အခန်း (၉၉)
Vol. 9 Ch. 99
ဖေးကျီအန်း ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။ အဘွားကြီးသည် အလွန်ပင် နားပါးလှသည်။ သူ စကားမစနိုင်ခင်မှာပင် သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"ငါ ရှောင်ဟွိုက်ကိုခေါ်ပြီး ရှောင်ကျန့်ကို ပစ္စည်းတွေသိမ်းကူလိုက်ဦးမယ်။ နင်တို့နှစ်ယောက်လည်း မြန်မြန်လုပ်ကြ။ ရှရှက စို့လို့မထွက်ရင် သားမက်က ကူပေးလိုက်ပေါ့။ လင်မယားချင်းကို ရှက်စရာမလိုပါဘူး။"
အန်တီဝူသည် ထိုစကားပြောပြီးသည်နှင့် ရှောင်ဟွိုက်ကိုခေါ်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်သွားခဲ့သည်။
ထိုအခါတွင် အံ့အားသင့်နေသော လုနန်၊ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေသော ကလေးငယ်နှင့် ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေသည့် ကလေး၏ဖခင်တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းကို မလေးစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အန်တီဝူ ထွက်သွားပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အနေခက်သည့်အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုနန် အပေါ်သို့သာ အာရုံအပြည့်အဝ စိုက်ထားလိုက်သည်။
"……"
လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းကို ကျောခိုင်းကာ သူမအဝတ်အစားကို ချွတ်လိုက်သည်။ ဖေးရှသည် အားရပါးရ စစို့ခဲ့သည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်းဆိုလျှင် သူမသည် အားကုန်သုံး၍ စို့နေခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုဗီဇသည် မည်မျှအစွမ်းထက်ကြောင်း ပြသနေသည်။
သို့သော်လည်း လုနန်သည် ထိုသို့အစို့ခံရခြင်းကြောင့် အနည်းငယ်နာကျင်မှုကို ခံစားနေရပြီး ဖေးရှသည် အချိန်အတော်ကြာ စို့နေသော်လည်း ဘာမှစို့၍မရခဲ့ပေ။
အန်တီဝူ ပြောသွားသည်မှာ မှန်ပုံရသည်။ သူမအနေဖြင့် ဖေးကျီအန်း၏ အကူအညီ လိုအပ်နေသည်။
လုနန်သည် သူမကိုယ်ကို အနည်းငယ်ရွှေ့လိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်း၏ အင်္ကျီလက်ကိုဆွဲကာ သနားစဖွယ် မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မရော ရှရှရော ဗိုက်ဆာနေပြီ။"
ဖေးကျီအန်းသည် ညင်သာစွာပြုံးလျက် သူ့အသံမှာ နိမ့်၍ သာယာနေသည်။ သူသည် ထရပ်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ထမင်းဘူးကိုယူပြီး လုနန်ဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖေးရှအတွက် နို့မှုန့်သွားဖျော်ခဲ့သည်။ လုနန် သတိမေ့နေသည့် နှစ်ရက်တာကာလအတွင်း ဖေးရှ သည် နို့မှုန့်သာ သောက်နေခဲ့ရသည်။
လုနန်သည် အခန်းထဲရှိ ရေနွေးဖြင့် ပလုတ်ကျင်းပြီးနောက် ထမင်းဘူးကိုဖွင့်ကာ စားလိုက်သည်။
ဆေးရုံစာတွင် ဟင်းနှစ်မျိုးနှင့် ဟင်းချိုတစ်မျိုးပါဝင်သည်။ ဂေါ်ဖီထုတ်နှင့်အသားကြော်၊ ကြက်ဥမွှေကြော်နှင့် ဟင်းနုနွယ်ဟင်းချို၊ ပေါက်စီအိအိနှစ်လုံးတို့ ဖြစ်သည်။
ထိုခေတ်၏ လူနေမှုအဆင့်အတန်းအရဆိုလျှင် လူနာစာသည် တော်တော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ဂေါ်ဖီကြော်ထဲတွင် အသားနှင့် ဆားမပါသော်လည်း၊ ကြက်ဥကြော်တွင် ကြက်သွန်မြိတ်မပါသော်လည်း ကောင်းသေးသည်။ သို့သော် ပေါက်စီပွပွနှစ်လုံးမှာ ချို၍နူးညံ့နေပြီး နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အစာမစားခဲ့ရသော လုနန်သည် အရသာမရှိသောဟင်းများကြားမှ ပေါက်စီတစ်လုံးလုံးကို ကုန်အောင်စားနိုင်ခဲ့သည်။
လုနန် စားသောက်နေစဉ်တွင် ဖေးကျီအန်းသည် ဖေးရှ ကို နို့တိုက်ကျွေးခြင်း၊ ချော့သိပ်ခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်များနေပြီး သူ့လုပ်ရှားမှုများမှာ ကျက်သရေရှိ၍ ကျွမ်းကျင်လှသည်။ လုနန် အံ့ဩတကြီးဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
လူကြီးရော ကလေးပါ စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ ဖေးကျီအန်းသည် အိပ်ပျော်နေသော ဖေးရှကို လုနန်၏ ဘေးတွင် ပြန်ချထားပေးပြီး သူမအတွက် ရေနွေးတစ်ခွက်လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။
"ရေနည်းနည်းသောက်လိုက်ဦး။"
စားသောက်ပြီးနောက် လန်းဆန်းသွားသော လုနန်သည် အိမ်ပြန်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး ဖေးကျီအန်းကို မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ ဘယ်တော့ အိမ်ပြန်ကြမှာလဲ။ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ညစ်ပတ်နေသလို ခံစားနေရတယ်။"
ဖေးကျီအန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "လောစရာမလိုပါဘူး။ မင်း ခုမှ နိုးလာတာလေ။ ဆရာဝန်စစ်ဆေးတာကို စောင့်ပြီး အားလုံးအဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန် အိမ်ပြန်လို့ရပြီ။"
မကြာမီ၌ ဖေးကျန့်သည် ရှောင်ဟွိုက်ကိုချီကာ အန်တီဝူနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ရှောင်ဟွိုက်သည် သူ့ညီမလေးကိုကြည့်ရန် ကုတင်ဘေးသို့ ပြေးသွားသော်လည်း သူက အရပ်ပုလွန်းသောကြောင့် မမီဘဲ သူ့အစ်ကိုကို အလျင်အမြန်လှည့်၍ဆွဲကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ညီမလေး၊ ညီမလေး။"
ဖေးကျန့်သည် မနာလိုဖြစ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဖြည်းဖြည်းလုပ်စမ်းပါ။ အဲ့ဒီ မျောက်လေးက ဘာများကြည့်လို့ကောင်းနေလို့လဲ။"
"ဟားဟား။" လုနန်သည် ဖေးကျန့်၏စကားကို ကြားသွားပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဖေးရှောင်ကျန့် နင် ဘယ်သူ့ကို ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ပြောနေတာလဲ။"
ဖေးကျီအန်းသည် ဖေးကျန့် နောက်မှနေ၍ ခြေထောက်ဖြင့် အသာကန်လိုက်သည်။ "လျှောက်မပြောနဲ့။"
သွားပြီ၊ သွားပြီဟု ဖေးကျန့်က စိတ်ထဲမှအော်လိုက်သည်။ ဒီမျောက်မလေးက မွေးကာစပဲရှိသေးတယ်၊ အဘိုးကြီးက ဘက်လိုက်နေပြီ။ သူ စကားပြောတတ်ပြီး မျက်နှာလုပ်တတ်တဲ့အချိန်ရောက်ရင် ဖေးမိသားစုမှာ သူတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်အတွက် နေရာရှိပါဦးမလား။
ဖေးကျန့် သက်ပြင်းချကာ ရှောင်ဟွိုက်ကို မွေ့ရာဘေးသို့ မြှောက်တင်ပေးလိုက်သည်။
"ကြည့် ကြည့်။ ခုချိန်ကစပြီး မင်းက ငါတို့မိသားစုမှာ အငယ်ဆုံးမဟုတ်တော့ဘူး။ မင်းက ဒုတိယမြောက်ဖြစ်သွားပြီ၊ အရင်လို တန်ဖိုးထားမခံရတော့ဘူး။"
လုနန် - “…”
"နင် ဘာတွေပွစိပွစိပြောနေတာလဲ” လုနန် ဖေးကျန့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ သတိပေးလိုက်မယ်၊ နင့်ညီမကို ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ထပ်မခေါ်နဲ့၊ ပြီးတော့ ရှောင်ဟွိုက်ကိုလည်း ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ သွားမပြောနဲ့။ ငါတို့ မိသားစုသဟဇာတဖြစ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရမယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့… ဟွန်း။"
ဖေးကျန့်သည် မျောက်မလေးကို မနာလိုဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လှတယ်၊ လှတယ်၊ လှတယ်။ တတိယတစ်ယောက်က အလှဆုံးပဲ။ ငါတို့မိသားစုမှာ တတိယတစ်ယောက်က အလှဆုံး။ ဒုတိယတစ်ယောက်နဲ့ ငါက သူ့ကိုမယှဉ်နိုင်ဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား။"
"ဟေ့၊ နင် တော်တော်အတင့်ရဲလာတာပဲ။ အရိုက်ခံချင်နေတာလား။"လုနန်သည် ဖေးကျန့်ကို ကြောက်အောင်လုပ်ရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။
ဖေးကျန့်သည် လုနန်၏လက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်ကိုဆန့်ကာ နှိုင်းယှဉ်ပြရင်း ရိုးသားစွာပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့စကားကို တကယ်မယုံဘူး။"
လုနန် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဆို့နင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် အရေးနိမ့်ခဲ့ရသော်လည်း အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည့်အခါတွင်မူ ဤကောင်စုတ်လေးကို အသနားခံတောင်းပန်အောင် လုပ်မည်မှာ သေချာသည်။
"ဒါဆိုရင်၊ မင်းယုံကြည်လောက်အောင် ငါက အရည်အချင်းပြည့်မီတယ်လို့ မင်းထင်လား။"
ဖေးကျီအန်း၏ အသံသြရှရှက ဖေးကျန့်၏ နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဖေးကျန့် - “…”
ဘဝက တကယ်ကို နေရခက်လာပြီ။ အရင်တုန်းက သူနှင့် လုနန် ရန်ဖြစ်တိုင်း ဖေးအဘိုးကြီးက ဘယ်တော့မှ ဝင်မပါခဲ့။ ယခုမူ မျောက်မလေးရှိလာသောအခါ ဖေးအဘိုးကြီးသည် သူ့စည်းမျဉ်းများကို လုံးဝပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။
သူသည် သူ့အတွက်အဖိုးတန်သော သမီးဖြစ်သူကို ဘက်လိုက်နေသည်မှာ ထင်ရှားပြီး မည်သူ့ကိုမျှ သူမအကြောင်း မကောင်းပြောခွင့် မပြုပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သားကြီးနှစ်ယောက်ကိုမူ မြက်ပင်များသဖွယ် သဘောထားသည်။ ဖေးကျန့်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ သူ့လက်ကိုင်ပဝါကို ကိုက်လိုက်မိသည်။
ဖေးကျန့် ၏စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ပင်ဖြစ်နေစေကာမူ ဟွိုက်ဟွိုက်သည် သူ့ညီမဆီမှ မျက်လုံးမခွာနိုင်ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖေးကျန့်ကို ပို၍ပင် မနာလိုဖြစ်စေသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ဆရာဝန်က လုနန်ကိုစစ်ဆေးပြီး အားလုံးကောင်းမွန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် မိသားစုသည် ပစ္စည်းများထုပ်ပိုးကာ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
အိမ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် လုနန်သည် ရေချိုးခန်းဆီသို့ ပြေးသွားသော်လည်း အန်တီဝူက လျင်မြန်စွာ ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ "နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ။"
"ရေသွားချိုးမလို့လေ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို မတားပါနဲ့။ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ညစ်ပတ်နေသလို ခံစားနေရတယ်။" လုနန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဒီကလေးကတော့” အန်တီဝူသည် သဘောမတူသည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မီးတွင်းကာလမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရေချိုးလို့ရမှာလဲ။ လိမ္မာစမ်းပါ။ မီးတွင်းထွက်တဲ့အထိစောင့်ပြီးမှ ရေချိုး။ ပြီးတော့ ပြောရဦးမယ်၊ ငါ နင့်ကို မမေးရသေးဘူး၊ ရှရှ နို့စို့လို့ရပြီလား။"
လုနန် - “…”
"အေး၊ နင်ထမင်းလည်း စားပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နို့ရည်က ပိတ်နေတုန်းပဲ။ နင် ကြိုးစားကြည့်သင့်တယ်။ စကားနားမထောင်ဘဲ မနေနဲ့။ သားမက်ကို မကူခိုင်းချင်ရင် ငါကိုယ်တိုင်လုပ်ပေးရလိမ့်မယ်။ နင်ပဲရွေး။" အန်တီဝူသည် စိတ်မရှည်တော့သည့်ဟန်ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာပြောလိုက်သည်။
လုနန်သည် ထိုအဖြစ်ကို စဉ်းစားမိရုံဖြင့် ဦးရေပြားပင် ထုံကျင်သွားသည်။ အကယ်၍ မွေးစားအမေသာ တကယ်လာကူညီလျှင် မယုံနိုင်လောက်အောင် အနေရခက်ပေလိမ့်မည်။
"ကျွန်မ သိပါပြီ။ ဒီည ကျွန်မဘာသာ စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားပေးပါတော့။"
လုနန် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမခေါင်းကို အုပ်ထားလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်တွင် ဖေးကျန့် သည် သူ့ညီမကို ချီကာ စိတ်မပါ့တပါဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ဟွိုက်ဟွိုက်က နောက်မှလိုက်လာသည်။
ဖေးကျီအန်းသည် စစ်တပ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
အန်တီဝူသည် ဖေးကျန့် ကလေးချီထားပုံကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အို… ရှောင်ကျန့်၊ နင့်ညီမကို ဒီလိုချီရတာမဟုတ်ဘူး။ သူ့အတွက် အဆင်မပြေဘူး။ ဒီလိုချီရမှာ။ ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။ ကဲ မြန်မြန် သူ့ကို အပေါ်ထပ်ခေါ်သွားတော့။"
ဖေးကျန့် - “…”
"နင်ရော ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ နင့်အခန်းကို မြန်မြန်ပြန်တော့။"
အန်တီဝူသည် လုနန်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။
ရှင်းနေသည်မှာ အရာအားလုံးကို သူတို့အတွက် စီစဉ်ပေးနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ထိုညနေ ဖေးကျီအန်း အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လုနန် သည် သူမသမီးကို သိပ်ပြီးသွားပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် ဖေးကျီအန်းကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး သူအနားရောက်လာသောအခါ သူ့နားနားကပ်၍ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ရေချိုးချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မွေးစားအမေက ခွင့်မပြုဘူး။ ရှင် ကျွန်မကို ကူညီရမယ်။"
ဖေးကျီအန်းသည် တံတွေးကိုမြိုချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြန်မေးသည်။ "ဘာလို့ မွေးစားအမေက ခွင့်မပြုတာလဲ။"
လုနန် ခါးထောက်လိုက်သည်။ "ရှင့်အနေနဲ့ 'ကောင်းပြီ၊ ကိုယ်ကူညီမယ်' လို့ ပြောရမှာ၊ မေးခွန်းတွေမေးမနေဘဲနဲ့။"
"ဒီလိုလား။"
ဖေးကျီအန်း သူမကို အနည်းငယ်ပြုံးပြလိုက်သည်။
လုနန် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဒီလိုပဲ။"
"ကောင်းပြီလေ။"
ဖေးကျီအန်းက သဘောတူလိုက်သည်။
လုနန် သူခိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တံခါးကို ဂရုတစိုက်ဖွင့်ကာ ရေချိုးခန်းထဲတွင် မည်သူမျှမရှိကြောင်း သေချာစေရန် ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်းကို အနားကပ်နေရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
"ဘယ်သူမှမရှိဘူး။ ကျွန်မ ရေချိုးနေတုန်း ဒီမှာရပ်ပြီး တံခါးစောင့်ပေး။"
ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်၏ခေါင်းကို ညင်သာစွာပုတ်လိုက်သည်။
"သွားလေ။"
လုနန်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် စုပ်တစ်ချက်သပ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မခေါင်းကို မပုတ်နဲ့။ ဆီတွေနဲ့။"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ ရေချိုးခန်းထဲသို့ လျှောခနဲဝင်သွားပြီး ရေဖွင့်လိုက်သည်။
လုနန်သည် အန်တီဝူက သူမအအေးမိမည်စိုးသောကြောင့် ရေမချိုးစေချင်သည်ကို နားလည်သည်။ သို့သော်လည်း ပူပြင်းလှသောနွေရာသီတွင် ရေမချိုးဘဲနေခြင်းသည် မည်သူ့ကိုမဆို မသက်မသာဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည်။
သူမသည် ရေနွေးငွေ့များ အပြင်မထွက်စေရန် ပြတင်းပေါက်များကို တင်းကျပ်စွာပိတ်ထားလိုက်ပြီး အပူချိန်တက်လာလျှင် ရေချိုးရန် အဆင်ပြေလိမ့်မည်ဟု ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်လိုက်သည်။
လန်းဆန်းစေသော ရေချိုးခြင်းပြီးနောက် တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "အဟမ်း နန်နန်၊ ပြီးပြီလား။ မြန်မြန်လုပ်၊ ရေတွေ အေးကုန်တော့မယ်။"
လုနန်သည် သူမဆံပင်ကို ပတ်ပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။
"ပြီးပြီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မွေးစားအမေ မသိလိုက်ဘူးမလား။"
"နင် ဘယ်လိုထင်လဲ။" အန်တီဝူ၏အသံသည် ဘေးမှထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လုနန် ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းတစ်ခု သူမအပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"…"
လုနန် မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မွေးစားအမေ၊ ကျွန်မ ပြောတာနားထောင်ပါဦး။ ကျွန်မ ညစ်ပတ်နေတဲ့အဝတ်အစားတွေကို ရွံလို့ပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ အအေးမမိပါဘူး။ ကျွန်မ နေလို့ကောင်းပါတယ်။"
အန်တီဝူသည် သူမကို လျစ်လျူရှုကာ ဖေးကျီအန်း ဘက်သို့လှည့်လိုက်သည်။ "သားမက်ရယ်၊ နန်နန်က အသိတရားမရှိဘူး။ ဘာလို့ သူ့ကို အလိုလိုက်နေတာလဲ။ မီးတွင်းထဲက မိန်းမက ဂရုစိုက်ရတယ်။ အခုချိန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုမစိုက်ရင် တစ်သက်လုံး ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်လိမ့်မယ်။ အထူးသဖြင့် ခေါင်းမလျှော်ရဘူး၊ ရေမချိုးရဘူး။"
ဖေးကျီအန်းသည် အပြစ်ရှိသလိုခံစားရခြင်းမှာ ရှားပါးသော်လည်း တခစ်ခစ်ရယ်နေသော လုနန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။
"မွေးစားအမေပြောတာမှန်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခါက ကျွန်တော့်အမှားပါ။ နောက်တစ်ခါ မဖြစ်စေရပါဘူး။"
အန်တီဝူသည် အခွင့်အရေးယူ၍ ပြောလိုက်သည်။ "အမလေး၊ နင်က ဘာလို့ရပ်နေသေးတာလဲ။ နင့်အခန်းကိုပြန်တော့။ အိပ်ယာမဝင်ခင် ဆံပင်ကိုခြောက်အောင်လုပ်ရမယ်။ နားလည်လား။"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါတယ်။" လုနန်သည် သူမအိပ်ခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန်ပြေးဝင်သွားပြီး ဖေးကျီအန်းသည် အန်တီဝူကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ ရေချိုးခန်းမှ တဘက်တစ်ထည်ကိုယူပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားသည်။
အန်တီဝူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒီကလေးတွေက အမြဲတမ်း ခေါင်းခဲစရာပဲ။ လူကြီးစကားကို ဘယ်တော့မှ နားမထောင်ဘူး၊ နောက်ဆုံးကျမှ နောင်တရလိမ့်မယ်။"
သူမ၏ စိုနေသောဆံပင်မှ ရေများစက်စက်ကျနေလျက် လုနန်သည် သန့်ရှင်းသောတဘက်တစ်ထည်ယူရန် ရေချိုးခန်းသို့ ပြန်သွားရန်လှည့်လိုက်စဉ် ဖေးကျီအန်း သည် လက်ထဲတွင် တဘက်တစ်ထည်ကိုင်ကာ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ဖေးကျီအန်းက မပေးဘဲ သူမလက်ကိုကိုင်ကာ ကုတင်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူမနောက်တွင်ထိုင်ကာ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာသုတ်ပေးလေသည်။
ထိုခံစားချက်မှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်လှသည်။ လုနန်သည် လုံးဝစိတ်လျှောလိုက်ကာ ဖေးကျီအန်းကို မှီထားလိုက်သည်။
သူမဆံပင်မှ ရေစက်များသည် သူ့အဝတ်အစားများပေါ်သို့ ကျကာ စိုရွှဲသွားသော်လည်း သူမ လုံးဝစိတ်အေးလက်အေးဖြစ်နေခဲ့သည်။
မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့်ကြာပြီးနောက် လုနန် အိပ်ငိုက်စပြုလာချိန်တွင် ဖေးကျီအန်းက ပြောလိုက်သည်။
"ပြီးပြီ။"
သူမ ချက်ချင်းလှည့်ကာ အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူမအိပ်ပျော်သွားပြီး သုံးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် အန်တီဝူ၏ အစောပိုင်းက စကားများကို ပြန်သတိရသွားသည်။
"သားမက်ကို မကူခိုင်းချင်ရင် ငါကိုယ်တိုင်လုပ်ပေးရလိမ့်မယ်…"
လုနန် လန့်သွားပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲထထိုင်လိုက်သည်။
ဖေးကျီအန်း - “…ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်း အိပ်မငိုက်ဘူးလား။”
"…"
လုနန်သည် စိတ်ညစ်သောမျက်နှာထားဖြင့် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မကို ကူညီရမယ်… xxx"
"ဘာလဲ။" ဖေးကျီအန်းသည် ကြားရန်ကြိုးစားရင်း မေးခွန်းကိုထပ်မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မပြောတာက…” လုနန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
“ရှင် ကျွန်မကို ကူညီရမယ်… ပိတ်နေတာကို… ဖယ်ရှားပေးဖို့။"
ဖေးကျီအန်းသည် နောက်ဆုံးစကားလုံးကို မကြားလိုက်သော်လည်း သူမဘာကိုဆိုလိုသည်ကို နားလည်သွားသည်။
"ကောင်းပြီ။"
သူ့အသံမှာ အနည်းငယ်ခြောက်သွေ့နေသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ဖေးရှသည် နောက်ဆုံးတွင် မိခင်နို့ရည်ကို သောက်သုံးခဲ့ရသည်။ ဖေးကျီအန်းသည် သူ့ပုံမှန်အမူအရာအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး အလုပ်ပြန်သွားသောကြောင့် လုနန်သည် အန်တီဝူ၏ မရပ်မနား ပွစိပွစိပြောဆိုခြင်းမှ လွတ်မြောက်သွားသည်။ အန်တီဝူသည်လည်း ရှလေး နို့မရမည်ကို စိတ်ပူစရာမလိုတော့ပေ။
လူတိုင်းတွင် တောက်ပသောအနာဂတ်ရှိပြီး အားလုံးပျော်ရွှင်ကြသည်။
မိသားစုထဲတွင် မပျော်ဆုံးသူမှာ ဖေးကျန့် ဖြစ်သည်။ ဖေးကျီအန်းသည် ဖေးကျန့်က ဖေးရှကို မကြိုက်သည်ကို သိသောကြောင့် ကျောင်းဆင်းပြီးတိုင်း ဖေးရှ၏ သေးခံများကို လဲလှယ်လျှော်ဖွပ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။
ဖေးကျန့် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လုနန်သည် အများအားဖြင့် အောက်ထပ်သို့ဆင်းကာ အန်တီဝူကိုကူညီခြင်း သို့မဟုတ် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပြန်လှပရန် ယောဂကျင့်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။
တစ်နေ့တွင် ဖေးကျန့်သည် သူ့သူငယ်ချင်းများကို ဖေးရှ အား လာရောက်ကြည့်ရှုရန် ခေါ်လာရာ သူမသည် သူမ၏ အစ်ကိုကို ညစ်ပတ်နေသောသေးခံဖြင့် ကြိုဆိုလိုက်သည်။
ဖေးကျန့်သည် သူ့မှာ နှာခေါင်းမရှိလျှင်ကောင်းမည်ဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။ သူ သေးခံလဲလှယ်ပေးနေစဉ်တွင် သူ့ဘေးရှိ ရှောင်ဟွိုက်ကို ညည်းညူပြောဆိုလိုက်သည်။
"ငါ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ မင်းသာ ကလေးဘဝက ဒီလောက်နံခဲ့ရင် ငါ မင်းကို လုံးဝကြိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။"
ရှန့်ကျီမင်သည် ဖေးရှ၏ ရုပ်သွင်ကို ဂရုတစိုက်လေ့လာပြီး သေးခံလဲပြီးနောက် သူမကို သူ့လက်မောင်းထဲတွင် ပွေ့ချီကာ မကြုံစဖူး ညင်သာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ရှောင်ရှက ရုပ်မဆိုးပါဘူး။ သူမက ကြီးမလာသေးလို့ပါ။"
ဖေးကျန့် မျက်ဖြူလှန်ပြလိုက်သည်။ "ဒီကောင်မလေးရဲ့လှည့်စားတာကို ခံရတဲ့သူ နောက်တစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ကို မျောက်လေးလို့ မခေါ်ဘဲ တာ့ကျီ လေးလို့ ခေါ်သင့်တယ်ထင်တယ်။"
"တော်စမ်းပါ၊ ဒီလောက် ကျေးဇူးကန်းမနေနဲ့။ ရှောင်ရှက အရမ်းလိမ္မာတာပဲ။ ကြည့်စမ်း၊ သူက မင်းကို အမြဲပြုံးပြတယ်။ မင်း သူ့ကို ဒီလောက်ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံတာတောင် သူ မငိုဘူး။ သူ့လိုညီမလေးရှိတာကို မင်း ပျော်သင့်တယ်။"
ကျန့်ခိုင်ပင်းသည် ဖေးကျန့်ဆီသို့ ပန်းသီးတစ်လုံး ပစ်ပေးလိုက်သည်။
ဖေးကျန့်သည် ပန်းသီးကိုဖမ်းလိုက်သော်လည်း မစားဘဲ မေးလိုက်သည်။"တကယ်လား။"
ကျန့်ခိုင်ပင်း - "တကယ်ထက်ကို ပိုတကယ်ပဲ။ ငါ့ညီတွေညီမတွေအားလုံးက ငယ်ငယ်တုန်းက ငိုတတ်တဲ့ကလေးတွေချည်းပဲ။"
ဖေးကျန့်သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှန့်ကျီမင်၏ လက်ထဲမှ ဖေးရှကို လုယူကာ သူမ၏ မျက်လုံးများကို ခေတ္တစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ကျစ်၊ မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ရုပ်ဆိုးတုန်းပဲ။"
ရှန့်ကျီမင်/ကျန့်ခိုင်ပင်း/ကျန်းယွီ - “…”
လုနန်၏ မီးတွင်းကာလသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ထိုအချက်က မိသားစု တောင်ပိုင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ရမည့်ရက် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်းလည်း ဆိုလိုသည်။
ဖေးကျန့်သည် ဖေးရှ၏သေးခံများကို တစ်လကျော်ကြာ လဲလှယ်ပေးခဲ့ရပြီး သူသည် အမြဲတမ်း အီးစော်နံနေသလို ခံစားနေရသည်။
"ဟွန်း၊ နောက်ဆုံးတော့ တာ့ကျီ လေးရဲ့သေးခံတွေကို လဲပေးစရာမလိုတော့ဘူး။"
သို့သော်လည်း ထိုညတွင် သူသည် "တာ့ကျီလေး" ကို သူ့အခန်းသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ခေါ်သွားအိပ်ပြီး နှုတ်ဆက်ပွဲအဖြစ် သူ့ညီငယ်လေးကိုပါ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။