နှင်ထုတ်ခြင်း

နေ့လယ်ခင်း၏ မိုးရေမြို့တွင် နောက်ထပ် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုတစ်ခုကို ကြိုဆိုလိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်သည် မှောင်မဲ၍ မှုန်မှိုင်းနေပြီး လေထုထဲတွင် လွမ်းမိုးချုပ်ချယ်သော အငွေ့အသက်များ သယ်ဆောင်နေ၏။ ဗဟိုလမ်းပေါ်ရှိ ရုပ်ရှင်ရုံ အပြင်ဘက်တွင် ယာဉ်များစွာ ရပ်နားထားသည်။

ဤယာဉ်အချို့မှာ ကင်းကောင်ယာဉ်တန်းမှ ဖြစ်ပြီး ခြောက်သွေ့နေသော သွေးစွန်းကွက်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ အချို့မှာ တင်းချီက မြို့ပတ်ဝန်းကျင်မှ စုဆောင်းပြုပြင်ထားသော ယာဉ်များဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့တွင် အစစ်မှန် ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်မရှိသလို ကီလိုမီတာ တစ်ရာ၊ နှစ်ရာခန့် သွားနိုင်ရုံမျှသာ ဆီလောင်စာ ရှိသည်။

မြေအောက်ကားပါကင်တွင် လူတစ်ရာကျော်သည် သေနတ်များ၏ ချိန်ရွယ်မှုအောက်၌ သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို ဆွဲယူကာ စိုးရိမ်တကြီး ထွက်ခွာလာကြသည်။ လူအုပ်ကြီးသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကလေးများ ငိုယိုသံနှင့် အမျိုးသမီးများ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံတို့သည် နေရာအနှံ့ ကြားနေရ၏။

မြို့သည် ပျက်စီးလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု သိလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မသေချာမရေရာမှုတို့ ဖြစ်သည်။ မနက်ဖြန်တွင် ဘာတွေက စောင့်ကြိုနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

မိုးရေထဲတွင် အချို့သော မိသားစုများသည် သူတို့၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ကားများထဲသို့ စတင်ထည့်သွင်းကြသည်။ အချို့လူများက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ယာဉ်များ ခွဲဝေမှုကို စီစဉ်ရန် တာဝန်ယူခဲ့ကြ၏။ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ လှုပ်ရှားနေကြပြီး အနန္တရထားမှ အဖွဲ့ဝင်များကမူ လမ်းပေါ်တွင် သေနတ်များ ကိုင်ကာ ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို ရပ်ကြည့်နေကြသည်။

လင်းရှန်ထံသို့ မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များ ရောက်လာ၏။ အချို့သော လူများသည် ဤလူသည် ဓာတုစက်ရုံမှ သတ္တဝါကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်တော့မည့်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြသည်။ ဤလူသည်ပင် သူတို့အား လုံခြုံသော ခိုလှုံနေရာမှ နှင်ထုတ်နေသူပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ လင်းရှန်ကို ကြည့်သော အကြည့်များသည် အဓိပ္ပာယ်များစွာ ပါဝင်နေ၏။ သူသည် ဘာမှမပြောဘဲ သူတို့ စိုးရိမ်တကြီး ထုပ်ပိုးနေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး ကားတစ်စီးပြီးတစ်စီး မောင်းထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။

သူတို့ထဲမှ အများစုသည် မနက်ဖြန်အထိ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ သို့သော် အမှတ်အသားသီအိုရီကို အတည်ပြုနိုင်ပြီး သတ္တဝါကို ဖြုတ်ချနိုင်ခဲ့ပါက သူတို့သည် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ပိုရှည်ကြာစွာ အသက်ရှင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လင်းရှန်သည် အချိန်မဆွဲတော့ပေ။ သူသည် အဖွဲ့အား ရထားပေါ်သို့ တက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူနှင့် ကီကီက မြို့ထဲ၌ ပေါက်ကွဲမှုကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ကျန်နေခဲ့သည်။

အမှတ်အသား၏ လက္ခဏာအားလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး လင်းရှန်သည် လုချန်အား ဂန္ဓာမာနက်ငရဲပန်းကို ထိုကြီးမားသော ဖန်အိမ်နှင့် ယူဆောင်လာရန် ပြောခဲ့သည်။ သတ္တဝါကို သုတ်သင်ပြီးနောက် အနက်ရောင်မီးခိုးကို စုပ်ယူနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ သူသိလိုသည်။

အနန္တရထားပေါ်တွင် လင်းရှန်နှင့် ကီကီမှလွဲ၍ ကျန်လူများသည် သူတို့၏ အတွဲများသို့ ပြန်ရောက်နေကြပြီ။ စစ်မြေပြင်သည် အလွန် ကြမ်းတမ်းလွန်းသောကြောင့် ရှုချင်းသည် စိတ်ဓာတ် ခံနိုင်ရည် အားကောင်းသူများကိုသာ ရှင်းလင်းရေး တာဝန်ယူခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ကျန်သူများသည် ချန်ဆီရွှမ်နောက်သို့ လိုက်၍ သိမ်းဆည်းရမိသော ပစ္စည်းများကို စီစဉ်ခြင်းနှင့် သိုလှောင်သေတ္တာများထဲသို့ မှတ်တမ်းတင်ခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်နေကြ၏။

မိုးရေမြို့၏ ပလက်ဖောင်းတစ်ခုလုံးသည် သေခြင်းတရား၏ အေးစက်မှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသဖြင့် စီးဆင်းနေသော ရေများသည် သွေးနီရောင်လွှမ်းနေသည်၊၊

“အဆင့်တစ် အနီရောင်ပဲစေ့ ၁၂ လုံး၊ အဆင့်နှစ်က ၃ လုံး၊ ရော့ကတ်လောင်ချာ ၄ လုံး၊ နဲ့ ၁၂.၇ မီလီမီတာ ယာဉ်တင် စက်သေနတ် ၂ လက်။ ကင်းကောင်ယာဉ်တန်းမှာ လက်နက် အတော်အတန် ရှိတယ်”

တွဲအတွင်း၌ ရှုချင်းသည် သိမ်းဆည်းရမိသော မှတ်တမ်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း အတွင်းစိတ်၌ ထိတ်လန့်နေ၏။

“ကျွန်မတို့မှာ လက်နက်ကြီးတွေ မရှိရင် သူတို့ ဒီလောက် မြန်မြန်အဆုံးသတ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး”

ချန်ဆီရွှမ်က ထပ်ပြောသည်။

“အရေးမကြီးပါဘူး”

လုရှင်းချန်၏ မျက်နှာသည် တင်းမာနေ၏။

“ဒီလူတွေက သူတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်ကို ဆုံးရှုံးပြီးသားပဲ။ အခုတော့ ခွေးလေခွေးလွင့်တွေကနေ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ရဲ့ခွေးတွေ ဖြစ်သွားရုံပဲ။ တိုက်ခိုက်ဖို့ သတ္တိမရှိတော့ဘူး။ အကောင်းဆုံးပြောရရင်တော့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ မသန့်ရှင်းတဲ့ အလုပ်ပဲ လုပ်နိုင်ကြတာ”

ထိုစကားကြောင့် ချန်ဆီရွှမ် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းခြင်းသည် လူသားတိုင်း၏ အခြေခံဗီဇဖြစ်သည်။ အနန္တရထားပေါ်ရှိ လူတိုင်းသည် သူမ အပါအဝင် အစွန်းရောက် အသက်ရှင်ရေးထဲသို့ အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ခံခဲ့ရသည်။ ညပေါင်းများစွာ ထွက်ပြေးပြီးနောက် အမှောင်ထုမှ သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သော နေရာတစ်ခုကို တွေ့သောအခါ လူတို့သည် ပြောင်းလဲသွားသည်မှာ ရှောင်လွှဲမရပေ။

“ကောင်းပြီ”

ချန်ဆီရွှမ်သည် ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်။

“အားလုံး အသင့်ပြင်ထား။ လင်းရှန်နဲ့ တခြားသူတွေကို ထောက်ပံ့ဖို့ လိုတယ်”

ထို့နောက် သူမသည် တာ့လိုဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “တာလို့၊ လူအချို့ကို ခေါ်ပြီး ရှေ့က ရထားသံလမ်းကို အရေးပေါ် ပြုပြင်လိုက်။ ငါ စစ်ဆေးပြီးပြီ—အများကြီး မပျက်စီးဘူး။ လင်းရှန် ပြန်လာဖို့ မစောင့်နဲ့တော့။ ငါတို့က အချိန်မရွေး ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ရမယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ”

တာလို့သည် အမိန့်ကို လေးနက်စွာ လက်ခံလိုက်၏။ တွဲအမှတ် ၁၁ တွင် ကြိုတင်ပြုလုပ်ထားသော သံလမ်းနှင့် ကရိန်းများ၊ ဂဟေဆော်ကိရိယာများ အပြည့်အစုံ ရှိနေသည်—လင်းရှန် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသည်များ ဖြစ်သည်။ မြေမျက်နှာပြင် လုံးဝ မပျက်စီးပါက လင်းရှန် သို့မဟုတ် ကီကီ မရှိဘဲပင် ကျန်သူများက အရေးပေါ် ပြုပြင်မှုများကို လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသည်။

ချန်ဆီရွှမ်သည် အသေးစိတ်ကျပြီး စေ့စပ်သေချာ၏။ လင်းရှန် မရှိသည့် အခြေအနေနှင့် သူမကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်ရေးထဲ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ထိုပျော့ပျောင်းပြီး ထိန်းချုပ်ထားသော အမူအရာသည် တည်ငြိမ်ပြီး အေးစက်သောစိတ်ထားဖြင့် တဖြည်းဖြည်း အစားထိုးလာခဲ့သည်။ လူတိုင်းက သူမကို ပို၍ လေးစားလာကြသည်။

ချန်ဆီရွှမ်၏ အမိန့်အောက်တွင် အနန္တရထားတစ်လျှောက်ရှိ အဖွဲ့သားများသည် စည်းကမ်းတကျ ရွှေ့ပြောင်းရေးအတွက် ပြင်ဆင်မှုများ စတင်ပြုလုပ်ကြသည်။

မိုးရေမြို့၊ နာရီစင်။

လင်းရှန်သည် ရိုးရှင်းသော ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှ တပ်ဆင်ထားသော အဝေးထိန်း ဗုံးခွဲကိရိယာကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မြို့၏ တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းများကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ အချို့သော ကွဲအက်နေသော ပြတင်းပေါက်များ နောက်ကွယ်တွင် ထူးဆန်းသော လူရိပ်များကို သူ မှုန်ဝါးဝါး မြင်နေရသည်။

အဆောက်အအုံများအတွင်း ပုန်းအောင်းနေသူများသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများက မမြင်နိုင်သော ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားနေရဟန်ဖြင့် လင်းရှန်ရှိရာဘက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကီကီသည် သူ့နောက်တွင် လက်ပိုက်၍ လေထဲတွင် ဝဲနေ၏။

“ကျွန်မသိသားပဲ၊ စက်မှုလက်တုကို မျက်စိကျနေလို့ အထဲကို ပြန်ပြေးသွားတာပေါ့ ဟုတ်လား။ ရထားပေါ် တပ်ဆင်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား”

“မဆိုးတဲ့ အကြံပဲ”

လင်းရှန်က ပြန်ဖြေသည်။

“ငါ့ရဲ့ ယန္တရားစွမ်းရည်မှာ အလားအလာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်။ မင်း ပြောသလိုပဲ—ဒါ အဆင်ပြေသွားရင် ငါတို့ တကယ်ပဲ ကြယ်မြို့တော်ကို သွားပြီး ဖက်ဒရယ်အစိုးရနဲ့ စကားပြောဖို့ ဖြစ်လာနိုင်တယ်”

ကီကီသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

“ရေဒီယိုမှာ ဖက်ဒရယ်အစိုးရဟောင်းက အာရုဏ်ဦးမြို့တော်လို့ နာမည်ပြောင်းလိုက်ပြီ၊ မူလ ကာကွယ်ရေးတပ်ကို ပုဂ္ဂလိက လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီအချို့နဲ့ ပေါင်းပြီး ပြည့်စုံတဲ့ ဖက်ဒရယ်တပ်မတော် ဖွဲ့လိုက်ပြီလို့ ပြောတယ်။ သူတို့က ပေါ့ပေါ့သေးသေး မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မတို့ တိတ်တိတ်လေး ခိုးဝင်ရလိမ့်မယ်—Gemini 11R နျူကလီးယားလျှပ်စစ်စက်ခေါင်းနဲ့ အနန္တရထားကို တန်းပြီး မောင်းဝင်လို့ မရဘူး”

“မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာ မဖြစ်ခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ အာဏာနဲ့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ဆက်တိုးလာမှာပဲ”

လင်းရှန်က ပြောသည်။

“အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေအများကြီးက သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းမယ်လို့ ရှင်ထင်တာလား”

လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

“အမှတ်အသားသီအိုရီ အမှန်ဖြစ်ခဲ့ရင် အာရုဏ်ဦးမြို့တော်ကို သွားမယ့်သူတွေ ပိုများလာမှာ သေချာတယ်။ အဲဒီအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကြားမှာ ထွက်ပြေးမလား၊ ရပ်တည်မလားဆိုတဲ့ မေးခွန်း အသစ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာနိုင်တယ်…”

“အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးက ဖီးနစ်အတွက် အလွန် ဆိုးရွားလိမ့်မယ်”

ကီကီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကာ စိတ်မချမ်းမြေ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်… လူတွေက အမှောင်ညရဲ့ အမှတ်အသား မှတ်ခံရမှာကို ကြောက်ရင် အာရုဏ်ဦးမြို့တော်ရဲ့ မြေအောက်စီမံကိန်းက ပိုကောင်းတဲ့ ဂုဏ်သတင်း ရနိုင်တယ်။ အဲဒါက အဆက်မပြတ် ရွှေ့ပြောင်းနေတဲ့ ဖီးနစ်ထဲမှာ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်စေမှာ သေချာတယ်”

“ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းတော့ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ လူသားမျိုးနွယ်က ဝင်ရိုးစွန်းညမှာ တည်ငြိမ်စွာ အသက်မရှင်နိုင်သေးဘူး။ မြေအောက်မြို့တော် အမှတ် ၉ မှာရှိတဲ့ အဲဒီ အမည်မသိသတ္တဝါက—မပေါ်လာသေးဘူး၊၊ ပြေးမလား၊ ရပ်တည်မလား တစ်ခုချင်းစီမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်ယုတ္တိဗေဒ ရှိတယ်။ လူအများစုကတော့ အမှောင်ထုကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ဦးတည်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှတ်အသားကို ဖြေရှင်းတာ… အဲဒါက တကယ် အရေးကြီးတာပဲ”

“ဒါဆို… ဒီအမှတ်အသားရဲ့ အခြေအနေကို ဖီးနစ်နဲ့ မျှဝေဖို့ လိုသေးလား”

ကီကီ၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

“ဟုတ်တယ်”

လင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် ခိုင်မာပြတ်သားနေ၏။ သူသည် တွန့်ဆုတ်မနေပေ။

“အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ ငြင်းခုံမှုတွေက လူသားတွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စပဲ။ ဒါပေမဲ့ အမှောင်ကျူးကျော်မှုနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ငါတို့ အားလုံးမှာ ရန်သူတစ်ယောက်တည်း ရှိတယ်။ ဒီနေ့ သွေးကပ်ဘေးပန်းကို အသုံးပြုပြီး ဒီသီအိုရီကို သက်သေပြနိုင်ရင် ထွက်ပြေးနေတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မရေမတွက်နိုင်အောင်ကို ကယ်တင်နိုင်တယ်—လူတွေရဲ့ ထွက်ပြေးတဲ့ ကြိုးစားပုံကိုတောင် ပြောင်းလဲနိုင်တယ်။ လူသန်းပေါင်းများစွာရဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခတွေက ဘာမှ တန်ဖိုးမရှိဘူး”

ကီကီသည် လေးစားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အနာဂတ်ကို စဉ်းစားပုံက မဆိုးဘူးပဲ။ ဒါပေမဲ့ သွေးကြောင်တဲ့သူတွေကတော့ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က မွန်းစတားတွေကို နတ်ဘုရားတွေလို သဘောထားကြတာ”

“အဲ့လိုလား”

လင်းရှန်သည် ဓာတုစက်ရုံဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါဆို ဒီနေ့ သူတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားလို့ ခေါ်တဲ့အရာတွေကို သွေးချောင်းစီးအောင် လုပ်ကြစို့”

“လင်းရှန်၊ ကျွန်မတို့ဘက်က အားလုံး အသင့်ပြင်ထားပြီးပြီ။ ဘယ်အချိန်မဆို ဆုတ်ခွာဖို့ အသင့်ပဲ။ ဂရုစိုက်ပါ”

ချန်ဆီရွှမ်၏ အသံသည် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှတစ်ဆင့် ရောက်လာသည်။ လင်းရှန်သည် အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်၊၊

ညနေ ၂:၄၀ နာရီ။

“အားလုံးပဲ၊ ထိခိုက်မှုအတွက် အသင့်ပြင်ထားကြ။ အခု ဖောက်ခွဲတော့မယ်”