အံ့ဖွယ်!

"ယွီအာ!"

အသံမှာ ကျယ်လောင်၊ အေးစက်သော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ ဤသည်မှာ ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လူတစ်ယောက်၏ အသံဖြစ်သည်။

သို့သော်...

ဤအသံသည် လူတိုင်း၏နားထဲတွင် ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေလောက်သည့် အသံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

လူတိုင်း ကြောင်ငေးသွားကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ကြောင်ငေးသွားသည်။ သူမက စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မယုံနိုင်မှုဖြင့် "ထျန်းဟောက်၊ ရှင်... ရှင်ကျွန်မကို ဘယ်လိုခေါ်လိုက်တယ်?" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမ၏လက်များမှာ လက်သီးဆုပ်ထားသည်။ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှား၊ ကြောက်လန့်ပြီး မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အရာရာကို မှားယွင်းစွာ ကြားလိုက်မိမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက် နိုးထလာပြီးနောက် သူမသည် စစ်ထူရှင်းထံမှ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူမနှင့် သူမ၏သားကို မေ့လျော့သွားကြောင်း၊ သူတို့နှင့် ပတ်သက်သော မည်သည့်မှတ်ဉာဏ်မှ မရှိကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ စစ်ထူရှင်းက သူတို့၏ဓာတ်ပုံများကို ပြသသည့်အခါပင် သူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူမသည် သူ့ကို ချက်ချင်းတွေ့ချင်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် ပစ်မှတ်ထားခံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် မတော်တဆ လေယာဉ်လွဲချော်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် M နိုင်ငံသို့ အမြန်ဆုံး ထပ်မံသွားရောက်လိုခဲ့သော်လည်း ကုန်းထျန်းဟောက် မြို့တော်သို့ ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူမ မြို့တော်သို့ အလျင်အမြန်သွားပြီး လီယွမ်ဟန်ကို သူ့နှင့်တွေ့ဆုံရန် ကူညီပေးရန် တောင်းဆိုသောအခါ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် M နိုင်ငံသို့ ထပ်မံသွားရောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် မြို့တော်တွင် အမည်မသိလူတစ်ဦး၏ ပြန်ပေးဆွဲလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက် နိုးထလာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ယခုအချိန်အထိ တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေးမရခဲ့ကြပေ။

သူမသည် သူ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လေဆိပ်တွင် မြင်သောအခါပင် သူ၏ကျောပြင်ကိုသာ မြင်ခဲ့ရသည်။ သူသည် ခေါင်းပင်မလှည့်ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်လင်းယွီသည် မူလက မျှော်လင့်ချက်နှင့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ကုန်းထျန်းဟောက် ခေါင်းမလှည့်သည့်တိုင် အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ သည်းမခံနိုင်မှုနှင့် စက်ဆုပ်မှုကို မမြင်ခဲ့ရပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုကို မလွှဲမရှောင်သာ ခံစားလိုက်ရသည်။

အမည်မသိလူတစ်ဦး၏ ပြန်ပေးဆွဲလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းခံရပြီးနောက် သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက်ထံသို့ အန္တရာယ်မဖြစ်စေရန် မြို့တော်သို့ သွားရောက်ရှာဖွေရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ သူမသည် သူတို့၏စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကုန်းထျန်းဟောက်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ပေါ်ထွက်လာမှုသည် သူ၏အားနည်းချက်ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ထောင်ယွမ်ရွာသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် မြို့တော်သို့ သွားလိုသောဆန္ဒကို ချုပ်တည်းခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် သူ့ကို တွေ့ရန်မသွားမီ အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်လင်းယွီသည် သူတို့သည် ဤပုံမှန်မဟုတ်သောအခြေအနေတွင် ပြန်လည်ဆုံစည်းကြလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အခြေအနေများစွာကို စိတ်ကူးကြည့်ခဲ့သည်။ သူသည် သူမကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် သူသည် သူမကို မတွေ့ချင်ပေ။

သို့သော် သူမသည် သူတို့တွေ့ဆုံသည်နှင့် သူသည် သူမ၏အမည်ပြောင်ကို ခေါ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ထျန်းဟောက်၊ ရှင် ကျွန်မကို ထပ်ခေါ်နိုင်မလား?" ရှောင်လင်းယွီ၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ဖြင့် တုန်ယင်နေသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်နေသည်။ သူသည် တစ်ဖက်စွန်းမှ ရှောင်လင်းယွီထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူလှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ လေးလံပြီး တည်ကြည်နေသည်။

သူ၏အမှောင်ရောင်နှင့် စူးရှသောမျက်လုံးများတွင် ရင်းနှီးသော ချစ်ခင်မှုနှင့် အလိုလိုက်မှုတို့ ပေါ်လွင်နေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်...

သူ ရှောင်လင်းယွီထံသို့ ရောက်သောအခါ သူရပ်တန့်ကာ ခေါင်းအနည်းငယ်ငုံ့လိုက်သည်။ သူသည် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ကျယ်ပြန့်ပြီး နူးညံ့သောလက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှောင်လင်းယွီ၏ ဖြူဖွေးသောမျက်နှာကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူသည် ညင်သာစွာနှင့် ချစ်ခင်စွာ "ယွီအာ!" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ယွီအာ!

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လူတိုင်းသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူမကို ယခင်ကဲ့သို့ ချီတုံချတုံမရှိဘဲ ယွီအာဟု ခေါ်လိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် မျက်လုံးထောင့်တွင် မျက်ရည်များဖြင့် ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော ရှောင်လင်းယွီကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လူတိုင်းသည် ကုန်းထျန်းဟောက် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရသွားကြောင်း နားလည်လိုက်ကြသည်။

လူတိုင်း၏မျက်နှာမှာ အံ့ဩမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့သည် အော်ဟစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် လူငယ်စုံတွဲ တွေ့ဆုံနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဤမျှ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းပြီး ထိခိုက်လွယ်သော မြင်ကွင်းကို မည်သူမျှ အနှောင့်အယှက်ပေးရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။

လူတိုင်းသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ဂရုတစိုက် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆူညံသော ရှောင်လဲ့ထုန်ပင်လျှင် မြင်ကွင်းတစ်ခု မဖန်တီးခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့အဖွားက သူ့ကို သယ်ဆောင်သွားသည်ကို ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

အမေရှောင်၊ အဖွားရှောင်နှင့် အခြားအမျိုးသမီးများမှာ မငိုဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့သည် စုံတွဲ ပြန်လည်ဆုံစည်းသည့်အတွက် ပျော်ရွှင်ကြသည်။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် ရှောင်လင်းယွီအတွက် ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်ကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် ကုန်းထျန်းဟောက် ရှောင်လင်းယွီကို လူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသောကြောင့် သူတို့ကို ပြန်လည်ဆုံစည်းစေရန် သူတို့၏စွမ်းအားရှိသမျှ အရာရာကို ပြုလုပ်ရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ကုန်းထျန်းဟောက် ရှောင်လင်းယွီနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခိုက်အတန့်တွင် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးမှုသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းအစား သူတို့အကျွမ်းတဝင်ရှိသော နူးညံ့မှုဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့သည်။

စစ်ထူရှင်းနှင့် သခင်ကြီးကုန်းတို့သည် ကုန်းထျန်းဟောက် ရှောင်လဲ့ထုန်က ပြန်ခေါ်လာသည်ကို သိရှိသောအခါ သူတို့သည် များစွာ မတုံ့ပြန်ခဲ့ကြပေ။

သို့သော် သူတို့သည် အနည်းငယ် ကျယ်လောင်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံတစ်ခုက "ယွီအာ" ဟူသောအမည်ကို ခေါ်သည်ကို ကြားသောအခါ တစ်ယောက်က သူသောက်နေသော လက်ဖက်ရည်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က သူစားနေသော ပန်းသီးကို ချောင်းဆိုးထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ကြောင်ငေးသွားကြသည်။

စစ်ထူရှင်းနှင့် သခင်ကြီးကုန်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားကြသည်။ သူတို့မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ကုန်းထျန်းဟောက် ရှောင်လင်းယွီထံသို့ လျှောက်သွားနေခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် သူတို့၏ထိုင်ခုံများသို့ ပြန်သွားကြသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏မေးခွန်းများကို နောက်မှ မေးနိုင်သည်။ သူတို့သည် ယခု တိတ်ဆိတ်စွာ နေသင့်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ဆုံစည်းခဲ့သော ဤစုံတွဲကို မအနှောင့်အယှက်ပေးသင့်ပေ။

ရှောင်မိသားစုဝင်များနှင့် ရွာသားများ၊ သခင်ကြီးကုန်းနှင့် စစ်ထူရှင်းတို့အားလုံးသည် အံ့ဩမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားသော မျက်နှာများဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

သို့သော် မကြာမီပင် စစ်ထူရှင်းသည် ထိုင်မနေနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ဂရုတစိုက် တံခါးသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို မှီလိုက်သည်။ သူ၏ခေါင်းမှာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ကြည့်နေသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် သူ၏စပ်စုစိတ်ကြောင့် မလွှဲမရှောင်သာ ကူးစက်ခံရသည်။ သူသည် တံခါး၏အခြားတစ်ဖက်သို့ ညင်သာစွာ လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို မှီလိုက်သည်။ သူ၏ခေါင်းမှာ တိတ်တဆိတ် အပြင်သို့ ကြည့်နေသည်။

လူတိုင်း "..." သူတို့သည်လည်း စပ်စုနေကြသည်။

ထို့ကြောင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူတို့အားလုံးသည် တိတ်တဆိတ် ကြည့်ရှုရန် အလွန်ဂရုတစိုက် လှုပ်ရှားကြသည်။

ဤသည်မှာ ခြံဝင်းထဲမှ စုံတွဲကို မအနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့ပေ။

သူတို့၏မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်သာ ရှိနေကြသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှောင်လင်းယွီ၏ ဖြူဖွေးပြီး လှပသောမျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကာ "ယွီအာ၊ မင်း ပိန်သွားတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဤစကားကို ပြောသည်နှင့် သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ မျက်ရည်များမှာ မျက်လုံးထောင့်များမှ စီးကျလာခဲ့သည်။

မျက်ရည်များ မိုးကဲ့သို့ ရွာသွန်းခဲ့သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ဝမ်းနည်းမှုမဟုတ်ဘဲ ပျော်ရွှင်မှုဖြစ်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက် အမှန်တကယ် မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ သူသည် ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးကာ ရင်နာမှုနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်မှုဖြင့် "ယွီအာ၊ မငိုပါနဲ့! ကိုယ့်နှလုံးသား နာကျင်ရတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်ရည်များမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ စီးကျလာခဲ့သည်။

သူမသည် ဤသည်မှာ အမြင်မှားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း မယုံဝံ့ခဲ့ပေ။ သူမကို အလိုလိုက်သော ကုန်းထျန်းဟောက် အမှန်တကယ် ပြန်လာခဲ့သည်။

သူမသည် မယုံနိုင်ဖြစ်သော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကျေးဇူးတင်မှုတို့ဖြင့်လည်း ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ခေါင်းအနည်းငယ်မော့ကာ သူ၏စူးရှသောမျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်သည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သတိထားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး "ထျန်းဟောက်၊ ပြောပါဦး၊ ရှင် မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရပြီလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက် ကိုယ်တိုင်ပြောသည်ကို ကြားချင်ခဲ့သည်။

သူ၏အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ရှောင်လင်းယွီ၏ စိတ်ခံစားမှုများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထို့ထက်ပို၍ သူမသည် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးပြီး သူ၏လက်ချောင်းများသည် သူမ၏မျက်ခွံများကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ ခေါင်းညိတ်ကာ ညင်သာစွာ "ဟုတ်တယ် ယွီအာ၊ ကိုယ် မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရပြီ! မင်းကိုမြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ကိုယ်အရာရာကို ပြန်သတိရသွားတာ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှောင်လင်းယွီကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူ၏ခေါင်းမှာ သူမ၏သေးသွယ်သော ပခုံးများပေါ်တွင် မှီနေပြီး သူ၏လက်များမှာ သူမ၏သေးသွယ်သော ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ အပြစ်ရှိမှု၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်မှုနှင့် ရင်နာမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး "တောင်းပန်ပါတယ် ယွီအာ၊ မင်းကို စိတ်ပူအောင်လုပ်မိလို့။ ကိုယ်က တကယ့်ကို မကောင်းတဲ့ကောင်ပဲ။ ကိုယ်အချစ်ဆုံးမိန်းမကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မေ့သွားရတာလဲ?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏ ခေါင်းမှာ သူ၏ရင်ဘတ်နှင့် ဖိကပ်နေသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်၏ စကားကိုကြားပြီးနောက် သူမ ခေါင်းခါပြပြီး "ထျန်းဟောက်၊ ဒါ ရှင့်အမှားမဟုတ်ဘူး။ ရှင့်အမှားမဟုတ်ဘူး! ဒါက ရှင်ရွေးချယ်လို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ရှင်..." မင်းငါ့ကို ကယ်တင်ချင်လို့ ဒဏ်ရာရခဲ့တာ။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူမကို ချက်ချင်းပင် တားဆီးလိုက်ပြီး "ယွီအာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ကိုယ် မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်! မင်း အဆင်ပြေနေသရွေ့ ကိုယ်ဘယ်လောက်ပေးဆပ်ရပါစေ ပေးဆပ်မယ်၊ (ကိုယ့်အသက်) အပါအဝင်..."

ရှောင်လင်းယွီသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ပါးစပ်မှ ထွက်လာမည့် စကားများကို ဖုံးအုပ်ရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။ သူမ ခေါင်းခါပြပြီး "ထျန်းဟောက်၊ မပြောပါနဲ့။ ကျွန်မနားလည်ပါတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ၏အသက်ကို လုနီးပါး ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ အနာဂတ်တွင် သူမသည် သူ့ကို သူမကို ကယ်တင်ရန် သူ၏အသက်ကို စွန့်စားခွင့် ဘယ်တော့မှ ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ ရှောင်လင်းယွီသည် ထို့နောက် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏အစစ်မှန်ဆုံး ခံစားချက်များကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူမက လေးနက်စွာ "ထျန်းဟောက်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို တကယ်... တကယ် လွမ်းနေတာ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နှစ်နှစ်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း နှစ်တစ်သောင်း ကြာမြင့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူတို့သည် ရှင်းလင်းစွာ ပျော်ရွှင်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ခင်ကြသော စုံတွဲတစ်တွဲဖြစ်သော်လည်း လူလုပ်ကားမတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် သူတို့သည် အတူတကွ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။

တရားခံသည် ကြီးမားသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ခဲ့ရပြီး ထိုက်တန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရရှိခဲ့သော်လည်း ဖြစ်ပေါ်လာသော ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများကို ပြန်လည်ပြုပြင်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ထိုမတော်တဆမှုဖြစ်ပွားပြီးကတည်းက သူတို့လုပ်နိုင်သည်မှာ စောင့်ဆိုင်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ထိုသေးငယ်သော မျှော်လင့်ချက်လေးဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် စောင့်ဆိုင်းခြင်းသည် နာကျင်ဖွယ်ကောင်းသည်။ သေးငယ်သော မျှော်လင့်ချက်သည် စောင့်ဆိုင်းမှုကို ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ဤဖြစ်စဉ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသူမှာ ရှောင်လင်းယွီတစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် များစွာ ဒုက္ခခံစားခဲ့ရသော်လည်း သူမစောင့်ဆိုင်းနေသူမှာ သူမကို လုံးဝမမှတ်မိနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် နာကျင်မှုကို နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားခဲ့ရသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခြင်းကို ခံရသည်ဟု အမြဲတမ်း တွေးခဲ့သည်။ သူမသည် ပြန်လည်မွေးဖွားခဲ့ပြီး စိုက်ပျိုးရေးနေရာလွတ်တစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီး သူမ၏လက်စားကို ချေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းသည်။

သူမသည် အချစ်နှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် အခက်အခဲများနှင့် အခက်အခဲများကို ရံဖန်ရံခါ ကြုံတွေ့ရသည့်တိုင် ဤသည်မှာ ယာယီသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကောင်းကင်ဘုံသည် သူမကို နောက်ဆုံးတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးအပ်ပေလိမ့်မည်!

ထို့ကြောင့် နှစ်နှစ်ကြာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုဖြင့် စောင့်ဆိုင်းပြီးသည့်တိုင် သူမသည် ပျော်ရွှင်ပြီး ကျေနပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ယခု သူမ၏ချစ်သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမဘေးသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် အလွန်ကျေးဇူးတင်သည်။

သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံကို ကျေးဇူးတင်သည်၊ သူမပတ်ဝန်းကျင်မှ လူတိုင်းကို ကျေးဇူးတင်သည်၊ သို့သော် သူမသည် ရှောင်လင်ကို ပို၍ပင် ကျေးဇူးတင်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှောင်လင်မရှိဘဲ သူမသည် ဘာလုပ်ရမည်ကို အမှန်တကယ် မသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှောင်လင်သည် သူမကို မျှော်လင့်ချက် ပေးခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

'ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှောင်လင်!'

ရှောင်လင်သည် ရှောင်လင်းယွီ၏ စစ်မှန်သော ကျေးဇူးတင်စကားကို ကြားပြီး "ရပါတယ် သခင်မ!" ဟု ရှက်ရွံ့စွာ မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် ရှောင်လင်းယွီတို့သည် အချိန်အတော်ကြာ ပွေ့ဖက်ထားသော်လည်း သူတို့သည် မလွှတ်ပေးခဲ့ကြပေ။ ရှိုးပွဲကြည့်နေသော လူများသည် ခရီးသွားများစွာ သူတို့ကို ကြည့်ရန် ရပ်တန့်နေကြောင်းပင် မသတိပေးခဲ့ကြပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကြည်လင်သော ကလေးအသံတစ်ခုက "မေမေ၊ အန်တီနဲ့ ဦးဦးက ဘာလို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပွေ့ဖက်နေကြတာလဲ?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ပြောသည်နှင့် သူ့အမေက သူ့ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ "မင်း ဒါကို မကြည့်သင့်ဘူး!" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် သူ့ကို အလျင်အမြန် သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

အမေရှောင်သည် ရှောင်လင်းယွီနှင့် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ အမေရှောင်သည် စုံတွဲကို ချောင်းကြည့်နေသော အခြားသူများကိုလည်း သတိပြုမိခဲ့သည်။

ထို့အပြင် စုံတွဲ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေသည်။ ဤအကြောင်းနောက်ကွယ်တွင် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

ကလေး၏ ရိုးသားသော မေးခွန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်အငွေ့အသက်ကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ခါးကို ပွေ့ဖက်ကာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ငိုနေသော ရှောင်လင်းယွီသည် ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားသည်။ သူမ၏နားများပင် နီရဲနေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းမော့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် နီရဲသွားခဲ့သည်။

လူမြင်ကွင်းတွင် ငိုပြီး ပွေ့ဖက်ခြင်းသည် ရှက်စရာကောင်းလှသည်။

ကလေးအချို့လည်း ကြည့်နေကြသည့်အပြင် သူမ၏မိသားစု၊ သူငယ်ချင်းများနှင့် အသိအကျွမ်းများလည်း ရှိနေကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ရှက်လွန်း၍ မြေကြီးထဲသို့ ခေါင်းမြှုပ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှောင်လင်းယွီ၏ ရှက်ရွံ့သောအကြည့်ကို ကြည့်ကာ ရယ်စရာကောင်းသလို စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ သူသည် ရှောင်လင်းယွီ၏ ခေါင်းကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ "အိမ်ပြန်ကြရအောင်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချောင်းကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီးသည် ဘာမှမမြင်ဟန် မဆောင်နိုင်တော့ပေ!

အမေရှောင်သည် ကလေးကို သူမ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် နီရဲနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမသည် စိတ်ကောင်းဝင်နေပြီး ပြုံးကာ "ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ကြရအောင်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ဘေးမှ ရွာသားတစ်ဦးက "ဟုတ်တယ်၊ အိမ်မှာဆိုရင် မင်းကြိုက်သလောက် ပွေ့ဖက်ထားလို့ရတယ်!" ဟု နောက်ပြောင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား..."

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ပြန်လာခြင်းသည် လူတိုင်းကို စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်စေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ကုန်းထျန်းဟောက် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် ကုန်းထျန်းဟောက် သူ၏ဇနီးနှင့် ကလေးများကို မမှတ်မိတော့ကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကုန်းထျန်းဟောက် သူ၏ဇနီးကို မြင်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့သည် အံ့ဖွယ်တစ်ခုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရသွားခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် ရှောင်လင်းယွီတို့သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ စစ်ထူရှင်းသည် ယုံနိုင်ခြင်းမရှိသေးပေ။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ကုန်းထျန်းဟောက်ရှေ့သို့ ခုန်တက်ကာ စပ်စုစွာ "ဘော့စ်၊ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရပြီလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ့ကို သူ၏စူးရှသောမျက်လုံးများဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် "မင်း မျက်လုံးနဲ့ မမြင်တတ်ဘူးလား? ငါ့ကိုကုသပေးနေတဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါမှတ်ဉာဏ်ပြန်ရသလား၊ မရသလားဆိုတာ မပြောနိုင်ဘူးလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စစ်ထူရှင်းသည် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပတ်ပတ်လည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ပိုက်ကာ နောက်တစ်ဖက်ဖြင့် မေးစေ့ကို ထောက်လိုက်သည်။ သူသည် အတိအကျ မပြောဝံ့သေးပေ။

"ကျွန်တော် ထင်တာတော့ ခင်ဗျား မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘော့စ်၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? ခင်ဗျားက ဒီမတိုင်ခင် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တာ အသိသာကြီးလေ! ခင်ဗျား ဒီတစ်ခေါက် မရီးနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ အခြေအနေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ!"

ကုန်းထျန်းဟောက် "..." သူတို့က ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ကြမှာလဲ? သူတို့က ငါတို့ကို ခွဲခွာစေမှာလား?

***