အခန်း (၉၈)

ဟောပိုင်ခယ်သည် သူကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့သော မိန်းကလေးကို နောက်ဆုံးတွင် ပြန်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ သူမနှင့်အတူရှိခွင့်ကိုလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ သူသည် လုနန်ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

[လုနန်] သည် လုနန်၏ဘေးသို့ ပျံဝဲလာပြီး ထွက်ခွာသွားသော ဟောပိုင်ခယ်ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တစ်ခါမှမကြည့်ခဲ့ဖူးဘူး။ ကြည့်စမ်း၊ သူ နင့်ကိုကြည့်တဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အလင်းရောင်ရှိတယ်။ သူ နင့်ကိုကြိုက်မှာသေချာတယ်။"

လုနန်က ဤစကားကို နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ငါသာ နင့်နေရာမှာရှိရင်တောင် သူက ငယ်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိနေမှာပဲ။ သူ့ရဲ့ဂိမ်း ID နဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းရဲ့နာမည်တွေက စုံတွဲနာမည်တွေ... အော့... လူယုတ်မာ။ သူရည်းစားတစ်ခါမှ မထားဖူးဘူးလို့ ကြားလို့သာ ငါသူနဲ့တွဲဖို့သဘောတူခဲ့တာ။ သူ ဘာလို့မတွဲတာလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။ ငယ်သူငယ်ချင်းလေးတစ်ယောက်ရှိနေတယ်ဆိုတော့ ဘယ်လိုတော့မှာလဲ။"

[လုနန်] က တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ငါ နင့်ကို တကယ်အားကျတယ်။ ငါနဲ့ယှဉ်ရင် နင်က တကယ်ဒီခေတ်ကလူတစ်ယောက်နဲ့တူတယ်။ နင်ပြန်လာချင်လား။ နင်လိုချင်ရင် ငါ နင့်ကိုလွှဲပေးနိုင်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့... ငါဘယ်နေရာမှာမှ ကောင်းကောင်း ရှင်သန်နိုင်ပုံမပေါ်ဘူး။"

လုနန်သည် သူမပခုံးကို ပုတ်ချင်သော်လည်း သူမ၏ ဝိညာဉ်အခြေအနေတွင် လွဲချော်သွားပြီး သူမ၏လက်ကို ကသိကအောက်ဖြင့် ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ လက်လျှော့ရတာလဲ။ နင်က တကယ်တော့ အရမ်းစမတ်ကျတယ်။ ကြည့်လေ၊ နင်သက်သေအကုန်လုံး စုဆောင်းထားပြီးပြီ။ နင်တစ်လှမ်းပဲလိုတော့တာ။ နည်းနည်းပိုပြီးသတ္တိရှိရှိနဲ့ တခြားသူတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ငြင်းပြီး နင့်နှလုံးသားထဲက အရာတွေကို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်။"

"ငါဒီနေ့ နင့်အတွက် ဥပမာတစ်ခုပြနေတာ။ နောင်မှာ နင်ကိုယ်တိုင်ရပ်တည်ရမယ်။"

"ငါ၊ ငါနင်နဲ့တူနိုင်ပါ့မလား။"

[လုနန်] က တုံ့ဆိုင်းစွာမေးလိုက်သည်။

လုနန်က ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့! နင်က သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ဖို့တောင် သတ္တိရှိသေးတာ၊ ဘာလို့အသက်ရှင်ဖို့သတ္တိမရှိရမှာလဲ။"

"လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြဲရတာ ကျေနပ်စရာမကောင်းဘူးလား။ ကိုယ်တိုင်စမ်းကြည့်ချင်လား။ နင်တစ်ခါမှ မစမ်းဖူးတော့ နင့်ဘဝကိုဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ အဆုံးသတ်လိုက်ရတာ ရှက်စရာကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။ ငါ့ဆီကနေ သင်ယူပြီး နင့်ကိုအနိုင်ကျင့်ဖို့ကြိုးစားတဲ့ဘယ်သူ့ကိုမဆို ရပ်တည်ခုခံလိုက် ငါဒီနေ့လုပ်ခဲ့သလိုပဲ။ ဘာကိုကြောက်နေတာလဲ။ ဘယ်လောက်ပိုဆိုးသွားနိုင်မှာလို့လဲ။ နင်ရော မထင်ဘူးလား။"

လုနန်သည် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ တိမ်များကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤခံစားချက်သည် အမှန်တကယ်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးအကြိမ်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမတွင် နိမိတ်တစ်ခုရှိနေသည်။ သူမသည် ကုဟွိုက်၊ ကုဝေကောသို့မဟုတ် ၁၉၆၀ ပြည့်နှစ်များက အဖြစ်အပျက်များကို မပြောခဲ့ပေ။ [လုနန်] က ဘယ်တော့မှမမေးခဲ့ဘဲ သူမတို့သည် အပြန်အလှန်နားလည်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ကြသည်။

မနေ့က ကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်၍ ထိန်းသိမ်းထား၍မရပေ၊ လူတို့သည် ရှေ့သို့သာကြည့်ရမည်။

"ပြီးတော့ ငါဒီနေရာနဲ့မသက်ဆိုင်ဘူး။ ငါ့မှာကိုယ့်ဘဝကိုယ်ရှိတယ်။ အချိန်စေ့ပြီ။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ [လုနန်]။"

နေရောင်ခြည်ကို မျက်နှာမူလျက် လုနန်၏ပုံရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ သူမသည် ပြုံးလျက် [လုနန်] ကို မျက်တောင်ခတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့တွေ့ခဲ့တယ်။ သူက ငါ့ကိုပျော်ရွှင်မှုပေးမယ်လို့ပြောတယ်၊ ဒါပေမယ့် လူတွေက ကိုယ့်ပျော်ရွှင်မှုကို ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးသင့်တယ်လို့ ငါခံစားရတယ်။ နင်သဘောမတူဘူးလား။"

[လုနန်] သည် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အလေးအနက်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လေထဲသို့အော်ပြောလိုက်သည်။

"ငါအခုနားလည်သွားပြီ။ ငါအမြဲတမ်းတခြားသူတွေကို အားကိုးလို့မရဘူး။ ငါသန်မာအောင်နေမယ်!"

လုနန် နိုးလာသောအခါ နေရောင်ခြည်သည် အခန်းထဲသို့ လွှမ်းခြုံနေသည်။ သူမသည် နေရောင်ကြောင့် မျက်လုံးများကို မသက်မသာမှိတ်ထားပြီး၊ သူမသည် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာသို့ပြန်သွားကာ မူလကိုယ်ကို လူယုတ်မာတစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းပေးခဲ့သော အိပ်မက်ရှည်ကြီးတစ်ခုကို မက်ခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လူယုတ်မာနှင့် ရင်ဆိုင်ပြီးနောက် သူမသည် မူလကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားမှုဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာတစ်ခုပင် ပေးခဲ့သည်။ မူလကိုယ်သည် နောင်တွင် ပြန်လည်အောင်မြင်လာနိုင်ပါ့မလားဟု သူမတွေးနေမိသည်။

သူမဘေးသို့လှည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ လက်မောင်းအောက်တွင် ပုခက်ပိတ်စတစ်ခုကို တွေ့ရှိရပြီး ထိုအတွင်းတွင် ရှုံ့တွနေသော ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်ရှိနေသည်။

ကလေးငယ်ကို မြင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် လုနန်၏ နှလုံးသားသည် အရည်ပျော်သွားသည်။

"ဟယ်လို ဖေးရှ။ ငါက နင့်အမေပါ၊ နင့်ဆီကနေ အများကြီးသင်ယူနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

လုနန်သည် ဖေးရှ၏ လက်သေးသေးလေးကို ညင်သာစွာလှုပ်ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဖေးရှသည် နှုတ်ခမ်းကိုစူလိုက်ပြီး တအီအီငိုစပြုလာရာ လုနန်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူမ သိပ်ပြီးတောင်မညှစ်မိပါဘူး၊ ဘာလို့ကလေးကငိုနေရတာလဲ။

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် လုနန် သည် အကူအညီရရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အန်တီဝူသည် ရေနွေးအိုးတစ်လုံးဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။ လုနန် နိုးနေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမသည် မျက်ရည်ကျလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

"ငါတို့ မမလေး၊ နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီပဲ။ ဆရာဝန်က မမလေးက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး အနားယူဖို့လိုတယ်လို့ပြောတယ်။ ဒါပေမယ့် နှစ်ရက်ဆက်တိုက်အိပ်တာက မကောင်းဘူး။ မမလေးရဲ့ယောက်ျား ဘယ်လောက်စိတ်ပူနေလဲဆိုတာ မမလေးမသိဘူး။ သူက မမလေးကို နှစ်ရက်လုံးစောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး မိုးလင်းတော့ မမလေးအတွက် မနက်စာသွားဝယ်ပေးတယ်။"

လုနန် ကြောင်သွားသည်။ သူမ အိပ်မက်တစ်ခုမက်ခဲ့ရုံသာ။ သူမ တကယ်ပဲ နှစ်ရက်အိပ်ပျော်သွားတာလား။

"ကျွန်မရဲ့သနားစရာဘိုးဘေးလေးက ဒီနှစ်ရက်လုံး နို့မှုန့်ပဲသောက်နေရတာ။ မမလေး သူ့ကိုအခု အစားကျွေးရမယ်။"

"ဘယ်လိုကျွေးရမှာလဲ။"

လုနန်က တုံးအစွာမေးလိုက်သည်။

အန်တီဝူသည် ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ရယ်လိုက်သည်။ "နို့တိုက်ရမှာပေါ့။"

လုနန် - "..." သူမ နှစ်ရက်အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ သူမမှာနို့ရှိရဲ့လား။

သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လိုက်ကာတစ်ခုမျှပင်မရှိသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ ဘေးကုတင်မှအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ အဝတ်အစားများကိုမတင်ကာ သူမ၏ ကလေးကိုနို့တိုက်နေပြီး အခြားကုတင်မှအမျိုးသားသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ကြည့်နေသည်၊ သူ့ရှေ့မှလူသည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်မဟုတ်တော့ဘဲ နို့တိုက်နေသူတစ်ယောက်သာဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ရှက်ကြောက်ခြင်းကိုပင် ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လုနန်သည် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ သူမသည် ဤသို့သောနည်းလမ်းဖြင့် မလုပ်ချင်ဘဲ အန်တီဝူကို ပြောလိုက်သည်။

"မွေးစားအမေ၊ ကျွန်မတို့ လိုက်ကာတွေယူလာခဲ့လား။ ကျွန်မ တစ်ခုလောက်တပ်ချင်တယ်။"

အန်တီဝူသည် လုနန် ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ရှက်နေတာလား။"

လုနန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါထုပ်ပိုးတုန်းက ဒါကိုမစဉ်းစားမိဘူး... ဘာလုပ်ကြမလဲ။"

အန်တီဝူသည် လုနန် ဤအရာများတွင် စေ့စပ်သေချာကြောင်းသိပြီး သူမကို အခြားနည်းဖြင့် ဖြောင်းဖြရန်မကြိုးစားခဲ့ပေ။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လုနန်က အကြံပြုလိုက်သည်။

"ဟိုအမျိုးသားကို ခဏအပြင်ထွက်ခိုင်းရင်ကောင်းမလား။"

"ကောင်းပြီ! ငါသွားမေးလိုက်မယ်။"

အန်တီဝူသည် အံကြိတ်ကာ ထရပ်လိုက်ပြီး ဒုတိယအမျိုးသမီး၏ ကုတင်သို့လျှောက်သွားကာ အတူပါလာသောအမျိုးသားကို ပြောလိုက်သည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ရဲဘော်၊ ကျွန်မတို့ကလေးကို နို့တိုက်ဖို့လိုနေပြီး ရှင်ဒီမှာရှိနေတော့ သူမအတွက်နည်းနည်းအဆင်မပြေဖြစ်နေလို့။ ခဏလောက်အပြင်ထွက်ပေးလို့ရမလား။"

ထိုအမျိုးသားသည် တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိသော်လည်း သူ့ဇနီးသည် ချက်ချင်းကန့်ကွက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဗိုက်ကြီးကိုပြသလိုက်သည်။

"ကလေးမွေးပြီးရင် ဘာရှက်စရာရှိသေးလို့လဲ။ တတိယကုတင်က ကောင်မလေးကိုသာကြည့်၊ သူက ကောင်းကောင်းနို့တိုက်နေတာပဲ။ ဘာလို့နင့်ကလေးက မိန်းကလေးဖြစ်လို့ တော်ဝင်မင်းသမီးလို ဆက်ဆံခံရမှာလဲ။"

"ဘယ်တော့မှဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ နင့်မှာလုပ်နိုင်စွမ်းရှိရင် လူမရှိတဲ့ နေရာသွားရှာပြီးတိုက်!"

ထိုအမျိုးသမီးသည် အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေပြီး အန်တီဝူကို စကားပြောခွင့်မပေးခဲ့ပေ။ စကားဆုံးပြီးနောက် သူမသည် တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။

"နို့မှုန့်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေတဲ့ တန်ဖိုးကြီးမမလေးကများ။ သူ မကြိုက်ရင် ငါတို့ကိုပဲပေးလိုက်သင့်တယ်။"

အန်တီဝူ ဒေါသထွက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖေးကျီအန်းနှင့် ဖေးကျန့်တို့ ဝင်လာကြပြီး တစ်ယောက်က ထမင်းဘူးသယ်လာပြီး နောက်တစ်ယောက်က ဟွိုက်ဟွိုက်ကို ကိုင်ထားသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန် နိုးနေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူကထမင်းဘူးကို အမြန်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ပခုံးများကိုဆွဲကိုင်ကာ သူမကိုစူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

လုနန်က စိတ်မသက်မသာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ကျွန်မကို အဲ့လိုကြည့်နေတာလဲ။"

ဖေးကျီအန်း သက်ပြင်းချလိုက်သကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

"စောစောက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။"

အန်တီဝူသည် ရင်ဘတ်ကိုဖိကာ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဖေးကျီအန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ရှရှက ဗိုက်ဆာနေပြီး နို့တိုက်ဖို့လိုနေတယ်။ နန်နန်က သူမနို့တိုက်နေတုန်း အခန်းထဲမှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရှိနေတာ အဆင်မပြေဘူးလို့ထင်တယ်။ ကျွန်မက ဒုတိယကုတင်ကယောက်ျားကို ခဏအပြင်ထွက်ပေးဖို့သွားမေးတာ၊ ဒါပေမယ့် ဟိုမိန်းမကငြင်းပြီး ငါတို့ကို မိန်းကလေးမွေးလို့ လှောင်တယ်။"

"အိုး၊ ငါအရမ်းစိတ်တိုတာပဲ။"

လုနန်သည် ကလေးကို ဖေးကျီအန်းဆီ အမြန်ပေးလိုက်ပြီး အန်တီဝူ၏ ရင်ဘတ်ကိုပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ကျွန်မ တစ်ဖက်လှည့်လိုက်ရုံပါပဲ..."

ဖေးကျီအန်းသည် ကလေး နာကျင်သွားမည်စိုး၍ သေသေချာချာကိုင်ထားသည်။ ကလေးက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားနေသဖြင့် သူ၏နှလုံးသားကိုကွဲကြေစေသည်။

သူသည် အခန်းထဲရှိအမျိုးသားကို စူးရှစွာကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသားသည် ဖေးကျီအန်းကိုမကြည့်ရဲပေ။ ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသား၏ဇနီးသည် ပြဿနာရှာချင်သော်လည်း အမျိုးသားက သူမကို တားထားခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ကလေးကို အန်တီဝူဆီ ပေးလိုက်ပြီး လုနန်ကို သူ့လက်မောင်းများထဲသို့ပွေ့ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ့်အမှားပါ။ တစ်ယောက်ခန်းကိုပြောင်းကြစို့။"

သူမသမက်က လုနန်ကို ပွေ့ချီသွားသည်ကိုမြင်သောအခါ အန်တီဝူ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူမသည် ဖေးကျန့် ကိုပစ္စည်းများထုပ်ပိုးရန် အမြန်ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"အိပ်ရာခင်း၊ စောင်အစွပ်၊ မျက်နှာသစ်ဇလုံ၊ တံတွေးထွေးခွက်နဲ့ ရေနွေးအိုးတွေက ငါတို့ပိုင်တာတွေပဲ။ ရှောင်ကျန့်၊ မင်းသေသေချာချာထုပ်ပိုးလိုက်။ ငါကလေးကိုအရင်ပို့ပြီး မင်းကိုထုပ်ပိုးဖို့ကူညီဖို့ပြန်လာခဲ့မယ်။"

ဖေးကျန့်က တမင်သက်သက်လုပ်နေသည်မှာ သိသာစွာဖြင့် "သန့်ရှင်းစင်ကြယ်" ဟူသောစကားလုံးကို ချဲ့ကားအလေးပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်အရာအားလုံးကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်အောင်လုပ်ပေးပါ့မယ်!"

လုနန် အိပ်ပျော်နေစဉ် ဒုတိယကုတင်မှစုံတွဲသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးစကားပြောဟန်ဖြင့် သူမ၏ နေရာသို့ခိုးဝင်ရန်ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဖေးကျန့်သည် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကိုမြင်ပြီး သူတို့ကိုအမြတ်ထုတ်ခွင့်မပေးခဲ့ပေ။

ထိုစုံတွဲသည် အခွင့်အရေးလွဲချော်သွားပြီး ဖေးကျီအန်း နှင့် ဖေးကျန့်တို့သည် တစ်ယောက်က အစားအစာသွားယူရန်နှင့် နောက်တစ်ယောက်က ကလေးကိုအိမ်သာသို့ခေါ်သွားရန် အပြင်ထွက်သွားသောအခါ လုနန်နှင့် အန်တီဝူ အပေါ် သူတို့၏ အမူအရာသည် အေးစက်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဖေးကျီအန်းက လုနန်ကို သယ်ထုတ်သွားပြီး သူတို့သီးသန့်ခန်းသို့ပြောင်းမည်ဟု ကြေညာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသမီးသည် ချက်ချင်းကန့်ကွက်လိုက်သည်။

"သူတို့ဘာလို့ သီးသန့်ခန်းမှာနေခွင့်ရရမှာလဲ။" သူမသည် သူမခင်ပွန်းကိုတွန်းလိုက်သည်။

"ရှင်ပြောစမ်း၊ သူတို့ဘာလို့သီးသန့်ခန်းမှာနေနိုင်တာလဲ။ ကျွန်မလည်း သီးသန့်ခန်းမှာနေချင်တယ်!"

ထိုအမျိုးသားသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ပြဿနာမရှာပါနဲ့တော့။ ဘယ်သူမဆို သီးသန့်ခန်းမှာနေနိုင်တယ်လို့ထင်နေလား။ သူတို့သွားမယ့်အခန်းက ကေဒါတွေအတွက်ပဲ။ ပိုက်ဆံရှိရင်တောင် အဲဒီမှာနေလို့မရဘူး၊ ငါတို့ဆိုဝေးရော။ သီးသန့်ခန်းအတွက် အပိုပိုက်ဆံသုံးချင်လို့လား။"

အပိုကုန်ကျမည်ဟုကြားသည်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးသည် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။

"ငါဘာလို့ပိုပေးရမှာလဲ။ ဈေးနှုန်းက ငါတို့အခန်းနဲ့အတူတူပဲလို့ထင်နေတာ။"

ထိုအမျိုးသားက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "နင်ဘယ်လို စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်တွေမက်နေတာလဲ။"

ထိုအမျိုးသမီးသည် ဒေါသထွက်သော်လည်း ဖေးကျန့် က သူမကိုရယ်မည်စိုး၍ အသံကျယ်ကျယ်မပြောရဲပေ။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်ကို အခန်းလွတ်တစ်ခုသို့ သယ်ဆောင်သွားပြီး သူမကိုကုတင်ပေါ်တွင်ညင်သာစွာချထားပေးလိုက်သည်။ သူသည် သူမကိုလှဲလျောင်းရန် ကူညီပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးက မင်းကိုသီးသန့်ခန်းမှာပဲထားချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် ကိုယ်က မင်းဒီမှာကြာကြာနေမှာမဟုတ်ဘူးထင်လို့ ငြင်းလိုက်တာ။ ကိုယ်မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး..."

လုနန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ရှင်ကိုယ်တိုင်ပဲပြောခဲ့တာပဲ၊ ကျွန်မတို့ဒီမှာကြာကြာနေမှာမဟုတ်ဘူးလို့။ ဒါရှင့်အမှားမဟုတ်ပါဘူး။"

လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းကို မကြည့်ဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။ နှစ်ရက်ကွာဝေးပြီးနောက် သူသည် ပို၍ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး သူ့မေးစေ့တွင် မုတ်ဆိတ်မွေးစများထွက်နေကာ မျက်လုံးများနီရဲနေသည်။

သူမ ဖေးရှ ကိုမွေးဖွားစဉ် ဖေးကျီအန်းက သူမ၏နားထဲတွင် "ကျေးဇူးပြုပြီး" ဟုတိုးတိုးလေးပြောခဲ့သည်ကို သူမမှတ်မိနေသည်။ ထိုစကားများသည် သူမအပေါ်တွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိခဲ့သည်။ ဖေးကျီအန်းကဲ့သို့ သန်မာသောလူတစ်ယောက်၊ သူမာနကြီးခဲ့သလောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမရှေ့တွင် နူးညံ့သွားခဲ့သည်။

သူမက သူမ၏လက်ချောင်းမှ လက်စွပ်ကိုချွတ်ကာ ဖေးကျီအန်းဆီ ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဒီလက်စွပ်ကိုကြိုက်တယ်။ ရှင် ကျွန်မကိုပြန်စွပ်ပေးလို့ရမလား။ ကလေးမွေးတုန်းက ကျွန်မပုံက အရမ်းဆိုးနေခဲ့တာ။"

ဖေးကျီအန်းသည် လက်စွပ်ကိုလက်ခံပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းတွင် တိတ်တဆိတ်ပြန်စွပ်ပေးလိုက်သည်။

"မဆိုးပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက ကိုယ့်မျက်လုံးထဲမှာ မင်းလှနေခဲ့တယ်။"

ဖေးကျီအန်းသည် ဘယ်တော့မှမလိမ်ညာပေ။

လုနန်သည် ကျေနပ်စွာပြုံးလိုက်ပြီး လက်စွပ်ကို သူမ၏ လက်ချောင်းတွင်လှည့်နေသည်။ လက်စွပ်သည် သူတို့၏ လက်ထပ်ခြင်းကိုကိုယ်စားပြုပြီး အရာအားလုံးကိုပို၍တရားဝင်ဖြစ်စေသည်။

သူမသည် ရှောင်ဟွိုက်ကိုပုံပြင်များပြောပြနေစဉ် လွန်ခဲ့သောအချိန်က မင်္ဂလာလက်စွပ်များအကြောင်းတစ်ခါသာပြောခဲ့ဖူးပြီး ဖေးကျီအန်းက မှတ်မိနေမည်ဟုမထင်ခဲ့ပေ။

"ရှင့်ကရော။ ရှင့်လက်စွပ်ဘယ်မှာလဲ။" သူမသည် ဖေးကျီအန်း မင်္ဂလာလက်စွပ်ဝတ်ဆင်ထားသည်ကိုမြင်ချင်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ တူညီသော ငွေရောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းကိုဆွဲထုတ်ပြီး လုနန်ဆီ ပေးလိုက်သည်။

လုနန်က နားမလည်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "ရှင် ဒါကိုကျွန်မကိုဘာလို့ပေးနေတာလဲ။ ဒါ ရှင့်လက်စွပ်မဟုတ်ဘူးလား။"

ဖေးကျီအန်းသည် သူ့နှုတ်ခမ်းကိုဖိလိုက်ပြီး သတိပေးသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နန်နန်။"

"ကောင်းပါပြီ။" လုနန်က နောက်ပြောင်စွာပြုံးလိုက်ပြီး လက်စွပ်ကိုယူကာ ဖေးကျီအန်း၏ လက်သန်းကြွယ်တွင် စွပ်ပေးလိုက်သည်။

ထူးခြားလှသည်။ ဖေးကျီအန်း လက်စွပ်ဝတ်ဆင်သည်နှင့် သူသည် ပို၍ပြင်းထန်သောထိန်းချုပ်ထားသည့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ လုနန်သည် မီးတောက်လောင်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူ့လက်ကို သူမ၏လက်ပေါ်တွင်အုပ်ထားပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် ကျိုးပဲ့သွားသောရေခဲကဲ့သို့မငြိမ်မသက်မှုများဖြင့်ပြည့်နေကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"မထွက်သွားပါနဲ့။"

လုနန် နားမလည်ဖြစ်သွားသည်။ သူမဘယ်တုန်းကထွက်သွားဖို့စီစဉ်ခဲ့လို့လဲ။

ဖေးကျီအန်း မရှင်းပြခဲ့ပေ။ သူက သူမလက်ကိုသာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

အန်တီဝူ ကလေးကိုသယ်ချီကာ အခန်းသို့ဝင်လာပြီး ရှောင်ရှကို လုနန်၏ လက်မောင်းများထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ရှောင်ရှသည် သူမမိခင်၏အနံ့ကိုခံစားရသည်နှင့် သူမသည် နီးကပ်စွာ တိုးဝှေ့လာသည်။

လုနန်သည် သူမ၏လက်ကိုဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ နို့တိုက်ကြည့်ဖို့လိုတယ်။ ခဏလောက်အပြင်ထွက်ပေးပါ။"

အန်တီဝူက သဘောမတူပေ။ "နင်ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ။ ရှရှ နို့ရမယ်လို့ ဘယ်လိုအာမခံနိုင်မှာလဲ။ နင်နို့မထွက်နိုင်ရင် သမက်ကိုဒီမှာထားတာ အသုံးဝင်လိမ့်မယ်။"

လုနန် - "..."? ? မွေးစားအမေ! ? ရှင်က ကျွန်မအမေဖြစ်ရမှာလေ!

နို့မတိုက်နိုင်တာက သူမ ဘာမှမစားရသေးတာကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား။