ဇနီးမောင်နှံ နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ဆုံကြပြီ!

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှောင်လဲ့ထုန်က ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသောအခါ သူ၏စိတ်မှာ မြူများဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။

သူ့တွင် ဇနီးနှင့် ကလေးရှိသည်ဟူသောအချက်ကို သူအမြဲတမ်း ခုခံနေခဲ့သည် မဟုတ်လား။ သူ့သားက သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို အဘယ်ကြောင့် ခွင့်ပြုလိုက်ရတာလဲ။

ကုန်းထျန်းဟောက် စဉ်းစားချိန်မရမီ ရှောင်လဲ့ထုန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားသောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်- "မေမေ၊ အခု မေမေ လက်ထပ်လို့ရပြီ။ ကျွန်တော်နဲ့တူတဲ့လူတစ်ယောက်ကို နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ပြီ! အခြေအနေအားလုံးနဲ့ ကိုက်ညီတယ်။ မေမေ့ကို သတို့သမီးအဖြစ် မြင်ရဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး!"

ကုန်းထျန်းဟောက် "..."

လူတိုင်း "..."

ဤကလေးသည် သူ့ကိုယ်သူ ပထွေးတစ်ယောက် ရှာပေးရန် အမှန်တကယ်ပင် ရူးသွပ်နေခဲ့သည်။

တစ်နှစ်သားအရွယ်မှစ၍ သူသည် သူ့အမေအတွက် ခင်ပွန်းတစ်ယောက် ရှာပေးရန် စတင်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ့အမေအတွက် ခင်ပွန်းတစ်ယောက် ရှာပေးရန် ရူးသွပ်သောအရာများစွာကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူ့ကို တားဆီးရန် ရှောင်လင်းယွီက သူရှာတွေ့သောလူသည် ရှောင်လဲ့ထုန်နှင့် တူရမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ခဏတာမျှ ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ဆိုးသွမ်းခြင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် သူ၏ဒုက္ခဟောင်းများဆီသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် လူတစ်ယောက်ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်လော။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်းသည် သူ၏အသံကိုသာ ကြားပြီး သူ့ကို မမြင်ကြပေ။ သူတို့အများစုမှာ သူ ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ပြန်ခေါ်လာသည်ကို မသိကြပေ။

အမေရှောင်သည် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ အသံကိုကြားသောအခါ သူမသည် ခြံဝင်းထဲမှ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီး "ဒီကလေး၊ မင်းဘယ်သွား..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏စကား မဆုံးမီ သူမသည် ကလေးဘေးတွင် အရပ်ရှည်သောလူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အမေရှောင်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာသည်။ သူမက "ထျန်းဟောက်?" ဟု စမ်းသပ်မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့!" ကုန်းထျန်းဟောက်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အေးစက်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသမီးကို ကြည့်သောအခါ ရင်းနှီးသောခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူမကို မည်သည့်နေရာတွင် မြင်ဖူးသည်ကို မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ပေ။

ပါမောက္ခဂျွန်က သူသည် ရွေးချယ်၍ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ရှောင်လင်းယွီနှင့် ပတ်သက်သော မှတ်ဉာဏ်အားလုံးသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် အလိုအလျောက် ပိတ်ဆို့ခံထားရမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ဤသက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးသည် ရှောင်လင်းယွီနှင့် ရှင်းလင်းစွာ ဆက်စပ်နေသည်။ သဘာဝကျကျ သူသည် သူမကို မမှတ်မိနိုင်ပေ။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ အရေးကြီးသော တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက် အမှန်တကယ် ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ့ကို သူ့သားက အိမ်ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အမေရှောင်သည် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ ငိုချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ပြေးလာကာ အမေရှောင်၏ ခြေထောက်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူပြုံးကာ "အဖွား၊ ကျွန်တော် မက်မွန်ပန်းတောကို သွားတုန်းက ကျွန်တော်နဲ့ အရမ်းတူတဲ့လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ သူက မေမေ့အခြေအနေတွေနဲ့ အရမ်းကိုက်ညီလို့ ကျွန်တော် သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ မျက်နှာငယ်လေးမှာ အနည်းငယ် ချီတုံချတုံဖြစ်နေပုံရသော်လည်း သူက ဂရုတစိုက် "အဖွား၊ ကျွန်တော် အနာဂတ်မှာ အဖေတစ်ယောက် ရတော့မှာလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

အမေရှောင်သည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ မျက်ရည်များ မထိန်းနိုင်ဘဲ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ရင်နာမှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။

သူမသည် သူ့ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့တွင် အဖေတစ်ယောက်ရှိကြောင်း၊ သူ့အဖေသည် အလွန်ဝေးသောနေရာတွင် ရှိကြောင်း၊ သို့သော် တစ်နေ့နေ့တွင် သူပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သော်လည်း...

ကလေးအချို့သည် သူ့ကို ဖမစစ်လေးဟု ခေါ်ကြဆဲဖြစ်သည်။

ထုန်ထုန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဉာဏ်ကောင်းပြီး အသိတရားရှိသောကြောင့် ဖမစစ်လေးဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို သူ မည်သို့ မသိဘဲနေမည်နည်း။

သို့သော် သူသည် ထိုအကြောင်းကို သူ့မိသားစုထံသို့ တစ်ခါမျှ မညည်းညူခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့မေမေအတွက် ခင်ပွန်းတစ်ယောက် ရှာပေးရန် ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်လာခဲ့သည်။

ဤကလေးသည် ဤမျှ အသိတရားရှိလွန်း၍ ရင်နာစရာကောင်းလှသည်။

သူမသည် ငုံ့ကာ ရှောင်လဲ့ထုန်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမသည် ရှောင်လဲ့ထုန် သူ့မေမေအတွက် ခင်ပွန်းတစ်ယောက် ရှာပေးခြင်းကို မကန့်ကွက်ခဲ့ပေ။

သူမ ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေ့ကစပြီး ထုန်ထုန်မှာ အဖေတစ်ယောက် ရှိတော့မယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူသည် ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ကခုန်ကာ "ဟားဟား၊ ဒီနေ့ကစပြီး ငါနောက်ဆုံးတော့ အဖေတစ်ယောက် ရှိတော့မယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်မှုသည် ခြံဝင်းထဲမှ လူများကို သဘာဝကျကျ စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။ သူတို့ထွက်လာပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်နေသောလူကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"သခင်လေးကုန်း?" ရှောင်မိသားစုဝင်များနှင့် ရွာသားများမှာ ကြောင်ငေးသွားကြသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေသော အသက်ကြီးငယ်မရွေး လူများကို မြင်သောအခါ သူသည် သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤလူများကို အလွန်ရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူတို့ကို ခွဲခြား၍ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

ပြီးတော့ ရှောင်လင်းယွီ ဘယ်မှာလဲ။

သူသည် ရှောင်လင်းယွီကို မသိသော်လည်း သူနိုးထလာသောအခါ စစ်ထူရှင်းက သူ့ကို ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပြခဲ့သောကြောင့် သူမ မည်သို့ပုံစံရှိသည်ကို သူသိသည်... ဒါဆို သူမ ဘယ်မှာလဲ။

"ထျန်းဟောက်၊ တကယ်ပဲ မင်းလား? မင်း တကယ်ပြန်လာတာလား?" အဖွားရှောင်၏ အသံမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာမှာ ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ "ထျန်းဟောက်၊ မင်းပြန်လာပြီ။ အရမ်းကောင်းတာပဲ!"

"ထျန်းဟောက်၊ မင်း တကယ်ပြန်လာပြီ။ မင်းငါ့ကို မှတ်မိသေးလား? ငါက အကြီးဆုံးအဒေါ်လေ!"

"ထျန်းဟောက်..."

"သခင်လေးကုန်း၊ ကျွန်တော်က ရှောင်ထိုက်ယန်ပါ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသေးလား?"

"သခင်လေးကုန်း၊ ကျွန်တော်က..."

လူတိုင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားသော မျက်နှာများဖြင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မိတ်ဆက်ကြသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ရှောင်လဲ့ထုန် မည်သူ့ကို ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းပြီးဖြစ်သော သခင်ကြီးကုန်းသည် ခြံဝင်းထဲတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် အေးဆေးပြီး အပန်းဖြေနေသည်။

သူသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ မှုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အနည်းငယ် သောက်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် စစ်ထူရှင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ သခင်ကြီးကုန်းထံသို့ ဂရုတစိုက် ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူပြုံးကာ "သခင်ကြီး၊ ဘော့စ်က မရီးကို မြင်ရင် ဘယ်လိုမျက်နှာထား ဖြစ်သွားမယ်လို့ ထင်လဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ရှောင်ထုန်က ပြန်ခေါ်လာခြင်းသည် သူ သူတို့၏ဓာတ်ပုံများကို မြင်သောအခါကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးခြင်း သို့မဟုတ် စက်ဆုပ်ခြင်းမရှိဟု ဆိုလိုသည်။

ထို့ကြောင့် စစ်ထူရှင်းသည် သူတို့၏တွေ့ဆုံမှုကို မျှော်လင့်နိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

စစ်ထူရှင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ရှောင်လင်းယွီကို မတွေ့ရပေ။ သူက စပ်စုစွာ "မရီး ဘယ်မှာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် သူ၏လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချကာ "ယွီအာက သစ်သီးတချို့ သွားဆေးမယ်လို့ ပြောတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့အကောင်ပေါက်လေးအတွက် သစ်သီးပန်းကန်တစ်ခု ပြင်ဆင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဤသို့ပြောရင်း သူသည် စစ်ထူရှင်း ဖျက်ဆီးခဲ့သော သစ်သီးအကြွင်းအကျန်များကို မြေပေါ်တွင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ "မင်းကိုကြည့်စမ်း။ မင်းပြန်ရောက်လာတာနဲ့ စားပွဲပေါ်က သစ်သီးအကုန်လုံးကို စားပစ်လိုက်တယ်။ မင်းကြောင့် ငါ့မြေးချွေးမက ပိုပြင်ဆင်ရတော့မယ်!" ဟု မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

စစ်ထူရှင်းသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ သူသည် အပြစ်တင်ခံရသည်ဟု ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှောင်မိသားစုတွင် အစားအစာစားခွင့်ရရန် ဤမျှကြာမြင့်စွာ စောင့်ခဲ့ရသည်။ သူက ဘာကြောင့်များ အပြစ်တင်ခံနေရတာလဲ။

စစ်ထူရှင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ ခုခံကာကွယ်မည်အပြု အိမ်ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ပြေးထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ထိုပုံရိပ်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ခြံဝင်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

စစ်ထူရှင်း "..." ဤအမြန်နှုန်းမှာ အလွန်မြန်လွန်းသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရှောင်လင်းယွီ၏ ကြည်လင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်- "ထျန်းဟောက်!"

နီးသော်လည်း ဝေးကွာလှသည်!

ဤသည်မှာ ရှောင်လင်းယွီ ကုန်းထျန်းဟောက်ကို မြင်သောအခါ ခံစားလိုက်ရသည့် ခံစားချက်ပင်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရှိနေသူအားလုံး မျှဝေခံစားရသည့် ခံစားချက်ဖြစ်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူတို့ကို မမှတ်မိပေ။

ယခုလေးတင် လူတိုင်းသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မိတ်ဆက်ခဲ့ကြသော်လည်း သူသည် သူတို့ထဲမှ မည်သူ့ကိုမျှ မမှတ်မိခဲ့ပေ။

သူတို့သည် ကုန်းထျန်းဟောက် အမှန်တကယ် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း အမှန်တကယ် သေချာသွားကြသည်။

သူတို့သည် ရှောင်လင်းယွီအတွက် ဝမ်းနည်းကြသည်။

သူတို့သည် တစ်ချိန်က ဤမျှ ချစ်ခင်ကြသော စုံတွဲတစ်တွဲ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှောင်လင်းယွီကို သူ့လက်ဖြင့် အမြဲထိန်းထားပြီး သူမ လဲကျမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို လက်ဖက်ရည်တိုက်၊ ရေငှဲ့ပေးပြီး သစ်သီးများ ကျွေးခဲ့သည်။ သူသည် သူမအပေါ် အလွန်ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် သူမအမေ၏ ချက်ပြုတ်နည်းများကို စားသုံးရန် နှစ်သက်သောကြောင့် အကြီးဆုံးသခင်လေးဖြစ်သော ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ၏မာနအားလုံးကို ချကာ အမေရှောင်ထံမှ ချက်ပြုတ်နည်းများကို သင်ယူခဲ့သည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှောင်လင်းယွီကို အလွန်ချစ်ခင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အရာရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် မခန့်မှန်းနိုင်ပါပေ!

စုံတွဲသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေသော်လည်း သူတို့သည် ပြန်လည်ဆုံစည်းနိုင်ခြင်းမရှိကြပေ။ တစ်ယောက်က နောက်တစ်ယောက်ကို မမှတ်မိနိုင်ပေ။

ဤသည်မှာ မည်မျှ နာကျင်ပြီး ရင်ကွဲဖွယ်ကောင်းလိုက်သလဲ?!

ရှောင်လင်းယွီသည် မူလက သူမ၏အခန်းထဲတွင် ရှိနေပြီး သူမ၏နေရာမှ သစ်သီးအချို့ကို ထုတ်ယူနေခဲ့သည်။

သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက် ပြန်လာမည်ကို သိသောကြောင့် သူနှစ်သက်သော သစ်သီးအချို့ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားလိုခဲ့သည်။

သို့သော် သူမသည် သစ်သီးများကို မီးဖိုချောင်သို့ ယူဆောင်လာပြီး ဆေးကြောမည်အပြု အပြင်ဘက်မှ အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူမသည် "ထျန်းဟောက်!" ဟူသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဤအသံသည် သူမ၏နှလုံးသားကို ချက်ချင်းပင် ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ သူမ တုန်လှုပ်သွားပြီး သစ်သီးဆေးကြောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဧည့်သည်အသစ်ကို ကောင်းမွန်စွာ ကြည့်ရှုလိုသောကြောင့် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

သူမ၏အပြုအမူများမှာ အနည်းငယ် မဆင်မခြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် သစ်သီးများကို မှောက်ချခဲ့သော်လည်း သူမသည် ထိုအကြောင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

သူမသည် ပြေးထွက်သွားရန်သာ လိုလားခဲ့သည်။ သူမသည် ဤလူကို မြင်ချင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် သူမ အချစ်ဆုံးခင်ပွန်းဖြစ်သူ၊ နှစ်နှစ်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရသော ကုန်းထျန်းဟောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်!

ရှောင်လင်းယွီ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်!

သူတို့၏အသက်ရှုသံများပင် သေးငယ်သွားပြီး စုံတွဲကို အနှောင့်အယှက်ပေးမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်!

သူတို့သည် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို တညီတညွတ်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် လူတိုင်းရှေ့တွင် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် သူ၏ချစ်ဇနီးကို လူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်နေခဲ့သည်။

အမေရှောင်သည် စုံတွဲအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ သူမသည် သူမ၏သမီးအတွက် ပို၍ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

အမေရှောင် သူမ၏သမီးကို နှစ်သိမ့်လိုစဉ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ယွီအာ!"

***