ရထားပေါ်မှ ဘဝများ

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ အနန္တ ရထားသည် ၎င်း၏ လိုက်ကာများ အားလုံးကို ပိတ်လိုက်ရာ၊ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်အချို့သာ အက်ကွဲကြောင်းများမှ စိမ့်ထွက်နေတော့၏။

လူနေတွဲအတွင်း၌မူ အန္တရာယ်ကျော်လွန်ပြီးနောက် လုံခြုံမှု ခံစားချက်က လွှမ်းမိုးနေသည်။ ယခင်က အိပ်စက်ခန်းငယ်များကို တစ်ဦးချင်း သီးသန့်အခန်းများအဖြစ် ပြန်လည် ပြုပြင်ထားသည်—ကျယ်ဝန်းသည်တော့ မဟုတ်ပေ၊၊ သို့သော် ယခင်က ကျဉ်းကျဉ်းကြပ်ကြပ် ယာဉ်များထဲ၌ နေထိုင်ခဲ့ရသော ဘဝများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကွာခြားချက် ကြီးမား၏။ ယခုအခါ ဘေးကင်းလုံခြုံမှု အာမခံချက် ရရှိသွားပြီဖြစ်၍ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ ရွေ့လျားကမ္ဘာပျက်ကပ်ခိုလှုံနေရာကို စီစဉ်ကာ သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်သမျှ ပစ္စည်းများအားလုံးကို ကန့်သတ်ထားသော နေရာများထဲသို့ ထိုးထည့်နေကြသည်။

ရှုချင်းတွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သီးသန့်အခန်း ရှိသည်။ သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း များများစားစား မရှိသော်လည်း၊ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သော နေရာတစ်ခု ရှိခြင်းက ကားတစ်စီးထဲတွင် နေထိုင်ရသော ဖိစီးမှုကို ပြေလျော့စေခဲ့၏။ ညစာစားပြီးနောက် သူမသည် ရေမြန်မြန်ချိုးကာ သွေးနံ့များ ကပ်ကျန်နေခြင်းကို ဆေးကြောလိုက်သည်။ လန်းဆန်းသောခံစားမှုဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ လူနေတွဲထဲရှိ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ နေရာများကို စီစဉ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် စွမ်းအားနှင့် အကောင်းမြင်စိတ်များ အပြည့်ရှိနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အနည်းငယ် သက်သာရာရစေခဲ့၏။

အနန္တရထားနှင့် ပေါင်းစပ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင်၊ မုန်တိုင်းထန်နေသော ပင်လယ်အလယ်၌ ခိုင်ခံ့သော သင်္ဘောတစ်စင်းကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့ခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားရသည်—၎င်းတို့၏ အရာအားလုံးဖြင့် ကာကွယ်ထိုက်သော ခိုလှုံနေရာတစ်ခု ဖြစ်၏။

အချိန်ကို စစ်ဆေးပြီး ရှုချင်းသည် သူမအတွက် နှိုးစက်တစ်ခုကို သတ်မှတ်ကာ သူမ၏ သေနတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ထိုင်ချကာ အနားယူရင်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှေ့မှ ရထားတွဲအမှတ် (၅) တွင် တစ်နေ့တာလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော တာလို့သည် ညစာကောင်းကောင်းစားပြီးနောက် အမိန့်အတိုင်း စောစောအိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကျည်အပြည့်ဖြည့်ထားသော Roarer K23 လျှပ်စစ်ဂတ်တလင်သေနတ်သည် လက်လှမ်းမီသော နေရာ၊ အိပ်ရာဘေးရှိ သေနတ်စင်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ ၎င်း၏အောက်တွင် သူ၏ သံမဏိဓားကြီးကို သေသပ်စွာ ချထား၏။

ဘေးချင်းကပ်လျက်တွင် လုရှင်းချန်၏ သီးသန့် အိပ်ခန်း ရှိပြီး တာလို့၏ ရိုးရှင်းသော အိပ်စက်ရာနေရာနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ သူ၏ အခန်းသည် တောက်ပသော မီးများဖြင့် လင်းထိန်နေပြီး သေသပ်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသည်။ သူ၏ အိပ်ရာနှင့် ကိုယ်ပိုင် ဗီရိုအပြင် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ လွတ်နေသော နေရာတွင် သစ်သားလက်ဖက်ရည်စားပွဲတစ်လုံး ရှိပြီး၊ မိုးရေမြို့မှ မည်သို့မည်ပုံ ရှာဖွေရရှိသည်မသိသော ကောက်ရိုးကူရှင်နှစ်ခုလည်း ပါရှိသည်။ သူ၏ လက်ဖက်ရည်ဖျော်စက်မှ ရေနွေးငွေ့များ ပွက်ပွက်ထွက်နေပြီး ရှားရှား ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော လက်ဖက်ခြောက်အနံ့သည် လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ သူသည် လက်ဖက်ရည်ပူပူကို သောက်ရင်း စက္ကူပေါ်တွင် ပုံကြမ်းများ ရေးဆွဲကာ သူ၏ မီးစွမ်းရည်ကို နောက်ထပ် တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်မည့် နည်းလမ်းများကို စဉ်းစားနေခဲ့၏။ မီးလျှံများ လွှမ်းခြုံနေသော ကြမ်းတမ်းသော လူပုံစံများဖြင့် ရေးဆွဲထားသည့် ထိုအဖြူရောင်စာရွက်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော ပုံစံများသာ ပါရှိသည်။

“ကောင်းကင်မီးတောက်ဖြိုခွဲခြင်း၊ လျှပ်စီးတွေကို အသုံးပြုပြီး မီးတောက်ကို ပိုခမ်းနားအောင်လုပ်တာ၊ ရန်သူတွေကို ချက်ချင်း မီးလောင်တိုက်သွင်းပစ်ခြင်း... အင်း၊ မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး... လျှပ်စီးအပိုင်းကိုပဲ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားဖို့ လိုတယ်”

“ကောင်းကင်မိစ္ဆာမီးတောက် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မီးစွမ်းအင်ကို အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေတဲ့ မီးပင်လယ်ကို ဖန်တီးခြင်း—အတော်လေး အစွမ်းထက်ပုံ ရတယ်”

ရထားတွဲအမှတ် (၄) တွင် ဗဟို၌ ကြီးမားသော သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ အခန်းတစ်ခု တည်ရှိနေသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ဗလာ ဖြစ်နေသေးသည်။ လင်းရှန်သည် ၎င်းကို အလယ်အလတ်အရွယ်အစားရှိ အစိမ်းရောင်အပင်များ သို့မဟုတ် ချုံနွယ်ငယ်များအတွက် အသုံးပြုရန် စီစဉ်ထားသည်။ အခန်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်စလုံးတွင် မှန်ပြားများဖြင့် ပိတ်ထားသော ရေပေးစနစ်ဖြင့် စိုက်ပျိုးရေးစင်နှစ်တန်းကို တပ်ဆင်ထား၏။ ၎င်းတွင် စုစုပေါင်း အလွှာဆယ်လွှာ ပါရှိပြီး မျက်နှာကျက်တွင် တိုက်ရိုက် တပ်ဆင်ထားကာ အမျိုးမျိုးသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပင်များကို စိုက်ပျိုးနိုင်သည်။ ရေလည်ပတ်မှုစနစ်ကို တပ်ဆင်ပြီးပြီဖြစ်ပြီး တင်းကျန်းရီသည် အငယ်စား အဖွဲ့ဝင်အချို့နှင့်အတူ စိုက်ပျိုးမှု အစီအစဉ်ကို ရေးဆွဲရန် စတင် လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် မိုးမြို့၌ ရပ်တန့်ခဲ့ရသောကြောင့် သူတို့၏ တိုးတက်မှုသည် ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း နောက်ကျခဲ့ရ၏။

ထို့ထက် ရှေ့ဆက်ရှိသော ရထားတွဲအမှတ် (၃) တွင် တင်းကျန်းရီသည် သူမ၏ သုတေသန အချက်အလက်များကို နေ့စဉ် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း သေသေချာချာ အရန်သိမ်းဆည်းနေသည်။ ထို့နောက် ရေချိုး၊ ရေတစ်ခွက်သောက်ပြီး လင်းရှန်က ပိုးသတ်ခန်းမှ ပြန်လည် ပြုပြင်ထားသော သူမ၏ အနားယူရာ နေရာသို့ ပြန်လာခဲ့၏။ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပြီးနောက် သူမသည် သန့်ရှင်းသော အိပ်ရာခင်းများအောက်သို့ ဝင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မိုဘိုင်းကွန်ပျူတာပေါ်တွင် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ သုတေသန စာရွက်စာတမ်း အချို့ကို ဖွင့်ကာ နားကြပ် တပ်၊ အချက်ပေးသံ သတ်မှတ်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ သူမ၏ စာပေလေ့လာမှုများတွင် နှစ်မြှုပ်လိုက်၏။ သူမ၏ သေသပ်စွာ ခေါက်ထားသော အဝတ်အစားများနှင့် အတွင်းခံများသည် အိပ်ရာဘေးတွင် ရှိနေပြီး သူမ၏ နေထိုင်ရာ နေရာ၏ သေသပ်သော စနစ်တကျမှုကို ပိုမို ပြသနေသည်။

ရထားတွဲအမှတ် (၂) တွင် လို့ရှားရှားနှင့် ကီကီတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ရေချိုးပြီးနောက် ကီကီ၏ အထူးဖျော်ဖြေရေးနေရာအတွင်း၌ ကွေးနေကြပြီး လင်းရှန် ကျိအန်းမြို့မှ ပြန်ယူလာခဲ့သော ဂိမ်းစက်များဖြင့် ကစားနေကြသည်။

သူတို့၏ ဘေးချင်းကပ်လျက်တွင် နှစ်ထပ်ကုတင်ပါရှိသော ၎င်းတို့၏ အတူသုံး အိပ်ခန်းနေရာ ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ဝက် ပိတ်ထားသော ဒီဇိုင်းဖြစ်ကာ မီးလုံးများပါ တပ်ဆင်ထားသည်။ ပိတ်ထားသောအကာသည် လုံခြုံမှု ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းပြီး ရထား ရွေ့လျားနေစဉ် ပြုတ်ကျခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးသည်။

ဖျော်ဖြေရေးနေရာကို ထူထဲပြီး နူးညံ့သော ကော်ဇောဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ကီကီသည် ယခုအခါ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နေပြီး ပန်းရောင် လည်ပင်းဟိုက် အင်္ကျီလက်ပြတ်နှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီတိုကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူမ၏ ရှည်လျားပြီး ဖြူဖွေးသော ခြေထောက်များကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချိတ်ထားသည်။ သူမနှင့် လို့ရှားရှားနှစ်ဦးစလုံးသည် ချန်ဆီရွှမ် သိုလှောင်ခန်းမှ ရှာဖော်တွေ့ရှိခဲ့သော ချိုချဉ်များကို စားနေကြသည်။

“တိုက်လိုက်၊ တိုက်လိုက် ဘယ်ဘက်ခြမ်းကဟာကို၊ ငတုံးလေး”

“ကီကီ၊ ညီမကို ကယ်ပါဦး”

“အဲဒီ သေတ္တာကို ဖွင့်…အထဲမှာ ကောင်းတာ တစ်ခုခု ရှိတယ်”

“မြန်မြန်၊ မြန်မြန်…အဲဒါ အဆင့် (၂) အဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲတော့မယ်”

“သိတယ်”

“ငါသေတော့မှာပဲ”

“ကျွန်မ ကျည်ကုန်ပြီ၊ ကျွန်မကို ပေးပါဦး”

“နင် လက်ပစ်ဗုံး လိုချင်လား”

“လိုချင်တယ်! အဲဒါကို ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်မယ်”

ရထားတွဲအမှတ် (၁) တွင် လင်းရှန်၏ အလုပ်ခုံပေါ်၌ TRP-4th Gen စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံ ရှိနေ၏။ စွမ်းအားဝတ်စုံတစ်ခုလုံးသည် အလေးချိန် ၃၀ ကီလိုဂရမ်နီးပါး ရှိပြီး မောင်းနှင်မှုယူနစ်နှင့် ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ် (၁၃) ခု တပ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် ဝတ်စုံထဲသို့ ယန္တရားလက်တုတစ်ခုကို ပေါင်းစည်းရန် စမ်းသပ်နေခဲ့၏။ လက်သုံးချောင်း ရှိနေခြင်းသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသော်လည်း တိုက်ပွဲတွင် အလွန် လက်တွေ့ကျပေလိမ့်မည်။

စွမ်းအားဝတ်စုံ၏ ပံ့ပိုးမှု စနစ်သည် အသိဉာဏ် မြင့်မားခြင်း မရှိပေ—ကွန်ပျူတာငယ် တစ်လုံးနှင့် ညီမျှ၏။ လင်းရှန်သည် တင်းချီက သံချပ်ကာကို အလွန် ဂရုစိုက်ခဲ့ကြောင်း၊ သေသေချာချာ ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြောင်း ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ မောင်းနှင်မှုစနစ်၏ သက်တမ်းကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သူသည် ၎င်းကို အများအားဖြင့် ပါဝါပိတ်ထားခဲ့ပြီး ဘက်ထရီအားကိုပင် သက်သာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့၏။

စွမ်းအားဝတ်စုံကို မေ့ထားလိုက်ဦး—ရိုးရှင်းသော ယန္တရားတည်ဆောက်ပုံရှိသည့် သေနတ်များပင်လျှင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် အဖိုးတန်သည်။ စက်မှုအခြေခံမရှိဘဲ ပစ်လိုက်သော ကျည်ဆန်တိုင်းသည် ပြန်မဖြည့်စွက်နိုင်သည့် ကျည်ဆန်တစ်ခု လျော့သွားခြင်းပင်။ ကျိုးပဲ့သွားသော သေနတ်များသည်လည်း ပြုပြင်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

လင်းရှန်ကမမူ မတူပေ—သူသည် အလိုရှိတိုင်း သေနတ်များနှင့် ကျည်ဆန်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်လုပ်နိုင်၏။

【အဆင့်မြှင့်တင်မှု လုပ်ဆောင်နေသည် - A33K အကြီးစား သံချပ်ကာဖောက် စနိုက်ပါရိုင်ဖယ် ပုံကြမ်း – ကျန်ရှိချိန် ၁ ရက်၊ ၁၃:၄၉:၅၅။】

“တစ်ရက်ကျော် ကျန်သေးတယ်...”

လင်းရှန်သည် သုတေသန စင်တာကို ကြည့်လိုက်ပြီး စွမ်းအားဝတ်စုံကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေသည်။ ဤပုံကြမ်းကို မြှင့်တင်နိုင်လျှင် သူ့ကိုယ်သူ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းနှင့် ညီမျှပေလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ဦးစားပေး စာရင်းတွင် 1130 CIWS နှင့် လျှပ်စစ်သံလိုက်အမြောက်တို့ထက် သာလွန်နေပြီ ဖြစ်၏။

PX05 အင်ဂျင်နီယာစက်ရုပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤစွမ်းအားဝတ်စုံသည် အနည်းငယ် ပိုရှုပ်ထွေးသည်၊၊ အဓိကအားဖြင့် တန်စတင်-တိုက်တေနီယမ် သတ္တုစပ် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် အဆင့် (၃) ပစ္စည်း ဖြစ်၏။ အဆင့် (၁) နှင့် အဆင့် (၂) ပစ္စည်းများကို ၎င်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်းသည် အရင်းအမြစ်များ အလွန်အမင်း ကုန်ကျမည်ဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဖြစ်နိုင်သေးသည်။

သူသည် အမှောင်အမှတ်အသား ရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးကတည်းက သူ၏ နောက်ထပ် မဟာဗျူဟာမြောက် ရည်မှန်းချက်မှာ အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို လက်နက်တပ်ဆင်ရန် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းတွင် စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံ ရှိပါက ထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါများကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ သူတို့၏ ရွေ့လျားနိုင်စွမ်းနှင့် အသက်ရှင်နှုန်းသည် အဆများစွာ မြင့်တက်လာပေလိမ့်မည်။

သို့သော် အပြည့်အဝ ပိတ်ထားသော တိုက်ခိုက်ရေး သံချပ်ကာနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံများမှာ လုံးဝ မတူညီသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ ပစ္စည်း လိုအပ်ချက်များမှာ မိုးပျံအောင် မြင့်မားသည်—ဖီးနစ်နှင့် အာရုဏ်ဦးမြို့တော်ပင်လျှင် ၎င်းတို့ကို ဇိမ်ခံစစ်ပစ္စည်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ကြပြီး ထုတ်လုပ်ရန် လွယ်ကူသော အရာများ မဟုတ်ပေ။

လင်းရှန်သည် အဆင့်မြင့် စက်ပစ္စည်းများ စတင်၍ ဒီဇိုင်းဆွဲလိုလျှင် ယန္တရားထုတ်လုပ်မှုနှင့် ယန္တရားဝါးမျိုမှုတို့ကို အမြန်ဆုံးအဆင့်မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်၏။

“ဒီပစ္စည်းက အတော်လေး ကောင်းတယ်”

သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ အနက်ရောင်လှံရှည်ကို မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ၎င်းကို စကင်ဖတ်လိုက်သောအခါ စက်ရုပ်ယူနစ်၏ အတွင်းပိုင်း “ကြွက်သား အင်ဂျင်” မှ ပြန်လည်ပြုပြင်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်—၎င်းကို သံလိုက် ထိန်းချုပ်ထားသော စနစ်နှင့် အားဖြည့်ထားသော ထိခိုက်မှုခံနိုင်သည့် အပြားများဖြင့် တပ်ဆင်ထား၏။

သာမန်လူတစ်ဦးသည် ထိုကဲ့သို့သော ဈေးကွက်ထဲတွင် ပစ္စည်းကို ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ—ဤသည်မှာ အဆင့်မြင့် ယန္တရားအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ လက်ရာ ဖြစ်ရပေမည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပုံကြမ်းကို စကင်ဖတ်ပြီး လုံခြုံအောင် သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လင်းရှန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ညဉ့်သန်းခေါင်ကျော်နေပြီ ဖြစ်၏။ ကျိအန်းမြို့မှ ထွက်ခွာပြီးကတည်းက သူသည် အမြဲတမ်း သတိရှိနေခဲ့ပြီး အိပ်စက်ခြင်း မရှိသလောက်ပင်။

ယခုမူ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် အမှောင်၏ အလုပ်လုပ်ပုံအချို့ကို နားလည်သွားခဲ့သည်—ထိုခံစားချက်သည် ပစ္စည်းများ စုဆောင်းခြင်းထက်ပင် ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့၏။