နှင်ထုတ်ခံရခြင်း

မက်မွန်ပင်တို့သည် လန်းဆတ်နုပျိုလျက်ရှိပြီး

ပန်းပွင့်တို့မှာမူ ထည်ဝါခန့်ညားလှသည်။

မက်မွန်ပင်တို့သည် လန်းဆတ်နုပျိုလျက်ရှိပြီး

အသီးအနှံတို့မှာမူ ပေါများလှသည်။

မက်မွန်ပင်တို့သည် လန်းဆတ်နုပျိုလျက်ရှိပြီး

အရွက်တို့မှာမူ စိမ်းစိုလှသည်။

ဤကဗျာသည် မက်မွန်ပန်းများ၊ စမ်းချောင်းများနှင့် လှပသောရှုခင်းများဖြင့် ထောင်ယွမ်ရွာကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

တောင်တစ်ခုလုံး မက်မွန်ပန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မက်မွန်ပန်းတောဟု အမည်ပေးထားသည်။

မက်မွန်ပန်းတောတွင် ကွေ့ကောက်စီးဆင်းနေသော မြစ်ငယ်လေးများ ရှိသည်။ မြစ်များတွင် ကြည်လင်သောရေများ စီးဆင်းနေပြီး ရေအောက်ခြေမှ ကျောက်စရစ်ခဲများကို ထင်ဟပ်နေသည်။ စီးဆင်းနေသော ရေ၏အသံမှာ အလွန်ပင် နားဝင်ပီယံရှိလှသည်။

မက်မွန်ပန်းတော၏ထိပ်တွင် ဇရပ်တစ်ခုပင် ရှိသေးသည်။

ဤသည်မှာ လောကအပြင်ဘက်မှ နတ်ဘုံနတ်နန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံတစ်ဝန်းမှ ခရီးသွားများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။

သဘာဝအလှကို သိပ်စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်ခြင်းမရှိသော ကုန်းထျန်းဟောက်ပင်လျှင် အထင်ကြီးမိသွားသည်။

ဆောင်းရာသီတွင် မက်မွန်ပန်းများ စိုက်ပျိုးရန် မလွယ်ကူသလို တောင်တစ်တောင်လုံး စိုက်ပျိုးရန်မှာ ပို၍ပင်ခက်ခဲသည်။ ရှောင်လင်းယွီသည် ဤမျှသာယာလှပသော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးရန် မည်မျှအားထုတ်ခဲ့ရသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ခေါင်းမော့ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမြင်နိုင်သမျှမှာ မက်မွန်ပန်းများသာ ဖြစ်သည်။

ခရီးသွားများစွာသည် တောထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ လူအများအပြားသည် ပန်းမိုးရွာသွန်းမှု၏ ဓာတ်ပုံများကို ရိုက်ကူးချင်ကြသည်။ သူတို့အများစုမှာ ယဉ်ကျေးကြသည်။ သူတို့သည် မက်မွန်ပန်းများကို တမင်တကာ ဖျက်ဆီးခြင်းမပြုကြပေ။ သူတို့သည် အလွန်ယဉ်ကျေးကြသည်။

သို့သော် ခရီးသွားအနည်းငယ်မှာ အပြင်ဘက်မှ သတိပေးဆိုင်းဘုတ်များကို လျစ်လျူရှုကာ တိကျသောဓာတ်ပုံများကို ရိုက်ကူးလိုကြသည်။ ဆိုရှယ်မီဒီယာများ ခေတ်စားလာသည်နှင့်အမျှ လှပသောဗီဒီယိုတစ်ခုကို အသုံးပြု၍ လူကြိုက်များလာနိုင်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ရှေ့တွင် လူငယ်တစ်စုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ရှေ့မှ မက်မွန်ပင်တစ်ပင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ငါ မက်မွန်ပန်းမိုးရွာထဲမှာ ကနေတဲ့ ဗီဒီယိုရိုက်နေတာ။ ငါ့ဖန်တွေ သဘောကျကြမှာပဲ။ သစ်ကိုင်းတွေကို လှုပ်ပေးစမ်းပါ။" ဟု ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက "ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အဲ့ဒီလိုလုပ်ခွင့်မရှိဘူးလေ။ မဟုတ်ရင် ဒဏ်ငွေဆောင်ရရလိမ့်မယ်။" ဟု ချီတုံချတုံ ပြောလိုက်သည်။

မိန်းကလေးက "ဟက်၊ ဒီမှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး။ ငါတို့လုပ်ရင်တောင် ဘယ်သူမှသိမှာမဟုတ်ဘူး။" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

အခြားသူများက "အဲ့ဒါ သိပ်မကောင်းဘူးထင်တယ်နော်?" ဟု ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေကြသည်။

"ဘာလို့ မကောင်းရမှာလဲ?" မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ လျစ်လျူရှုပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုဟန်ဖြင့် "အများဆုံးတော့ ဒဏ်ငွေဆောင်လိုက်ရုံပဲ။ ဟီးဟီး။ ဒီဗီဒီယိုကို ငါတင်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ဖန်တွေက ငါ့ကို ယွမ် ၂၀၀၀၀ ကျော်ပေးကြမှာ။ တန်ပါတယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အခြားသူများလည်း ချီတုံချတုံ မဖြစ်တော့ပေ။ ပိုက်ဆံအတွက် အရာရာကို လျစ်လျူရှုနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုလူသည် သစ်ကိုင်းကို လှုပ်ခါမည်အပြု ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူနိုးထလာပြီးကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုက်သည်။

သူသည် အနက်ရောင်အမွေးရှည်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ရုပ်ချောသော်လည်း သူ၏ဟန်ပန်မှာ အားကောင်းပြီး အေးစက်နေသည်။

သူလျှောက်လာသောအခါ မိန်းကလေးသည် သူ့ကို ချက်ချင်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး ရှက်ရွံ့သောအမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။ 'ဒီလူက ငါ့လက်မှတ်တောင်းဖို့လာတဲ့ ငါ့ဖန်တစ်ယောက်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့အလှကိုမြင်ပြီး ငါနဲ့စကားပြောချင်လို့လာတာပဲဖြစ်ရမယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီလူကို ငါဆွဲဆောင်ရမယ်။ သူက အောင်မြင်တဲ့လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ဆိုတာ ငါသိတယ်။' ဟု သူမ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ဤမိန်းကလေးသည် အန်းနွမ်နွမ်အမည်ရှိ အင်တာနက်ဆယ်လီငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမတွင် ဖန် ၁၀၀,၀၀၀ ကျော်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

အန်းနွမ်နွမ်၏ အခြားသူငယ်ချင်းများသည် ဤခန့်ညားသောလူ လျှောက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့က "ရှင်... ဘာလုပ်မလို့လဲ?" ဟု ထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်ကြသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ စူးရှသောအကြည့်သည် သူတို့ကို အေးစက်စွာ လွှမ်းခြုံသွားပြီး "မင်းတို့အားလုံး ကျောင်းတက်ဖူးကြလား?" ဟု အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

လူတစ်စုမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသော်လည်း သူတို့သည် မသိစိတ်ဖြင့် "မဟုတ်ကဟုတ်က၊ ကျောင်းတက်ဖူးတာပေါ့!" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က အေးစက်စွာ "ကျောင်းတက်ဖူးမှတော့ စာဖတ်တတ်ရမှာပေါ့။ တောအပြင်ဘက်က သတိပေးချက်တွေကို မင်းတို့မမြင်ဘူးလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လူငယ်တစ်စုသည် ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။ သူတို့သည် ရှက်ရွံ့သွားကြပြီး မျက်နှာများ နီရဲသွားကြသည်။

မရှက်မကြောက်ဖြစ်နေသူမှာ အန်းနွမ်နွမ်တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမ ပြုံးကာ "ကိုကို၊ ဘာလို့ ဒီလောက်ဒေါသထွက်နေရတာလဲ? ကျွန်မတို့ ဘာမှတောင်မလုပ်ရသေးဘူးလေ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ ပြုံးကာ "ဒီလိုလုပ်ပါလား ကိုကို? ကိုကို့ရဲ့ ဆက်သွယ်လို့ရမယ့်နံပါတ်ကိုပေးပါ၊ ကျွန်မတို့ သစ်ပင်ကို ဒီအတိုင်းထားခဲ့လိုက်မယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏အသံမှာ ချွဲနွဲ့နေပြီး ချစ်စရာကောင်းနေသည်။

သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန်ထင်ရှားသည်။ ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ဒေါသအရိပ်အယောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အန်းနွမ်နွမ်ကို ကြည့်ကာ "အန်းနွမ်နွမ်၊ မင်း ဒါဘာသဘောလဲ? ငါ့ရှေ့မှာတင် ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?" ဟု ပြင်းထန်စွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

အန်းနွမ်နွမ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး "ယွမ်ချန်ဟွာ၊ နင် ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? ငါက သူငယ်ချင်းဖွဲ့ချင်ရုံပဲ။ ငါနင့်ကို ပြောလိုက်မယ်။ ငါက လွတ်လပ်တဲ့လူတစ်ယောက်၊ နင့်ရဲ့ကစားစရာမဟုတ်ဘူး။ နင်ကြိုက်သလို ငါ့ကို ထိန်းချုပ်လို့မရဘူး! ပြီးတော့ နင်သာ ငါ့ကို သူငယ်ချင်းဖွဲ့တာတောင် တားချင်တယ်ဆိုရင် ငါတို့ လမ်းခွဲလိုက်ရုံပဲ။" ဟု ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ယွမ်ချန်ဟွာ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အရုပ်ဆိုးသွားသည်။ သူ အံကြိတ်ကာ "မင်း ငါနဲ့ လမ်းခွဲချင်တယ်လား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အန်းနွမ်နွမ်သည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး "ဟွန်း။ နင် ဘယ်လောက်ဆင်းရဲလဲ နင်သိရဲ့လား? နင်က ငါနဲ့မတန်ဘူး။ ငါ့မှာ အခု ဖန် ၁၀၀,၀၀၀ ကျော်ရှိတယ်။ ငါ့ဖန်တွေဆီကရတဲ့ လက်ဆောင်တွေက လစဉ် သောင်းနဲ့ချီတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင်ကတော့ စက်ရုံတစ်ရုံက အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပဲ။ တစ်လကို ၂၀၀၀ ကနေ ၃၀၀၀ ပဲရတယ်။ ငါလိုချင်တဲ့ အိတ်တစ်လုံးတောင် နင် မဝယ်ပေးနိုင်ဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ချန်ဟွာသည် အန်းနွမ်နွမ်ကို ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ သူ သူမကို ဆဲဆိုချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောတော့ပေ။ သူသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူလှည့်ထွက်သွားရင်း ကုန်းထျန်းဟောက်ကို စိုက်ကြည့်သွားခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက် "..." ဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ပြီးတော့ အခုခေတ်ကလေးတွေက ဒီလောက်တောင် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းတွေကို မက်မောကြတာလား။

ကုန်းထျန်းဟောက်အတွက် ထိုနေရာတွင်နေပြီး ကလေးများ ရန်ဖြစ်သည်ကို ကြည့်နေရန် အကြောင်းမရှိပေ။ သူသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

အန်းနွမ်နွမ်သည် ဤသည်ကိုမြင်ပြီး "ဟေ့၊ ကိုကို၊ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားတော့မလို့လား?" ဟု ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူမကို အာရုံစိုက်ရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။

ကုန်းထျန်းဟောက် ထွက်သွားပြီးနောက် အန်းနွမ်နွမ်၏ သူငယ်ချင်းများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် တစ်ယောက်က "ယွမ်ချန်ဟွာ ထွက်သွားပြီ။ ငါတို့ ဆက်လုပ်ဖို့လိုသေးလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"လုပ်ရမှာပေါ့!" အန်းနွမ်နွမ်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် နောက်တစ်ယောက်သည် မက်မွန်ပန်းကိုင်းကို လှုပ်ခါရန် သွားခဲ့သည်။

သူ့လက်သည် သစ်ပင်စည်ကို ထိမိပြီး ဆွဲမည်အပြု အပေါ်မှ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်- "အမှတ် ၁၆ မက်မွန်ပင်အောက်မှ ခရီးသွားများအနေဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာပြုမူပေးပါရန် မေတ္တာရပ်ခံအပ်ပါသည်။ မက်မွန်ပင်ကို မလှုပ်ခါပါနှင့်။ ဤသည်မှာ ပထမအကြိမ် သတိပေးခြင်း ဖြစ်ပါသည်။"

ဤအသံကိုကြားသောအခါ သူသည် ကြောက်လန့်လွန်း၍ လက်ကို ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။

လူတစ်စုသည် ဤအသံကိုကြားသောအခါ သူတို့လည်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် သစ်ပင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတွင် ရှင်းလင်းစွာ ရေးထားသည်မှာ- အမှတ် ၁၆!

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ခရီးသွားများသည်လည်း ဤသည်ကို သတိပြုမိကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှ သစ်ပင်များကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် အမှန်တကယ်ပင် နံပါတ်တပ်ထားကြသည်။ လူအများအပြားမှာ စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။ သူတို့သည် သစ်ကိုင်းများကို ထိရန် လက်လှမ်းလိုက်ကြရာ သတိပေးချက်တစ်ခု ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ခရီးသွားများသည် မက်မွန်ပင်တိုင်းတွင် အာရုံခံကိရိယာတစ်ခု တပ်ဆင်ထားကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မက်မွန်ပန်းကို ဆွဲလိုက်သည်နှင့် သတိပေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအရာသည် အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်။ ခရီးသွားအများစုမှာ စိတ်ဝင်စားရုံမျှသာဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မက်မွန်ပန်းများကို အမှန်တကယ် ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ခြင်းမရှိကြပေ။

သို့သော် အန်းနွမ်နွမ်နှင့် သူမ၏အဖွဲ့မှာမူ ကွဲပြားသည်။ သူတို့သည် အကိုင်းအခက်ကို လှုပ်ခါရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သတိပေးချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် တုန်လှုပ်ရုံသာမက ပတ်ဝန်းကျင်မှ ခရီးသွားများ၏ အာရုံစိုက်မှုကိုပါ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ခရီးသွားများသည် သူတို့၏ ပစ္စည်းကိရိယာများကို မြင်ပြီး သူတို့ဘာလုပ်ရန် ကြံရွယ်နေသည်ကို သိလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ခရီးသွားတစ်ဦး ထရပ်ကာ "မင်းတို့လူငယ်တွေက အရွယ်ရောက်ပြီးသားတွေပဲ။ ဒီပန်းတွေ၊ သစ်ပင်တွေကို ဘယ်လိုဂရုစိုက်ရမလဲ မသိဘူးလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်ရင် ဓာတ်ပုံရိုက်လေ။ တိကျတဲ့နောက်ခံတစ်ခု ဖန်တီးဖို့ အကိုင်းအခက်တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးဖို့ လိုလို့လား?"

"ဥယျာဉ်ဝင်ပေါက်မှာ သတိပေးဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုရှိတယ်။ သစ်ပင်တွေချိုးတာ၊ မက်မွန်ပန်းတွေလှုပ်တာကို တားမြစ်ထားတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လျစ်လျူရှုနိုင်ရတာလဲ? သုံးနှစ်သားကလေးတစ်ယောက်နဲ့တောင် နှိုင်းလို့မရဘူး။"

အန်းနွမ်နွမ်သည် သူမပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကြောင့် မျက်နှာနီရဲနေသော်လည်း "ရှင်တို့ ဘာတွေပြောနေတာလဲ? ဒါက ရှင်တို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ကျွန်မ တောထဲဝင်ဖို့ လက်မှတ်ဝယ်ထားတယ်။ ကျွန်မကြိုက်တာ ကျွန်မလုပ်လို့ရတယ်။ ရှင်တို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး!" ဟု မာနကြီးစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းကို ထပ်မံညွှန်ကြားကာ "သူတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်။ အကိုင်းအခက်ကို လှုပ်ကြ!" ဟု ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ သူငယ်ချင်းများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက "နွမ်နွမ်၊ ငါတို့ ရိုက်ကူးတာ ရပ်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။ လူအများအပြားက ကြည့်နေခြင်းသည် ရှက်စရာကောင်းလှသည်။

"နင်ပြောတာတော့ လွယ်တာပေါ့။" အန်းနွမ်နွမ်သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်တိုသွားပြီး "နင်တို့က ရိုက်ကူးတာရပ်လိုက်မယ်လို့ ပြောရင် ငါ့ဖန်တွေကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ငါဒီကိုမလာခင် ငါ့ဖန်တွေကို လှပတဲ့ မက်မွန်ပန်းမိုးရွာနေတဲ့အောက်မှာ ကတဲ့ ဗီဒီယိုတွေ အများကြီးရိုက်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ ဖန်ကြီးတစ်ယောက်က ဗီဒီယိုတွေရိုက်ပြီးတာနဲ့ ငါ့ကို ယွမ် ၅၀၀၀ တိုက်ရိုက်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။" ဤနေရာတွင် သူမ ခဏရပ်ပြီး သူမ၏ သူငယ်ချင်းကို ဒေါသတကြီး မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ကျယ်လောင်စွာ "နင်တို့မှတ်ထားရမှာက ငါမင်းတို့ကို တစ်နေ့ကို ယွမ် ၆၀ လစာပေးထားတယ်။ မင်းတို့လက်မှတ်တွေကိုလည်း ငါဝယ်ပေးခဲ့တယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ငါက နင်တို့ရဲ့သူဌေးပဲ။ အလုပ်သမားတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူဌေးပြောတာကို လုပ်ရမှာပဲ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ကျေနပ်မိသွားသည်။

ဟွန်း၊ သူတို့သာ နားမထောင်လျှင် သူမသည် သူတို့လစာကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်တောက်ပြီး ပိုက်ဆံမပေးတော့ပေ။

သူမ၏ သူငယ်ချင်းတစ်စုမှာမူ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူတို့သည် လစာရသော်လည်း ဤမက်မွန်ပန်းများကို လှုပ်ခါရင်း အဖမ်းခံရပါက ဒဏ်ငွေနှစ်ထောင်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ အန်းနွမ်နွမ်သာ သူတို့နှင့်အတူ ဒဏ်ငွေပေးရန် အတင်းအကျပ်ခိုင်းပါက သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေါ်မည်ဖြစ်သည်။

အန်းနွမ်နွမ်သည် သူတို့၏ ချီတုံချတုံဖြစ်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ သူတို့ဘာတွေစဉ်းစားနေသည်ကို ချက်ချင်းသိလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် မထီမဲ့မြင်ပြုဟန်ဖြင့် "ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ ဒဏ်ငွေဆောင်ရရင် ငါအကုန်ပေးမယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ သူငယ်ချင်းများသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ "ကောင်းပြီလေ!"

အန်းနွမ်နွမ်သည် သူမ၏မျက်နှာတွင် သရော်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးကာ "အရူးတစ်သိုက်ပဲ!" ဟု ညင်သာစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဤစကားကို တိုးတိုးလေးပြောသော်လည်း သူမ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးမှာ သူမနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသည်။ ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။

"မြန်မြန်လုပ်!" အန်းနွမ်နွမ်သည် ဤအချိန်တွင် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

သူမသူငယ်ချင်း၏ လက်သည် သစ်ပင်စည်ဆီသို့ ထပ်မံရောက်ရှိသွားသောအခါ သစ်ပင်မှ နောက်ထပ်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်- "အမှတ် ၁၆ မက်မွန်ပင်အောက်မှ ခရီးသွားများအနေဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာပြုမူပေးပါရန် မေတ္တာရပ်ခံအပ်ပါသည်။ မက်မွန်ပင်ကို မနှောင့်ယှက်ပါနှင့်။ ဤသည်မှာ ဒုတိယအကြိမ် သတိပေးခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ခင်ဗျားတို့ကို မက်မွန်ပန်းတောမှ နှင်ထုတ်ပါမည်!"

ဘာ!

အန်းနွမ်နွမ်နှင့် အခြားသူများသာမက ပတ်ဝန်းကျင်မှ ခရီးသွားများပင်လျှင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဤလူများ မတုံ့ပြန်မီ အလုပ်တံဆိပ်ပါသော ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် အမှတ် ၁၆ မက်မွန်ပင်သို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ အိုင်ပက်တစ်ခု ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အတည်ပြုရန် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဝန်ထမ်းသည် အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ "လေးစားအပ်ပါသော ခရီးသွားများခင်ဗျာ၊ ခင်ဗျားတို့က မက်မွန်ပန်းတော၏ စည်းကမ်းများကို ချိုးဖောက်ပြီးဖြစ်ပါတယ်။ အခုပဲ မက်မွန်ပန်းတောမှ ထွက်ခွာပေးကြပါ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြသည်။

ဤနေရာရှိ လုပ်ငန်းလည်ပတ်ပုံမှာ အလွန်ပင် ထိရောက်လှသည်။

ထို့နောက် ဤလူများကို အပြင်သို့ ဖိတ်ခေါ်ထုတ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

အလွန်ပင် ရှက်စရာကောင်းလှသည်။

***