ကျောက်စိမ်း

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ရှောင်လင်းယွီကို မပြောဘဲ ရှောင်လင်းယွီ၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် မြက်ခင်းပေါ်တွင် ခေါင်းနောက်သို့ လက်ခုကာ ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်လျက် လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ပါးစပ်ထဲတွင်လည်း ပညာရှိမြက်ပင်တစ်ပင် ရှိနေသည်။

ရှောင်လင်သည် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ကာ အလွန်လေးနက်စွာ "ဒါဆို မင်းဆိုလိုတာက မင်းက အတွင်းစိတ်ကနတ်ဆိုးကြောင့် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့တာပေါ့။ အခု အတွင်းစိတ်ကနတ်ဆိုး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မင်းရဲ့ဒန်ထျန်းမှာ အတားအဆီးမရှိတော့တဲ့အတွက် မင်းရဲ့ဒန်ထျန်းထဲမှာ မူလက ဝှက်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တချို့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က တိုးလာတာလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန် ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က သာမန်ကမ္ဘာမှာ ရှိနေတာ။ ငါ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အားလုံးကို ထုတ်လွှတ်ဖို့ မရဲဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဒီကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲသွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါအခု ချီစွမ်းအင်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ငါးမှာ ရှိနေပြီ။ ငါ့မိဘတွေနဲ့ မိသားစုကို ကာကွယ်ဖို့ လုံလောက်တယ်!"

သူသည် အမှန်တကယ်တွင် သုံးနှစ်သားအရွယ်သာ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ကြမ်းတမ်းသော ရှင်သန်မှုနည်းလမ်းကို နားလည်သည်။ ဤနေရာရှိလူများသည် ကျင့်ကြံနည်းကို မသိနိုင်သော်လည်း သူတို့၏လက်နက်များသည် ကျင့်ကြံသူများကိုလည်း ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည်။

သူသည် ချီစွမ်းအင်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်၃တွင် ရှိနေစဉ် သေနတ်များနှင့် အမြောက်ဆံများကိုသာ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော နျူကလီးယားလက်နက်များကဲ့သို့သော လက်နက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူသည် လုံးဝမကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခု သူသည် ချီစွမ်းအင်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ၅သို့ ရောက်ရှိသွားသောကြောင့် သူသည် သူတို့ကို ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။ သူသည် မြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မလိုအပ်သလို ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်ရန် သို့မဟုတ် ကမ္ဘာကို ကယ်တင်ရန်လည်း မလိုလားပေ။ သူသည် သူကာကွယ်လိုသော လူများကိုသာ ကာကွယ်လိုသည်။

ရှောင်လင်သည် ဤစကားကိုကြားပြီးနောက် သူ ခေါင်းညိတ်ကာ အလွန်စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် လေးနက်စွာ "သ... အစ်ကိုကြီး၊ ငါလည်း မင်းကို ကူညီချင်တယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ ရှောင်လင်၏ ခေါင်းငယ်လေးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ သွားဖြဲကာ "ကောင်းပြီ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အနည်းငယ် စိတ်ညစ်စွာဖြင့် "အခု ငါမင်းကို သင့်တော်တဲ့နည်းလမ်းနဲ့ အပြင်ထွက်ခွင့်ပြုဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရမယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ရှောင်လင်၏ မျှော်လင့်ချက်များပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် မှေးမှိန်သွားသည်။

ဤကမ္ဘာသည် ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာမဟုတ်ပေ။ သူ၏ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာမှုသည် အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် အထောက်အထားအထောက်အထား လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

သူသာ လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပါက ကောင်းပေလိမ့်မည်။ သူသည် အထောက်အထားတစ်ခုကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖန်တီးနိုင်သည်။

လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသော ကလေးတစ်ဦးသည် အာရုံစိုက်မှုကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်ပေလိမ့်မည်။ လူ့လောကသည် ကလေးကုန်ကူးမှုနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်တင်းကျပ်သည်။

ရှောင်လင်က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် "အစ်ကိုကြီး၊ ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ?" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သူနိုးထလာသည့်အချိန်မှစ၍ အပြင်ဘက်တွင် သုံးနှစ်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဤသုံးနှစ်အတွင်း သခင်သည် သူ့ကို အပြင်ဘက်တွင် လမ်းလျှောက်ခွင့်သာ ပေးခဲ့သော်လည်း ရှောင်မိသားစု၏ ကျန်လူများနှင့် တွေ့ဆုံရန် ခေါ်ဆောင်သွားရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ ဤနှစ်များအတွင်း သခင်သည် သူ့ကို အပြင်သို့ ထုတ်ဆောင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားမည်ဟု အမြဲပြောခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ပြောရန်လွယ်ကူသော်လည်း လုပ်ရန်ခက်ခဲသည်။ အကြီးဆုံးပြဿနာမှာ ရှောင်လင်သည် အသက်မကြီးလာခြင်းဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် ရှောင်လင်သည် အသက်ငယ်ရွယ်သွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်လင်းယွီသည် ဤပြဿနာကို တစ်ခါမျှ မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် စိုက်ပျိုးရန် စိုက်ပျိုးရေးနေရာကို ဆက်လက်တိုးချဲ့နိုင်ရုံသာ ရှိသည်။ လယ်ယာမြေ ကျယ်ပြန့်လေ၊ သူကြီးထွားလာလေ ဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏သားသည် စိုက်ပျိုးရေးနေရာအတွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနေခဲ့ကြောင်း မသိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ရှောင်လင်၏ ကြီးထွားမှုမှာ ရပ်တန့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရှောင်လင်သည် ရှောင်လင်းယွီကို ထိုအကြောင်းကို မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ "လင်အာ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါအခု ချီစွမ်းအင်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ၅မှာ ရှိနေပြီ၊ ငါ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို သုံးနိုင်တယ်။ ငါမင်းအပေါ်မှာ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်လေးတစ်ခု သုံးလိုက်မယ်၊ ဒါဆို မင်းလူတိုင်းရှေ့မှာ ပုံမှန်ပေါ်လာလိမ့်မယ်။"

ရှောင်လင်သည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "အစ်ကို၊ မင်းပြောတာ အမှန်လား? အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ငါနောက်ဆုံးတော့ အပြင်ထွက်လို့ရပြီ။" သို့သော် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ရှောင်လင်ကို အနည်းငယ် သနားသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "ဒါပေမဲ့ ငါက မေမေ့ကို ငါကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပါလို့ ပြောလို့မဖြစ်ဘူး။ မင်းသူ့ကို အပြင်ထွက်ခွင့်ပြုဖို့ ဆွဲဆောင်ရဦးမယ်။ အဲ့ဒီစကားဝိုင်းမှာ ငါပါဝင်လို့မရဘူး။"

ရှောင်လင်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် မှေးမှိန်သွားပြီး သူသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် "ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကလေးနှစ်ဦးသည် မြက်ခင်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ ခွေးမြီးမြက်ကို ကိုက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြသည်။ သူတို့သည် နက်ရှိုင်းစွာ စဉ်းစားနေကြသည်။

ရှောင်လင်က စိတ်ပျက်သောလေသံဖြင့် "ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဖြည့်တင်းဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေသာ ရှိရင်ကောင်းမယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ကျယ်သွားသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသကဲ့သို့ "ငါသတိရပြီ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်က နားမလည်စွာ "အစ်ကို၊ မင်းဘာသတိရတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ငါတို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပိုရနိုင်တဲ့နေရာကို ငါသတိရပြီ!"

ရှောင်လင်မှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်- "အစ်ကို၊ မင်းဘာတွေပြောနေတာလဲ? ငါတို့က သာမန်လောကမှာ ရှိနေတာ။ ငါတို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ဘယ်ကရမှာလဲ?"

ရှောင်လဲ့ထုန် ခေါင်းခါသည်- "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့က သာမန်လောကမှာ ရှိနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာ သဘာဝစွမ်းအင်မရှိဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး။ ဧည့်သည်တော်တော်များများက သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အနည်းငယ် ထုတ်လွှတ်နေတာကို ငါသတိပြုမိတယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက သူတို့ရဲ့ကျောက်စိမ်းအသုံးအဆောင်တွေကနေ လာတာဆိုတာ ငါသိလိုက်တယ်။ ကျောက်စိမ်းအရည်အသွေး ပိုမြင့်လေ၊ စွမ်းအင် ပိုပြင်းလေပဲ။ ငါတို့ ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူလို့ရနိုင်တယ်။"

ရှောင်လင် ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "ဟုတ်လား? အရမ်းကောင်းတာပဲ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က "လင်အာ၊ ဒီကိစ္စကို အတည်ပြုဖို့လိုသေးတယ်။ ကျောက်စိမ်းမှာ တကယ်ပဲ စွမ်းအင်ပါရင် မင်းအပြင်ထွက်ဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရပြီ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင် ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ အစ်ကို။ ငါမင်းကို စောင့်နေမယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

***