နိဒါန်း!

တစ်နာရီကြာ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် စစ်ထူရှင်းနှင့် ကုန်းထျန်းဟောက်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ထောင်ယွမ်ရွာသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ရွာထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ထူးခြားသော ပတ်ဝန်းကျင်အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ထိုနေရာသည် စည်ကားလှုပ်ရှားသက်ဝင်လျက်ရှိသည်။

ဆောင်းရာသီဖြစ်သော်လည်း နွေဦးရာသီ၏ နွေးထွေးမှုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

မက်မွန်ပန်းတို့သည် အစွမ်းကုန်ဖူးပွင့်နေကြပြီး ပန်းများနှင့် သစ်ပင်များမှာ စိမ်းလန်းစိုပြေနေ၏။ အပြင်ဘက်မှ ဆောင်းရာသီမြင်ကွင်းနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေသည်။

စစ်ထူရှင်းသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဒီမှာ ရာသီဥတုက ဘာလို့ ဒီလောက်ကွာခြားနေရတာလဲ?" ဟု စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

ထိုသို့သော မေးခွန်းရှိသူမှာ သူတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ပေ။ ထောင်ယွမ်ရွာသို့ လာရောက်သော ခရီးသွားအားလုံးတွင် တူညီသောမေးခွန်း ရှိနေခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ့ဖုန်းကို ကစားနေရင်း စစ်ထူရှင်းကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

စစ်ထူရှင်းက ဆက်ပြောသည်။ "ဒီလို သံသယရှိတာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးနော်? ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ ရာသီဥတုနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က သံသယဖြစ်စရာ မကောင်းဘူးလား?"

ထိုအခိုက်တွင် ကုန်းထျန်းဟောက်က "မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီရွာက သူ့ကိုယ်ပိုင် ဖန်လုံအိမ်ဥယျာဉ်ကို တည်ဆောက်ထားလို့ပဲ။" ဟု ဖုန်းကိုကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ်? ဘာ ဖန်လုံအိမ်ဥယျာဉ်လဲ?" စစ်ထူရှင်းက စပ်စုစွာ မေးသည်။ "ကျွန်တော် ဘာလို့ မကြားဖူးရတာလဲ?"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆက်ပြောသည်။ "အခြေခံအားဖြင့် ထောင်ယွမ်ရွာက အခု ဖန်လုံအိမ်ဥယျာဉ်တစ်ခုထဲမှာ ရှိနေတာ။ လေထွက်ပေါက်ရဲ့ ဦးတည်ရာအတိုင်း ပိတ်ဆို့ထားတယ်။ အေးတဲ့လေက အပြင်ဘက်မှာ တားဆီးခံထားရတယ်။ ဒီနည်းနဲ့ ဥယျာဉ်ထဲက အပူချိန်က အပြင်ဘက်ထက် ပိုမြင့်နေတာ။" ထို့နောက် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် နံရံတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ဒါက အနွေးနံရံပဲ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အနွေးနံရံ? အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ?" စစ်ထူရှင်းသည် ထပ်မံ၍ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "ကျွန်တော် ဒီမှာ အကြာကြီးနေခဲ့ဖူးတာပဲ။ အရာရာက အရမ်းကွာခြားနေသလိုပဲ။"

ကုန်းထျန်းဟောက်က "အရှေ့မြောက်ပိုင်းက လူတွေသုံးတဲ့ မီးဖိုနွေးနွေးလေးကို မင်းသိတယ်မဟုတ်လား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သိတာပေါ့!" စစ်ထူရှင်းက ပြောသည်။ "ကျွန်တော်က အရှေ့မြောက်ပိုင်းမှာ မွေးတာလေ။ ဒီလောက်တော့ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲနေမလဲ?" ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး မယုံနိုင်သောမျက်လုံးများဖြင့် "ဘော့စ်၊ ခဏလေး။ တကယ်ကြီးလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ရွာကို ဝန်းရံရန် မီးဖိုတစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့သည်လော။ ထိုအရာသည် မည်မျှကုန်ကျမည်နည်း။

စစ်ထူရှင်းသည် အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ နံရံများအနီးသို့ လူများ မကပ်နိုင်စေရန် ခြံစည်းရိုးများ ကာရံထားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ထို့နောက် နံရံများဆီသို့ လျှောက်သွားသော လူများကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တုန်ယင်မှု ရပ်တန့်သွားကြသည်။ နံရံများသည် အမှန်တကယ်ပင် မီးဖိုနံရံ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ့ဖုန်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ "မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ စီးပွားရေးမှာ အရှုံးနဲ့အမြတ်ဆိုတာ အမြဲရှိတာပဲ!" ပိုင်ရှင်သည် ဆောင်းရာသီတွင် စီးပွားရေးလုပ်လိုသောကြောင့် ပိုမိုရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်ပါလား။

"ပြီးတော့ ရွာအောက်မှာ အပူပေးပိုက်လိုင်းတစ်ခုရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက နံရံကို တိုက်ရိုက်သွားပြီး အိမ်တွေ၊ ရှုခင်းသာနေရာတွေအားလုံးနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတယ်!" ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ့ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘုရားရေ။ ဒီလိုလုပ်လို့ရတယ်ဆိုတာတောင် ကျွန်တော်မသိဘူး!" စစ်ထူရှင်းက အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။ "အတွင်းပိုင်းက အပူချိန်က အပြင်ဘက်ထက် ပိုနွေးနေတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။ ပြီးတော့ ပန်းတွေ၊ သစ်ပင်တွေကလည်း သဘာဝအတိုင်း ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်တာပေါ့!"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ့ဖုန်းကိုသာ ကြည့်နေပြီး ဘာမှမပြောပေ။

စစ်ထူရှင်းက ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ မရီးက အခု ပိုက်ဆံမရှားတော့ဘူး။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကြီးကြီးမားမားလုပ်ပြီး ပြန်ရငွေများများရဖို့ ပိုက်ဆံအများကြီးသုံးရတာ တန်ပါတယ်။"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အပြင်ဘက်မှ ဖူးပွင့်နေသော မက်မွန်ပန်းတစ်ပွင့်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် "ကားရပ်လိုက်!" ဟု အော်လိုက်သည်။

စစ်ထူရှင်းသည် ချက်ချင်းပင် ကားကိုရပ်လိုက်သည်။

"ဘော့စ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ?" စစ်ထူရှင်းက နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ခေါင်းခါပြပြီး "ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ကားသွားရပ်လိုက်တော့။ ငါ လမ်းလျှောက်ပြီး လျှောက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ်?" စစ်ထူရှင်းသည် ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် "ဘော့စ်၊ ခင်ဗျား သခင်ကြီးကို အရင်သွားတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူးလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ကုန်းထျန်းဟောက် သတိလစ်နေစဉ် သခင်ကြီးကုန်းသည် သူ့ကို နေ့တိုင်းစောင့်ရှောက်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။ ယခု ကုန်းထျန်းဟောက် နိုးထလာသောအခါ သခင်ကြီးကုန်းသည် သူ့ကို လာမတွေ့တော့ဘဲ ထောင်ယွမ်ရွာသို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။ သူက သူ့သူဌေး၏ ပထမဆုံးဦးတည်ရာသည် သခင်ကြီးကုန်းကို သွားတွေ့ရန်ဖြစ်မည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူတို့သည် သခင်ကြီးကုန်းကို လာမည်ဟု အကြောင်းမကြားခဲ့ပေ။ သူတို့သည် အံ့အားသင့်စေချင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရုတ်တရက် သူ့ကို ကားရပ်ခိုင်းပြီး လမ်းလျှောက်ကာ မက်မွန်ပန်းများကို ကြည့်ရှုချင်သည်ဟု ဆိုလာသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဘိုးက ငါ့ကို တွေ့ချင်တာမဟုတ်ဘူး။ ငါ သူ့ကို နောက်မှ သွားတွေ့လိုက်မယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သခင်ကြီးသည် သူ သူ့ဇနီးနှင့် သားကို မမှတ်မိမချင်း သူ့ကို မတွေ့ချင်ဟု ပြောထားခဲ့သည်။ "ဒါကြောင့် ငါ မက်မွန်ပန်းတွေကို သွားကြည့်လိုက်မယ်!"

"ဟမ်?" စစ်ထူရှင်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။ သူ ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဘော့စ်၊ ခင်ဗျား အရင်တုန်းက မက်မွန်ပန်းတွေကို ကြည့်ရတာ အမုန်းဆုံးမဟုတ်ဘူးလား?"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "ကားရပ်လိုက်စမ်းပါ! ဘာလို့ မေးခွန်းတွေ ဒီလောက်များနေရတာလဲ?" ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စစ်ထူရှင်းသည် လိုက်နာခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ကားပေါ်မှဆင်းကာ "ကောင်းပြီ၊ မင်း သွားလို့ရပြီ။ ငါ ခဏနေရင် လိုက်လာခဲ့မယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စစ်ထူရှင်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် နားမလည်စွာ "ဒါပေမဲ့ ဘော့စ်၊ ကျွန်တော်တို့အိမ် ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ခင်ဗျားသိလို့လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က "အဲ့ဒါကို ဆောက်ဖို့ ငါကိုယ်တိုင် လူတွေကို အမိန့်ပေးခဲ့တာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ မမှတ်မိဘဲနေမလဲ?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စစ်ထူရှင်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသောအသံဖြင့် "ဘော့စ်၊ ခင်ဗျား အခု မှတ်မိသွားပြီလား? မဟုတ်ရင် ဒီမှာ အိမ်ဆောက်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခိုင်းခဲ့တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိမှာလဲ?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ့ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့ပြီး "ငါ ဘာမှမမှတ်မိဘူး! ကောင်းပြီ၊ မြန်မြန်သွားတော့!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စစ်ထူရှင်းသည် ကုန်းထျန်းဟောက် အပေါ်ထပ်အင်္ကျီပါးတစ်ထည် ဝတ်ထားသည်ကိုမြင်ပြီး "ဘော့စ်၊ ခင်ဗျား အင်္ကျီထူထူလေး မဝတ်တော့ဘူးလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။ အင်္ကျီမှာ နောက်ခန်းတွင် ရှိနေသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ကားတံခါးဖွင့်ကာ သူ့အနက်ရောင်အမွေးရှည်အင်္ကျီကို ကောက်ယူပြီး စစ်ထူရှင်းကို နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။

စစ်ထူရှင်းသည် နှုတ်ခမ်းစူကာ "ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အလကား ပျော်လိုက်ရတာပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘော့စ်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက မက်မွန်ပန်းတွေကို ကြည့်ရတာ ကြိုက်သွားတာလဲ?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မြို့တော်ရှိ ရုက္ခဗေဒဥယျာဉ်တွင် မက်မွန်ပန်းတောတစ်ခု ရှိသည်။ ပန်းပွင့်ချိန်တွင် ခရီးသွားများ အဆက်မပြတ် လာရောက်ကြသော်လည်း ကုန်းထျန်းဟောက်သည် တစ်ခါမျှ မသွားခဲ့ပေ။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အင်္ကျီဝတ်ပြီးနောက် လမ်းဘေးတစ်လျှောက် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက် စီတန်းနေသော မက်မွန်ပန်းများသည် အလွန်လှပသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်သည်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် အခြားခရီးသွားများ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ထောင်ယွမ်ရွာမှာ ဉာဏ်ကြီးရှင်ကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးလား?"

"ကြားဖူးတာပေါ့။ ကြားတာတော့ ဒီဉာဏ်ကြီးရှင်ကလေးက ဓာတ်ပုံရိုက်သလို မှတ်ဉာဏ်ရှိတယ်တဲ့။ သူ တစ်နှစ်ခွဲအရွယ်တုန်းက အဘိဓာန်တစ်အုပ်လုံးကို အလွတ်ကျက်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုပဲ။ အဲ့ဒါ စာမျက်နှာတစ်ထောင်ကျော်တောင်ရှိတာ!"

"ကြားတာတော့ သူ အဘိဓာန်တစ်အုပ်လုံးကို ကျက်ဖို့ မနက်တစ်ပိုင်းလုံး အချိန်ယူခဲ့တယ်တဲ့။"

"မနက်တစ်ပိုင်းတည်းနဲ့လား? ငါဆို မနက်တစ်ပိုင်းလုံးမှာ စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာတောင် မကျက်နိုင်ဘူး!"

"အဲ့ဒီ ဉာဏ်ကြီးရှင်ကလေးက မနက်တစ်ပိုင်းလုံး အချိန်ယူခဲ့တာက သူ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သေးလွန်းလို့ အဘိဓာန်ကို လှန်ဖို့ မလွယ်လို့ပဲ။ ဒါကြောင့် သူ နှေးကွေးနေခဲ့တာ။ အခုသာ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို စာအုပ်တစ်အုပ်ပြလိုက်ရင် ဘယ်စာအုပ်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ချက်ချင်း စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို အလွတ်ကျက်နိုင်မှာပဲ။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သူ စာအုပ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြန်ရွတ်နိုင်တယ်!"

"ဒါ... မဖြစ်နိုင်ဘူး!"

"သူ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်သလို မှတ်ဉာဏ်ရှိတဲ့ စွမ်းရည်က တကယ်ပဲ အားကျစရာကောင်းလွန်းတယ်!"

"ဒါပေမဲ့ ဒီဉာဏ်ကြီးရှင်ကလေးရဲ့ စွမ်းရည်က အစစ်လား၊ အတုလား?"

"အစစ်ပဲ။ ငါ့သူငယ်ချင်းပြတဲ့ တိုက်ရိုက်ဗီဒီယိုကို ငါကြည့်ဖူးတယ်။ အတုဖြစ်စရာအကြောင်းမရှိဘူး!"

"တိုက်ရိုက်ဗီဒီယို?" တစ်စုံတစ်ယောက်က စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါက ဉာဏ်ကြီးရှင်ကလေးရဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်သလို မှတ်ဉာဏ်ရှိတဲ့ စွမ်းရည်ကို သက်သေပြတဲ့ ဗီဒီယိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကလေးရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကလေးနဲ့ ကလေးရဲ့မိဘတွေက ခရီးသွားတွေကို အင်တာနက်ပေါ်မှာ မတင်ဖို့ တောင်းဆိုထားတယ်။"

"ငါတို့ ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်ကြရင် မကောင်းဘူးလား?"

"အဲ့ဒီကလေးက လူတွေကို ဖျော်ဖြေဖို့ လျှောက်သွားနေတာမဟုတ်ဘူး။ သူ့ဖျော်ဖြေမှုကို ကြည့်ရဖို့ဆိုတာ ကံကောင်းမှပဲ။"

"ငါတို့ သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးပြီး သူ့စွမ်းရည်ကို ပြခိုင်းလို့မရဘူးလား?"

"သူက ထောင်ယွမ်ရွာရဲ့ သခင်လေးလေ။ သူ ပိုက်ဆံမလိုဘူး!"

.....

သူ့ဘေးမှလူများကို စူးစိုက်နားထောင်နေသော ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ချက်ချင်းပင် သံသယဝင်သွားသည်။ ဤမျှငယ်ရွယ်သောအရွယ်တွင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဤမျှကောင်းမွန်သော ဓာတ်ပုံရိုက်သလို မှတ်ဉာဏ်ရှိနိုင်ပါသလော။

ကလေးသည် တစ်နှစ်ခွဲအရွယ်တွင် အဘိဓာန်တစ်အုပ်လုံးကို ကျက်မှတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တမင်တကာ ကြွားဝါခြင်းလော။ ဤဉာဏ်ကြီးရှင်ကလေးသည် ထောင်ယွမ်ရွာ၏ ရောင်းကုန်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပုံရသည်။

ထိုစဉ်က ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အဘိဓာန်တစ်အုပ်လုံးကို ကျက်မှတ်ရန် သုံးလကြာခဲ့သည်။ သူသည် ခုနစ်နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။ သူသည်လည်း ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦးအဖြစ် လူများစွာ၏ ချီးကျူးမှုကို ခံခဲ့ရသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ခေါင်းမော့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့အားလုံးက သူသည် ထောင်ယွမ်ရွာတွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် အလွန်အကျွမ်းတဝင်ရှိသင့်သည်ဟု ပြောကြသည်။ သို့သော် သူခံစားရသည်မှာ မရင်းနှီးသော ခံစားချက်မျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မသဲမကွဲသော ရင်းနှီးမှုတစ်ခုလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် ထပ်မံ၍ ရှုပ်ထွေးသွားပြန်သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"အင်း၊ ဒီမက်မွန်ပန်းတောက ဘယ်မှာလဲ?" ခရီးသွားတစ်ဦးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ငါ့ခြေထောက်တွေ ကျိုးတော့မယ်။"

"ဟိုမှာ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုရှိတယ်။ ငါတို့ ဆိုင်းဘုတ်အတိုင်း လိုက်သွားရုံပဲ။ အို၊ မီတာ ၂၀၀၀ လောက်ဝေးတယ်။ ငါတို့ ခဏနားပြီးမှ သွားကြရင် မကောင်းဘူးလား?" ခရီးသွားသည် သူ့အဖော်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကြားတာတော့ ဒီမက်မွန်ပန်းတောက တောင်ပေါ်မှာတဲ့။"

"အာ၊ မီတာ ၂၀၀၀ လောက်ဝေးတယ်။ ငါ အခု အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။ ငါတို့ ခဏနားပြီး ရေသောက်ပြီးမှ ဆက်သွားကြရင် မကောင်းဘူးလား?"

"ကောင်းပြီ!"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ မက်မွန်ပန်းတောအတွက် အပြာရောင်ဆိုင်းဘုတ်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ခေါင်းအနည်းငယ်ငုံ့ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဆိုင်းဘုတ်အတိုင်း မက်မွန်ပန်းတောဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မက်မွန်ပန်းတောသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဘေးရှိ ဆိုင်းဘုတ်တွင် စာလုံးကြီးများဖြင့် ရေးသားထားသော စာကြောင်းနှစ်ကြောင်း ရှိသည်- ဓာတ်ပုံများကို ယဉ်ကျေးစွာ ရိုက်ကူးပေးပါ။ သစ်ကိုင်းချိုးခြင်းနှင့် မက်မွန်ပန်းများကို လှုပ်ခါချခြင်းကို တားမြစ်သည်။ တွေ့ရှိပါက ဒဏ်ငွေ ၂၀၀၀ ယွမ် ချမှတ်မည်!

ဤသည်မှာ မက်မွန်ပန်းတောသို့ ဝင်ရောက်လာသော ခရီးသွားတိုင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်နိုင်သော အလွန်ထင်ရှားသည့် သတိပေးဆိုင်းဘုတ်ဖြစ်သည်။

ဒဏ်ငွေမှာ များပြားသော်လည်း ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဆောင်းရာသီ မက်မွန်ပန်းများ စိုက်ပျိုးရသည့် ကုန်ကျစရိတ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ကြောင်း သိသည်။

ခရီးသွားများသည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံအတွက် သစ်ပင်များကို ဖျက်ဆီးပါက လူတိုင်းအတွက် အတွေ့အကြုံတစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးစေမည်ဖြစ်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ခေါင်းအနည်းငယ်မော့ကာ ကြည့်လိုက်ရာ တောင်တစ်ခုလုံးနီးပါး ပန်းရောင်မက်မွန်ပန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဝိုး၊ အရမ်းလှတာပဲ!" သူ့ဘေးမှ ခရီးသွားတစ်ဦးက အော်ဟစ်ကာ တောထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည်လည်း တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

***