အမှတ်သားရှင်းလင်းမှု
Vol. 14 Ch. 207
တစ်စက္ကန့်၊ နှစ်စက္ကန့်၊ သုံးစက္ကန့်...
ရထားတွဲ အမှတ် (၅) တွင် တာလို့သည် သူ၏ သေနတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ လုရှင်းချန်သည် လက်ပိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ထားကာ နက်နဲဆန်းကြယ်သော ကျွမ်းကျင်သူ၏ အခန်းကဏ္ဍကို သရုပ်ဆောင်နေသည်။ သူတို့ရှေ့ရှိ လက်ဖက်ရည်ဖျော်သည့် အိုးမှ ရေနွေးငွေ့များ တထောင်းထောင်းထွက်နေသည်။
ချန်ဆီရွှမ်သည် ရှေ့မှ ရထားလမ်းများကို ကြည့်နေရင်း စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့၏။ မည်သည့်အချိန်မဆို ထိတ်လန့်ဖွယ် သတ္တဝါတစ်ကောင်က ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လာမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။
တစ်မိနစ်၊ နှစ်မိနစ်၊ ငါးမိနစ်...
ဆယ်မိနစ်ကြာသော်လည်း ရထားသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်လက်ရွေ့လျားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှေ့တွင် ကျယ်ဝန်းသော ရထားလမ်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တဂျုံးဂျုံး အသံများဖြင့် အနန္တ ရထားသည် ပင်မရထားလမ်းပေါ်သို့ ချောမွေ့စွာ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။
“လင်းရှန်...”
ချန်ဆီရွှမ်သည် သူ၏ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော လင်းရှန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းရှန်သည် သက်ပြင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... အမှောင်အမှတ်အသားဆိုတာ အမှန်တကယ်ပဲ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတိုင်းဟာ အမှတ်အသားခံထားရတဲ့ အမဲကောင်တွေလိုပဲ အလိုက်ခံနေရတယ်”
သူသည် ယခင်နှစ်ညက မိုးရေမြို့အနီးသို့ မရောက်မီ ထိုထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါများ အနန္တ ရထား၏ အပြင်ဘက်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့ပုံကို အသေချာမှတ်မိနေခဲ့၏။
အနန္တ ရထားသည် အမှောင်ဒီရေထဲမှ မီးပြတိုက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီး၊ မီးများငြိမ်းသွားသည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော မွန်းစတားအုပ်စုတစ်ခုကို ဆွဲဆောင်နေသကဲ့သို့ ရှိ၏—ခုန်အုပ်ဖို့ အသင့်ပြင်ထားကြသည်။
သို့သော် ယခုမူ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် တိတ်ဆိတ်နေ၏။ အမှန်အတိုင်းဆိုရသော် လင်းရှန်သည် ထူးဆန်းစွာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်နေသည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။
ချန်ဆီရွှမ်သည် သူ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားပြီး ရှေ့မှ အမှောင်ထဲသို့ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။
“အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်... ကျွန်မတို့က ပုန်းနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ ကျွန်မတို့က သူတို့ရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ အမြဲရှိနေခဲ့တာပဲ”
လင်းရှန်က ပြောလိုက်သည်။
“လုံခြုံတဲ့ နေရာတွေ ရှိသင့်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း အမှတ်အသား ပျောက်သွားတာနဲ့ သူတို့က အိပ်ပျော်နေတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားပြီး၊ အတော်အသင့် လုံခြုံသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”
ကျွီ—
နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် သူတို့သည် မိုးရေမြို့၏ ချိုင့်ဝှမ်းကို လုံးဝထွက်ခွာခဲ့ပြီး ရှင်းလင်းသောသစ်တောတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ လင်းရှန်သည် ရထားကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ရှေ့ဆက်မသွားတော့ဘူးလား”
ချန်ဆီရွှမ်က မေးသည်။
“မလိုတော့ဘူး။ အခု ဒါကို အတည်ပြုပြီးပြီဆိုတော့ ငါတို့က အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အနားယူသင့်တယ်။ အမှောင်ထဲမှာ မျက်စိစုံမှိတ် အလျင်စလို သွားနေဖို့ အကြောင်းမရှိဘူး”
လင်းရှန်က ပြန်ဖြေသည်။
သူသည် အမှတ်အသားတစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အမှတ်အသားအသစ်တစ်ခုကို ဆွဲဆောင်ရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။
ယခု သူတို့ ဘေးကင်းပြီဆိုတာ သိထားသောကြောင့် ဦးစားပေး လုပ်ဆောင်သင့်သည်မှာ ရပ်နားပြီး ပစ္စည်းများ ဖြည့်တင်းရန်ဖြစ်သည်—ခဲယမ်းများ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းခြင်း၊ စားနပ်ရိက္ခာ ဖြည့်ဆည်းခြင်း။ ၎င်းသည် မှန်ကန်သော လုပ်ဆောင်မှု ဖြစ်၏။
“ကောင်းပြီ။ မိုးရေမြို့မှာ ကျွန်မတို့ စုဆောင်းခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို မစီစစ်ရသေးဘူး” ချန်ဆီရွှမ်သည် သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့၏။ ထို့နောက် သူမက မေးလိုက်သည်။
“ရှင် ခုနက ပါးလ်မာ မြက်ခင်းပြင်မှာ S-Class သတ္တဝါတစ်ကောင်အကြောင်း ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းသင့်လား”
လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ အခုချိန်မှာ S-Class အဆင့် သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို သွားပြီး စိန်ခေါ်လို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ အမှတ်အသား ခံရရင် ယူပေမြို့မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဘေးအန္တရာယ်မျိုးကို ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ်...”
ချန်ဆီရွှမ်က သဘောတူလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်မတို့ အရင်ဆုံး ဟန်ရှန်းတောင်ကြားကို သွားပြီး ဖီးနစ်ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေး သတင်းအချက်အလက်တွေပေါ် မူတည်ပြီး နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်မယ်ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်လို့ ရပါတယ်”
လင်းရှန်သည် သူ၏ ဆံပင်များကို ထိုးဖွလိုက်ပြီး ရှားပါးသော စိတ်သက်သာရာရမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ “ဖုတ်ကောင်တွေ ဒါမှမဟုတ် ထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါတွေ ငါတို့ကို ဝိုင်းအုံမနေတာကို မခံစားရတာ အတော်ကြာပြီ”
ထို့နောက် သူသည် ချန်ဆီရွှမ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“လမ်းကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လိုထင်လဲ”
သူမသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။
“ရှင် အရင်က ကျင်းဟိုင်နဲ့ ရှင်းချန်လို မြို့ကြီးတွေကို ရှောင်သင့်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မှတ်မိတယ်။ ဒါက ကျွန်မတို့ ဂြိုဟ်ပတ်ရထားလမ်းမကြီးကနေ လုံကျန်း၊ ကျင်းဟိုင်နဲ့ ရှင်းချန်တို့လို နေရာတွေကို ပတ်ပြီး သွားရနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတယ်။ ပင်မလမ်းကြောင်းမှာ ရှိနေရင်တော့ အဲဒီနေရာတွေကို ရှောင်လို့ မရဘူး”
“ကျွန်မတို့ ပါးလ်မာ မြက်ခင်းပြင်ကို ရှောင်မယ်ဆိုရင် ဟန်ရှန်းတောင်ကြားမှာ ရွေးချယ်စရာက မြောက်ဘက် ဒါမှမဟုတ် တောင်ဘက် လမ်းကြောင်းကို ဆုံးဖြတ်ရမှာပဲ။ မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်းက အနောက်ဘက် ဂိုဘီသဲကန္တရနဲ့ တာ့ဂန် သဲကန္တရကို ဖြတ်ပြီး တွင်းနက်အမှတ် (၅) အနီးကနေ သွားမယ်။ တောင်ဘက်လမ်းကြောင်းက ချင်းရွှေ၊ လန်ချန်းနဲ့ ယွမ်လန်တို့ကို ဖြတ်ပြီး တွင်းနက်အမှတ် (၇) နဲ့ ပိုနီးတယ်။ ရှင်းချန်ကို ရောက်ဖို့ဆိုရင်တော့ ကျင်းဟိုင်မတိုင်ခင် ပင်မလမ်းကြောင်းပေါ် ပြန်ရောက်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်”
လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်သည်ဖြစ်စေ၊ ချုံးဂူရေလက်ကြားပေါ်က မြောက်ဘက်တိုက်ကြီးလမ်းကို ယူသည်ဖြစ်စေ၊ ငါတို့ ရထားရဲ့ မောင်းနှင်စနစ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ပြီး ပစ္စည်းတွေနဲ့ ခဲယမ်းတွေ ကြိုတင် စုဆောင်းထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ အဲဒါအတွက် ရှင်းချန်က အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ”
“ပြီးတော့၊ အရင်ကနဲ့ ယှဉ်ရင် အခု ငါတို့မှာ အချိန်ပို ရလာတယ်။ ဟန်ရှန်းတောင်ကြားကို အရင်ကျော်ပြီးမှ ပါးလ်မာ မြက်ခင်းပြင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်မလဲဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်ရအောင်…အဲဒီအချိန်အထိ လမ်းကြောင်းကို ပြင်ဆင်လို့ ရတယ်။ ဖီးနစ်ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးအရ သူတို့ရဲ့ အနီးဆုံးစခန်းတွေက စီလန်နဲ့ ကျင်းဟိုင်မှာ ရှိတယ်။ သူတို့ရဲ့ ကျန်တဲ့ အဖွဲ့တွေကတော့ သူတို့ရဲ့ ညှိနှိုင်းမှတ်တွေကို မထုတ်ပြန်ဘူး။ ငါတို့ ဖီးနစ်ကို အမြန်ဆုံး ဆက်သွယ်ပြီး အမှောင်အမှတ်အသားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သုတေသန အချက်အလက်တွေကို သူတို့ကို ပေးအပ်ဖို့ လိုတယ်”
ချန်ဆီရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ကင်းကောင်ယာဉ်တန်းဆီက ကြိုးမဲ့ရေဒီယို တစ်လုံးကို တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒါက သူတို့ ကျွန်မတို့ကို မိုးရေမြို့ထဲ ဆွဲဆောင်ဖို့ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ ကိရိယာပဲ။ အခု ကျွန်မတို့ ရပြီဆိုတော့ ဒီအချက်အလက်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှင့်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ ဖီးနစ်က ထောက်လှမ်းမိရင် ကျွန်မတို့ဆီ ရောက်လာနိုင်တယ်”
“မရဘူး”
လင်းရှန်သည် ခေါင်းကို ခိုင်မြဲစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။
“မင်း အရမ်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စဉ်းစားနေတာပဲ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ ကြိမ်နှုန်းတွေက အခုချိန်မှာ အရမ်း ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ လူတိုင်းက အသက်ရှင်ဖို့ မနည်း ကြိုးစားနေကြတာ။ မင်းက ရုတ်တရက် ‘မပြေးပါနဲ့၊ သတ္တဝါတွေကို သတ်လိုက်ရုံနဲ့ ပိုပြီး လုံခြုံလိမ့်မယ်’—ကြေငြာလိုက်တယ်ဆိုပါစို့…လူတွေက မင်းကို ယုံလိမ့်မယ်လို့ ထင်လား”
ဖီးနစ်ပင်လျှင် ချက်ချင်း လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ဒါရိုက်တာတင်းဆီက အသေးစိတ် သုတေသန အချက်အလက်တွေ လိုအပ်ပြီး အရင်ဆုံး စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ဆောင်ဖွယ် ရှိတယ်။ ဒါ့အပြင် လူတိုင်းမှာ သွေးကပ်ဘေးပန်း ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို လူတိုင်းကို ဖြန့်ဝေပေးလို့ မရဘူး။
“ဖီးနစ်က စမ်းသပ်မှုတွေကနေ ရလဒ်တွေကို အတည်ပြုပြီးမှသာ အများသိ ထုတ်ပြန်လိမ့်မယ်။ ဒါက သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်ပုံကိုပါ သက်ရောက်နိုင်တယ်—အကယ်၍ အတည်ပြုခဲ့ရင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြားက ထွက်ပြေးခြင်းဟာ လမ်းဆုံးနေပြီဆိုတာ သိသွားနိုင်ပြီး ပိုကြီးမားတဲ့ ထိတ်လန့်မှုနဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တယ်”
“အဲဒါကလည်း အစိုးရဟောင်းရဲ့ မြေအောက်မြို့ စီမံကိန်းကို အားပေးနိုင်တယ်။
ဖီးနစ်နဲ့ အစိုးရဟောင်းဟာ အသက်ရှင်သန်ရေး ဒဿနနဲ့ ခုခံကာကွယ်ရေး မဟာဗျူဟာတွေမှာ အခြေခံအားဖြင့် ကွဲပြားတယ်။ ဝင်ရိုးစွန်းအမှောင်ညကြောင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများစုက အမှောင်ကို ရှောင်ပြေးဖို့ ယုံကြည်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှောင်အမှတ်အသားက ထွက်ပြေးခြင်းနဲ့အတူ အန္တရာယ် စုပုံလာမယ့် အန္တရာယ်ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တာဖြစ်ပြီး၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို သူတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေကို ပြန်လည် စဉ်းစားဖို့ တွန်းအားပေးလိုက်တာပဲ”
“ဒါဆို၊ ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ”
“လုပ်ရမယ့် အလုပ်ကို လုပ်ရုံပဲ။ ကျန်တာက အထက်ကလူတွေ ဆုံးဖြတ်ဖို့ပဲ”
လင်းရှန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူ၏ တာဝန်မှာ အရေးကြီးသော အချက်အလက်များကို ပေးပို့ရန်ဖြစ်သည်။ ကျန်တာက သူ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ပေ။
“ကောင်းပြီ၊ ချန်ဆီရွှမ်၊ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ယူပြီး ငါတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စာရင်းလုပ်၊ ညစာ ပြင်ဆင်လိုက်ပါ။ ဒီလို ထွက်ပြေးနေရတာတွေကနေ နောက်ဆုံးတော့ တိုက်ပွဲတစ်ခုကို အနိုင်ရခဲ့ပြီ။ အောင်ပွဲခံ စားသောက်ပွဲတစ်ခု လုပ်သင့်တယ်”
ချန်ဆီရွှမ်သည် သဘောတူလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ တောက်ပသွားခဲ့သည်။
“ဟုတ်တယ်။ ယာဉ်တန်းထဲက မိန်းကလေး တော်တော်များများက အချက်ပြုတ်မှာ တော်ကြတယ်၊ ပြီးတော့ ထမင်းစားခန်းမှာ အခု မီးဖိုတွေနဲ့ ဒယ်အိုးတွေ တပ်ဆင်ထားပြီ။ စားသောက်ပွဲကြီး လုပ်ကြမယ်”
ထိုညတွင် နက်ရှိုင်းသော သစ်တောသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး အမှောင်သည် သဘာဝအတိုင်းပင် ရှိနေ၏၊၊
မိုးရေမြို့မှ ဆယ်မိုင်အကွာတွင် မီတာ ၄၀၀ ရှည်လျားသော အနန္တ ရထားသည် သစ်တောထူထပ်သော နေရာတွင် ရပ်နားနေပြီး၊ ၎င်း၏ ကြီးမားလေးလံသော တံခါးများကို တင်းကျပ်စွာပိတ်ထားသည်။ ရထားပြတင်းပေါက်များမှ အဝါရောင် အလင်းဖျော့များသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ကာ ၎င်း၏ ခရီးသည်များအား လုံခြုံမှု ခံစားချက်ကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့၏။
ကျိအန်းမြို့မှစ၍ လင်းရှန်သည် လူများစွာနှင့် အတူ ညစာ စားခဲ့ရခြင်းမှာ ဤသည် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်—ထို့အပြင် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် ကောင်းမွန်စွာ ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာကို စားရခြင်းမှာလည်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်၏။
ချန်ဆီရွှမ်နှင့် ကျွမ်းကျင်သော အမျိုးသမီး အဖွဲ့ဝင်များသည် တစ်နာရီကျော်ကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြပြီး မီးဖို၊ ဒယ်အိုး၊ ဟင်းချိုအိုးနှင့် အကင်စက်တို့ကို မီးမွှေးကာ စားချင်စဖွယ် စားသောက်ပွဲကို ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်–
ခရမ်းချဉ်သီး အမဲသားဟင်းချို၊ မွှေးကြိုင်သော ကင်ထားသည့် အသားခြောက်၊ ကြက်ဥခေါက်ဆွဲကြော်၊ ပျားရည်နှင့် စည်သွတ်ဘူးသစ်သီးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အချိုရည်—နှင့် အဓိက ဟင်းလျာမှာ ဝက်သား၊ အမဲသား၊ ငါးခြောက်၊ နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြောက်များ ရောနှောထားသော ဟင်းအိုးကြီးပင် ဖြစ်၏။
ချန်ဆီရွှမ်သည် သူတို့၏ အသက်ရှင်သန်မှုကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် ဝိုင်နီအချို့ကိုပင် ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။
“ဝိုး…ထမင်းစားခန်း ပါလာတာ တကယ်ကွာသွားတာပဲ၊၊ ကြက်ဥခေါက်ဆွဲကြော်တောင် ရှိတယ်”
ကီကီနှင့် လို့ရှားရှားတို့သည် ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး အစားအစာ အပြည့်နှင့် စားပွဲရှည်ကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်နေခဲ့၏။
လို့ရှားရှားသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့်သပ်ကာ အံ့ဩစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မ မနေနိုင်တော့ဘူး! ဒီဟာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သွားရည်ကျလာတယ်”
ဂွီ—
သူတို့နောက်တွင် တာ့လို၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံကျယ်လောင်စွာ ထွက်သွားပြီး သူသည် အစားအစာများကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။
“အစ်ကို အဲဒီအသံကို ကျွန်မ ကြားလိုက်တယ်နော်။ အသံကို နည်းနည်း လျှော့ပေးလို့ မရဘူးလား”
ရှားရှားက ညည်းညူလိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ”
တာလို့သည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ငါတို့ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာလေ။ ဗိုက်ဆာတာတော့ သဘာဝပဲ”
ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် ညအချိန်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အပြည့်နှင့် ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းမွန်သောအစားအစာများသည် တစ်ခုတည်းသော နှစ်သိမ့်မှု ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်၏။
“မဆိုးဘူး”
လုရှင်းချန် ဝင်လာပြီး ပြင်ဆင်ထားသည်များကို သဘောကျစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“သန့်ရှင်းတဲ့ ထမင်းစားခန်း၊ မွှေးကြိုင်တဲ့ အစားအစာ—ဒါက ငါ့ကို အများကြီး ကျေနပ်စေတယ်”
ချန်ဆီရွှမ်သည် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီမှာ ဆက်ရပ်နေသေးတာလဲ။ ထိုင်တော့လေ။ ငါက နင့်ကို အရိုသေပေးရဦးမှာလား”
“ဟီးဟီး..လာပြီ”
ကီကီသည် ချက်ချင်း ထိုင်ခုံတစ်ခုကို နေရာယူလိုက်သည်။
လူတိုင်း စုဝေးပြီးနောက် လင်းရှန်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များ ထက်မြက်နေ၏။
“ဒီညမှာ၊ ငါတို့ နောက်ထပ် တိုက်ပွဲတစ်ခုကို အနိုင်ရခဲ့တာကို ဂုဏ်ပြုကြမယ်။ အခုကစပြီး ဒီရထားဟာ ငါတို့ရဲ့ အိမ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အမှောင်အမှတ်အသားအကြောင်းကို ငါတို့ အားလုံး သိသွားပြီ၊ ပြီးတော့ ငါတို့ ဆက်ပြီး ထွက်ပြေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး—ငါတို့ အသက်ရှင်သန်ဖို့အတွက် ပြန်တိုက်ခိုက်ကြမယ်”
“ငါတို့ရဲ့ နောက်တာဝန်က ဒီအချက်အလက်တွေကို ဖီးနစ်ကနေတစ်ဆင့် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ပေးပို့ဖို့ပဲ”
“မင်းတို့ မေးကောင်းမေးနိုင်တယ်—ဘာလို့ ဒီအန္တရာယ်ကို ယူရတာလဲ”
လင်းရှန်သည် သူ၏ ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ပြင်းထန်စွာ တောက်ပနေခဲ့၏။
“စတားဖလိ့ရဲ့ သံချပ်ကာတပ်ရင်း ၅၂ နဲ့ ယူပေ အာကာသဆိပ်ကမ်း လုံခြုံရေးတပ်ရင်းက ငါတို့အတွက် အသက်ပေးသွားခဲ့တဲ့ စစ်သည်တွေအတွက်”