စစ်ဆေးပါ၊ ညင်သာပါ

လင်းရှန်သည် ပူနွေးသော ရေများ သူ့ကိုယ်ပေါ် စီးကျစေရင်း စိတ်အေးလက်အေး ရေချိုးလိုက်သည်။ ရေချိုးခန်းထဲတွင် ချန်ဆီရွှမ် စုဆောင်းထားသော ကိုယ်တိုက်ဆပ်ပြာနှင့် ခေါင်းလျှော်ရည်ကဲ့သို့သော နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများ အပြည့်ရှိနေပြီး၊ ထိုအရာများက သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ဆေးကြောဖယ်ရှားလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းသွားခဲ့၏။

ဝင်ရိုးစွန်းည၏ လွှမ်းခြုံမှုသည် ဤနေရာသို့ အပြည့်အဝ မရောက်ရှိသေးသောကြောင့် ယန်ကျန်းလွင်ပြင်သည် အပူချိန်အနည်းငယ်သာ ကျဆင်းခဲ့ပြီး ဆီးနှင်း သို့မဟုတ် နှင်းမုန်တိုင်းများ မရှိသေးပေ။

အနန္တရထားပေါ်ရှိ လူနေတွဲတိုင်းတွင် အိမ်သာနှင့် ရေချိုးခန်းများ တပ်ဆင်ထားပြီး၊ အားလုံးသည် ရထားပေါ်ရှိ ရေလည်ပတ်မှု စနစ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ လင်းရှန်သည် ထိရောက်မှုကို မြှင့်တင်ရန် ၎င်းတို့ကို ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော်လည်း ရထားတွဲအမှတ် (၁) တွင် ရေချိုးကန်သည် မူလဒီဇိုင်းထုတ်ထားသောကြောင့် အကြီးဆုံးဖြစ်နေ၏။

၎င်း၏ ကျယ်ဝန်းမှုနှင့် ပစ္စည်းများ ရရှိနိုင်မှုကြောင့် ကီကီနှင့် အခြားမိန်းကလေးများသည် ဤရေချိုးခန်းကို အများအားဖြင့် အသုံးပြုကြသည်။ သို့သော် လင်းရှန်သည် စည်းကမ်းတစ်ခု သတ်မှတ်ထားသည်– ရေချွေတာရန်အတွက် ရေချိုးကန်ထဲတွင် စိမ်ချိုးခြင်း မပြုရ။

လင်းရှန် ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် ရထားတွဲအမှတ် (၁) ထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမသည် ပစ္စည်းများကို စီစစ်ရန်အတွက် ပြန်လည်အသုံးပြုထားသော မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။

“အဆင့် (၃) အနီရောင်သွေးပဲစေ့အပြင်၊ ကင်းကောင်ယာဉ်တန်းကနေ အဆင့် (၁) ဆယ့်နှစ်လုံးနဲ့ အဆင့် (၂) သုံးလုံးကိုလည်း တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဒါ့အပြင် ဒုံးပစ်လောင်ချာ လေးလက်၊ ဒုံးကျည် ဆယ့်တစ်ခု၊ 12.7mm ယာဉ်တင် အော်တိုစက်အမြောက်နှစ်လက်နဲ့ ကျည်သုံးထောင်ကျော်ကိုလည်း ရခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ စားနပ်ရိက္ခာ ဒါမှမဟုတ် ဆေးဝါးတော့ သိပ်မရှိဘူး—ရှင် အကြံပြုထားတဲ့အတိုင်း ရုပ်ရှင်ရုံအောက်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေအတွက် အချို့ကို ချန်ထားခဲ့တယ်။ သူတို့ကို ရေဒီယို တစ်လုံးနဲ့ လက်နက်အချို့လည်း ပေးခဲ့တယ်”

လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါက အတော်လေး ခိုင်မာတဲ့ စုဆောင်းမှုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီသွေးပဲစေ့အတွက်တော့... ဖီးနစ်နဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်တာကလွဲလို့ တခြား အသုံးဝင်မှု ရှိ-မရှိ ငါတို့ မသိရသေးဘူး”

“ဟုတ်တယ်”

ချန်ဆီရွှမ်သည် မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်မ ယုံကြည်တယ် သူတို့ အသုံးဝင်မှာပါ—ဒါက ဖီးနစ်ရဲ့ သုတေသနက ဘာတွေ ဖော်ထုတ်ပေးမလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင်၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဒါရိုက်တာတင်းကို ကျွန်မတို့ အများကြီး ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ ကျွန်မတို့ မျက်စိစုံမှိတ် ရှေ့ဆက်တိုးခဲ့မယ်ဆိုရင် အခြေအနေက ဒီထက် အများကြီး ပိုဆိုးသွားနိုင်တယ်”

လူသားမျိုးနွယ်၏ အမှောင်ထုအပေါ် နားလည်မှုသည် ရေခဲတောင်၏ အဖျားပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသည်။ အင်အားနှင့် သတ္တိတစ်ခုတည်းဖြင့် ဤကမ္ဘာသစ်တွင် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် မလုံလောက်ပေ—အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက် ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းမှာ မရေရာသေးပေ။

“ကောင်းပြီ၊ မင်းလည်း တစ်နေကုန် အလုပ်များခဲ့ပြီ။ ရေချိုးပြီး အနားယူတော့”

လင်းရှန်သည် ချန်ဆီရွှမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နဖူးတွင် ချွေးစက်များ စိုလက်နေသည်—တစ်နေကုန် စနိုက်ပါအဖြစ် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ကုန်ဆုံးခြင်း၊ နေ့လယ်ပိုင်းက တိုက်ပွဲအပါဝင် ညစာပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် ပစ္စည်းများ စီမံခန့်ခွဲပြီးနောက် သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ထင်ရှားစွာ ပေါ်နေ၏။

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်တောင်များ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်ကို ရှောင်ရှားလိုက်သည်။

ယခု သူတို့သည် လုံခြုံပြီး စိတ်အေးချမ်းသာ ရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ဤညသည် မည်သည့်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားနိုင်သည်ကို သူမ အတိအကျ သိနေ၏။

သို့သော်... သူမသည် “နောက်ဆုံး” ဟူသော စကားလုံးကို ဗီဇအတိုင်း ဘာကြောင့် တွေးမိခဲ့ရတာလဲ။

သူမ၏ ရင်ခုန်သံသည် မြန်ဆန်လာပြီး၊ ငှက်မွှေးတစ်ခုက သူမ၏ နှလုံးသားကို ပွတ်ဆွဲသွားသကဲ့သို့ ယားကျိကျိခံစားမှုတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။ ညစာစားပြီးကတည်းက သူမ၏ စိတ်သည် ညအမှောင်ထုအကြောင်း စဉ်းစားမှုများဆီ လွင့်မျောနေခဲ့သော်လည်း မြောင်လုနှင့် အခြားသူများဖြင့် ရထားတွဲအမှတ် (၆) တွင် အလုပ်ရှုပ်နေစေရန် တမင်တကာ လုပ်ဆောင်နေခဲ့ပြီး ထိုအတွေးများကို လုံးဝ ရှောင်ရှားခဲ့သည်။

သူမသည် အခြားရထားတွဲအားလုံး မှောင်မဲပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ပြန်လာခဲ့သည်။

ယခုမူ လင်းရှန်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ သူမသည် အရမ်း ဟန်ဆောင်လွန်သွားပြီဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်းရှန်သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးရောင်လွှမ်းလာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် မည်သည့် အတွေးများ လုပ်ဆောင်နေသည်ကို သူ မသိသော်လည်း၊ သူက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မေးလိုက်သည်–

“ချန်ဆီရွှမ်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ”

“အာ... ဘာမှ... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”

ချန်ဆီရွှမ်၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ရှက်ရွံ့နေပြီး သူမသည် မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို တည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့် အမြန်ထောက်ပြလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ခုမှသတိရသွားတယ်—စစ်ဆေးဖို့ ကျန်နေတဲ့ တစ်ခုခု ရှိသေးတယ်။ ရှင် အရင် ရေချိုးလိုက်ပါ၊ ကျွန်မက ရှင့်နောက်မှ လိုက်လာခဲ့မယ်”

သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် နောင်တ ရသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းရှန်သည် ရေချိုးခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည် မဟုတ်လား။

မည်သူမဆို သူမ၏ အကြောင်းပြချက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်၏။

“ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေပြီ၊ မင်းက ပစ္စည်းတွေကို ဆက်စစ်ဆေးနေတုန်းလား”

လင်းရှန်သည် သူမ၏ ထိတ်လန့်မှုကို တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို သူမ၏ လက်ထဲမှ ချက်ချင်း ဆွဲယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မဆိုင်းမတွပင် သူမကို ချီကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

“အာ...ရှင် ဘာလုပ်—ရှင် ခုနက ရေချိုးပြီးပြီ မဟုတ်လာ—အွန်းဖ်...”

သူမ စကားမဆုံးမီတွင် သူမ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများကို ရုတ်တရက် ပူလောင်သော အနမ်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

လင်းရှန်၏ လက်များက သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပတ်ထားပြီး၊သူ့ကိုယ်မှပူနွေးမှုတစ်ခုသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ တုန်ယင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။

သူမ၏ စိတ်သည် ဗလာဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ခုခံမှုမတော့ရှိဘဲ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အရည်ပျော်ဝင်သွားခဲ့၏။

ဖုန်မှုန့်များနှင့် သွေးများ ပေကျံနေသော အဝတ်အစားများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ရေပူကို ဖွင့်လိုက်ရာ ရေနွေးငွေ့များသည် ရေချိုးခန်းထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပြည့်နှက်သွားပြီး ရမက်ဆန္ဒများ၏ ရနံ့ဖြင့် ထူထပ်နေ၏။

ရေပူများသည် ရုတ်ချည်း ရွာသွန်းလာသောအခါ ချန်ဆီရွှမ်သည် ဗီဇအတိုင်း သူမ၏ ပေါင်များကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး နွေးထွေးမှုသည် သူမ၏ သွေးကြောများထဲသို့ စီးဆင်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

တစ်ခဏတာမျှ သူမသည် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားကာ ဗီဇအတိုင်း လင်းရှန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံ ပေါ်သော်လည်း သူမ၏ အချိုးအဆစ်များသည် ပျော့ပျောင်းပြီး ပြည့်ဝနေကာ သူမ၏ အသားအရေသည် ပွတ်တိုက်ထားသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့နေ၏။

လင်းရှန်သည် သူမ၏ အနံ့ကို ရှူသွင်းလိုက်ရာ နွေးထွေးပြီး မူးယစ်သွားကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဖိကပ်လိုက်စဉ် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ တစ်လက်မစီတိုင်းကို နှစ်သက်စွာ ခံစားနေခဲ့သည်။

“အွန်း...”

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှ ချိုမြိန်သော ညည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံသည် သူမ၏ အရေပြားကို လောင်ကျွမ်းစေသည်ကို ခံစားလိုက်ရကာ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ထိတွေ့မှုမှ အနွေးဓာတ်သည် သူမ၏ အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး ရှက်ရွံ့မှုနှင့် တောင့်တမှု ရောနှောမှုက သူမကို ဤမူးယစ်စေသော အခိုက်အတန့်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပိတ်မိစေခဲ့သည်။

ရေပူများ ဆက်လက် စီးဆင်းနေစဉ် ချန်ဆီရွှမ်သည် နောက်ထပ် ထိန်းထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူမသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားပြီး သူမ၏ လည်ချောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာမည့် ညည်းသံများကို ဖိနှိပ်ထားစဉ်၊ သူမ၏ တုန်ယင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ခံစားချက်များကို အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက်—သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပူနွေးပြီး မာကျောသော တစ်စုံတစ်ရာသည် သူမကို ဖိအားပေးနေ၏။

သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာ ဗီဇအတိုင်း လှည့်ထွက်လိုက်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြား ပွတ်တိုက်မှုကို ပိုမို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

“ဆရာမချန်...”

“အွန်း...”

သူမသည် သူ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အတွက် တုန်ယင်သွားပြီး သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ပျော့ပျောင်းပြီး အသက်ရှူရပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။

လင်းရှန်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် မီးများ တောက်လောင်လာပြီး သူသည် သူမ၏ ပျော့ပျောင်းသော ခါးကို လွှတ်ပေးရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားပြီး အနမ်းကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ခြေထောက်ကို မြှောက်တင်လိုက်သည်။

ထို့နောက်—ယန္တရားတစ်ခု အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ သူသည် ရှေ့သို့ ဖိတွန်းကာ ရေနွေးငွေ့နှင့် ရမက်၏ ပူလောင်သော မုန်တိုင်းထဲသို့ ထိုးဆင်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

“အာ...”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် လုံးဝ အရှုံးပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်ကာ မျက်နှာ နီမြန်းလျက်၊ သူမ၏ မှင်သက်နေသော မျက်လုံးများတွင် တောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

သူတို့၏ ဝိညာဉ်များသည် အမှောင်ထဲတွင် တိုက်မိပြီး သူတို့ကို ခွဲခြားထားသော နံရံများကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ အထီးကျန်မှုအတွင်း သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်၏ နွေးထွေးမှုကို နှစ်သိမ့်မှုအဖြစ် ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။

တာ့ဇူ ကုန်းပြင်မြင့်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် အနန္တရထားသည် ၎င်း၏ မီးရောင်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိန်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ပထမဆုံး ငြိမ်းချမ်းသောည၌ နစ်မြုပ်သွားခဲ့၏။

မီးလောင်ပြီး ပြန့်ပြူးနေသော သစ်တောတစ်ခုပေါ်တွင် လေယာဉ်ပျံငယ်တစ်စင်း ပျံဝဲနေပြီး ၎င်း၏ မီးရောင်များသည် လောင်ကျွမ်းနေသော ကြီးမားသော သတ္တဝါ၏ အကြွင်းအကျန်များကို ထင်ရှားသွားစေသည်၊၊

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူသုံးဦးသည် မီးလောင်ထားသော အလောင်းဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများကို မျက်နှာဖုံးများဖြင့် အပြည့်အဝ ဖုံးအုပ်ထားသောကြောင့် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ခန့်မှန်း၍ မရပေ။

ဝတ်ရုံတိုင်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဆိတ်ခေါင်းနှင့် ဆင်တူသော အနီရောင်တံဆိပ်တစ်ခုကို ပန်းထိုးထားပြီး ၎င်း၏အောက်တွင် နံပါတ်များစွာ ရိုက်နှိပ်ထား၏။

“အမှတ် (A013) ပစ်မှတ်—သေဆုံးကြောင်း အတည်ပြုသည်”

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးသည် စကင်ဖတ်စက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်တွင် အချက်အလက်များ တဖျတ်ဖျတ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

“ဓာတုဗုံး အစအနများ တွေ့ရှိတယ်—ဓာတုစက်ရုံမှ ဒီကုန်တင်ဘူတာကို ခြေရာခံမိတယ်။ ပစ်မှတ်မှာ အကြီးစားလက်နက်နှင့် အဆင့်မြင့်စွမ်းရည်တွေရှိတယ်”

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးက အေးစက်ပြီး စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရှင်သန်နေတဲ့ တစ်သျှူးနမူနာကို ထုတ်ယူပါ”

“နားလည်ပါပြီ”

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ဦးသည် နည်းပညာမြင့် ထုတ်ယူသည့် ကိရိယာကို ယူဆောင်လာပြီး ကြီးမားသော ကပ်ပါးကောင်၏ မထိရသေးသော အမဲရောင် အမျှင်တစ်ခုပေါ်သို့ ဖိလိုက်သည်။

နူးညံ့သော စက်အသံဖြင့် ထိုကိရိယာသည် နမူနာကို လေလုံဘူးထဲတွင် ပိတ်လိုက်သည်။

“လှုပ်ရှားမှုပုံစံများအရ၊ ဒါက စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်သည်။ မိုးရေမြို့မှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ အလောင်းအချို့ပဲ ကျန်ခဲ့တယ်—အနည်းဆုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ရာကို နေရာပြောင်းရွှေ့သွားပြီ”

“A-Class မွန်းစတားကို သတ်ဖြတ်ခြင်း—ချက်ချင်း သတင်းပို့ပါ”

“ဟုတ်ကဲ့။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရော”

ခေါင်းဆောင်၏ အသံသည် ပို၍ပင် အေးစက်သွားခဲ့၏။

“ရှင်းလင်းရေး အဖွဲ့ကို ချထားပါ။ သူတို့ကို ရေရှည် စောင့်ကြည့်ရေးအတွက် စမ်းသပ်ပစ်မှတ်များအဖြစ် မှတ်သားပါ”