အခန်း (၁၀၁)

ရှောင်ကျိုးသည် သူ့အောင်မြင်မှုများကို ဖုံးကွယ်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လာပြီး လုနန်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ သူ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော်လု၊ သူတို့ လက်မှတ်မဖြတ်ဘဲ စီးလာတာကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

"သူတို့ကို ဖော်ကောင်လုပ်သွားတာက သူတို့ရဲ့ အပြစ်ရှိတဲ့စိတ်ပဲ။ သူတို့က နို့မှုန့်လာတောင်းရဲတဲ့ သတ္တိရှိတယ်ဆိုတာက သူတို့က တခြားသူတွေကို အခွင့်ကောင်းယူနေကျဆိုတာ ပြနေတယ်။ စကားအနည်းငယ်လောက်နဲ့ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ကြောက်မှာလဲ။ နင်ပြန်လာတာမြင်တဲ့အချိန်မှာပဲ သူတို့ငြိမ်သွားတယ်။ နင့်ရဲ့စစ်ဝတ်စုံက သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်လို့ဖြစ်မယ်။ ပြီးတော့ ရထားကလည်း ထွက်ခါနီးပြီဆိုတော့ သူတို့က ပြဿနာရှာပြီး ရထားထိန်းရဲ့အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိမှာကို စိုးရိမ်နေတာ။"

အန်တီဝူ အံ့ဩတကြီးဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားသည်။"သူတို့… သူတို့က မင်းရဲ့…"

"ရှူး။"

လုနန်သည် စနောက်သလို မျက်တောင်ခတ်ပြပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် လက်ညှိုးတင်လိုက်ကာ အန်တီဝူကို တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

အန်တီဝူသည် သူမ၏ စကားများကို မြိုချလိုက်သည်။

ရထားသည် ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ရွေ့လျားလာသည်နှင့်အမျှ ကျေးလက်ဒေသသို့ သွားမည့် လူငယ်များသည် စတင်သီချင်းဆိုကြသည်။ မျက်မှန်နှင့်လူငယ်တစ်ဦးသည် အကော်ဒီယံတစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး တေးဂီတသံများ ပျံ့လွင့်လာသည်နှင့်အမျှ လူငယ်များသာမက ရထားတွဲတစ်ခုလုံးရှိလူတိုင်းသည် ပါဝင်သီဆိုကြပြီး သူတို့၏တိုင်းပြည်နှင့် ကြီးမြတ်သောခေါင်းဆောင်များကို ဂုဏ်ပြုသော တော်လှန်ရေးသီချင်းများကို စုပေါင်းသီဆိုကြသည်။

ဤသည်မှာ ရိုးရှင်းပြီး စိတ်အားထက်သန်သောခေတ်ဖြစ်သည်။ လူများတွင် အကန့်အသတ်မရှိသော စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် မြင့်မားသောယုံကြည်မှုတို့ရှိကြသည်။

သီချင်းဆိုပြီးနောက် ရထားတွဲအတွင်းရှိ လေထုသည် ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ဖြစ်လာသည်။ လူငယ်များသည် ရထားပေါ်ရှိ ဒေသခံများနှင့် ရောနှောသွားကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး ဘယ်ကလာကြတာလဲ၊ ဘယ်ကိုသွားကြမှာလဲ။"

ဟွိုက်ဟွိုက်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော မိန်းကလေးက ပျော်ရွှင်စွာပြုံးလျက် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ကျွန်မတို့အားလုံး ဘေဂျင်းကပါ၊ ကျေးလက်ဒေသကို သွားရောက်ထောက်ပံ့ဖို့ ကျင်းချန်ကို သွားကြမှာပါ။"

"တော်လိုက်တဲ့ လူငယ်လေးတွေပဲ။”မေးခွန်းမေးသူက လက်မထောင်ပြကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ရင်ဘတ်မှာ ပန်းနီလေးတပ်ထားတော့ မင်းတို့မိသားစုတစ်ခုလုံး ဂုဏ်ယူနေမှာပဲ။"

လူငယ်များ ကျေးလက်ဒေသသို့ အကြီးအကျယ်သွားရောက်သည့် လှုပ်ရှားမှုသည် နောက်ထပ်နှစ်နှစ်အကြာတွင်မှ ဖြစ်ပေါ်မည်ဖြစ်သည်။ ဤလူငယ်များသည် သူတို့၏ စံနမူနာများ နောက်လိုက်ကာ ကျေးလက်ဒေသသို့ သွားရောက်ရန် ဆန္ဒအလျောက် စာရင်းပေးသွင်းခဲ့ကြဖွယ်ရှိသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ဘဝတစ်ဝက်ကို ကျေးလက်ဒေသများတွင် အခြေချကာ မြေယာအတွက် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မြှုပ်နှံကြလိမ့်မည်။

လုနန်၏နှလုံးသားသည် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဤလူငယ်များသည်လည်း ကျင်းချန်သို့ သွားနေကြသည်လား။

"ရွှီယောက်၊ တစ်ခုခုစားလိုက်ဦး။ အစာမစားဘဲ ဘယ်လိုခံနိုင်မှာလဲ။"

မိန်းကလေးအချို့၏အသံသည် လုနန်၏နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။ သူမသည် ခိုးနားထောင်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် လူအများကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်စွာ စကားပြောနေခြင်းသာဖြစ်သည်။

ရွှီယောက်ဟုအမည်ရသော လှပသောမိန်းကလေးသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျောက်တိ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မစားနိုင်ဘူး။"

ဆံပင်နီဖဲကြိုးနှင့်မိန်းကလေးတစ်ဦးက ခနဲ့လိုက်သည်။ "ကျန့်ကျောက်တိ၊ နင်က သူဌေးသမီးလေးရဲ့နောက်လိုက်လုပ်ရတာကို စွဲနေတာလား။ အိုး၊ ငါမှားသွားတယ်။ ရွှီယောက်က ကျောင်းအုပ်ကြီးမိသားစုရဲ့ သမီးအကြီးဆုံး မဟုတ်တော့ဘူး။ သူက လယ်သမားအဘိုးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ သမီးပဲ။"

"နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ။” ကျန့်ကျောက်တိ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ယောက်ယောက်က ဒီလောက်သနားစရာကောင်းနေပြီ၊ နင်က ခုထိ ခနဲ့တဲ့တဲ့စကားတွေ ပြောနေတုန်းပဲ။"

မိန်းကလေး၏ ဘေးတွင်ထိုင်နေသော ရုပ်ရည်ချောမောသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် ရွှီယောက် အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ဆံပင်နီဖဲကြိုးနှင့်မိန်းကလေးကို အေးစက်စွာ ဆူမာန်လိုက်သည်။

"ဟူမုန့်၊ နင့်အပြုအမူက တကယ်ကို ကြည့်ရဆိုးတယ်။"

"ငါကလား။ ကြည့်ရဆိုးတယ် ဟုတ်လား။"

ဟူမုန်သည် ကျောက်တိ၏ပြန်ပြောစကားကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း ရုပ်ရည်ချောမောသောလူငယ်၏ စကားက သူမမျက်နှာကို ရှက်ရွံ့မှုဖြင့် နီရဲသွားစေသည်။ သူမသည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါပြောတာ အမှန်တွေပဲ။ ဟုတ်တယ်၊ နင်တို့ရဲ့ အဖိုးတန် ရွှီယောက်က ဒုက္ခရောက်နေတယ်၊ သူက ဆယ့်ခြောက်နှစ်လုံးလုံး ဇိမ်ခံဘဝနဲ့နေခဲ့ရတယ်၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ တကယ့်သမီးကတော့ ကျေးလက်ဒေသမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်းအလုပ်လုပ်နေရပြီး ညစ်ပတ်နေပြီး ကျောင်းတောင်မတက်ဖူးလောက်ဘူး။"

"ပြီးတော့ နင်တို့ရဲ့ ရွှီယောက်ကရော။ သူ့ကိုကြည့်လိုက်စမ်းပါ၊ သူ့မှာ နူးညံ့တဲ့အသားအရေနဲ့ နူးညံ့တဲ့လက်တွေရှိတယ်၊ အသားမာတစ်ခုတောင်မရှိဘူး။ သူက သူ့ရဲ့တကယ့်အိမ်ကို ပြန်သွားရုံလေးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နင်တို့အားလုံးက သူက ဒုက္ခရောက်နေတဲ့သူလို ပြုမူနေကြတယ်။ ကျေးလက်က ကောင်မလေးနဲ့ယှဉ်ရင် သူ့မှာ ဘာသနားစရာရှိလို့လဲ။"

ကျောက်တိနှင့် ရုပ်ရည်ချောမောသောလူငယ်သည် သူမ၏ စကားများကြောင့် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။ ရွှီယောက်သည် သူမ၏အကြည့်ကိုနှိမ့်ချကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"ဟူမုန် ပြောတာမှန်ပါတယ်။ ငါက တကယ့် ရွှီယောက် ရဲ့ဘဝကို ဆယ့်ခြောက်နှစ်လုံးလုံး ယူထားခဲ့တာပါ။ အခု ငါတို့က ကိုယ့်နေရာနဲ့ကိုယ် ပြန်ရောက်သွားကြတာပဲ။ သနားစရာလည်းမရှိဘူး၊ ကြေကွဲစရာလည်းမရှိပါဘူး။"

ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဖြင့် ဇာတ်လမ်းကိုကြည့်နေသော လုနန် ထိတ်လန့်သွားသည်။ 'အိုးမိုင်ဂေါ့၊ သူမ ရထားစီးရင်း မူရင်းဝတ္ထုထဲက ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်နဲ့ တိုးမိသွားပါလား။ ဒါက ဘယ်လို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းမျိုးလဲ။'

ရွှီယောက်! ထိုနာမည်သည် အဘယ်ကြောင့် ရင်းနှီးနေသည်ကို အံ့ဩစရာမရှိပေ။ သူမသည် ဇာတ်လမ်းထဲက အဓိက ဗီလိန်မဖြစ်သည်။ သူမနှင့် ဟွိုက်ဟွိုက် သည် ဒဏ္ဍာရီလာ ပါရမီရှင်စုံတွဲတစ်တွဲနှင့် တူသည်ဟု နှိုင်းယှဉ်ခံရပြီး တစ်ယောက်က ဇာတ်လိုက်မကို ဖျက်ဆီးရန် အာရုံစိုက်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ဇာတ်လိုက်မင်းသားကို ဖျက်ဆီးရန် အာရုံစိုက်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူတို့သည် ဇာတ်လိုက်များကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားလေလေ၊ သူတို့ကို မတော်တဆ ပို၍နီးစပ်စေလေလေဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းအဆင့်များတွင် ရွှီယောက် မရှိခဲ့ပါက ဇာတ်လိုက်များသည် အတူတကွ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်သလို နောက်ပိုင်းတွင် ဟွိုက်ဟွိုက် မရှိခဲ့ပါက သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ဤမျှလောက် ပွင့်လန်းလာမည်မဟုတ်ပေ။

ခဏလေးနေဦး။ ရွှီယောက်က ကျင်းချန်ကို သွားနေတာလား။ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

မူရင်းဇာတ်လမ်းက ကျင်းချန်မှာ ဖြစ်နေတာလား။

ရွှီယောက်၏ တောနယ်သို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ဇာတ်လမ်း၏ အဓိကအမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင် ရွှီယွဲ့ဟွားနှင့် ဇာတ်ပို့ ရွှီယောက်တို့၏ နောက်ခံဇာတ်ကြောင်းများနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။

လွန်ခဲ့သော ၁၆ နှစ်က သူနာပြုတစ်ဦးသည် တစ်နေ့တည်းမွေးဖွားခဲ့သော ကလေးမလေးနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ရွှီယွဲ့ဟွားနှင့် ရွှီယောက်တို့ကို မှားယွင်းစွာ လဲလှယ်ခဲ့မိသည်။ ထို့နောက်တွင် မိသားစုနှစ်စုလုံးသည် မည်သည့်အမှားအယွင်းကိုမျှ သတိမပြုမိကြဘဲ သမီးမိန်းကလေး ရရှိခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုတွင် နစ်မျောနေခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက်တွင် ရွှီယွဲ့ဟွားသည် တောင်တန်းငယ်လေးတစ်ခုရှိ ကျေးလက်တောရွာမှ မိဘများနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး ရွှီယောက်မှာမူ မြို့ပေါ်မှ ပညာတတ်မိဘများနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည်။

၁၆ နှစ်ကြာပြီးနောက် ရွှီယောက်၏ မိဘများက သူမသည် သူတို့၏ ရင်သွေးအရင်း မဟုတ်ကြောင်း မတော်တဆ သိရှိသွားခဲ့သည်။ အမှန်တရားကို သိရှိပြီးနောက် သူတို့သည် တောနယ်တွင်နေထိုင်သော ရွှီ မိသားစုထံသို့ စာရေးအကြောင်းကြားခဲ့ပြီး လုပ်ဆောင်သင့်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို အကြံပြုခဲ့သည်။

ရွှီယောက်၏ မိဘများသည် သမီးနှစ်ယောက်ကို ပြန်လည်လဲလှယ်ရန် တောင်းဆိုခြင်းမရှိသလို၊ သူတို့၏ ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခြေအနေများကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ သမီးအရင်းနှင့် မွေးစားသမီး နှစ်ယောက်လုံးကို မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန်လည်း မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူတို့သည် ရွှီယောက်ကို သူမ၏ မိဘအရင်းများရှိရာ တောနယ်သို့ ပြန်ပို့ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ပြီး ရွှီယွဲ့ဟွားကိုမူ လောလောဆယ် ပြန်ခေါ်မည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာဖြစ်သော်လည်း ပညာရှိရာရောက်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအတွင်း ပညာတတ် ဖခင် ရွှီနှင့် မိခင် ရွှီတို့သည် သူတို့၏ ကလေးများကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ကြတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထိုအရာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် တောနယ်မှ ရွှီ မိသားစုသည် သူတို့၏ အခက်အခဲများကြားမှ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုတာ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ နေရမည်ဖြစ်သည်။

ရွှီယောက်သည် ကျင်းချန်းရှိ တောနယ်သို့ သွားမည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ လုနန် အလွန်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဇာတ်လိုက်မ၏ မိသားစုသည်လည်း ကျင်းချန်းတွင် ရှိနေပြီး သူမသည်လည်း ထိုနေရာတွင် စစ်မှုထမ်းရန် တပ်စွဲရမည့် အဓိပ္ပာယ်ပင်။ ထို့အပြင် ဖေးကျန့်သည်လည်း မကြာမီ ကျင်းချန်းသို့ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလား သို့မဟုတ် ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်က အလွန်အစွမ်းထက်နေခြင်းလား။

အကယ်၍ ဒါကို တိုက်ဆိုင်မှုဟု ဆိုပါက အလွန်အမင်း တိုက်ဆိုင်လွန်းနေသည်။ အကယ်၍ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက် အစွမ်းကြောင့်ဟု ဆိုပါလျှင်မူ… မူရင်းဝတ္ထုထဲတွင် “လုနန်” သည် သမီးမိန်းကလေးတစ်ဦးကို မွေးဖွားခဲ့ခြင်းမရှိသည့်အပြင် ဖေးကျီအန်းသည်လည်း ပေ့ကျင်းတွင်သာ နေခဲ့သည်။ ယခုအခါ ဤအရာအားလုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ လက်တွေ့ဘဝသည် ပြောင်းလဲနိုင်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သဘောပေါက်သွားမှုနှင့်အတူ လုနန်သည် စိတ်တည်ငြိမ်သွားသည်။ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်သည် သူမနှင့်မသက်ဆိုင်သောကြောင့် မည်သည့်နေရာတွင် ဖြစ်ပွားသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးတော့ပေ။ အကယ်၍ အနီးအနားတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ပါက သူမသည် ဖေးကျန့်၏ ဇာတ်လမ်း တိုးတက်လာပုံကို ကြည့်ရှုခံစားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဟွန်း၊ သူမသည် ထိုအကြောင်းကို “ခေတ်ဟောင်းဝတ္ထုထဲမှ ဇာတ်လိုက်ကောင်၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို နေ့စဉ်လေ့လာတွေ့ရှိချက်များ” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် မှတ်တမ်းတစ်ခုပင် ရေးသားနိုင်သေးသည်။

(ဖေးကျန့် - ခင်ဗျား အားနာတတ်လွန်းနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား။)

လူငယ်များဘက်တွင်မူ ရွှီယောက်သည် သူမကိုယ်သူမ သနားစရာ၊ ကြေကွဲစရာမကောင်းဟု ဟူမုန်၏ မှတ်ချက်စကားများကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်သောကြောင့် ကျန့်ကျောက်တိနှင့် ရွှီယောက် ဘက်မှ ကာကွယ်ပြောဆိုပေးခဲ့သော ရုပ်ရည်ချောမောသည့် လူငယ်လေးမှာ ဆိတ်ဆိတ်နေလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

ဟူမုန်သည် စကားနိုင်လုပွဲကိုအနိုင်ရရှိသွားပြီး အလွန်ဂုဏ်ယူနေပုံရသည်။ သူမသည် အောင်ပွဲကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ ကျန့်ကျောက်တိ၊ နင်ကြားတယ် မဟုတ်လား။ ရွှီယောက် ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံသွားပြီ။ အခုဆိုရင် ငါက လှောင်ပြောင်ပြောနေတာလား ဒါမှမဟုတ် နင့်ရဲ့ ယိမ်းယိုင်နေတဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေကို ပြင်ပေးနေတာလားဆိုတာ နင်သိလောက်ပြီပေါ့။"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ်လေးဆီသို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း သူကမူ အထင်ကြီးဟန်မပြပေ။ ထိုအစား သူ့ မျက်နှာအမူအရာသည် ပို၍ပင် ခက်ထန်သွားခဲ့သည်။

တိတ်တဆိတ် လေ့လာနေသော လုနန်သည် လျှာဖြင့် ‘ကျွတ်စ်’ အသံပြုလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမ မမှားဘူးဆိုလျှင် ထိုရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ်လေးသည် ဇာတ်ပို့အမျိုးသားဇာတ်ကောင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သူ ရှန်းချုန့်လီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဇာတ်ပို့အမျိုးသမီးဇာတ်ကောင် ရွှီယောက်နှင့်အတူ ကျင်းချန်းသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး ဝတ္ထု၏ အစပိုင်းတွင် သူမကိုစွဲလန်းနေခဲ့သည်။ ရွှီယောက်၏ စရိုက်မှန် ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ သူသည် ဇာတ်လိုက်မ ရွှီယွဲ့ဟွားဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရသည်။

လက်ရှိအခြေအနေမှာ ဟူမုန်သည် ရှန်းချုန့်လီကို သဘောကျပြီး ရှန်းချုန့်လီကမူ ရွှီယောက်ကို သဘောကျနေသည်။ ဟူမုန်သည် ဤအချက်ကိုသိသောကြောင့် ရွှီယောက်ကို အခက်တွေ့အောင်လုပ်ရန်ကြိုးစားပြီး ရှန်းချုန့်လီ၏ အာရုံကို သူမဆီသို့ လှည့်လာစေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကျန့်ကျောက်တိနှင့် ရှန်းချုန့်လီတို့၏ မှတ်ချက်စကားများကို ချေပခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဒါသည် ဆန့်ကျင်ဘက်အကျိုးသက်ရောက်မှု ဖြစ်သွားပုံရပြီး လုနန်သည် ဟူမုန် အတွက် သနားစိတ်အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ရထားသည် နောက်ဘူတာသို့ ရောက်သောအခါ ရထားဝန်ထမ်းတစ်ဦးသည် လုနန်ဆီ ချဉ်းကပ်လာပြီး အိပ်စင်တစ်ခု လစ်လပ်သွားကြောင်း အကြောင်းကြားခဲ့သည်။

ရထားဝန်ထမ်းကို ကျေးဇူးတင်ပြီးနောက် လုနန်၊ အန်တီဝူနှင့် ရှောင်ကျိုးတို့သည် သူမတို့၏ ပစ္စည်းများကို စုသိမ်းကာ ရထားဝန်ထမ်းနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ကြသည်။ မထွက်ခွာမီ သူမသည် အစောပိုင်းက သူမဘက်မှ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကာကွယ်ပြောဆိုပေးခဲ့သော မိန်းကလေးငယ်ကို ပန်းသီးတစ်လုံး တိတ်တဆိတ် ပေးခဲ့သည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် လုနန်ထက် အသက်အနည်းငယ်ငယ်ပုံရပြီး ပန်းသီးကို လက်ခံရရှိသောအခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် လုနန် ထွက်ခွာသွားသည်အထိ ထိုနေရာတွင် ကြောင်ငေးကာ ရပ်နေခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ကိုင်ကာ စိတ်ကူးယဥ် အိမ်မက် မက်နေခဲ့သည်။

"ဘုရားရေ၊ သူက ကျွန်မကို စကားပြောသွားတယ်၊ ပန်းသီးတစ်လုံးတောင် ပေးသွားသေးတယ်။ သူက အရမ်းလှတာပဲ။ ဘယ်လိုယောက်ျားမျိုးက သူ့နဲ့ ထိုက်တန်မှာပါလိမ့်။"

"ထိုက်တန်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပေါ့" ဟူမုန်က မျက်လုံးကို လှန်လိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်တွေ၊ ဘီစကစ်တွေနဲ့ နို့မှုန့်တွေက စစ်တပ်ထုတ်ပစ္စည်းတွေချည်းပဲဆိုတာ နင်တို့ သတိမထားမိဘူးလား။"

အချို့က နားမလည်ဖြစ်သွားကြသည်။ "အဲဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူ့အစ်ကိုက စစ်သားလေ။ ဒီတစ်ခေါက် သူက စစ်တပ်ထဲဝင်ဖို့ သွားနေတာလို့ ပြောတယ်။ သူ့ယောက်ျားကလည်း စစ်သားပဲ။ သူ့မှာ ဒီပစ္စည်းတွေရှိတာ အံ့ဩစရာမှ မဟုတ်တာ။"

ဟူမုန်က မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်သည်။ "ဘာအစ်ကိုလဲ။ သူက ခေါင်းဆောင်ရဲ့မိသားစုကို စောင့်ရှောက်ပေးရတဲ့ ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်ဆိုတာ ငါလောင်းရဲတယ်။"

ဟူမုန်သည် အမှန်ကို ထိထိမိမိ ပြောနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် လူအနည်းငယ်ကသာ သူမကို ယုံကြည်ခဲ့ပြီး သူမသည် ရမ်းသမ်းမှန်းဆနေခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

ရထားဝန်ထမ်းသည် သူတို့ကို သီးသန့်အခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး စင်္ကြံလမ်းမှာ ဆူညံသော ခုံမာများ၏ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့်မတူဘဲ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ဒါသည် အတော်လေး ငြိမ်းချမ်းခဲ့သည်။

သူတို့၏ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အခန်းပတ်လည်တွင် နှစ်ထပ်ကုတင်လေးလုံးကို စီစဉ်ထားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ အတန်ငယ် ဆွေးနွေးပြီးနောက် လုနန်သည် ရှောင်ရှနှင့်အတူ အောက်ထပ်ကုတင်တွင်နေရန်၊ အန်တီဝူသည် ဟွိုက်ဟွိုက်နှင့်အတူ အောက်ထပ်ကုတင်တွင် နေရန်နှင့် ရှောင်ကျိုးသည် အပေါ်ထပ်ကုတင်တွင် တစ်ဦးတည်း အိပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ရထားပေါ်တွင် လုပ်စရာဘာမျှမရှိသဖြင့် ဟွိုက်ဟွိုက် နှင့် ရှောင်ရှ နှစ်ဦးလုံးသည် အစာစားပြီးနောက် အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သုံးဦး—မိခင်တစ်ဦးနှင့် သူမ၏ ကလေးနှစ်ဦး—သည် ရထားခရီးစဉ်အတွင်း စားလိုက်အိပ်လိုက် သံသရာလည်နေခဲ့ကြသည်။

လေးရက်ကြာပြီးနောက် ရထားသည် နောက်ဆုံးတွင် ခရီးဆုံးသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရထားဘူတာများသည် နောက်ပိုင်းနှစ်များ၏ ခမ်းနားသော ဘူတာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အတော်လေး ရိုးရှင်းခဲ့သည်။ အကွာအဝေးရှည် ခရီးသွားလာမှုအတွက် တစ်ခုတည်းသော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနည်းလမ်းဖြစ်သည့်အလျောက် ရထားဘူတာများသည် ဝင်ထွက်သွားလာနေသော လူများဖြင့် စည်ကားနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဖေးကျီအန်း၏ တပ်စခန်းရှိရာ တောင်တန်းဒေသသို့ ရောက်ရှိရန် ညမရောက်မီ ဘတ်စ်ကားတစ်စီးကို အမီလိုက်စီးရန် လိုအပ်သည်။

ဘတ်စ်ကားသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျေးရွာများကို ဖြတ်သန်းကာ ချိုင့်ခွက်များပြည့်နေသော လမ်းပေါ်တွင် သုံးနာရီနီးပါး တုန်ခါယိမ်းထိုးလျက် မောင်းနှင်ခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ခရီးဆုံးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ သူတို့၏ နောက်ဆုံးမှတ်တိုင် မဟုတ်သေးပေ။ ထိုထက်ပို၍ အတွင်းဘက်သို့ ဝင်ရောက်သွားပါက ယာဉ်များကို ဝင်ခွင့်မပြုသော စစ်တပ်၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေ ဖြစ်သည်။

"မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက သူမထံသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူမလက်ထဲမှ ရှောင်ရှကို ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

လုနန်သည် စကားပြောရန် စိတ်မပါသဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ရထားပေါ်တက်ကတည်းက ရေမချိုးရသေးသည့်အပြင် အနံ့အသက်မျိုးစုံနှင့် ဘတ်စ်ကား၏ တုန်ခါယိမ်းထိုးမှုကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် စကားပြောလိုက်ပါက ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းနှင့် ရှောင်ကျိုးတို့သည် သူတို့၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို နေရာချထားပြီးနောက် မိသားစုသည် ယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။ ရှောင်ကျိုးသည် လူသစ်ဖြစ်ပြီး လမ်းကြောင်းနှင့် မရင်းနှီးသောကြောင့် ဖေးကျီအန်းသည် သူတို့ကို သူတို့၏ ခရီးဆုံးသို့ ကိုယ်တိုင်မောင်းပို့ပေးခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်လမ်းများသည် သိပ်မကြမ်းတမ်းလှပေ။ စစ်တပ်သည် ရိက္ခာများ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် လမ်းများကို ချဲ့ထွင်ပြီး ပြုပြင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ထို့ကြောင့် ခရီးသည်တင်ဘတ်စ်ကားစီးရခြင်းထက် ပိုသက်သောင့်သက်သာရှိစေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ကွင်းပြင်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ယာဉ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ လုနန်သည် ကားပေါ်မှဆင်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အနီးအနားတွင် လူများအလုပ်လုပ်နေသော ကျယ်ပြန့်သည့် လယ်ကွင်းများရှိပြီး ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော အမျိုးသမီးများသည် ဝန်ထုပ်များကို သယ်ဆောင်လျက် လမ်းများတစ်လျှောက် နှစ်ယောက်တွဲ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင် ကြည်လင်သောမြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ တံတားငယ်လေးတစ်စင်းရှိပြီး ထိုမြစ်သည် အဝေးမှ စီးဆင်းလာကာ တောင်အောက်ရှိ အခြားကျေးရွာများဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။

ဤနေရာရှိ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်သည် အတော်လေး ကောင်းမွန်သော်လည်း အခြေခံအဆောက်အအုံမှာမူ အလွန်ရိုးရှင်းပြီး နေထိုင်မှု ဘဝအရည်အသွေးသည် မြို့တော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သို့သော် လုနန် အတွက်မူ ဤနေရာသည် လျှို့ဝှက်နိဗ္ဗာန်ဘုံတစ်ခုကဲ့သို့ အနည်းငယ် ခံစားရသည်။

မြေသည် ညီညာပြီး အိမ်များမှာလည်း နေရာတကျရှိသည်။ လမ်းများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဖြတ်သန်းနေပြီး ကြက်နှင့်ခွေးများ၏ အသံများကို ကြားနေရသည်။

ဤငြိမ်းချမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်သည် မြို့တော်တွင် နေထိုင်ရခြင်းထက် ပိုမိုစိတ်ချစေသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူတို့ ဆက်လျှောက်သွားကြသည့်အခါ လမ်းသည် ကျဉ်းမြောင်းလာပြီး ယာဉ်ကြီးများကို ဆက်လက်သွားလာ၍ မရတော့ပေ။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့သည် ခရီးဆောင်အိတ်များစွာ မယူဆောင်လာခဲ့သောကြောင့် ရှောင်ကျိုးသည် အားလုံးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် သယ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

လမ်းတွင် သူတို့သည် အဝတ်လျှော်ရန် ထွက်လာသော အမျိုးသမီးအချို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးများသည် စစ်သားဇနီးများဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ ခင်ပွန်းများသည် တပ်ရင်းမှူးအဆင့်အထိ ရာထူးကြီးကြသည်။

ဖေးကျီအန်းကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပုံရသည်။ လုနန်သည် သူတို့ထက် အသက်ငယ်သည်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူတို့သည် သူမကို “အစ်မ” ဟုခေါ်ရန် တုံ့ဆိုင်းနေကြပြီး အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်နေကြသည်။ ဒုတိယတပ်မှူးအသစ်သည် အတော်လေးငယ်ရွယ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ့ဇနီးသည် ပို၍ပင်ငယ်ရွယ်သည်ကို တွေ့ရှိရသောကြောင့် သူတို့ အံ့အားသင့်နေကြသည်။

တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရှက်ကိုးရှက်ကန်း နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စစ်သားဇနီးများသည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့ နားနှင့်မလှမ်းမကမ်းသို့ ရောက်သောအခါ ဒုတိယတပ်မှူးအသစ်နှင့် သူ့ဇနီးအကြောင်း အတင်းပြောရန် စုဝေးခဲ့ကြသည်။