တိုက်ပွဲစွမ်းအား

အနန္တရထားသည် ဘူတာရုံတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်နေပြီး ၎င်း၏ အမည်းရောင်၊ ကြီးမားထူထဲသော သံချပ်ကာသည် မှိန်နေသော အလင်းရောင်ကို စုပ်ယူထားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်သော ယာဉ်တန်းတစ်ခုသည် သစ်တောထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများက ခန့်ညားထည်ဝါသော ရထားကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သွက်လက်သော သေနတ်သမားများစွာသည် အဆောက်အအုံများနောက်တွင် ကာဗာယူကာ ဘူတာရုံ ပတ်လည်ကို ဝိုင်းထားပြီးဖြစ်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင် အနန္တရထားသည် လုံးဝ ဝိုင်းရံခံထားရသည်။

“အစ်ကိုလု ၊ ဒီရထားက သံချပ်ကာနဲ့ အခိုင်မာပိတ်ထားတယ်၊၊ လေဝင်လေထွက်ပေါက်တောင် မတွေ့ဘူး။ အရိုးပိုးကောင်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် အထဲကို ဝင်ခိုင်းရမှာလဲ”

ရှေ့ဆုံးမှ ပိန်ချုံးချုံး လူတစ်ယောက်သည် သူ၏ ဝါယာလက်စက်ထဲသို့ စိတ်ပျက်စွာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“လုံးဝ ပိတ်ထားတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မဟုတ်ရင် အထဲကလူတွေ အသက်ရှူကျပ်ပြီး သေနေလောက်ပြီ။ အက်ကြောင်းတွေကို ရှာ— အဲဒီ အရိုးပိုးကောင်တွေက လူအနံ့ကို ခံစားပြီး တွားဝင်သွားနိုင်တယ်”

သစ်တောအတွင်း၌ လုရုံသည် ယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလာကာ သူ၏ မှန်ဘီလူးကို မြှောက်၍ ရထားကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေသည်။

“အစ်ကိုလု၊ ကွေ့ရှန့်နဲ့ အဖွဲ့သုံးက အပြင်ဘက် ရထားလမ်းတွေမှာ နေရာယူပြီးပြီ။ ကျွန်တော်တို့ အစ်ကိုတင်းကို တကယ် အကူအညီမပေးတော့ဘူးလား”

နောက်ထပ် အားကောင်းသော လူတစ်ယောက်၏ အသံသည် ဆက်သွယ်ရေးမှတစ်ဆင့် ဝင်လာသည်။

“မလိုဘူး”

လုရုံ၏ အမူအရာသည် အေးစက်သွားသော်လည်း သူက ပြုံးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုတင်းက လူကောင်းယောင်ဆောင်ရတာကို ကြိုက်တယ်။ ဒီလို ရှင်းပစ်ရမယ့်အလုပ်မျိုးကိုတော့ ငါက သူ့အတွက် ကိုင်တွယ်ပေးမယ်”

သူသည် ရထားပေါ်ကို သူ၏ အကြည့်သည် ထက်မြက်လာသည်။

အစပိုင်းတွင် တင်းချီ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ကင်းကောင်ယာဉ်တန်းသည် ထူးခြားသော သတ္တိနှင့် ဇွဲလုံ့လဖြင့် အရှေ့ဘက်သို့ ချီတတ်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မရေမတွက်နိုင်သော ညများတစ်လျှောက် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြပြီး အဖွဲ့လိုက် ပိုမိုအားကောင်းလာကာ ဒုက္ခများကို ခံနိုင်ရည်ရှိရှိ ကျော်ဖြတ်ပြီး အမှောင်ထုကို အတူတကွ တွန်းလှန်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ထိုမျှကြာအောင် ထွက်ပြေးနေရပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ထုံထိုင်းမှုသည် သူတို့၏ စိတ်ထဲသို့ ခိုးဝင်လာသည်။ တင်းချီကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူတို့အဖွဲ့ နောက်တစ်နေ့ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလားဟူသော သံသယများ စတင်ဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် မိုးရေမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် မြို့ထဲတွင် ချောင်းမြောင်းနေသော အယောင်ဆောင်များကြောင့် ထိခိုက်မှုအချို့ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော်လည်း အနားယူပြီးနောက်တွင် သူတို့အဖွဲ့သည် ထူးခြားသော အရာကို သတိပြုမိခဲ့သည်— အဆုံးမရှိသော ဖုတ်ကောင်လှိုင်းများ မရှိသလို၊ ညဘက်တွင် လမ်းများပေါ်သို့ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများလည်း ထွက်မလာချေ။ ခိုလှုံနေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး အယောင်ဆောင်များကို ရှာဖွေတတ်အောင် သင်ယူနေသရွေ့ ရှားပါးသော လုံခြုံမှုနှင့် အနားယူခြင်းကို ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် မကြာမီပင် မြို့ထဲတွင် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မိုးရေမြို့သည် လုံခြုံမှု မရှိတော့ဟု ထင်နေစဉ်တွင် ကြာရှည်စွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအချို့သည် အေးစက်သော လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်၊၊

ဓာတုစက်ရုံရှိ နက်ရှိုင်းသော ရေကန်ထဲသို့ အလောင်းများကို ပစ်ချခြင်းဖြင့် မီးအိမ်ပန်းအတွက် အာဟာရအဖြစ် ပူဇော်လိုက်သောအခါ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤ စည်းမျဉ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသောအခါ အဖွဲ့ဝင်များသည် ၎င်းကို ကောင်းချီးတစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အလောင်းအသစ်များ ကုန်သွားသောအခါ မြို့ထဲတွင် သေဆုံးမည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအသစ်များကို စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ၎င်းတို့၏ ရိက္ခာများကို စုဆောင်းပြီး ၎င်းတို့၏ အလောင်းများကို ဓာတုစက်ရုံထဲသို့ ပစ်ချကာ ကြောက်စရာကောင်းသော အသက်ရှင်သန်မှု မျှခြေကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

ကင်းကောင်ယာဉ်တန်းနှင့် မြို့၏ မူလအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ဤ ရိက္ခာနှင့် အသစ်တွေ့ရှိသော လုံခြုံမှုကို အမှီပြု၍ မီးအိမ်ပန်းပွင့်ကို ကျွေးမွေးရန် တာဝန်ယူခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အရင်းအမြစ်များ လျော့နည်းလာသောအခါ သူတို့၏ စိတ်နေစိတ်ထား ပြောင်းလဲသွားသည်။

လုရုံသည် အခြားသူများနှင့်အတူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ဘာသံသယမှ မဝင်ပဲ မိုးရေမြို့ထဲသို့ သွေးဆောင်စပြုလာခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူသည် တင်းချီနှင့် ကျွမ်မီကို အမှောင်ထု၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အရာများမှ ခိုလှုံနေရာ ရှာဖွေနေသော လမ်းပျောက်နေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ကူညီရုံသာ ဖြစ်သည်ဟု စည်းရုံးခဲ့သည်။ သူတို့သည် မနက်ခင်းတွင် ထွက်ခွာရန် ရွေးချယ်သည်ဖြစ်စေ၊ ရိက္ခာအတွက် မြို့ကို စူးစမ်းသည်ဖြစ်စေ ၎င်းသည် သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည်။ သူတို့ သေဆုံးသွားပါက... ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ အမှားမဟုတ်ပေ။

အတွင်းစိတ်၌ လူတိုင်းသည် ၎င်းသည် သူတို့၏ အပြစ်ရှိစိတ်ကို သက်သာစေရန် အကြောင်းပြချက်မျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အမှောင်ည၏ ကြောက်ရွံ့မှုက ဖမ်းစားလာပြီး မိုးရေမြို့၏ ခိုလှုံနေရာအပေါ် မှီခိုမှုကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ တင်းချီကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် လက်ခံလာခဲ့ပုံရသည်။

လုရုံသည် မြို့ထဲသို့ ဝင်လာသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်စပြုလာသည်အထိပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုအခါမှ သူတို့သည် သတိပြုမိခဲ့သည်— သူတို့သည် ည၏ ကွပ်မျက်သူများ ဖြစ်နေပြီ။

ယခုအခါ အနန္တရထားကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းသည် လုရုံနှင့် သူ၏ လူများ— အကျင့်စာရိတ္တကို ကြာရှည်စွာ စွန့်လွှတ်ခဲ့သော ရက်စက်သော လူသတ်သမားများက စီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့အတွက် မိုးရေမြို့၌ အသက်ရှင်သန်ခြင်းသည် မည်သည့် တန်ကြေးပေးရရ ထိုက်တန်ဆပသည်။

“အားလုံး အဆင်သင့်ပြင်ကြ”

လုရုံသည် သူ၏ ဝါယာလက်စက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

“အဖွဲ့သုံးက ရထားလမ်းကို ဖောက်ခွဲလိုက်တဲ့အခါ စပစ်ကြမယ်။ သူတို့ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။ သူတို့ ထိတ်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတဲ့အထိ စောင့်— အဲဒီအခါကျမှ ငါတို့ ဝင်မယ်။ အဖွဲ့နှစ်၊ ဘူတာရုံ ဂိတ်တွေကို စောင့်ပြီး သူတို့ရဲ့ အဖွဲ့တွေ ပြန်လာတိုက်ခိုက်တာကို တားဆီးပါ”

“လက်ခံရရှိပြီ”

သစ်တောထဲရှိ အရိပ်များသည် လှုပ်ရှားလာသည်။

ထောင်ချောက်တစ်ခုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ကင်းကောင်ယာဉ်တန်း၏ ယာဉ်များကို ကြီးမားသော စက်သေနတ်များ၊ ဒုံးပျံပစ်လောင်ချာများနှင့် အခြားသော ပစ်အားများဖြင့် တပ်ဆင်ထားသည်။ သူတို့၏ အဖွဲ့သည် မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများမှတစ်ဆင့် တိုက်ခိုက်ပြီး တိုးတက်ခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များကို အထင်သေး၍ မရပေ။

အနန္တ ရထားအတွင်း၌…

အတွဲ (၁၀) တွင် လို့ရှားရှားသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေပြီး Roarer K23 လျှပ်စစ် ဂတ်လင်သေနတ်ကို ကိုင်ကာ သတိဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေသည်။

တွဲ (၂) တွင် လို့ရှားရှားသည် စောင့်ကြည့်မျက်နှာပြင်များကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သစ်ပင်များထဲမှ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသောအခါ သူမ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။

“အစ်ကိုလင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒီလူတွေ တကယ်ပဲ ငါတို့ ရထားကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ရောက်နေတာ”

“ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ...”

ရေဒါစနစ်နှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော စောင့်ကြည့်စနစ်သည် အနီအောက်ရောင်ခြည်နှင့် အပူဓာတ်များကို ထောက်လှမ်းနိုင်သည်။ လုရုံ၏ အဖွဲ့များသည် တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရှားရှား၏ ရှေ့မှ မော်နီတာပေါ်တွင် လုံးဝ ဖော်ထုတ်ခံထားရသည်။ သူမသည် ပစ်မှတ်ချိန်ညှိမှု လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖွင့်ကာ ကြိုတင်၍ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ခြေရာခံရန် စနစ်ကို သတ်မှတ်လိုက်သည်။

“ရှားရှား”

ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှ အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်— ၎င်းမှာ ချန်ဆီရွှမ် ဖြစ်သည်။

“ရထားနောက်ဘက်ကနေ လူတချို့ ဝင်လာနေတယ်”

ရှားရှားက ခေါင်းညိတ်ပြီး လို့ဟွာကို အချက်ပြလိုက်ရာ သူသည် ချက်ချင်း တွဲ (၁၁) ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

“သူတို့ထဲက တချို့ ရှေ့ရထားလမ်းတွေကို သွားနေတာ တွေ့တယ်။ ရထားလမ်းကို ဖောက်ခွဲဖို့ စီစဉ်နေပုံရတယ်”

ချန်ဆီရွှမ်သည် သူမ၏ ပစ်မှတ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချိန်ညှိလိုက်ပြီး မောင်းခလုတ်ပေါ်တွင် သူမ၏ လက်ချောင်းကို တင်ထားသည်။

“အစ်မချန်”

ရှားရှားက အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်၊၊

“မပစ်နဲ့ဦး၊ သူတို့ အစ်မကို မြင်သွားရင် ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်”

ချန်ဆီရွှမ် တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ မောင်းခလုတ်ပေါ်မှ လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။

“ရပြီ... ငါ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိတော့မလို့”

သူမသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်၊

“သူတို့ကို ဖောက်ခွဲခိုင်းလိုက်ပါ။ ဒါမှ သူတို့က ငါတို့ ထွက်ပြေးဖို့ လမ်းမရှိတော့ဘဲ ပိတ်မိသွားပြီလို့ ထင်နေမှာ— အဲဒီအခါကျမှ သူတို့ လှုပ်ရှားလာလိမ့်မယ်”

“အတိအကျပဲ”

ရှားရှားက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

“သူတို့က အစ်မရှုချင်း ပြန်လာတာကိုလည်း စောင့်ကြည့်နေမှာပဲ။ သူတို့ အလုပ်ရှုပ်နေအောင် လုပ်ပြီး သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားမှ ဖမ်းကြမယ်”

ချန်ဆီရွှမ်သည် သဘောတူကြောင်း အသံပြုလိုက်သည်။

ထိုမျှ ငယ်ရွယ်သော ရှားရှားသည် ထူးခြားစွာ စိတ်တည်ငြိမ်သည်။ ရန်သူများ ဝိုင်းရံထားသည့်တိုင် သူမသည် ထောင်ချောက်ထဲသို့ သွေးဆောင်ရန် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

သူမ၏ အဖွဲ့များ တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဆီရွှမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ မှန်ပြောင်းကို ယာဉ်တန်း၏ ကြီးမားသော လက်နက်များပေါ်တွင် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ဝုန်း ဝုန်း

ရုတ်တရက် နားကွဲလုနီးပါး ပေါက်ကွဲသံနှစ်ခုသည် ဘူတာရုံ၏ အရှေ့နှင့် အနောက်စွန်းများမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထူထပ်သော မီးခိုးမည်းများသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံ့လွင့်တက်သွားပြီး ပလက်ဖောင်း၏ မှန်ပြတင်းပေါက်များကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။

“အစ်ကိုလု ပြီးပြီ”

ကာဗာယူ ပုန်းနေသော လုရုံနှင့် သူ၏လူများသည် ရထား၏ တုံ့ပြန်မှုကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

ပေါက်ကွဲသံကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းသည် လုရုံ၏ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း သူတို့၏ လက်နက်များကို မြှောက်ထားကြသည်။

လုရုံသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ဝါယာလက်စက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

မိနစ်များ ကုန်လွန်သွားသည်။

ရထားသည် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ဆက်လက်ရှိနေသည်။

လုရုံသည် သူ၏ မှန်ဘီလူးကို မြို့ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်— မည်သည့် ယာဉ်မျှ ထွက်မလာချေ။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူတို့ အကူအညီ ခေါ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

အားကောင်းသောလူက မေးလိုက်သည်။

“သူတို့ တွန့်ဆုတ်နေတာ”

လုရုံက လှောင်ပြုံးလိုက်သည်။

“ရထားလမ်းတွေ မရှိတော့ဘူး— သူတို့ ပြေးစရာ နေရာမရှိတော့ဘူး”

သူသည် သူ၏ ဝါယာလက်စက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

“အဖွဲ့နှစ်၊ ဘူတာရုံထဲမှာ နေရာယူလိုက်။ သူတို့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေ ပြန်လာရင် အကုန်သတ်”

“နားလည်ပါပြီ”

သူ၏ လူများသည် ဘူတာရုံ၏ အဆောက်အအုံများနောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရွှေ့ပြောင်းသွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုရုံသည် စကားပြောစက်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ နောက်လိုက်တစ်ယောက်ကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

ထိုလူသည် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

မဆိုင်းမတွပင် ရထားကို စတင်ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

ဒက် ဒက် ဒက် ဒက်

သေနတ်ပစ်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းကာ တိုက်ပွဲကို မီးမွှေးလိုက်သည်။

ရေဒီယို လက်ခံစက်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရာ သူ၏ အသံသည် ရထား၏ အပြင်ဘက် စပီကာများမှတစ်ဆင့် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

“ရထားပေါ်ကလူတွေ နားထောင်၊ ငါတို့ ရထားလမ်းတွေကို ဖောက်ခွဲပြီးပြီ။ မင်းတို့ အဖော်တွေလည်း ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“တံခါးတွေ ဖွင့်ပြီး လက်နက်ချဖို့ တစ်မိနစ်

အချိန်တစ်မိနစ်ပေးမယ်— မဟုတ်ရင် တကယ့်တိုက်ခိုက်စွမ်းအားက ဘာလဲဆိုတာ ငါတို့ ပြမယ်”

“ရထားကတော့ ကျန်ခဲ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကတော့…”

“မကျန်ရစ်စေရဘူး”