သားအဖနှစ်ယောက်ကြားက စကားဝိုင်း

ရွာသူရွာသားများမှာ ကုန်းထျန်းဟောက် နိုးထလာပြီဖြစ်ကြောင်း သိထားကြသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခွဲက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကားမတော်တဆမှုသည် သူ့ဦးနှောက်ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်ခဲ့သည်။ သူသည် နှစ်နှစ်ကြာ မေ့မြောပြီးမှ နိုးထလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် နိုးထလာပြီးနောက် သူသည် ရှောင်လင်းယွီနှင့် သူမ၏သားကို မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

ရွာသားအများစုမှာ နားမလည်ကြပေ။ ကားမတော်တဆမှုတစ်ခုက လူများကို မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးစေနိုင်သည်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်ရတာလဲ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူတို့သည် များစွာ မကူညီနိုင်ကြပေ။ သူတို့လုပ်နိုင်သည်မှာ ကုန်းထျန်းဟောက် မိခင်နှင့်သားကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်မှတ်မိနိုင်ပါစေဟု ဆုတောင်းပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။ ဤမျှကောင်းမွန်သော စုံတွဲတစ်တွဲ ဤအဖြစ်ကြောင့် ကွဲကွာသွားရမည်ဆိုလျှင် အပြစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

စစ်ထူရှင်းသည် ရွာသားများ ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ဂရုစိုက်ကြောင်း သိသည်။ သူပြုံးကာ "ဘော့စ် ပြန်ရောက်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူက လှပတဲ့မက်မွန်ပန်းတွေကိုမြင်ပြီး ရှုခင်းသွားခံစားနေတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စစ်ထူရှင်းက ကုန်းထျန်းဟောက်ကို အဘယ်ကြောင့် ဘော့စ်ဟု အမြဲခေါ်သည်ကို မည်သူမျှမသိပေ။ မည်သူမျှလည်း မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား၊ သခင်လေးကုန်းက မက်မွန်ပန်းတွေကို ကြိုက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မထင်ထားဘူး။" ရွာသူကြီးက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဘော့စ်က ပန်းအမျိုးမျိုးကို ကြိုက်တယ်!" စစ်ထူရှင်း လိမ်ညာလိုက်သည်။ သူ့သူဌေးသည် မက်မွန်ပန်းများကို လုံးဝမကြိုက်ပေ။ သူသည် ဤအပြုအမူကိုပင် ရှင်းမပြနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ့ဘော့စ်၏ ဂုဏ်သတင်းကို ညစ်ညမ်းစေခြင်းမှာ ပျော်စရာကောင်းသည်။

စစ်ထူရှင်းသည် ခြံဝင်းထဲတွင် လူတိုင်းနှင့် စကားပြောရယ်မောနေခဲ့သည်။ ရွာသားများစွာသည် သခင်လေးကုန်း ပြန်ရောက်လာကြောင်း ကြားသိကြသည်။ သူတို့သည် ရှောင်မိသားစုအိမ်တွင် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို စောင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

.....

"ဦးဦး၊ ကျွန်တော့်နာမည်က ရှောင်လဲ့ထုန်ပါ။ တောင်ခြေက ထောင်ယွမ်ရွာကပါ!" ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ့မျက်နှာငယ်လေးကို မော့ကာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ အခု လူတွေအရမ်းများနေလို့ပါ။ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားရင် လူဆိုးတွေက ပစ်မှတ်ထားမှာကို ကြောက်တယ်။ ဦးဦး၊ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပို့ပေးဖို့ အနှောင့်အယှက်ပေးလို့ရမလားဟင်?"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ၏ဖြူဖွေးနူးညံ့ပြီး ဝဝကစ်ကစ်မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အမှတ်မထင်ပင် သူက "ရတာပေါ့!" ဟု သဘောတူလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် နူးညံ့သောလက်ကို ကိုင်ထားရင်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သွေးများ ဆူပွက်လာသကဲ့သို့ ရှိ၏။ သူသည် ဤကောင်လေး၏လက်ကို ကိုင်ချင်နေခဲ့သကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် နူးညံ့သောလက်ကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားရင်း သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် တုန်လှုပ်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြသနေခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ 'ဒီကလေးကလည်း ထောင်ယွမ်ရွာကလား? ဒါဆို သူ့အမေကလည်း အဲ့ဒီကပဲလား? ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူးလေ။'

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ "သူငယ်ချင်းလေး၊ မင်းမိသားစုကလည်း ထောင်ယွမ်ရွာကပဲလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"လည်း?" ထုန်ထုန်သည် သူ၏ဝဝကစ်ကစ်မျက်နှာလေးကို မော့ကာ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ပုတ်ခတ်လိုက်သည်။ သူက စပ်စုစွာ "ဦးဦးကလည်း ထောင်ယွမ်ရွာကပဲလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက် "..." ဤကလေးသည် အလွန်ပင် ဉာဏ်ကောင်းလှသည်။ သာမန်ကလေးတစ်ယောက်သည် 'လည်း' ဟူသော စကားလုံးတစ်လုံးတည်းမှ ဤမျှအချက်အလက်များစွာကို ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ၏ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ငါ့မိသားစုကလည်း ထောင်ယွမ်ရွာကပဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်လား?" ထုန်ထုန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသော်လည်း သူ့မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးမှုအချို့ ပေါ်လာသည်- "ဒါပေမဲ့ ဦးဦး၊ ကျွန်တော်က ထောင်ယွမ်ရွာမှာ ကြီးပြင်းလာတာ။ ဒီနေရာကို ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးလိုပဲ ကျွန်တော်သိတယ်။ အဲ့ဒီမှာရှိတဲ့လူတိုင်းကို ကျွန်တော်သိတယ်။ ဘာလို့ ဦးဦးကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှမမြင်ဖူးရတာလဲ?"

ကုန်းထျန်းဟောက်မှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ 'ဒီကောင်လေးက ထောင်ယွမ်ရွာမှာ ကြီးပြင်းလာတာ။ သူတကယ်ပဲ ရှောင်လင်းယွီရဲ့သား ဖြစ်နိုင်မလား? ဒါပေမဲ့ သူတို့အသက်အရွယ်တွေက ဘာလို့မကိုက်ညီရတာလဲ?'

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ မျက်နှာငယ်လေးကို ကြည့်ကာ "သူငယ်ချင်းလေး၊ မင်းဒီနှစ် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။ သူသည် ကလေးကို တိုက်ရိုက်မေးနိုင်ပါလျက် ခန့်မှန်းနေခဲ့မိသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် မဖြေဘဲ ပြုံးကာ "ဦးဦး၊ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ပါလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"..." ကုန်းထျန်းဟောက်က "လေးနှစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါးနှစ်လား?" ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"ဟားဟား၊ ဦးဦး၊ ခင်ဗျား မှားမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိသားပဲ!" ရှောင်လဲ့ထုန် ရယ်မောလိုက်သည်။ "လူတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို လေးနှစ်၊ ငါးနှစ်လို့ ခန့်မှန်းကြတယ်။ ဦးဦးကလည်း အတူတူပဲ!"

ကုန်းထျန်းဟောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မင်း လေးနှစ်၊ ငါးနှစ် မဟုတ်ဘူးလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန် ခေါင်းခါပြပြီး "မဟုတ်ဘူး ဦးဦး။ ကျွန်တော်က အရပ်ရှည်ပေမယ့် တကယ်တော့ သုံးနှစ်တောင်မပြည့်သေးဘူး။ သုံးနှစ်ပြည့်ဖို့ နှစ်လတောင် လိုသေးတယ်! ကျွန်တော်က ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ မြန်မြန်ကြီးထွားလာလို့ ရွယ်တူတွေထက် ပိုကြီးနေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတာ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သုံးနှစ်ပင် မပြည့်သေးဘူးလော။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူသည် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ့ကလေးကို တိတ်တဆိတ် မွေးဖွားပေးခဲ့သလားဟု တွေးတောနေခဲ့သည်။ ဤမျှလျင်မြန်စွာ မျက်နှာပူရလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဤကလေးသည် သူ၏ တရားဝင်ကလေး ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤကလေးကို မက်မွန်ပန်းတောတွင် မြင်သောအခါ သူ့ထံသို့ မချဉ်းကပ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏လက်ငယ်လေးကို ကိုင်သောအခါ သူ၏သွေးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဆူပွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏နှလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တုန်ခါနေခဲ့သည်။ သူသည် ဤသို့သော စိတ်ခံစားမှုကို တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးခဲ့ပေ။ ယခင်က မည်မျှပင် ကြီးမားသောကိစ္စဖြစ်စေ သူသည် သူ၏စိတ်ခံစားမှုများကို ဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ အရာရာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် အမြဲတမ်းကျင့်သုံးသည့် စည်းကမ်းနှင့် သဘောထား ဖြစ်ခဲ့သည်။

အပြင်လောကမှ လူများစွာက သူသည် အေးစက်သောကြောင့် စိတ်ခံစားမှုနီးပါးမရှိဟု ပြောကြသည်။ သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် သူ၏စိတ်ခံစားမှုကို မည်သို့ဖော်ပြရမည်ကို မသိတော့ပေ။

သူရပ်တန့်ကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ၏စူးရှသောမျက်လုံးများသည် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏အေးစက်သောမျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူလက်လှမ်းကာ ရှောင်လဲ့ထုန်၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်လဲ့ထုန်က စပ်စုစွာ "ဦးဦး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီလိုကြီး ကြည့်နေတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ၏မျက်နှာငယ်လေးကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး သူ၏အေးစက်သောမျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် "ငါ... ငါ... မင်း... မင်း..." ဟု ထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်၏ မျက်ခုံးများ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးသွားသည်။ သူ၏မျက်နှာငယ်လေးတွင် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ ထပ်မေးလိုက်သည်- "ဦးဦး၊ ခင်ဗျား ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဗိုက်အောင့်နေတာလား? ကျွန်တော်တို့ မြန်မြန်ပြန်ကြရင် မကောင်းဘူးလား? ကျွန်တော့်အိမ်မှာ သဘာဝအကိုက်အခဲပျောက်ဆေးရှိတယ်။ သောက်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း နာကျင်တာ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်!"

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ မျက်လုံးထောင့်များ နီရဲလာသည်။ သူ ခေါင်းခါပြပြီး "ဗိုက်အောင့်တာမဟုတ်ဘူး။ ငါ... ငါ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဤမျှ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးခဲ့ပေ။ စကားလုံးမှာ သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း သူ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သော နတ်ဆိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကုန်းထျန်းဟောက် ဘာပြောချင်သည်ကို သူသိသည်။ ထိုလူသည် သူ့သားကို မြင်ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ထိုစကားကို ဤမျှလျင်မြန်စွာ ပြောစေချင်ခြင်းမရှိပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် သူ ပျော်စရာမရှိတော့ပေ။

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးမှုမှာ ယာယီသာဖြစ်သည်။ သူ မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရလာသောအခါ သူသည် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် အမှန်တကယ်တွင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းလည်း သိရှိသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်ကျရောက်သောအခါ... သူတို့၏ဆက်ဆံရေးမှာ ဆက်လက်၍ သဟဇာတဖြစ်နေဦးမည်လား။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ရိုးသားစွာ "ဦးဦး၊ ခင်ဗျား ဗိုက်မအောင့်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို အမြန်ဆုံး အိမ်ပြန်ပို့ပေးနိုင်မလားဟင်? ကျွန်တော် အပြင်ထွက်နေတာ အရမ်းကြာနေပြီ။ ကျွန်တော့်မိသားစုက စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏စကားများသည် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးနေသော ကုန်းထျန်းဟောက်ကိုသာ လှည့်စားနိုင်ပေသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ခေါင်းငယ်လေးကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးရင်း "ကောင်းပြီ၊ ငါမင်းကို အခု အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏လက်ကြီးသည် သူ၏လက်ငယ်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ "ဦးဦး၊ ခင်ဗျား ကိုင်တာ အရမ်းကြပ်နေတယ်။ ကျွန်တော့်... ကျွန်တော့်လက် နာတယ်!" ဟု ဂရုတစိုက် သတိပေးလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက် ကြောင်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ကလေး၏လက်ဖမိုးတွင် အနီရောင်အစင်းများ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် "တောင်းပန်ပါတယ်။ လာ၊ ငါမင်းကို နှိပ်နယ်ပေးမယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန် ချက်ချင်းပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးဦး!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ထိုလူ သူ့ကို လက်ကြီးများဖြင့် ကိုင်ထားသောအခါ အလွန်လုံခြုံသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လုံခြုံတယ်? ရှောင်လဲ့ထုန် ကြောင်သွားသည်။ သူသည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သာမန်လူတစ်ဦးထံမှ လုံခြုံမှုကို ဘယ်လိုကြောင့် ခံစားမိရတာလဲ။ သူသည် ဤခံစားချက်ကို ယခင်က မခံစားဖူးခဲ့ပေ။

ဘာကြောင့်များလဲ။

သူသည် ယခု ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်နေသောကြောင့်လား။ ထို့ကြောင့် သူသည် သာမန်လူတို့၏ ခံစားချက်များကြောင့် ထိခိုက်ခံရခြင်းများလား။

သို့သော်...

ရှောင်လဲ့ထုန် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏လက်ငယ်လေးများကို နှိပ်နယ်ပေးနေသော လက်ကြီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် လုံခြုံမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ထူးဆန်းသော်လည်း သူသည် စိတ်အေးချမ်းမှုကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် တိတ်ဆိတ်နေသော ရှောင်လဲ့ထုန်ကို ကြည့်ကာ စပ်စုစွာ "ဘာဖြစ်လို့လဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး "ကျွန်တော် ကျွန်တော့်အဖေကို သတိရနေလို့ပါ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စပ်စုစွာ "မင်းအဖေ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူ့ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ပါက သူ့အဖေမှာ သူမဟုတ်ပါလော။

"ဟုတ်တယ်!" ရှောင်လဲ့ထုန်က ရှိုက်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မွေးကတည်းက ကျွန်တော့်အဖေကို မမြင်ဖူးဘူး။ တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်တော့်အဖေက ကျွန်တော့်လက်ကိုကိုင်ပြီး အိမ်ပြန်ခေါ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် အမြဲအိပ်မက်မက်တယ်။ အဲ့ဒါ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ!"

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဝမ်းနည်းသောအမူအရာကို ကြည့်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲ "ဒါဆို... မင်းအဖေ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က "ကျွန်တော့်မေမေက ကျွန်တော့်အဖေက အရမ်းဝေးတဲ့နေရာကို သွားတယ်လို့ ပြောတယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်းဝေးတဲ့နေရာကို သွားတယ်?" ကုန်းထျန်းဟောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "သူသေသွားပြီလား?" ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်သည်။ ဤစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် မည်မျှ မသင့်တော်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် "မဟုတ်ဘူး၊ ထုန်ထုန်၊ ငါဆိုလိုတာက..." ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်ချင်နေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏အဖေအရင်းသည် ဤမျှချစ်စရာကောင်းကြောင်း သူ ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူသည် သူ၏ရယ်မောသံကို ချုပ်တည်းထားရဦးမည်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ့လက်ငယ်လေးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကုန်းထျန်းဟောက် ရှင်းပြသည်ကို ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။ ထိုအစား သူသည် လူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူ့ပခုံးကို ပုတ်ချင်သော်လည်း မမီနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ တင်ပါးကိုသာ ပုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူပြုံးကာ "ဦးဦး၊ ခင်ဗျား အထင်လွဲနေပြီ။ ကျွန်တော့်အဖေက တကယ်ပဲ အရမ်းဝေးတဲ့နေရာကို သွားတာပါ။ သူ မသေပါဘူး။ ကျွန်တော့်မေမေက ကျွန်တော့်အဖေက နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ကုသမှုခံယူဖို့ အရမ်း... အရမ်းဝေးတဲ့နေရာကို သွားရတယ်လို့ ပြောတယ်။ သူနေကောင်းသွားရင် သူ ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်ရှာဖို့ လာလိမ့်မယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးငယ်လေးများမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ရိုးသားစွာနှင့် ချစ်စရာကောင်းစွာ "ဦးဦး၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အဖေလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ရပ်သွားသည်။ သူသည် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ချုပ်တည်းကာ ညင်သာစွာ "ထုန်ထုန်၊ မင်းက ငါ့ကို မင်းအဖေလို့ ဘာလို့ထင်တာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က လေးနက်စွာ "ဦးဦး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့က ရုပ်တူလို့လေ။ ကျွန်တော့်ဘိုးဘိုးကြီးက ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ အရမ်းတူတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်! ကြည့်ပါဦး ဦးဦး၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်နဲ့ အရမ်းတူတယ်။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အဖေဖြစ်နိုင်ခြေက အရမ်းများတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖခင်မှာ "..."

"ဦးဦး၊ ခင်ဗျား သဘောမတူဘူးလား?" ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ လက်မောင်းကို လှုပ်ခါကာ ရိုးသားစွာ ထပ်မေးလိုက်သည်။

"..." ကုန်းထျန်းဟောက် ပြုံးကာ "ထုန်ထုန်ပြောသမျှ အမှန်ပဲ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ့သားကို မမြင်မီ သူသည် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့သားကို မြင်ပြီးနောက် သူသည် သူ့သားကို မသိစိတ်ဖြင့် ကြိုက်နှစ်သက်ပြီး လုံးဝမငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။

ရှောင်လဲ့ထုန် ချက်ချင်းပင် သွားဖြဲကာ ပြုံးပြီး "ကောင်းပြီ ဦးဦး၊ ကျွန်တော်တို့ အိမ်မြန်မြန်ပြန်ကြရအောင်။ မေမေနဲ့ အဖွားက ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်ကြာအောင် မတွေ့ရသေးဘူးဆိုရင် သူတို့ စိတ်ပူနေကြမှာပဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ကုန်းထျန်းဟောက် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူ မသိစိတ်ဖြင့် "ထုန်ထုန်၊ မင်း မက်မွန်ပန်းတောကို တစ်ယောက်တည်း ဘာလို့သွားတာလဲ? အဲ့ဒီမှာ လူတွေအများကြီးပဲ။ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မင်းမေမေနဲ့ တခြားသူတွေ စိတ်ပူကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန် "..." သူက ငါ့အဖေတောင် မဟုတ်သေးဘဲ ငါ့ကို ဆုံးမနေပြီလား?

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ့မျက်နှာကို တိတ်တဆိတ် ထိတွေ့လိုက်သည်။ သူသည် သူ့အဖေကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဆောင်သွားရမည်ဖြစ်တာကြောင့် သူ သည်းခံလိုက်မည်။ အခြားအဖေများသည် သူတို့၏သားများကို အလိုလိုက်ကြသော်လည်း ဤသားသည် သူ့အဖေကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါ အလိုလိုက်မည်ဖြစ်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က စိတ်ကောင်းစေတနာဖြင့် "ဦးဦး၊ ခင်ဗျားပြောတာမှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ မက်မွန်ပန်းတောကို တစ်ယောက်တည်း သွားမှာမဟုတ်တော့ပါဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက် "..."

သူ့အသံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်!

သူ၏နာခံတတ်သောသားကို သူဘယ်လိုလုပ်များ ဆက်ပြီးဆုံးမနိုင်ဦးမှာလဲ။

***