ဦးလေးကုန်းက အိမ်ထောင်ကျပြီးသား

ဝမ်ကျင်းကျင်းသည် အဖြူရောင်မြွေပါသားကုတ်အင်္ကျီနှင့် အဖြူရောင်ပဝါကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ သေသပ်ပြီး ရုပ်ရည်မှာ ဆွဲဆောင်မှုအနည်းငယ်ပါဝင်ကာ လှပနေ၏။ သူမ၏ကိုယ်ဟန်မှာ အရပ်ရှည်ပြီး ကောက်ကြောင်းများမှာ သေသပ်လှသည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မဆိုထားနှင့်၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင် သူမကို ကြည့်ရှုပေလိမ့်မည်။

သူမသည် သူမ၏ရုပ်ရည်ကို လုံးဝမဖုံးကွယ်ထားပေ။ ထောင်ယွမ်ရွာသို့ သွားရာလမ်းတွင် သူမသည် မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုကို ဖြစ်စေကာ ယာဉ်မတော်တဆမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

"အလှလေး၊ ထောင်ယွမ်ရွာကို သွားမလို့လား? ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးရမလား?" ဇိမ်ခံကားထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ခေါင်းထုတ်ကာ ဝမ်ကျင်းကျင်းကို ပြောလိုက်သည်။

ဤအမျိုးသား၏ရုပ်ရည်မှာ အတော်အသင့်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူမောင်းနှင်သောကားကို ကြည့်လျှင် သူသည် ချမ်းသာသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ အသားတင်ပိုင်ဆိုင်မှု ဆယ်သန်းကျော်မရှိပါက ဤသို့သော ဇိမ်ခံကားကို မောင်းနှင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ကျင်းကျင်း၏ ယခင်အဆင့်အတန်းအရ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကန့်သတ်ထုတ်လုပ်သော ဇိမ်ခံကားများမှလွဲ၍ သူမလိုချင်သော ဇိမ်ခံကားတိုင်းကို ရရှိနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ယခုအခါ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေသည်။

ဝမ်ကျင်းကျင်းသည် ပြုံးကာ ခေါင်းခါပြပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုလူချော။ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ မကြာခင်ရောက်တော့မှာပါ။ လမ်းပဲလျှောက်လိုက်ပါ့မယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူမသာ ကားထဲသို့ဝင်သွားပါက အခြားသူများ သူမ၏မျက်နှာကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူမသည် အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုနှင့် လိုက်လံချဉ်းကပ်မှုကို နှစ်သက်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ လူများကို ကြီးမားသော မာနနှင့် ကျေနပ်မှုကို ပေးသည်။

သူမကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လူထောင်ပေါင်းများစွာ၏ အားကျလေးစားမှုကို ခံစားရန် မွေးဖွားလာသင့်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးယောက်ျားနှင့် ထိုက်တန်သည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် တောက်ပသောအလင်းရောင်တစ်ခု လက်သွားသည်။ သူမသည် အနိုင်ရရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူမအတွက် အသင့်တော်ဆုံးယောက်ျားဖြစ်သည်။

M နိုင်ငံတွင် သူမသည် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် လေ့ကျင့်မှုကာလတစ်ခုပြီးနောက် သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပို၍ယုံကြည်မှုရှိလာခဲ့သည်။

သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ကြောက်ရွံ့ရန်မလိုပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် တန်းတူညီမျှဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူမသာ ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် လက်ထပ်လိုက်ပါက သူတို့သည် လင်မယားဖြစ်သွားကြမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တန်းတူညီမျှ ဖြစ်သွားကြမည်ဖြစ်သည်။

သူမကို ဦးနှောက်ပဆေးကြောခဲ့သူမှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်သည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူမ၏မာနကို မည်သို့မွေးမြူရမည်ကို သိကြသည်။ မာနကြီးသောလူများမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် ကုန်းမိသားစုသို့ လက်ထပ်ရန် ထောင်ယွမ်ရွာသို့ လာခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်နေသော်လည်း သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို မရှာနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုလူက သူမအား ကုန်းထျန်းဟောက်၏အဘိုးသည် ထောင်ယွမ်ရွာသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ သူမသာ သခင်ကြီးကုန်းနှင့် ကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေး ထူထောင်နိုင်ပါက ကုန်းမိသားစုသို့ လွယ်ကူစွာ လက်ထပ်ဝင်ရောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက် မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရသွားပြီး သူသည် ထောင်ယွမ်ရွာတွင် ရှိနေသည်ကို မသိခဲ့ပေ။

ဝမ်ကျင်းကျင်းသည် ဖြတ်သွားဖြတ်လာများ၏ စိုက်ကြည့်မှုနှင့် သူမကို နှစ်သက်စေရန် လာရောက်သော ယောက်ျားများကို နှစ်သက်ခဲ့သည်။

သူမသည် ရွာသို့ဝင်ရန် လက်မှတ်ဝယ်ရန် တန်းစီသောအခါ ယောက်ျားလေးဧည့်သည်အားလုံးက သူမကို တန်းစီခြင်းမှ ရှောင်လွှဲခွင့်ပြုခဲ့ကြသည်။

ထောင်ယွမ်ရွာသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး သူမ၏မျက်နှာတွင် သရော်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ 'ဒီနေရာက အရင်ကလိုပဲ ဆင်းရဲနေတုန်းပဲ။'

သူမသည် ဆောင်းရာသီတွင် မက်မွန်ပန်းများကို ကြည့်ရှုရန် ရွာသို့လာခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူမတွင် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိသည်။

ဝမ်ကျင်းကျင်းသည် အချိန်ကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ခြေလှမ်းမြန်မြန်ဖြင့် နေရာတစ်ခုသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် လမ်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် အနက်ရောင်အလင်းတစ်ခု လက်သွားသည်။

...

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ပြန်လာခြင်းသည် ထောင်ယွမ်ရွာသို့ အငွေ့အသက်သစ်တစ်ခု ယူဆောင်လာသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ရှောင်မိသားစု ပျော်ရွှင်ရုံသာမက ထောင်ယွမ်ရွာမှ ရွာသားများလည်း အလွန်ပျော်ရွှင်ကြသည်။

ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သူမှာ သခင်ကြီးကုန်းဖြစ်သည်။ သူ၏ဘဝနှောင်းပိုင်းတွင် အကြီးမားဆုံးဆန္ဒမှာ သူ၏မြေး လက်ထပ်ပြီး ကလေးများရရှိရန် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့မှသာ သူသေဆုံးပြီးနောက် သူ့ဇနီးကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏အကောင်ပေါက်လေးမှာ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ သူသည် အမျိုးသမီးများနှင့် လုံးဝမနီးစပ်ခဲ့ပေ။

ကံကြမ္မာသည် ဤမျှ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသောအရာဖြစ်သည်ကို မည်သူသိမည်နည်း။

ဤလူသည် ပြီးပြည့်စုံသော အမျိုးသမီးကို တွေ့ရှိသောအခါ သူသည် လက်ထပ်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

တစ်နှစ်မပြည့်မီ သူသည် မြေးချွေးမတစ်ယောက်နှင့် မြစ်တစ်ယောက် ရရှိခဲ့သည်။ ကုန်းမိသားစုတွင် သခင်မတစ်ဦး ရှိလာခဲ့ပြီး အလားတူပင် ကုန်းမိသားစုတွင် သခင်ငယ်လေးတစ်ဦး ရှိလာခဲ့သည်။

သခင်ကြီးကုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ပို၍ ကောင်းမွန်လာပြီး သူသည် နှစ်တစ်ရာ နေထိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် ဤမိသားစုပျော်ရွှင်မှုကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် ဤကမ္ဘာလောကကို ဤမျှလျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့မည်မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် သူ၏မြစ် အနည်းငယ်ကြီးပြင်းလာသည်ကို မြင်ချင်သေးသည်။

"ထုန်ထုန်၊ ဒီနေ့ ဘယ်သွားကစားချင်လဲ?" သခင်ကြီးကုန်းသည် သူ၏လက်ကို ကိုင်ထားသော ကလေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးရင်းမေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ပြုံးကာ "ဘိုးဘိုးကြီး၊ ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဘိုးဘိုးကြီးကို မက်မွန်ပန်းတောကို ခေါ်သွားကစားမယ်! ဘိုးဘိုးကြီး အဲ့ဒီကို ရောက်ဖူးသေးလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းက ချက်ချင်းပင် "ထုန်ထုန်၊ ဘိုးဘိုးကြီး သွားဖူးတယ်လေ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဆောင်းရာသီ မက်မွန်ပန်းများသည် ထောင်ယွမ်ရွာတွင် ကြီးမားသောအင်္ဂါရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ပန်းများကို ချစ်မြတ်နိုးသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် သေချာပေါက် သွားရောက်ကြည့်ရှုပေလိမ့်မည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်၏ မျက်နှာငယ်လေးမှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် "ဘိုးဘိုးကြီး၊ ဒါဆို ဘိုးဘိုးကြီး သွားဖူးတာပေါ့!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏မြစ်၏ အမူအရာကိုမြင်သောအခါ သခင်ကြီးကုန်းသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏စကားကို ပြောင်းလိုက်သည်- "ငါမသွားဖူးဘူး။ ဘိုးဘိုးကြီး သွားဖူးတယ်လို့ ဘယ်သူကပြောလဲ?"

ရှောင်လဲ့ထုန် "..."

ရှောင်ဝမ် "..." သခင်ကြီးကုန်း၊ ခင်ဗျားရဲ့ သွားကြားထဲက လိမ်ညာနိုင်တဲ့စွမ်းရည်က ပိုပိုပြီး ကောင်းလာတာပဲ။

သခင်ကြီးကုန်းသည် သူ၏မြစ်ကို အလိုလိုက်ရန် ဘာကိုမျှ မငဲ့ကွက်ခဲ့ပေ။

ရှောင်လဲ့ထုန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး "ဘိုးဘိုးကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ မက်မွန်ပန်းတောကို မသွားတော့ဘူး။ အိမ်ပြန်ကြရအောင်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ အနည်းငယ် သံသယဖြင့် "အိမ်ပြန်မယ်?" ဟု မေးလိုက်သည်။ ကလေးသည် အိမ်တွင် ငြိမ်ငြိမ်နေမည်လော။ သူသည် အလွန်သံသယဖြစ်နေသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန် ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်တယ်၊ အိမ်ပြန်မယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏မြစ်ကို အမြဲအလိုလိုက်သော သခင်ကြီးကုန်းသည် ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ အိမ်ပြန်ကြမယ်!" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အဘိုးနှင့်မြေး ထွက်ခွာမည်အပြု အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်- "မောင်လေး!"

အဘိုးနှင့်မြေး တစ်ချိန်တည်းတွင် ခေါင်းလှည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်ကြုတ်သွားသည်။

ဤအမျိုးသမီး...

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ချက်ချင်းပင် ပြုံးကာ "အန်တီ၊ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်နေတာလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

အန်တီ?

ဤခေါ်ဝေါ်ပုံသည် ဝမ်ကျင်းကျင်း၏ မျက်နှာကို ခဏတာ ရှုံ့မဲ့သွားစေသည်။ သို့သော် လူများစွာ ကြည့်နေသောကြောင့် သူမသည် အခြားသူများ သူမ၏ ဤသို့သော အရုပ်ဆိုးသောဘက်ကို မြင်စေချင်ခြင်းမရှိပေ။

ဝမ်ကျင်းကျင်းသည် ထိုင်ချကာ သူ၏မျက်နှာငယ်လေးကို ထိရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူမကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ယဉ်ကျေးစွာနှင့် ခပ်ခွာခွာ "အန်တီ၊ ပြောစရာရှိရင် ပြောပါ။ မထိပါနဲ့။ ယောက်ျားနဲ့မိန်းမက အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းသင့်တယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်၏ စကားကိုကြားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ခရီးသွားများမှာ ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ကြသည်။

ဝမ်ကျင်းကျင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမသည် တိတ်တဆိတ် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူမသည် ဤမိုက်မဲသောကလေးကို နောက်မှ ကောင်းကောင်းဆုံးမရမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းကျင်းသည် ညင်သာစွာ ပြုံးကာ "မောင်လေး၊ ငါ့လို နုပျိုပြီး လှပတဲ့မိန်းကလေးကို အစ်မလို့ မခေါ်သင့်ဘူးလား? ဘာလို့ငါ့ကို အန်တီလို့ခေါ်တာလဲ? အစ်မလို့ခေါ်၊ ဟုတ်ပြီလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမ၏မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤကောင်လေးကို အသုံးပြု၍ သူမကိုယ်သူမ ချစ်စရာအစ်မတစ်ယောက်အဖြစ် ပုံဖော်ရန်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ၎င်းကို အင်တာနက်ပေါ်တွင် တင်၍ ဖန်များပိုမိုရရှိရန် လိုလားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤကလေးစုတ်သည် သူမနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ့အမေကဲ့သို့ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က အနည်းငယ် သံသယဖြင့် "ဒါပေမဲ့ အန်တီ၊ ကျွန်တော်ကြည့်ရတာ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အမေထက် နည်းနည်းကြီးနေတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို အန်တီလို့ခေါ်သင့်တာပေါ့။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ထပ်မံ၍ ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟားဟား..." ရယ်မောသံများနှင့် လှောင်ပြောင်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီမိန်းမရဲ့ အရှက်က တကယ်ပဲ ထူတာပဲ။ သူက ကလေးအမေထက်တောင် ကြီးနေသေးတယ်၊ ဒါတောင် ကလေးကို အစ်မလို့ခေါ်ခိုင်းချင်သေးတယ်။ တကယ်ပဲ ရယ်စရာကောင်းတယ်!" ဤသို့ပြောသူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမ၏အသံမှာ မနာလိုမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဟားဟား။ သူလှရင်တောင် သူ့အသက်က သိသာနေတာပဲ။ ကလေးက သူ့ကို အစ်မလို့ခေါ်ဖို့ အရမ်းအသက်ကြီးနေပြီ။"

"ဒါ အရမ်းရယ်စရာကောင်းတယ်။"

ဝမ်ကျင်းကျင်းသည် နားမကန်းပေ။ သူမပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆွေးနွေးမှုများကို သူမ ကြားနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။

သူမ ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

သူတို့အားလုံးသည် ခရီးသွားများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မသိကြပေ၊ သို့ဖြစ်ရာ သူမအကြောင်းကို ဘာကြောင့် အတင်းပြောနေကြတာလဲ။ ဤလူများသည် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို လုံးဝဂရုမစိုက်ကြပေ။

ဝမ်ကျင်းကျင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြီး "ကောင်းပြီလေ၊ ငါ့ကို အန်တီလို့ခေါ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ဒေါသဖြင့် အံကြိတ်နေပြီဖြစ်သည်- "ဒါပေမဲ့ မင်းငါ့ကို ကူညီနိုင်မလား?"

"ဘာအကူအညီလဲ အန်တီ?" ရှောင်လဲ့ထုန်က ရိုးသားစွာ မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျင်းကျင်းက ပြုံးကာ "ငါဒီကို လူတစ်ယောက်ရှာဖို့လာတာ။ ထောင်ယွမ်ရွာက အရမ်းကြီးတယ်။ ဘယ်ကစရမှန်း ငါမသိဘူး။ မင်းငါ့ကို လမ်းပြပေးနိုင်မလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အန်တီက ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ?" ရှောင်လဲ့ထုန်က မေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ကုန်းမိသားစုတစ်ခု နေတယ်မဟုတ်လား? ငါသူတို့ကို ရှာနေတာ။" ဝမ်ကျင်းကျင်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ကုန်းမိသားစု?

ရှောင်လဲ့ထုန်နှင့် သခင်ကြီးကုန်းတို့သည် တိတ်တဆိတ် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသောအလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်နေသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ခေါင်းစောင်းကာ "အန်တီ၊ ကျွန်တော်မေးလို့ရမလား၊ ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ? ဘာလို့ ကုန်းမိသားစုကို ရှာနေတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။ ရှောင်လဲ့ထုန်၏ အဆက်မပြတ် အန်တီဟု ခေါ်ဆိုမှုများသည် ဝမ်ကျင်းကျင်း၏ နှလုံးသားကို ဒေါသဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ သူမသည် တိတ်တဆိတ် အံကြိတ်ကာ ဆဲဆိုနေခဲ့သည်။ သို့သော် လူမြင်ကွင်းတွင် သူမသည် ကလေးတစ်ဦးကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သည်းခံနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်းကျင်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲနေပြီး သူမ၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်။ သူမက ရှက်ရွံ့သောမျက်နှာဖြင့် "အရင်တုန်းက ငါ့ရည်းစားနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး လမ်းခွဲခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ နားလည်မှုလွဲစရာတစ်ခုရှိခဲ့တယ်၊ ငါ့ရည်းစားကို ငါအရမ်းကြိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့လမ်းခွဲပြီးကတည်းက ငါသူ့ကို မတွေ့နိုင်တော့ဘူး။ ငါသူ့ကို မတွေ့နိုင်ရင် နားလည်မှုလွဲတာကို ဖြေရှင်းလို့မရဘူး။ ငါအရမ်းစိုးရိမ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ငါစဉ်းစားလိုက်တယ်၊ ငါသူ့ကို ကိုယ်တိုင်မတွေ့နိုင်ရင် သူ့မိသားစုနဲ့တွေ့ပြီး သူတို့ကို ရှင်းပြမယ်။ ငါတို့ကြားက နားလည်မှုလွဲနေတာကို ဖြေရှင်းလို့ရနိုင်တယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျင်းကျင်း ဤသို့ပြောနေစဉ် သူမသည် ကလေးနောက်ကွယ်မှ အသက်ကြီးသူ၏ မျက်နှာ ပို၍ပို၍ မဲမှောင်လာသည်ကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

'ဒီမိန်းမက ငါ့ကိုလာရှာဖို့ မျက်နှာရှိသေးတယ်လား? ဆယ်နှစ်လောက်က သူ ထျန်းဟောက်ကို စိတ်ပျက်အားငယ်စေခဲ့ပြီး သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့တာ။ အခု သူက ဒါကို နားလည်မှုလွဲတယ်လို့ ခေါ်နေတယ်လား?'

သို့သော် ဤသည်မှာ နားလည်မှုလွဲခြင်းအမှန်ဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင်။ သူမတွင် အခွင့်အရေးမရှိတော့ပေ။

ဝမ်ကျင်းကျင်းနှင့် ရှောင်လဲ့ထုန်တို့သည် သခင်ကြီးကုန်း၏ အတွေးများကို မကြားနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ဤအမျိုးသမီး၏ စကားကိုကြားသောအခါ သူသည် မျက်လုံးလှန်ကာ သူမကို ဆဲဆိုလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ 'မင်းအရေခွံပြောင်းလိုက်ရုံနဲ့ ငါ့အဖေရဲ့ ရည်းစားဟောင်းအဖြစ် ဟန်ဆောင်လို့ရမယ်လို့ မထင်နဲ့။ ဟီးဟီး၊ မျက်နှာပူရဖို့သာ စောင့်နေ။'

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ သူသည် ခေါင်းစောင်းကာ အနည်းငယ် သံသယဖြင့် "အန်တီ၊ ထောင်ယွမ်ရွာမှာ ကုန်းမိသားစုတစ်ခု ရှိတာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးကုန်းက အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးတစ်ယောက်တောင် ရှိနေပြီ။ ခင်ဗျား အဲ့ဒီကိုသွားပြီး နားလည်မှုလွဲတာကို ရှင်းပြချင်တာ သေချာရဲ့လား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ!"

***