ဖခင်နှင့် သားတို့ တွေ့ဆုံခြင်း!

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ထိုလူများအကြောင်းကို လျင်မြန်စွာ မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းမက်မောသည့် ကလေးအနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့သာ သူ့ကလေးများဖြစ်ပါက သူသည် သူတို့ကို သေချာပေါက် ဆုံးမပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူ့ကလေးတွေမဟုတ်နေသောကြောင့် သူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်မခံနိုင်တော့ပေ။

သူ့နားများသည် အထိခိုက်မခံနိုင်ပေ။ ခဏလမ်းလျှောက်ပြီးနောက် အမှတ် ၁၆ မက်မွန်ပင်အောက်မှ ခရီးသွားများကို မက်မွန်ပန်းတောမှ နှင်ထုတ်မည်ဟု ပြောသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

မက်မွန်ပန်းများကို မည်သို့ ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ သစ်ပင်တိုင်းတွင် အာရုံခံကိရိယာများ တပ်ဆင်ထားသည်။ ဤသို့ပြုလုပ်ရသည့် ကုန်ကျစရိတ်မှာလည်း မြင့်မားသည်။

သို့သော် ဆောင်းရာသီ မက်မွန်ပန်းတိုင်းသည် အလွန်အဖိုးတန်သည်။ သူတို့သည် ကာကွယ်ရေးနည်းလမ်းများကို သေချာပေါက် စဉ်းစားရမည်ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်လျှင် ဤမျှအောင်မြင်သော စီးပွားရေးနှင့် ဤမျှများပြားသော လာရောက်လည်ပတ်သူများရှိနေပါလျက် သူတို့ထဲမှ အချို့သည် သစ်ပင်များကို ဖျက်ဆီးရန် ဆုံးဖြတ်ပါက မက်မွန်ပန်းတောသည် မကြာမီပင် သစ်ပင်မရှိသော တောဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ တောင်တစ်ဝက်သို့ ရောက်သောအခါ သူရပ်တန့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အနည်းငယ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏စူးရှသောမျက်လုံးများသည် ညာဘက်ထောင့်တစ်နေရာ၌ မက်မွန်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေသော ဝဝကစ်ကစ်ကလေးငယ်တစ်ဦးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် သစ်ပင်စည်ကို ပျင်းရိစွာ မှီနေပြီး ပျင်းနေပုံရသည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ခြေလှမ်းများသည် ထိုဦးတည်ရာသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သစ်ပင်စည်ကို မှီကာ မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး အနားယူနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် သူ့အပေါ်သို့ အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သော်လည်း ထိုလူမှာ အရပ်ရှည်လွန်းသဖြင့် သူ၏ရှည်လျားသော ခြေထောက်များကိုသာ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ခေါင်းကို အစွမ်းကုန်မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ ခေါင်းမော့ကာ ရင်ကော့လိုက်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရသဖြင့် သူ့လည်ပင်းမှာ နာကျင်သွားသည်။ သူ ခြေဖျားထောက်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ့မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးမှုအချို့ ရှိနေခဲ့သည်။ သူက စပ်စုစွာ "ဦးဦးက ဘယ်သူလဲဟင်? ဘာလို့ ကျွန်တော့်နဲ့ ဒီလောက်တောင် တူနေရတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ့နှင့် အလွန်တူသော ချစ်စရာကောင်းသည့် ကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ငယ်စဉ်ကနှင့် လုံးဝနီးပါး တူနေသည်။ သူ၏စူးရှသောမျက်လုံးများ အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး "မင်းက ဘယ်သူလဲ?" ဟု အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဤကလေးသည် ဝဝကစ်ကစ်ဖြစ်ပြီး လေးငါးနှစ်အရွယ်ခန့် ရှိပုံရသည်။ လူတိုင်းက သူ့တွင် ထောင်ယွမ်ရွာ၌ သားတစ်ယောက်ရှိသည်ဟု ပြောကြသော်လည်း သူ၏တွက်ချက်မှုအရ ထိုကလေးသည် သုံးနှစ်မပြည့်သေးသင့်ပေ။ ဤသည်မှာ သူမဟုတ်သင့်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏အသက်အရွယ်များမှာ မကိုက်ညီသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤကလေးသည် သူ၏ ကောလာဟလထွက်နေသော သားထက် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်ခန့် ကြီးနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ့ကို နောက်ထပ်သားတစ်ယောက် မွေးပေးခဲ့သလားဟု တွေးမိသည်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့လဲ။

ကုန်းထျန်းဟောက် စဉ်းစားနေစဉ် ချစ်စရာကောင်းသော ကောင်လေးသည် သူ့ထံသို့ လာကာ သူ့လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ တောင့်တသော အကြည့်ဖြင့် "ဦးဦး၊ ကျွန်တော် လမ်းပျောက်နေလို့။ ကျွန်တော့်ကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးနိုင်မလားဟင်?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"လမ်းပျောက်နေတယ်?" ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ၏စကားများကို ရှင်းလင်းစွာ သံသယဝင်နေသည်။ "မင်းအိမ်က ဘယ်မှာလဲ? မင်းမိသားစုက လာခေါ်တာကို စောင့်နေသင့်တယ် မဟုတ်လား?"

သူရောက်လာသည်နှင့် ဤကလေးက သူ့ကို အိမ်ပြန်ပို့ခိုင်းသည်။ ဤသည်မှာ မည်မျှ သံသယဖြစ်စရာကောင်းလိုက်သနည်း။ ထို့အပြင် ကုန်းထျန်းဟောက်က သူ့အိမ် ဘယ်မှာလဲဆိုသည်ကို ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ။

သို့သော် သူ့နှင့် လုံးဝနီးပါးတူသော ကောင်လေးကို မြင်သောအခါ သူသည် သူ့မေးခွန်းများကို မျိုချလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ပြုံးကာ "ဦးဦး၊ ကျွန်တော့်အိမ်က အရမ်းနီးတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ကလေးငယ်၏ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် မျက်လုံးများကို တွေ့ဆုံလိုက်သည်။ သူ ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပြီ!" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

...

"အဘိုး၊ ရှောင်ထုန်ကို တွေ့မိသေးလား?" ရှောင်လင်းယွီသည် ဤရက်ပိုင်းများတွင် သူမ၏သား သူမဘေးတွင် ရှိနေသည်ကို အကျင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယခု သူနှင့် ခဏမတွေ့ရသောအခါ သူမ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ခေါင်းခါပြပြီး "ငါ မတွေ့မိဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ယခုမှ ရောက်လာပြီး ကလေးကို သူ့အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်ရန် စီစဉ်နေသည်။ စစ်ထူရှင်းသည် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အကောင်ပေါက်လေးလည်း ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် အကောင်ပေါက်လေးမှာ မက်မွန်ပန်းများကို ကြည့်ရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ သူ့အကောင်ပေါက်လေး သူ့သားကို မှတ်မိသည်ဖြစ်စေ၊ မမှတ်မိသည်ဖြစ်စေ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွေ့ဆုံရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်လဲ့ထုန်မှာ ပျောက်ဆုံးနေသည်။

"ထူးဆန်းတယ်၊ သူ ခုနက ဒီမှာပဲရှိတာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန် ပျောက်သွားရတာလဲ?" ရှောင်လင်းယွီက ပြောသည်။ "ဒီကလေး စိတ်မပူရတဲ့နေ့ဆိုတာ မရှိဘူး!"

သခင်ကြီးကုန်းသည် ချက်ချင်းပင် "မဟုတ်တာ၊ ငါ့ထုန်ထုန်က အလိမ္မာဆုံးကလေးပဲ။ သူပျောက်သွားရင် တစ်ခုခုလုပ်စရာရှိလို့နေမှာပေါ့။ သူဘယ်သွားမယ်ဆိုတာ မင်းကို မပြောသွားဘူးလား?" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် အလုပ်များနေပြီး သတိမပြုမိခဲ့ပေ။ ယခု မေးသောအခါ သူမ သတိရသွားသည်။ "အို၊ ကျွန်မ သတိရပြီ။ သူ မက်မွန်ပန်းတောကို တစ်ခုခုရှာဖို့ သွားပြီး မကြာခင် ပြန်လာမယ်လို့ ပြောသွားတယ်။"

"ဟမ်? သူက ကလေးပဲရှိသေးတာ၊ အဲ့ဒီမှာ လူတွေအများကြီးပဲ။ သူ အဆင်ပြေပါ့မလား?" သခင်ကြီးကုန်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ပြုံးကာ "ကလေးက သတ္တိရှိပါတယ်။ သူ အဆင်ပြေမှာပါ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏သားသည် အလွန်ကောက်ကျစ်ပြီး ယခုအချိန်အထိ အနိုင်ကျင့်မခံရသေးပေ။

သခင်ကြီးကုန်းသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ ရှောင်ဝမ်ကို သူ့ကို ပြန်ခေါ်ခိုင်းသင့်တယ်ထင်တယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ရုတ်တရက် "အို ဟုတ်သားပဲ။ ယွီအာ၊ စစ်ထူရှင်း အခု ရှောင်အိမ်တော်မှာ ရောက်နေတယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမက "စစ်ထူရှင်း ဒီရောက်နေတယ်? သူလာမယ်လို့ ကျွန်မကို ဘာလို့မပြောတာလဲ? သူ ရွာထဲကို ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းက ရယ်ကာ "အဲ့ဒီကလေး လက်မှတ်ဝယ်ဖို့ တစ်နာရီ တန်းစီခဲ့ရတယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ်?" ရှောင်လင်းယွီသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမ၏မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး "အဘိုး၊ စစ်ထူရှင်း ဒီရောက်နေမှတော့ ထျန်းဟောက်ကရော?" ဟု မေးလိုက်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ပြုံးကာ "ထျန်းဟောက်လည်း ဒီရောက်နေတယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူ ခဏရပ်ပြီးနောက် လေးနက်သောမျက်နှာထားဖြင့် "ယွီအာ၊ ထျန်းဟောက်က မင်းကိုမေ့နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါ ရည်ရှည်ဖြစ်နေမလားတောင်မသိဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ကို လူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ထို့နောက် သခင်ကြီးကုန်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးဖြင့် "ယွီအာ၊ ငါပြောတာနားထောင်။ သူ့ကို လူစိမ်းတစ်ယောက်လို သဘောထားလိုက်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

'ရှောင်လင်းယွီသည် ထိုအကောင်ပေါက်လေးကို လျစ်လျူရှုသင့်သည်။ သူ၏စပ်စုသော သဘာဝအရ သူသည် ရှုပ်ထွေးသွားပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှောင်လင်းယွီထံသို့ အစပြုချဉ်းကပ်လာပေလိမ့်မည်။ သူ့အကောင်ပေါက်လေး သူမကို မမှတ်မိသည့်တိုင် သူမအပေါ်ထားရှိသော သူ၏ခံစားချက်များ ရှိနေသေးသမျှ သူတို့သည် ထပ်မံ၍ အချစ်တွင် ကျရောက်နိုင်ကြပေလိမ့်မည်။'

ဟားဟား။ သခင်ကြီးကုန်းသည် အတော်ပင် ရိုမန်းတစ်ဆန်လှသည်။

သို့သော် ရှောင်လင်းယွီသည် အပြည့်အဝ နားမလည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမသည် သခင်ကြီးကုန်းကို နားထောင်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် သူမကို ဘယ်တော့မှ အန္တရာယ်မပြုပေ။

သခင်ကြီးကုန်းနှင့် ရှောင်လင်းယွီတို့သည် ရှောင်အိမ်တော်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သောအခါ ၈၀၀ နှစ်ကြာ အစာမစားခဲ့ရသကဲ့သို့သော စစ်ထူရှင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ခြံဝင်းထဲမှ သစ်သီးများနှင့် သရေစာမျိုးစုံကို အငမ်းမရ စားသုံးနေသည်။

နေ့လည်စာချိန်ပင် မရောက်သေးပေ။

စစ်ထူရှင်းသည် ရှောင်လင်းယွီကိုမြင်သောအခါ ပန်းသီးတစ်လုံးစားကာ လျင်မြန်စွာ ပြေးလာခဲ့သည်။ သူသည် ရှောင်လင်းယွီကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပွေ့ဖက်ကာ "ဝိုး၊ မရီး၊ မင်း တကယ်ပဲ ပိုပိုပြီး လှလာတာပဲ!" ဟု ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက ရယ်ကာ "ဒါဆို ရှင့်ပါးစပ်က ပိုပိုပြီး ချိုလာတာပေါ့!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရွာသားများစွာသည် စစ်ထူရှင်းနှင့် အလွန်ရင်းနှီးကြသည်။ စစ်ထူရှင်း ရှောင်မိသားစုသို့ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရွာသားအချို့သည် အလုပ်ရပ်ကာ ရှောင်မိသားစုထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် စစ်ထူရှင်းသည် နာမည်ကြီးဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။

ယခင်က ကုန်းထျန်းဟောက် ကားမတော်တဆမှုဖြစ်ပွားသောအခါ စစ်ထူရှင်းသည် သူ့ကို ပထမဆုံးကယ်တင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့သည် ရှောင်မိသားစုထံမှ စစ်ထူရှင်းသည် ကုန်းထျန်းဟောက်ကိုကုသပေးနေသော ဆရာဝန်ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသည်။

စစ်ထူရှင်း ဒီရောက်နေမှတော့ ကုန်းထျန်းဟောက်လည်း ရှိနေနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ရွာသားများသည်လည်း စစ်ထူရှင်းကို နှုတ်ဆက်ချင်ကြသည်။

"ဆရာစစ်ထူ၊ ခင်ဗျားကို နှစ်နှစ်ကျော် မတွေ့ရဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပိုပိုပြီး ရုပ်ချောလာရတာလဲ?" ရွာသူကြီးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

စစ်ထူရှင်းသည် လက်ဖြန့်ကာ သူ့ခေါင်းနှင့် ဆံပင်ကို ထိတွေ့သည့် အလွန်ခန့်ညားသော အမူအရာတစ်ခု ပြုလုပ်ပြီး "ဒါပေါ့။ ခင်ဗျားတို့လည်း ကြားဖူးမှာပေါ့၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်က ပိုရင့်ကျက်လာလေ၊ ပိုရုပ်ချောပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလာလေပဲ။" ဟု ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟားဟား..."

စစ်ထူရှင်း၏ စကားများကြောင့် ရယ်မောသံများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

စစ်ထူရှင်းတွင် ကလေးမျက်နှာရှိသည်။ မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ ရင့်ကျက်မှု၏ ဆွဲဆောင်မှုကို မမြင်နိုင်ပေ။

သို့သော် ရွာသားများသည် ပြုံးကာ သူ့ကို ဖျော်ဖြေခဲ့ကြသည်- "ဟုတ်တယ်၊ ဆရာစစ်ထူက သေချာပေါက် ပိုရုပ်ချောလာတယ်!"

လူတိုင်းသည် စစ်ထူရှင်းကို ချီးကျူးကြသည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ "ဆရာစစ်ထူ၊ သခင်လေးကုန်း ခင်ဗျားနဲ့အတူ ပြန်မလာဘူးလား?" ဟု သံသယအချို့ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

***