အခန်း (၁၀၀)

မထွက်ခွာမီ သုံးရက်အလိုတွင် လုနန်သည် သူတို့လိုအပ်သမျှကို ထုပ်ပိုးခဲ့သည်။ သူတို့ ဘယ်တော့ပြန်လာမည်ကို မသိသောကြောင့် အားလုံးမဟုတ်တောင်မှ သူတို့၏ ပစ္စည်းအများစု ယူသွားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာပင် သူတို့သည် စစ်သုံးထရပ်ကားဖြင့် သွားမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့လိုသလောက် ခရီးဆောင်အိတ်များကို ထုပ်ပိုးနိုင်ခဲ့သည်။

ထွက်ခွာမည့်နေ့တွင် ဖေးကျန့်သည် ရှရှကို သူ့လက်မောင်းထဲတွင် တင်းကျပ်စွာပွေ့ထားပြီး လုနန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မနန်နန်၊ ရှောင်ဟွိုက်နဲ့ ရှရှကို အိမ်မှာပဲ ထားခဲ့ပါလား။ ကျွန်တော် ကူပြီးစောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်။ သူတို့အတွက် ဒီလောက်ဝေးတဲ့ခရီးကို အစ်မတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားရတာ မသင့်တော်ဘူးမလား။"

လုနန် - “…”

ဖေးကျီအန်းသည် ဖေးကျန့်၏ နှေးကွေးမှုကို သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ ဆေးရုံတွင် ဖေးကျန့်၏ခါးအောက်ပိုင်းကို ကန်ခဲ့ပြီးနောက် သူသည် လက်လှမ်းကာ ရှောင်ရှကို သူ့လက်ထဲမှယူလိုက်ပြီး သူ့ကို ထပ်ကန်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ နှေးကွေးနေတာလဲ။ စာကြိုးစား၊ ပြဿနာမရှာနဲ့။ နှစ်သစ်ကူးမှာ မင်းကိုလာခေါ်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်မယ်။ နားလည်လား။"

ဖေးကျီအန်း ပြတ်သားစွာပြောလိုက်ရာ ဖေးကျန့် သည် မတ်မတ်ရပ်ကာ ကျယ်လောင်စွာပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။"

ဟွိုက်ဟွိုက်သည် သူ့အစ်ကိုကို မခွဲချင်ဘဲ သူ့ဘောင်းဘီကို တွယ်ကပ်ထားသည်။ အန်တီဝူသည် သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ သူ့ကိုကောက်ချီလိုက်ပြီး ကားတံခါးကိုပိတ်ကာ သူ့ကို အပြင်ထွက်ခွင့်မပေးတော့ပေ။

မိသားစုသည် ထရပ်ကားပေါ်သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တက်သွားကြပြီး ယာဉ်မောင်းထွက်သွားသောအခါ ဖေးကျန့်သည် ထိုနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်ကျန်နေခဲ့သည်။

စစ်တပ်သုံးထရပ်ကားသည် ရထားထက် ပိုမြန်သော်လည်း ခရီးလမ်းမှာ အလွန်ကြမ်းတမ်းလှသည်။ လုနန်သည် ငယ်ရွယ်သောကြောင့် ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း ကလေးများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာမူ အခက်တွေ့နေကြသည်။

အန်တီဝူသည် ပထမဆုံး အရှုံးပေးလိုက်ရသူဖြစ်သည်။ အစာစားပြီးနောက် သူမသည် ပျို့အန်ချင်သလိုဖြစ်ပြီး အားနည်းလာသည်။ မကြာမီ ဟွိုက်ဟွိုက်သည်လည်း နေမကောင်းဖြစ်လာသည်။ ကလေးများသည် ခုခံအားနည်းပါးပြီး ဤအတိုင်းဆက်သွားပါက သူ အပြင်းအထန် ဖျားနာသွားနိုင်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်၊ အန်တီဝူနှင့် ကလေးများကို ရထားဘူတာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ကျင်းချန်သို့ ရထားဖြင့် သွားစေခဲ့သည်။

နံနက်စောစောတွင် ဖေးကျီအန်းသည် လေးယောက်လုံးကို ရထားဘူတာသို့ လိုက်ပို့ခဲ့သည်။ လက်မှတ်များဝယ်ပြီးနောက် သူတို့သည် ရထားပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်က လူများသည် ရိုးသားပြီး နွေးထွေးသောနှလုံးသားရှိကြသည်။ ရထားသည် ဆူညံ၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး လူများသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မသိကြသော်လည်း အလွယ်တကူ စကားစပြောကြသည်။ နှစ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် ဒေသဆိုင်ရာလေယူလေသိမ်းများဖြင့် စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ဘာသာစကားများ ရောနှောကာ ရယ်စရာကောင်းသော အခြေအနေများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လုနန်သည် လှပသောကြောင့် အာရုံစိုက်မှုကို မလွှဲမရှောင်သာ ခံရသည်။ သူမထိုင်ခုံသို့ လျှောက်သွားစဉ် သူမကိုမြင်သူတိုင်းသည် စကားစများကို ရပ်တန့်ကာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူမ ဖြတ်သွားသည်နှင့် သူမနောက်တွင် အံ့ဩတကြီး တီးတိုးပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန် တစ်ယောက်တည်း သက်ကြီးရွယ်အိုနှင့် ကလေးများနှင့်အတူ ခရီးသွားရသည်ကို စိတ်ပူသောကြောင့် သူတို့ကိုကာကွယ်ရန် ရှောင်ကျိုးကို ထားခဲ့သည်။ နောက်ဘူတာသို့ရောက်သောအခါ ရထားဝန်ထမ်းက သူတို့ကို အိပ်စင်သို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း လုနန်ကို အသိပေးခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ဖေးကျီအန်းဆီ၌ အမှုထမ်းများအတွက် အိပ်စင်လက်မှတ်ရှိသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤဘူတာတွင် လစ်လပ်သော အိပ်စင်နေရာများ မရှိတော့ပေ။ ဝန်ထမ်းသည် ဖေးကျီအန်းနှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် နောက်ဘူတာတွင် အိပ်စင်နေရာလွတ်သည်အထိ မိသားစုကို သာမန်ထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်ခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ပိုကောင်းသော ရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် ဖေးကျီအန်းသည် ရှောင်ကျိုးကို လူကြီးများနှင့် ကလေးများကို ဂရုစိုက်ရန် မှာကြားပြီးနောက် ရထားပေါ်မှ ဆင်းသွားခဲ့သည်။ ယာဉ်တန်း၏ တပ်မှူးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် သူ့မိသားစုကို ရထားဘူတာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းဖြင့် သူ့အချိန်ဇယားကို နှောင့်နှေးစေခဲ့ပြီးဖြစ်၍ နောက်ထပ်နှောင့်နှေးကြန့်ကြာမှုများကို မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ဖေးကျီအန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်ကျိုးသည် လူကြီးများနှင့် ကလေးများ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံကို သတိပြုမိသည်။ သူသည် သူ၏အိတ်ထဲမှ တဘက်များနှင့် ရေဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အစားအသောက် သွားယူလိုက်ဦးမယ်။ ရဲဘော်လုနဲ့ အန်တီဝူ၊ ဒီမှာပဲစောင့်နေပါ။ တစ်ခုခုလိုရင် အော်ခေါ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပြန်လာခဲ့မယ်။"

အန်တီဝူသည် ဟွိုက်ဟွိုက်ကို ပွေ့ထားရင်း အားနည်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူမသည် အသက်ကြီးပြီဖြစ်ပြီး ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း အားတင်းထားခဲ့ရသည်။

လုနန် တစ်ယောက်သာလျှင် လန်းဆန်းတက်ကြွနေပုံရသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှောင်ကျိုး။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ တစ်ခုခုလိုရင် ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်။"

"သမီးလေး၊ ခုနကထွက်သွားတဲ့ စစ်သားငယ်လေးက နင့်ယောက်ျားလား။ သူက တော်တော်ခန့်တာပဲ။ ငါ့သမီးလေး ဘယ်တော့မှ စစ်သားတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့မှာပါလိမ့်။ အဲ့ဒီအိပ်မက်သာမက်ရင် ရယ်ရင်းနဲ့တောင် နိုးလာမှာပဲ။" အနီးတွင်ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက စကားစရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် လုနန် ပြီးမှ ရထားပေါ်တက်လာသောကြောင့် ဖေးကျီအန်းကို မမြင်လိုက်ပေ။

လုနန်က ပြုံးလိုက်သည်။ "အန်တီ၊ အန်တီမှားနေပြီ။ သူက ကျွန်မရဲ့အစ်ကိုပါ။"

ထိုအမျိုးသမီးသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အနေရခက်စွာပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးများ၏ ထုံးစံအတိုင်း သူမ၏ အရှက်ရမှုသည် တစ်စက္ကန့်သာကြာပြီးနောက် လုနန်ကို နောက်ထပ်မေးခွန်းများ စတင်မေးမြန်းခဲ့သည်။

"ဒါဆို သမီးက ကလေးတွေကို ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ။ သမီးရဲ့ အမျိုးသားကရော ဘယ်မှာလဲ။"

လုနန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့က စစ်တပ်နဲ့လိုက်သွားတာပါ။ ကျွန်မရဲ့အစ်ကိုက ကျွန်မကို ကျွန်မရဲ့အမျိုးသားဆီ သွားတွေ့ဖို့ ခေါ်သွားပေးတာပါ။"

ထိုအဘွားကြီးသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်သွားသည်။ အကယ်၍ လုနန် သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် မထိုင်နေဘဲ သူတို့ကြားတွင် အန်တီဝူက ခြားမနေခဲ့ပါက သူမသည် ပို၍ပင် အနားကပ်လာပေလိမ့်မည်။

"သမီးလေး၊ သမီးရဲ့အစ်ကိုက အိမ်ထောင်ရှိပြီလား။ မရှိသေးရင် အန်တီ့သမီးကို ဘယ်လိုသဘောရလဲ။ သူက နတ်သမီးလေးလိုပဲ၊ သမီးလေးလိုပဲ လှတယ်၊ မျက်နှာလေးကလည်း ဖော်ရွေတယ်။ သူက အလုပ်ကြိုးစားပြီး ပန်းထိုးတောင်တတ်တယ်။ သမီးရဲ့အစ်ကိုနဲ့ဆို အရမ်းလိုက်ဖက်မှာပဲ။"

ထိုအခိုက်တွင် အန်တီဝူသည် အဘွားကြီး၏ စကားကိုကြား၍ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ အဘွားကြီး၏ မျက်လုံးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"အစ်မကြီး၊ ရှင်က ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်ရဲ့ အမေလား။ ကျွန်မ ခုနကပြောတာ ကြားလိုက်လား။ ကျွန်မအာမခံတယ်၊ ကျွန်မသမီး ရှင်တို့မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဝင်လာရင် သမီးလိမ္မာတစ်ယောက်ဖြစ်မှာပါ…"

အန်တီဝူ - “…”

လုနန် - “…” သူမသည် အတွေ့အကြုံ အလွန်နည်းပါးသေးပုံရသည်။

လုနန်သည် အဘွားကြီး ညွှန်ပြရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ် သို့မဟုတ် တစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်ခန့်ရှိ ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်းမိန်းကလေးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် အဘွားကြီး ချဲ့ကား ပြောထားသလောက် မဟုတ်သော်လည်း ဖြူဖွေးနူးညံ့နေသည်။

စားနပ်ရိက္ခာနှင့် အဝတ်အထည်ရှားပါးသော ထိုခေတ်တွင် သူမသည် ဖြူဖွေးနူးညံ့ပြီး ဝဝကစ်ကစ်ဖြစ်နေသည်မှာ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးနှင့်ပင် တူနေသည်။ အဘွားကြီးသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ယုံကြည်မှုရှိနေသည်ကို အံ့ဩစရာမရှိပေ။

လုနန်က ပြောလိုက်သည်။ "အန်တီ၊ ကျွန်မအစ်ကိုက သူ့စိတ်ကြိုက်နဲ့သူ ဇနီးရှာသင့်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့မိသားစုက သူ့ရွေးချယ်မှုတွေကို ဝင်စွက်ဖက်မှာမဟုတ်ပါဘူး။"

ဤလိမ်ညာစကားလေးကို ပြောပြီးသည့်နောက် သူမသည် စိတ်ကိုတင်းကာ သူမ ရပ်တည်ချက်ကို ဆက်ထိန်းသိမ်းရတော့သည်။

အဘွားကြီးသည် သူမပေါင်ကိုပုတ်ကာ အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။ "အိုး၊ ဒါက လွယ်ပါတယ်။ သမီးရဲ့အစ်ကိုကို အန်တီ့သမီးနဲ့ လာတွေ့ခိုင်းလိုက်ပါ။ သူတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေရင် ပြေသွားနိုင်တာပဲ။"

လုနန် - “…” ရဲဘော် ရှောင်ကျိုးရယ်၊ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။

ရှောင်ကျိုး ပြန်လာသောအခါ လုနန်သည် သူ့မျက်လုံးများကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။ အဘွားကြီးသည် သူ့ကို အကဲခတ်သောမျက်လုံးများဖြင့် အကဲဖြတ်နေပြီး သူမသည် သားမက်လောင်းတစ်ယောက်ကို အကဲဖြတ်နေသကဲ့သို့ဖြစ်ကာ သူမ၏ စစ်ဆေးမှုအပေါ် ကျေနပ်နေပုံရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ရှောင်ကျိုး နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အဘွားကြီးသည် ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန်လုပ်၊ အစားအစာတွေကို နင့်အစ်မနဲ့အမေကို ပေးလိုက်ပြီး နင် ဘယ်သူနဲ့သွားတွေ့ရမလဲဆိုတာသိဖို့ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။"

ရှောင်ကျိုး - “…” ? ?

ထိုသို့ဖြင့် ရှောင်ကျိုးသည် အဘွားကြီး၏ တွန်းပို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လုနန်သည် နောက်ဆုံးတွင် အေးချမ်းမှုအချို့ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ ရှောင်ကျိုးအတွက် အနည်းငယ်အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသော်လည်း သူမထက်စာရင် သူက ပိုကောင်းသည်ဟု သူမတွေးလိုက်သည်။

မည်သူသိနိုင်မည်နည်း၊ ရှောင်ကျိုးသည် ဤအဖြစ်မှ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ရှောင်ကျိုးသည် စဉ်းစားတွေးခေါ်တတ်သူဖြစ်သည်။ သူသည် အစားအစာနှင့် ရေနွေးကိုသာမက လုနန် အတွက် တဘက်တစ်ထည်ကိုပါ အပူပေးလာခဲ့သည်။

လုနန်သည် ရှောင်ဟွိုက်၏ မျက်နှာကို တဘက်ဖြင့်သုတ်ပေးပြီး စစ်သုံးရေဘူးကိုဖွင့်ကာ သူ့ကို ရေနွေးတစ်ငုံတိုက်လိုက်သည်။

"သားလေး၊ စားချင်လား။"

အစားအစာတွင် ငရုတ်ပွနှင့်အသားကြော်နှင့် ထမင်းတို့ပါဝင်သည်။ ရထားပေါ်ကအစားအစာသည် သိပ်မကောင်းသော်လည်း နွေးနေပြီး လူအများစုသည် အစားအသောက်မဝယ်ဘဲ ရေနွေးနှင့်အတူ အအေးခံထားသော သရေစာများဖြင့်သာ ရောင့်ရဲလိုက်ကြသည်။

ဟွိုက်ဟွိုက်သည် ခေါင်းခါကာ အန်တီဝူကို အားနည်းစွာ တွယ်ကပ်နေသည်။

လုနန်သည် သူ့ကို အတင်းအကျပ်မကျွေးရက်ပေ။ သူမသည် အစားအစာကို ဘေးဖယ်ထားပြီး သူ့အတွက် ဘီစကစ်အချို့ကို ထုတ်ပေးကာ ကိုက်စားစေသည်။

ရှလေးသည် နို့စို့အရွယ်ဖြစ်သော်လည်း ရထားပေါ်တွင် အဆင်မပြေလှပေ။ အန်တီဝူသည် ရှောင်ကျိုး ယူလာသော ရေနွေးဖြင့် နို့မှုန့်ဖျော်ပြီး ရှလေးကို တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။

အပြင်လူများအတွက်မူ သူတို့၏ အစားအစာသည် တော်တော်လေး ခမ်းနားနေပုံရသည်။ ကံကောင်းစွာပင် ရှောင်ကျိုးသည် အနီးအနားတွင်ရှိနေသောကြောင့်သာ၊ မဟုတ်ပါက လုနန်သည် ဤမျှ ပွင့်လင်းစွာ မပြရဲပေ။

သို့သော်လည်း ဖုံးကွယ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ ရှလေးသည် နို့မှုန့်လိုအပ်ပြီး ဟွိုက်ဟွိုက်သည် အများကြီးမစားနိုင်သောကြောင့် ဘီစကစ်များဖြင့်သာ ဖြေရှင်းနေရသည်။

နှစ်ခုစလုံးသည် မကြာမီ မဟုတ်ရင်တောင် နောက်ပိုင်းတွင် အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်သော်လည်း သူမတို့ နောက်ဘူတာတွင် အိပ်စင်ဆီ ပြောင်းရမှာဖြစ်သောကြောင့် သူမတို့ စီမံနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ပြဿနာက ရောက်လာသည်။ အတန်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ထိုင်နေသော ကလေးတစ်ယောက်နှင့် စုံတွဲတစ်တွဲသည် လုနန်၏ ဘီစကစ်နှင့် နို့မှုန့်ကို မြင်သွားသည်။ အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ခင်ပွန်းကို တံတောင်ဖြင့်တွက်လိုက်ရာ သူသည် လုနန်ဆီသို့ ပြုံးလျက်ချဉ်းကပ်လာသည်။

"ညီမလေး၊ ငါ့မိသားစုရဲ့အခြေအနေက မင်းနဲ့ဆင်တူတယ်။ ငါ့သားက မင်းသားနဲ့ အသက်အရွယ်တူလောက်ရှိပြီး ငါတို့မှာ မွေးကင်းစကလေးတစ်ယောက်လည်းရှိတယ်။ ငါတို့ယူလာတဲ့ ခြောက်ကပ်ကပ်အစားအစာတွေကို မစားနိုင်ဘူး။ ဘီစကစ်နည်းနည်းနဲ့ နို့မှုန့်တစ်ထုပ်လောက် ခွဲပေးနိုင်မလား။"

လုနန် သာမက အန်တီဝူပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဘီစကစ်အနည်းငယ်က ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း နို့မှုန့်တစ်ထုပ်ဆိုသည်မှာလား။ သူသည် ဤသို့တောင်းရဲသည့်သတ္တိရှိသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။ ဤခေတ်တွင် နို့မှုန့်သည် အဖိုးတန်ပြီး ဆွေမျိုးများပင် တောင်းရန်တွန့်ဆုတ်ကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ဤနေရာတွင် သူစိမ်းတစ်ယောက်က ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တောင်းဆိုနေသည်။

လုနန် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုစုံတွဲတွင် အနှီးဖြင့်ပတ်ထားသော ကလေးငယ်တစ်ယောက် အမှန်တကယ်ရှိသော်လည်း သူတို့၏ သားမှာမူ ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်အရွယ်ခန့်ရှိပုံရသည်။ သူသည် သူမ၏ သုံးနှစ်အရွယ် ဟွိုက်ဟွိုက်နှင့် လုံးဝမတူပေ။

ဒါက တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို အခွင့်ကောင်းယူရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ အခြားသူများက အခု ကြည့်ရှုနေကြသည်ကို သိရှိနားလည်လိုက်သောအခါ လုနန်သည် သူတို့က သူမတွင် အစားအစာရော သရေစာပါရှိသောကြောင့် သူမ၏ မိသားစုသည် ချောင်လည်ပြီး သူမထံမှ အလွယ်တကူရနိုင်သည်ဟု ယူဆနေကြသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။

လုနန်သည် သူတို့ အနိုင်ကျင့်နိုင်သော စိတ်ထားနူးညံ့သည့် ဇနီးငယ်လေးမျိုးမို့လို့လား။ လုံးဝမဟုတ်ပေ။

သူမသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ နို့မှုန့်အများကြီးမရှိဘူး။ ကျွန်မကလေးအတွက် နှစ်နပ်စာလောက်ပဲရှိတာမို့လို့ ကျွန်မ မခွဲပေးနိုင်ပါဘူး။"

ထိုလူမှာ မကျေနပ်ပေ။ "မင်း တစ်နပ်လောက်မစားဘဲနေလိုက်ရင် ဘီစကစ်နည်းနည်းလောက် ချန်ထားလို့မရဘူးလား။ နို့မှုန့်အတွက်ဆိုရင်ရော၊ မင်းကလေးကို တစ်နပ်စာ နည်းနည်းစီလျှော့တိုက်ပြီး နည်းနည်းလောက် ခွဲပေးလို့မရဘူးလား။"

အန်တီဝူသည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ စကားပင်မပြောနိုင်တော့ပေ။ လုနန်သည် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မရဲ့မရီးမှာလည်း နို့ရှိတာပဲ။ ဘာလို့ တခြားတစ်ယောက်ဆီက နို့မှုန့်တောင်းမယ့်အစား အဲ့ဒါနဲ့ ကိုယ့်ကလေးကို မတိုက်တာလဲ။"

"ဟုတ်တယ်လေ။ ဒီကညီမလေးက နှစ်နပ်စာပဲရှိတယ်လို့ ပြောနေတာ။ မင်းမိန်းမက မင်းကလေးကို တိုက်ကျွေးနိုင်တာပဲ။ ဘာလို့ တခြားတစ်ယောက်ဆီက ယူဖို့ စိတ်ကူးယဉ်နေတာလဲ။"

အနီးအနားမှ ခရီးသည်တစ်ဦးက ယောက်ျားတစ်ယောက်က မိန်းမနှင့်ကလေးထံမှ ယူရန်ကြိုးစားနေသည်ကို မကြည့်နိုင်တော့ဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ထိုလူမှာ ခဏတာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသော်လည်း လက်မလျှော့သေးပေ။

"ဘီစကစ်ကရော ဘယ်လိုလဲ။ နှစ်ခုလောက်တော့ ခွဲပေးနိုင်တယ်မလား။"

"နှစ်ခုပဲရှိတယ်။ ကျွန်မကလေးက စားနေတုန်းပဲ။ သူ့ပါးစပ်ထဲကနေ နှိုက်ပြီး ရှင့်အတွက် ယူပေးရမလား။"

လုနန်သည် လိမ်မနေခဲ့ပေ။ ဘီစကစ်နှစ်ခုသာကျန်ပြီး ဟွိုက်ဟွိုက်က တစ်ခုကိုစားနေသည်။

ဟွိုက်ဟွိုက်သည် အပြစ်ကင်းစင်စွာ မျက်တောင်ခတ်ပြလိုက်ရာ ရထားပေါ်ရှိလူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို အရည်ပျော်သွားစေသည်၊ အထူးသဖြင့် သူတို့၏ အဝတ်အစားများတွင် ပန်းနီများတပ်ဆင်ထားပြီး ကျေးလက်ဒေသသို့ သွားရန်အသင့်ဖြစ်နေသော မိန်းကလေးတစ်စုဖြစ်သည်။ ကျစ်ဆံမြီးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

"တချို့လူတွေက အရှက်ကို မရှိဘူး၊ သုံးနှစ်အရွယ်ကလေးဆီက မုန့်လုဖို့ကြိုးစားနေတယ်။ ဘီစကစ်နဲ့နို့မှုန့်က အဖိုးတန်တယ်။ သူတို့မတတ်နိုင်ဘဲနဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ဆီက တောင်းရဲသေးတယ်။ တော်တော်မျက်နှာပြောင်တိုက်တာပဲ။"

ထိုလူ၏မျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့မှုဖြင့် နီရဲသွားသည်။ "နင်၊ နင်…"

သူသည် မည်မျှပင် အရှက်မရှိစေကာမူ ကလေးတစ်ယောက်ထံမှ အစားအစာကို မယူနိုင်ပေ။ ရထားပေါ်ရှိလူများက သူ့ကိုကြည့်နေပုံသည် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသည် သူ့ဇနီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမထံမှ စူးစူးစိုက်စိုက်အကြည့်ကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လှည့်ကာ လုနန်ကို ဒေါသတကြီးကြည့်လိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က လုနန်ကို အနိုင်ကျင့်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ ရှောင်ကျိုးသည် အဘွားကြီးထံမှ ချက်ချင်းထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာကာ သူ့ထိုင်ခုံသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

"ရဲဘော်၊ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိလို့လား။"

ထိုလူမှာ အလွန်အံ့ဩသွားသည်။ သူက အန်တီဝူနှင့် လုနန်တို့ နှစ်ယောက်တည်းဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကလေးများပါသောကြောင့် ဤငယ်ရွယ်သော ဇနီးသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူရန် သတ္တိရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤဇနီးသည်ငယ်လေးနှင့်အတူ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပါလာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် စစ်ဝတ်စုံနှင့် ဖြစ်သည်။ သူ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်… ကျွန်တော် နို့မှုန့်နဲ့ ဘီစကစ်နည်းနည်း လာချေးတာပါ။"

ရှောင်ကျိုးက ပြန်ဖြေသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် ရဲဘော်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ ဘီစကစ်ကုန်သွားပြီ။ နို့မှုန့်ကလည်း နှစ်နပ်စာပဲရှိလို့ ခင်ဗျားကို မချေးပေးနိုင်ပါဘူး။"

ကြည့်ရှုနေသူများသည် ရှောင်ကျိုးနှင့် ဇနီးသည်ငယ်လေး၏ ဇာတ်လမ်းမှာ တူညီနေသည်ကို သတိပြုမိကြပြီး လုနန် လိမ်မနေကြောင်း သိရှိသွားကြသည်။ ထိုလူအပေါ် သူတို့၏ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုသည် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ မည်သူ့အိမ်တွင် အပိုနို့မှုန့်ရှိမည်နည်း။ ဤမျှရှားပါးနေချိန်တွင် မိခင်ငယ်တစ်ဦးက ပေးမည်ဟု မည်သူကမျှော်လင့်နိုင်မည်နည်း။ အကယ်၍ သူမပေးလိုက်ပါက သူမကလေးကိုယ်တိုင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် မိုက်မဲရာကျပေလိမ့်မည်။

ထိုလူသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူ့ထိုင်ခုံသို့ ပြန်ပြေးသွားသည်။ ရထားသည် ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ပြီး ထိုစုံတွဲသည် သူတို့၏ ကလေးကိုပွေ့ကာ ထိုင်ခုံများတွင် ကျုံ့ကျုံ့လေးထိုင်နေကြပြီး နောက်ထပ်ပြဿနာမရှာရဲတော့ပေ။

လုနန်သည် သူတို့ကို စဉ်းစားတွေးတောစွာ ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ရှောင်ကျိုးဆီသို့ ကိုင်းညွှတ်ကာ စကားအနည်းငယ်ကို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်ရာ သူကခေါင်းညိတ်ပြီး ရထားရှေ့သို့ ဦးတည်ကာ ထသွားသည်။

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် ရထားထိန်းသည် လက်မှတ်များစစ်ဆေးရန် ရောက်လာသည်။ သူသည် ထိုစုံတွဲထံရောက်သောအခါ သူတို့သည် ရုတ်တရက် သူနှင့်စကားများရန်ဖြစ်ကြသည်။ ရထားထိန်းက သူတို့၏ လက်မှတ်များကို တောင်းကြည့်သော်လည်း သူတို့က ပျောက်ဆုံးသွားသည်ဟု အခိုင်အမာပြောဆိုသည်။

ရထားထိန်းက သူတို့ကို လက်မှတ်အသစ်များဝယ်ရန် ပြောသော်လည်း သူတို့က ငြင်းဆန်ကြပြီး သူတို့သည် လက်မှတ်များ ဝယ်ယူပြီးဖြစ်သောကြောင့် နောက်တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မသုံးသင့်ဟု အခိုင်အမာပြောဆိုကြသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ခရီးသည်စုံတွဲအသစ်တစ်တွဲ တက်လာပြီး သူတို့၏ လက်မှတ်များတွင် ထိုစုံတွဲ၏ ထိုင်ခုံအတိအကျကို ပြသနေသည်။

အမှန်မှာ ထိုစုံတွဲသည် ရထားထွက်ခွာတော့မည်ဟု ထင်ပြီး သူတို့၏ထိုင်ခုံများတွင် မည်သူမျှလာမထိုင်သေးသောကြောင့် လွတ်နေသည်ဟု ယူဆခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုမိသားစုလေးယောက်သည် လက်မှတ်စစ်၏ ခေါ်ဆောင်ခြင်းကိုခံရပြီး ရထားပေါ်မှ ဆင်းသွားခဲ့ရကာ ရထားတွဲတစ်ခုလုံးတွင် အေးချမ်းမှုအသစ်တစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။

အန်တီဝူသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဝေါမိတောဖော၊ ဘုရားသခင် မျက်စိဖွင့်တော်မူပြီ။"

လုနန် စိတ်ထဲမှတွေးလိုက်သည်။ [ကျွန်မ မျက်စိဖွင့်ထားတာပါ]