယွမ်ဟန်၊ မြန်မြန်ဝင်လာစမ်း!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယွမ်ဟန်သည် ဝင်လာခဲ့သော်လည်း သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကုန်းထျန်းဟောက်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ သူသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ အဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

လီယွမ်ဟန်သည် လက်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းများကို ကိုင်ကာ ကုတင်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ရှောင်လဲ့ထုန်ကို လေးလံသောမျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အမေရှောင်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ "အန်တီ၊ အန်တီ့အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး!" ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ဤကလေးသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏သားဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူတို့ ယခုမှ သိရှိခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို ကယ်တင်ရန် ဘာမှမလုပ်နိုင်မီ ကလေးသည် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဤကလေးသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်လာပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူ ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ကလေးကို ကြိုက်သည်၊ မကြိုက်သည်ကို သူပင်မသိသော်လည်း ကလေးသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ သွေးသားအရင်းအချာဖြစ်နေသေးသည်။ သူ သိပိုင်ခွင့်ရှိသည်။

လီယွမ်ဟန်သည် အဆောင်ထဲမှ ကလေး၏မိသားစုဝင်များကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ ထပ်ပြောလိုက်သည်- "ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို လက်ခံပေးပါ!" ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အဆောင်ထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ရှောင်လင်းယွီကို မနှစ်သိမ့်ခဲ့သလို သူမကို ဘာမှလည်း မမေးခဲ့ပေ။ အကြောင်းကတော့ အခုချိန်က လုံးဝသင့်တော်မနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် လီယွမ်ဟန် ထွက်သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက "လီယွမ်ဟန်၊ ပြန်လာခဲ့! ပြန်လာခဲ့! မင်းကို ဘယ်သူက ထွက်သွားခိုင်းလို့လဲ?" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏စကားများသည် လေထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဤနေရာ၌ လျင်မြန်စွာ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

လီယွမ်ဟန်သည် သူ့အသံကို မည်သို့မျှ မကြားနိုင်ခဲ့ပေ။ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ထွက်ခွာသွားသော လီယွမ်ဟန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အခန်းထဲတွင် ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုနေသော အမေရှောင်နှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ငိုကြွေးနေသော ရှောင်လင်းယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။

ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။

ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ တံခါးကို မှီလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားသည်။ သူသည် စိုးရိမ်၊ စိတ်ဆင်းရဲပြီး အကူအညီမဲ့နေခဲ့သည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

သူသည် အဖြေမှာ သူ့ခေါင်းထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ သူ့ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

အချိန်အမည်မသိကြာပြီးနောက် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသည်။ သူ ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ သူ ကြောင်ငေးသွားခဲ့သည်။

'ဘယ်... ဘယ်နေရာလဲ ဒါက?'

ဤသည်မှာ တောင်တစ်တောင်ဖြစ်သည်။ ဤတောင်ပေါ်တွင် သစ်ပင်များစွာ မရှိသော်လည်း ပေါင်းပင်များစွာ ရှိနေသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက အဓိကအချက်မဟုတ်ဘူး။

အဓိကအချက်မှာ သူသည် သူ့ယောက္ခမ၊ ယောက္ခထီး၊ ယောက်ဖနှင့် ရင်းနှီးသောမျက်နှာများစွာကို တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့အများစုမှာ ထောင်ယွမ်ရွာမှ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ တည်ကြည်ပြီး ဝမ်းနည်းနေကြသည်။

သူ့ယောက္ခမကို အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက ဘယ်ညာတစ်ဖက်စီမှ ထောက်ပံ့ထားသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက "ချိုးယင်း၊ နင့်အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး! လင်းယွီက အချိန်အကြာကြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့တာ။ ထုန်ထုန်ရဲ့သေဆုံးမှုက သူ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုပဲ!" ဤသို့ပြောသော အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးထောင့်များမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သူမ ဆက်ပြောသည်- "ကလေးက ဘာလို့ ဒီလောက်ခေါင်းမာရတာလဲ?"

အခြားအမျိုးသမီးက ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုသည်- "ဒါအားလုံး ချန်းမိသားစုရဲ့အမှားပဲ။ ချန်ယန်၊ အဲ့ဒီ ရက်စက်တဲ့လူက လင်းယွီကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ခဲ့တယ်။ သူတို့မိသားစုက အရမ်းစက်ဆုပ်စရာကောင်းတယ်။ သူတို့ အနှေးနဲ့အမြန် အပြစ်ပေးခံရမှာပဲ။"

အမေရှောင်သည် ရုတ်တရက် ဆဲဆိုသည်- "ရှောင်လင်းယွီ၊ ရှောင်လင်းယွီ၊ မင်းဘာလုပ်လိုက်တာလဲ? ဒါက မင်း ရှောင်ထုန်ကို အပြစ်ဖြေတဲ့နည်းလမ်းလား? မင်းက ထုန်ထုန်နဲ့အတူလိုက်သွားတယ်ပေါ့? ဒါဆို ငါ့အတွက်ကိုရော စဉ်းစားဖူးလား? မင်းအဖေကိုရော စဉ်းစားဖူးလား? မင်းအဖေနဲ့ငါပဲ နာကျင်မှုကို ခံစားပြီးကျန်ခဲ့ရမှာ။ မင်းငါတို့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုလုပ်ရက်ရတာလဲ?"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လုံးဝ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ တုန်လှုပ်မှုမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်သည်။

'သူတို့ ဘာတွေပြောနေတာလဲ? ရှောင်လင်းယွီ သေသွားပြီလား? ယွီအာက အစောကတင် အဆင်ပြေနေတာပဲ။ သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး သေသွားရတာလဲ?'

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ အကြည့်သည် ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့သွားပြီး သူတို့ရှေ့မှ ခေါင်းတလားတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ စိတ်မှာ ဗလာဖြစ်သွားပြီး ဘာကိုမျှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ခေါင်းတလားဆီသို့ ယိုင်နဲ့စွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းကို ဖွင့်ချင်သော်လည်း လုံးဝမထိနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သူသည် ၎င်းကို ဖွင့်ရန် အဆက်မပြတ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အကျိုးမရှိခဲ့ပေ။

အချိန်မည်မျှကြာသွားလဲမသိ၊ နောက်ဆုံး သူသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ မြေပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏သား ထုန်ထုန်နှင့် သူ၏ဇနီး ရှောင်လင်းယွီတို့ ဘာကြောင့် သေဆုံးသွားကြတာလဲ။

ပြီးတော့ သူကရော ဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာရှိနေရတာလဲ။

ဘာကြောင့် သူတို့ကိုမြင်ရပေမယ့် ထိတွေ့ကိုင်တွယ်လို့မရရတာလဲ။

...

ကုန်းထျန်းဟောက် ပြောပြသော အိပ်မက်ကို ကြားပြီးနောက် ရှောင်လင်းယွီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဒါဆို ဒီအိပ်မက်ကြောင့် ရှင်ကျွန်မတို့ကို မေ့ပစ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာပေါ့? ရှင်က ထုန်ထုန်နဲ့ ကျွန်မ သေသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။" ရှောင်လင်းယွီက လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက် ခေါင်းညိတ်သည်- "ဟုတ်တယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာ ကိုယ်က မင်းနဲ့ထုန်ထုန်ကို ဆုံးရှုံးရတဲ့ နာကျင်မှုထဲမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ကိုယ် မနိုးထချင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်နိုးလာတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို မေ့ပစ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်!"

သူ ခဏရပ်ပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် "တောင်းပန်ပါတယ် ယွီအာ။ ကိုယ်မင်းကို အကြာကြီး စိတ်ပူအောင်လုပ်ခဲ့ပြီး အများကြီး ဒုက္ခခံစားစေခဲ့တယ်။" ထို့နောက် သူသည် ရှောင်လင်းယွီကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး အပြစ်ရှိသောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ "ထျန်းဟောက်၊ အဲ့ဒီအိပ်မက်ထဲမှာ ရှင်မြင်ခဲ့တာတွေက ကျွန်မရဲ့ အရင်ဘဝဖြစ်နိုင်တယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်- "အရင်ဘဝ?"

"ဟုတ်တယ်၊ အရင်ဘဝ!" ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ရှောင်လင်းယွီအတွက် အမြဲတမ်း လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

အခြားသူများအတွက် ဤသည်မှာ သူမ တီထွင်ထားသော ဇာတ်လမ်း သို့မဟုတ် အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမအတွက် ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။

"ယွီအာ!" ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရုတ်တရက် ရှောင်လင်းယွီ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ရင်နာစွာဖြင့် "ကိုယ်မင်းကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကာကွယ်ပေးမှာပါ။ မင်းနဲ့ထုန်ထုန်ကို ထပ်ပြီးထိခိုက်အောင် ဘယ်တော့မှ အဖြစ်ခံမှာမဟုတ်ဘူး!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏အတိတ်ဘဝဇာတ်လမ်းကို သူ့အား တစ်ခါ ပြောပြဖူးသည်။ သူသည် သူမအား ဤသွေးစွန်းသော ဒဏ်ရာကို ထပ်မံ၍ ဖွင့်ဟစေချင်ခြင်းမရှိပေ။

သူ၏အိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် ရှောင်လင်းယွီ၏ အတိတ်ဘဝကို မမှတ်မိခဲ့ပေ။ သူနိုးထလာပြီးနောက် သူသည် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

ယခု သူ မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရသွားသောကြောင့် သူသည် အရာရာကို သဘာဝကျကျ နားလည်သွားသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဤအတိတ်ဘဝ၏ အရိပ်ကို ရှောင်လင်းယွီနောက်သို့ လိုက်ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

ကုန်းထျန်းဟောက်က "ယွီအာ၊ အဲ့ဒါတွေအားလုံးက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီ။ ဒီဘဝမှာ မင်းကိုယ့်ကိုတွေ့ခဲ့တယ်၊ ကိုယ်မင်းကို ချစ်မိခဲ့တယ်။ ကိုယ်တို့အနာဂတ်က သေချာပေါက် ပိုပျော်ရွှင်စရာကောင်းမှာပါ!"

ရှောင်လင်းယွီသည် သူ၏ကျယ်ပြန့်ပြီး လုံခြုံသော ရင်ခွင်ကို မှီကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်- "အင်း၊ ကျွန်မ အဲ့ဒီအကြောင်းတွေ ထပ်မစဉ်းစားတော့ဘူး။ အနာဂတ်မှာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေကြမယ်။ ကျွန်မတို့ တစ်သက်လုံး ပျော်ရွှင်သွားကြမယ်!"

***