အပူပိုင်းငါး
Vol. 14 Ch. 197
အနန္တ ရထား – မိုးရေမြို့ စစ်ဆင်ရေး
တွဲအမှတ် (၁၁) မှ ယာဉ်သုံးစီးသည် အင်ဂျင်များ တဝုန်းဝုန်းမြည်ဟည်းလျက် ထွက်ခွာလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ ရှုချင်းနှင့် လုရှင်းချန်တို့သည် လက်နက်ကိုင် တိုက်ခိုက်ရေးသမား ဆယ်ဦးကျော်ကို ဦးဆောင်ကာ မိုးရေမြို့ဆီသို့ အဓိကလမ်းမကြီးတစ်လျှောက် ချီတက်သွားခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရှန်သည် သွားလာရ ပိုမိုလွယ်ကူစေရန် မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ထပ်မံထုတ်လုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် ကီကီ၊ လုချန်နှင့် မြောင်လုတို့ဖြင့် ခွဲထွက်ကာ ဓာတုစက်ရုံသို့ ရောက်ရှိရန် အဓိကလမ်းမကို အသုံးမပြုဘဲ မြို့အပြင်ဘက် ပတ်လမ်းအတိုင်း သွားရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။
ရထားဆီသို့ ပြန်သွားသော် လို့ဟွာနှင့် ရှားရှားတို့သည် လက်နက်ကြီးများနှင့်အတူ ရထားကို စောင့်ကြပ်ရန် နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ တင်းကျန်းရီအပါအဝင် မတိုက်ခိုက်နိုင်သူများလည်း ရထားပေါ်တွင်ပင် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
မစ်ရှင် ရှင်းလင်းချက်-
“ရှုချင်း၊ လုရှင်းချန် ငါ မစ်ရှင်ကို ပြန်ပြောမယ်— မင်းတို့ရဲ့ မစ်ရှင်က အာရုံလွှဲဖို့ပဲ။ အဆောက်အအုံတွေထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ ရှိနေသေးတဲ့အတွက် သတိထားသွားပါ။ ရန်သူ ယာဉ်တန်းနဲ့ ကြုံတွေ့ရင် ချက်ချင်း ရထားဆီကို ဆုတ်ခွာပါ”
“နားလည်ပါပြီ”
“ရပြီ”
ရှုချင်းက အတည်ပြုလိုက်သည်။
“ချန်ဆီရွှမ်-ဆရာမချန်၊ ရှုချင်းတို့အဖွဲ့ကို အာရုံစိုက်ပါ။ သူတို့ အခက်အခဲနဲ့ ကြုံလာရင် ချက်ချင်း အကူအညီပေးပါ။ ပြီးတော့ ဘူတာရုံအနီးက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ ပစ်မှတ်တွေကိုလည်း စောင့်ကြည့်ပါ”
“နားလည်ပါပြီ”
“လို့ဟွာ၊ လို့ရှားရှား၊ ရထားလုံခြုံရေးက မင်းတို့လက်ထဲမှာနော်။ ငါတို့ ဒါမှမဟုတ် ရှုချင်းအဖွဲ့ ဆုတ်ခွာရင် မင်းတို့ ကာဗာပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်”
အတွဲ (၂) မှ လို့ရှားရှားသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်စနစ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။ နောက်ထပ် မျက်နှာပြင်တွင် 1130CIWS ကို ဖော်ပြထားပြီး ၎င်းသည် အသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေသေးသော်လည်း အပြည့်အဝ အသုံးပြုနိုင်နေသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ အစ်ကိုလင်း။ ဘယ်သူမဆို ကျွန်မတို့ ရထားကို အနှောင့်အယှက် ပေးဖို့ ကြိုးစားရင် ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မအစ်ကိုက သူတို့ကို အပိုင်းပိုင်း လုပ်ပစ်မယ်”
နောက်ဆုံး ညွှန်ကြားချက်များ ပေးပြီးနောက် လင်းရှန်သည် သူ၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို မောင်းထွက်ကာ ကီကီနှင့်အတူ ဘူတာရုံမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။ သူတို့နောက်တွင် လုချန်နှင့် မြောင်လုတို့သည် ပစ္စည်းထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ကို သယ်ဆောင်ထားသော ၎င်းတို့၏ စက်ဘီးဖြင့် ကပ်လျက် လိုက်ပါလာသည်။
အင်ဂျင်သံများဆူညံကာ ဘူတာရုံသည် အသက်ဝင်လာပြီး ထွက်လာသောနေမင်းသည် ပျက်စီးနေသော မြို့၏ ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။
မိုးရေမြို့ – ရန်သူထောက်လှမ်းရေး
အထပ်မြင့် လသာဆောင်တစ်ခုပေါ်တွင် လုရုံသည် ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး မှန်ဘီလူးဖြင့် ဘူတာရုံကို ပျင်းရိစွာ စစ်ဆေးနေသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်တွင် သစ်သီးဗူးကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ ပုံစံသည် စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေသည်။
“သူတို့မှာ ထွက်သွားဖို့ လမ်းရှိပေမဲ့ ငရဲကို ပြန်ရွေးခဲ့တာပဲ”
လုရုံက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
“အစ်ကိုတင်းက အရမ်း နူးညံ့လွန်းတယ်။ ဒီ အဆင့်မြင့် စွမ်းအားရှင်တွေကို ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် တစ်လနှစ်လလောက် ငြိမ်းချမ်းရေး ရနိုင်တယ်”
သူ့ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ဝါယာလက်ဝေါ်ကီတော်ကီနှစ်ခု ချထားသည်။ သူ တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
“ဖက်တီး၊ ကွေ့ရှန်၊ အဲဒီ ရထားရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”
ရေဒီယိုမှ တရှဲရှဲအသံထွက်လာသည်–
“အစ်ကိုလု ကျွန်တော်တို့ တစ်ညလုံး စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်။ ရထားမှာ အတွဲတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ လူတော့ သိပ်မများဘူး။ စုစုပေါင်း ငါးဆယ်ထက် မပိုဘူး။ အားနည်းသူတွေကို ထုတ်ပစ်လိုက်ရင် တိုက်ခိုက်နိုင်သူ သုံးဆယ်လောက်ပဲ ရှိမယ်”
“ခုနကပဲ ယာဉ်သုံးစီး ထွက်သွားပြီး လက်နက်ကြီးတွေ ယူသွားကြတယ်။ ဆယ်ဦးကျော်လောက် ရှိမယ်။ သူတို့ခေါင်းဆောင်တွေ— အစွမ်းအထက်ဆုံး နှစ်ယောက်က မော်တော်ဆိုင်ကယ်နဲ့ မြို့ထဲဝင်ဖို့ မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်းကို ပတ်နေတယ်။ ဓာတုစက်ရုံဆီ ဦးတည်နေပုံရတယ်”
“ဓာတုစက်ရုံလား”
လုရုံ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“အဲဒီ့ မျိုးမစစ်တင်းချီဆိုတဲ့ကောင် ပြောတာ မှန်နေတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ သေနတ်လည်းမရှိ၊ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေလည်း မရှိဘဲနဲ့ ခြင်္သေ့လိုဏ်ဂူထဲကို လျှောက်ဝင်နေကြတာလား။ သူတို့ ဘာတွေ စဉ်းစားနေကြတာလဲ”
နောက်ထပ် အသံတစ်သံ ရေဒီယိုမှ ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊
“အစ်ကိုလု သူတို့ရဲ့ အဓိက တပ်ဖွဲ့က ရထားပေါ်က ထွက်သွားပြီ။ ရထားပေါ်က လက်နက်အင်အားက အားနည်းနေလောက်ပြီ။ ပြီးတော့ ညက တိုက်ပွဲကိုကြည့်ရင် သူတို့ အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှု ရှိခဲ့မှာပဲ”
လုရုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သူတို့ထဲကို အယောင်ဆောင်ကပ်ပါးကောင်တွေ ကျုးကျော်ခဲ့တယ်။ နည်းနည်းတော့ ဆုံးရှုံးခဲ့မှာပဲ”
“အကိုလု ကျွန်တော်တို့ လှုပ်ရှားသင့်သလား။ ဒါက ရွှေအခွင့်အရေးပဲ”
လုရုံက လှောင်ပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူ့ မှန်ဘီလူးကို ချိန်ညှိရင်း ချဉ်းကပ်လာသော ယာဉ်သုံးစီးကို ကြည့်နေသည်။
“စိတ်အေးအေးထား။ ပုန်းပြီး အရင်စောင့်ကြည့်မယ်— ငါတို့ ကြိုက်တဲ့အချိန် တိုက်ခိုက်လို့ ရတယ်”
“နားလည်ပါပြီ”
မမျှော်လင့်ထားသော နည်းဗျူဟာများ…
မိုးရေမြို့ရှိ ပုန်းခိုနေသော အစောင့်များသည် ချဉ်းကပ်လာသော သံချပ်ကာ ယာဉ်တန်းပေါ်တွင် သူတို့၏ အာရုံကို စူးစိုက်ထားကြသည်။
အစပိုင်းတွင် ၎င်းတို့သည် အယောင်ဆောင်များက လက်စားချေရန် လာသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော်—
ယာဉ်များသည် မြို့ပြင်ဘက်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး တိုက်ခိုက်ရေးသမား ဆယ်ဦးကျော် ဆင်းလာကာ အနီးနားရှိ အဆောက်အအုံများကို စစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။
သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း အဆောက်အအုံတစ်ခု မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည်။
မှန်ဘီလူးမှတစ်ဆင့် ကြည့်နေသော လုရုံ၏ အမူအရာရှုပ်ထွေးသွားသည်၊၊
“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ အဆောက်အအုံတစ်ခုချင်းစီကို ရှင်းပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် အယောင်ဆောင်တွေကို လက်စားချေဖို့ လိုက်ရှာနေတာလား”
ရေဒီယိုမှ အသံတစ်သံက တရှဲရှဲ ထွက်လာသည်။
“ဒီကောင်တွေက အတော်တုံးတာပဲ”
လုရုံက ရယ်မောလိုက်သည်။
“ငါက သူတို့ တကယ် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ လာတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အဲဒီ အဆောက်အအုံတွေက ကပ်ပါးကောင်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာ— သူတို့ တကယ်ကို သေဖို့ တောင်းဆိုနေတာပဲ”
“ဟုတ်တယ်။ သူတို့ ဒီလို ဆက်လုပ်နေရင် နှစ်နာရီတောင် ခံမှာ မဟုတ်ဘူး”
လုရုံသည် ထိုအဖွဲ့ကို ညမရောက်မီ တိုက်ပွဲဝင်ရန် လာသည်ဟု ယူဆထားခဲ့သည်။
မမျှော်လင့်ထားစွာပင် သူတို့သည် အယောင်ဆောင်များအပေါ် အပြည့်အဝ တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်ခဲ့သည်။
ဘာအတွက်လဲ။ အရင်းအမြစ်တွေလား။ မြို့ထဲက အကုန် ရှင်းလင်းပြီးသားပဲလေ။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့လား။ တံခါးတစ်ခုချင်းစီ ရှာဖွေခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေခြင်းနှင့် တူသည်။ အယောင်ဆောင်များသည် အဆုံးမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။
လုရုံ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
သူ၏ ဝါယာလက်စကားပြောစက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်–
“အဖွဲ့တစ်နဲ့ အဖွဲ့နှစ်— အရှေ့နဲ့ အနောက်ကနေ ဝင်ပါ။ ကွေ့ရှန့်၊ အဖွဲ့သုံးကို ခေါ်ပြီး နောက်ဘက်ကနေ ပတ်ပါ— ရထားလမ်းကို ဖောက်ခွဲပစ်။ ဖက်တီး သူတို့ကို ငါးစာကျွေး— အရိုးပိုးကောင်နည်းနည်း ပစ်ချလိုက်။ မင်းတို့အဖွဲကို မတွေ့စေနဲ့၊၊ အဲဒီ ရထားမှာ သံချပ်ကာက ကြောက်စရာကောင်းတယ်”
“အမိန့်တိုင်းပါ”
“ညရောက်တဲ့အထိ သူတို့ ဆက်ပြီး ခုခံနေရင်ရော”
လုရုံက ဓာတုစက်ရုံဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အစ်ကိုတင်းကို စောင့်ကြရလိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် သေပြီး ရထားလမ်း ပျက်စီးသွားပြီဆိုရင် သူတို့ ပိတ်မိသွားပြီ”
“အဲဒီအခါကျမှ သူတို့ကို ရွေးခွင့်ပေးမယ်— အမြန် သေဆုံးခြင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဖြည်းဖြည်းချင်း သေမလား”
“ရပြီ”
ယာဉ်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာနှင့် လူလေးဆယ်ကျော်သည် ဘူတာရုံဆီသို့ တိတ်တဆိတ် စတင်လှုပ်ရှားလာကြပြီး ပတ်ပတ်လည်မှ ပိတ်ဆို့လာကြသည်။
ကင်းထောက်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် မော်တော်ဆိုင်ကယ်များဖြင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်သွားပြီး ရထားလမ်းဆီသို့ ပေါက်ကွဲပစ္စည်းများ သယ်ဆောင်သွားသည်။
ဓာတုစက်ရုံ – ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်း
လင်းရှန်သည် သူ၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို ဓာတုစက်ရုံဆီသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်သွားသည်။
မနက်ခင်း မြူခိုးသည် မိုးရေမြို့ပေါ်တွင် နိမ့်ကျနေပြီး ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။
မြူခိုးများကြားမှ မြင့်မားသော အအေးခံတာဝါများ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ လင်းရှန်၏ အမူအရာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။
သူ၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာ တရှဲရှဲ မြည်လာသည်။
“လင်းရှန်၊ ရှင် ပြောတာ မှန်တယ်။ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဘူတာရုံနားမှာ တွေ့လိုက်ရတယ်”
ချန်ဆီရွှမ်၏ အသံတွင် တင်းမာမှုများ ပါဝင်နေသည်။
“မင်းရဲ့ နေရာမှာပဲနေ။ ငါ အမိန့်မပေးမချင်း မတိုက်ခိုက်နဲ့”
“နားလည်ပါပြီ”
ချန်ဆီရွှမ်သည် သူမ၏ စနိုက်ပါမှန်ပြောင်းမှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်နေပြီး သစ်ပင်များကြားမှ ခိုးဝင်လာသော ယာဉ်တန်းကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းသည် တည်ငြိမ်လာသည်။
သူမသည် အာရုံစူးစိုက်မှုကို ချိန်ညှိလိုက်သည်— သူမ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် နှေးကွေးသွားသည်။
သူမသည် ယာဉ်များအတွင်းရှိ လူများ၏ နှုတ်ခမ်း လှုပ်ရှားမှုကိုပင် ဖတ်နိုင်ခဲ့သည်။
သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း တည်ငြိမ်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် တွန့်ဆုတ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူမသည် ဤခံစားချက်— တည်ငြိမ်မှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှုကို နှစ်သက်လာသည်။
ဓာတုစက်ရုံ - ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှု
လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့သည် စက်ရုံသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ကြီးမားသော ယာဉ်များစွာကို အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လက်နက်ကိုင်တစ်ဒါဇင်ကျော်က စောင့်ကြပ်နေသည်။
အလယ်တွင်— တင်းချီသည် ကိုယ်လုံးပြည့်သံချပ်ကာဖြင့် အနက်ရောင်လှံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။
သူ့ဘေးတွင် ကျွမ်မီသည် သူမ၏ အမူအရာကို မှန်းရခက်စွာဖြင့် ရပ်နေသည်၊၊
သူတို့သည် လင်းရှန်တို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ ကျဥ်းမြောင်းသွားသည်၊၊
“အပူပိုင်းငါးအုပ်စုပဲ”
ကီကီသည် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှ ပျံဝဲထွက်သွားပြီး သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်—
ဝုန်းးး
လှိုင်းလုံးတစ်ခုက မြူခိုးများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး အမြင်အာရုံ နယ်ပယ်ကို ရှင်းလင်းစေသည်။
ချက်ချင်းပင် လက်နက်ကိုင်များက ၎င်းတို့၏ ရိုင်ဖယ်များကို ဆတ်ခနဲ မြှောက်ကာ သူမကို ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။
သို့သော်—
တင်းချီက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ၎င်းတို့ကို တားလိုက်သည်။
သူသည် လင်းရှန်နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားပြီး သူ၏ အကြည့်က ပြောင်းလဲသွားသည်။
“မင်း ထွက်သွားခဲ့တာပဲကို ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ”