အခန်း (၁၀၂)

နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် မိသားစုသည် အိမ်အချို့ကို ဖြတ်ကျော်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သီးခြားတည်ရှိသော နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်ခဲ့သည်။ အနီးအနားရှိ အိမ်များသည် ဒီအိမ်နှင့်ဆင်တူစွာ အတော်လေး ခြားနားစွာ တည်ရှိနေကြသည်။

လုနန်သည် သူတို့နှင့် အိမ်နီးချင်းများကြားရှိ အကွာအဝေးကို သဘောကျခဲ့သည်။ ဒီမျှ အကွာအဝေးသည် မိသားစုတစ်ခုချင်းစီ၏ လွတ်လပ်မှုကို အာမခံပေးသည့်အပြင် အရေးပေါ် အခြေအနေများတွင်လည်း အကူအညီပေးနိုင်စေသည်။

လုနန်ကို ကြိုပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းသည် စစ်တပ်အခြေစိုက်စခန်းသို့ အမြန်ပြန်သွားခဲ့သည်။ မထွက်ခွာမီ သူက လုနန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ မွေးစားအမေတို့ ကလေးတွေနဲ့အတူ နေရာတကျဖြစ်အောင်နေလိုက်။ တစ်ခုခုလိုရင် ဒီည ကိုယ်ပြန်လာတဲ့အခါ ပြော။"

လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း ထွက်ခွာသွားခြင်းကို အရေးမစိုက်ဘဲ သူတို့၏ အိမ်သစ်ကို စူးစမ်းလေ့လာရန် စိတ်အားထက်သန်နေသဖြင့် လက်ကို ပြီး ပြီးရော ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်၏ နဖူးကို စနောက်ကာ တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ သူမက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ သူက ကျေနပ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လုနန် - ကလေးဆန်လိုက်တာ။

ဖေးကျီအန်းနှင့် ရှောင်ကျိုးတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လုနန်သည် အန်တီဝူနှင့် ကလေးများနှင့်အတူ တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ တန်းတန်းလျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းသည် မြေကြီးကို လှန်ထားပြီး ပေါင်းပင်များကို ရှင်းလင်းထားသဖြင့် သေချာ ထိန်းသိမ်းထားသည့် လက္ခဏာများ ပြသနေသည်။ ဤခြံဝင်းသည် မြို့တော်ရှိ ခြံဝင်းထက် များစွာပိုကြီးသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ လုနန်က ကုဟွိုက်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"သားလေး၊ မေမေ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဥယျာဉ်ကို ဒီမှာ ပြင်ဆင်နေပြီ။ အချိန်တန်ရင် သားက ကူညီရမှာနော်၊ ဟုတ်ပြီလား။"

ဟွိုက်ဟွိုက်က ခေါင်းကိုစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။ "လျှို့ဝှက်ဥယျာဉ်က ဘယ်မှာလဲ။"

"ဟီးဟီး၊ ဒီမှာလေ" လုနန်က ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ပွေ့ဖက်ရန် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

အန်တီဝူသည် လုနန်ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး ကုဟွိုက်ကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်းအမေရဲ့ မဟုတ်ကဟုတ်က စကားတွေကို နားမထောင်နဲ့။ အဲ့ဒါကို ဦးလေး ဖေးကိုပဲ ပြောခိုင်းလိုက်။ သူတစ်ယောက်ပဲ သူ့ကို အလိုလိုက်တာ။ ငါတို့က ကြားထဲမဝင်ဘူး။"

လုနန် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ သူမ၏ သားက သူမကို ဘာကြောင့် မထောက်ခံရသနည်း။

ထို့အပြင် ဖေးကျီအန်းက သူမကို အလိုလိုက်သည်ဟု အန်တီဝူ ဆိုလိုသည်မှာ ဘာလဲ။

ဒါသည် သူမ၏ ပညာရှိသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်ပြီး ဖေးကျီအန်းက သဘောတူကာ ဒါကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ထောက်ခံပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် လေးယောက်သား အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ အတွင်းပိုင်းမှာ ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေသည်။ ဧည့်ခန်းတွင် အလယ်၌ လေးထောင့်စားပွဲတစ်လုံးသာရှိပြီး ထိုစားပွဲကို ရှည်လျားသော ခုံတန်းရှည်များက ဝန်းရံထားသည်။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ခရီးဆောင်အိတ်တစ်ပုံကို စုပုံထားပြီး အခြားမည်သည့်အရာမှ မရှိပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် မီးဖိုချောင်သည် ပစ္စည်းအစုံအလင်ရှိခဲ့သည်။ မီးဖိုပေါ်တွင် အိုးကြီးတစ်လုံးရှိပြီး ဗီရိုထဲတွင် ပန်းကန်များနှင့် တူများကို သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားကာ ကောင်တာပေါ်တွင် လတ်ဆတ်သော ဆန်၊ အသား၊ ကြက်ဥနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ တင်ထားသည်။ သန့်ရှင်းသောရေ အပြည့်ပါသော ကန်တစ်ခုလည်း ရှိသည်။

လုနန်သည် ထို့နောက် အိပ်ခန်းအချို့ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ပထမထပ်ရှိ အခန်းကို အိပ်ခန်းအဖြစ် စီစဉ်ထားပြီး ကုတင်ကြီးတစ်လုံးနှင့် ကုတင်ငယ်တစ်လုံးရှိကာ ထိုနေရာတွင် အန်တီဝူနှင့် ဟွိုက်ဟွိုက်တို့၏ အဝတ်အစားများကို စုပုံထားသည်။ လုနန် သည် အန်တီဝူ ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အန်တီနဲ့ ဟွိုက်ဟွိုက် ဒီအခန်းမှာ နေရင်ရော။"

အန်တီဝူက ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါအသက်ကြီးလာတော့ လှေကားတက်ရတာ ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ဒီမှာနေတော့ အတက်အဆင်းလုပ်ရတဲ့ ဒုက္ခသက်သာတာပေါ့။"

ဒုတိယထပ်တွင် အိပ်ခန်းကြီးနှစ်ခန်းနှင့် ထပ်ခိုးငယ်တစ်ခု ရှိသည်။ အိပ်ခန်းများထဲမှ တစ်ခန်းနှင့် ထပ်ခိုးမှာ ဗလာဖြစ်နေပြီး အိပ်ခန်းတစ်ခန်းတည်းတွင်သာ ပရိဘောဂများ ရှိသည်။ ဤအခန်းသည် သူမနှင့် ဖေးကျီအန်း အတွက်ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

လုနန်ကို အပျော်ရွှင်ဆုံးဖြစ်စေသည့်အရာမှာ အိပ်ခန်းထဲတွင် သစ်သားကလေးပုခက်တစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် မြို့တော်တွင် ရှိစဉ်က ဖေးကျီအန်းကို တစ်လုံးလိုချင်ကြောင်းသာ ပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤနေရာတွင် သူတို့၏ အိမ်သစ်ရောက်သည့် ပထမဆုံးနေ့၌ပင် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ပုခက်သည် အလွန်ကြီးလွန်းခြင်း၊ သေးလွန်းခြင်းမရှိဘဲ လွယ်ကူစွာ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ရန် ဘီးများပါရှိသဖြင့် မိဘအုပ်ထိန်းမှုကို များစွာ အဆင်ပြေစေသည်။

လုနန်သည် ပုခက်မျက်နှာပြင်ကို သုတ်လိုက်ရာ သန့်ရှင်းပြီး ဖုန်မှုန့်ကင်းစင်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ထောင့်သို့သွားကာ သူတို့ ကြိုတင်ပို့ထားသော ခရီးဆောင်အိတ်များကို ဖွင့်၍ ရှောင်ရှ၏ အိပ်ရာခင်းကို ပုခက်ထဲတွင် ခင်းကျင်းပြီးနောက် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်ကို ညင်သာစွာ ထားလိုက်သည်။

အန်တီဝူသည် မကြာမီ သူမနှင့်အတူ ဒုတိယထပ်သို့ တက်လာပြီး ပုခက်ကို ချီးကျူးခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးအတူတကွ ပုခက်ကို အောက်ထပ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ပြီး ရှောင်ရှနှင့် ကုရှောင်ဟွိုက် နှစ်ဦးလုံးသည် သူတို့၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ရှိနေစေရန် နေရာချထားခဲ့ကြသည်။

နာရီဝက်ခန့် အလုပ်များပြီးနောက် လူတိုင်း ဗိုက်ဆာလာကြသည်။ အန်တီဝူ သည် မီးဖိုချောင်သို့သွားကာ ဟင်းနှစ်မျိုးကို ပြင်ဆင်ပြီး ပြောင်းဖူးမှုန့်ဖြင့် မုန့်ပြားအချို့ကို ဖုတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဟွိုက်ဟွိုက် အတွက် အထူးကြက်ဥပေါင်းတစ်ခုကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် အစားအသောက်များကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်နှင့် တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံက ခေါ်လိုက်သည်။

"အစ်မကြီး အိမ်မှာရှိလား။"

လုနန် တံခါးအပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါတွင် ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသော လှပသည့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် တံခါးဝတွင်ရပ်ကာ အတွင်းသို့ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်ရှိပုံရပြီး လုနန်ထက် သိသိသာသာ အသက်ကြီးသော်လည်း သူမက လုနန်ကို "အစ်မကြီး" ဟု ခေါ်လေသည်။ လုနန်သည် ယခုမှ အစောပိုင်းက စစ်သည်ဇနီးများ၏ အနေရခက်မှုကို နားလည်သွားသည်။ တော်တော်လေး ရှက်စရာကောင်းလှသည်။

လုနန်က မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလားရှင်။"

ထိုအမျိုးသမီးငယ်သည် ဆံပင်တစ်ပင်ကို နားနောက်သို့သပ်တင်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ အစ်မကြီး။ ကျွန်မနာမည်က ချန်ဟွားပါ၊ ဒုတိယတပ်ရင်းမှူး ကျန်းတလီ ရဲ့ ဇနီးပါ။ အစ်မကြီးတို့ ဒီနေ့ပြောင်းလာတယ်ကြားလို့ ကူညီစရာများရှိမလားလို့ လာကြည့်တာပါ။"

လုနန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မကို အစ်မကြီးလို့ ခေါ်စရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်မနာမည်က လုနန်ပါ။ ကျွန်မကို လုနန် ဒါမှမဟုတ် ရဲဘော် လုနန်လို့ခေါ်နိုင်ပါတယ်။"

ချန်ဟွားသည် ရှက်ပြုံးပြုံးကာ လုနန်၏ အကြံပြုချက်ကို သဘောတူလိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့မနေတော့ပေ။ "ကောင်းပါပြီ၊ ဒီနေ့ကစပြီး ရဲဘော် လုနန်လို့ပဲ ခေါ်ပါ့မယ်။ ရင်းနှီးသလို ခံစားရပါတယ်။ ရှင့်အနေနဲ့လည်း ကျွန်မကို ရဲဘော် ချန်ဟွားလို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။"

ချန်ဟွား၏ အသံသည် ကြည်လင်သာယာလှပြီး တောင်တန်းစမ်းချောင်းထဲမှ ကျောက်ဆောင်များပေါ်သို့ စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ဖြစ်ရာ အသံကိုနှစ်သက်သော လုနန်၏ အထင်ကြီးမှုကို ရရှိသွားသည်။ ချန်ဟွားက သူမကို "အစ်မကြီး" ဟု ပုံမှန်အတိုင်း ခေါ်ဆိုခြင်းက လုနန်အား သူမ လွန်လွန်ကျူးကျူး တုံ့ပြန်နေသလားဟု မေးခွန်းထုတ်စေသည်။

သို့သော်လည်း ချန်ဟွား၏အသံကို နှစ်သက်သော်လည်း လုနန်သည် တည်ငြိမ်စွာနေခဲ့သည်။ အခြေအနေကို ပိုမိုနားမလည်မချင်း သူမသည် သူမ၏ စည်းဘောင်များကို ထိန်းသိမ်းထားရမည်ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရဲဘော် ချန်ဟွား။ အိမ်က လောင်ဖေးက ပစ္စည်းအကြီးအမားတွေအားလုံး ထုပ်ပိုးပြီးသွားပါပြီ။ ကျန်နေသေးတဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်တချို့ပဲ ရှိတော့တာပါ။ ကျွန်မနဲ့ အမေက ဒါတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ ရှင့်ကို ဒုက္ခမပေးတော့ပါဘူး။ တစ်နေ့နေ့ အိမ်မှာ တစ်ခုခုလုပ်စရာရှိရင်တော့ ရှင့်ကို သေချာပေါက် အကူအညီ တောင်းပါတယ်။"

သူမသည် ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းဆိုနေသော်လည်း လုနန်၏ လေသံသည် နွေးထွေးဖော်ရွေကာ ချန်ဟွား မျှော်လင့်ထားသည့် ခပ်စိမ်းစိမ်းနိုင်သော အမူအရာကင်းမဲ့နေသည်။ ဤအချက်က ချန်ဟွား၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သက်သာစေပြီး သူမ၏ အပြုံးသည် ပို၍ပင် ရိုးသားလာသည်။

"ကောင်းပါပြီ ရဲဘော် လုနန်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ လိုအပ်တဲ့အခါ ကျွန်မ ကူညီဖို့ သေချာပေါက်လာခဲ့ပါ့မယ်။ အိုး၊ ဒါနဲ့ ဒါတွေက အိမ်လုပ် ဘဲဥဆားစိမ်တွေပါ။ မကြိုက်ဘူးလို့မထင်ရင် အိမ်မှာ မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ နည်းနည်းယူသွားပါဦး။"

ချန်ဟွားသည် မြေကြီးပေါ်မှ ခြင်းတောင်းကိုကောက်ကိုင်ကာ လုနန်ဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လုနန်သည် အစပိုင်းတွင် ငြင်းဆိုလိုသော်လည်း ထပ်မံငြင်းဆိုပါက မယဉ်ကျေးရာကျမည်ကို သိရှိသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"အိုး၊ ဒါကိုတော့ လက်မခံနိုင်ပါဘူး။"

ချန်ဟွားသည် လုနန်က သူမ၏ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်နေသည်ဟု ထင်ကာ အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ လေးစားစွာနဲ့ပဲ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်။"

"ဟမ်။"

"အစ်မ၊ ဒီဘဲဥတွေက တကယ်စားလို့ကောင်းပြီး ဆီလည်းတော်တော်များတယ်။ တစ်ခါမြည်းစမ်းကြည့်လိုက်တာနဲ့ နောက်ထပ်စားချင်နေမှာ။"

လုနန်သည် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ချန်ဟွားသည် သူမ၏ အစောပိုင်းက လက်ဆောင်ကို လေးစားစွာလက်ခံသည့် မှတ်ချက်ကို နားမလည်ကြောင်း မကြာမီ နားလည်သွားသည်။ ချန်ဟွား ရှင်းပြပြီးသည်နှင့် လုနန်သည် သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရှင်က ဒီလောက်စားလို့ကောင်းတယ်လို့ ပြောမှတော့ ကျွန်မ မြည်းစမ်းကြည့်ရမှာပေါ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရဲဘော် ချန်ဟွား။ တံခါးဝမှာ မတ်တပ်မရပ်ကြဘဲ အထဲဝင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်။"

ချန်ဟွားသည် သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ အစ်မကြီးအိမ်ရဲ့ မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကနေ မီးခိုးထွက်နေတာတွေ့ပါတယ် ဒီတော့ ရှင်တို့ ထမင်းစားနေကြမှာပဲ။ ကျွန်မ မနှောင့်ယှက်ချင်တော့ဘူး။ ရှင် အထဲပြန်ဝင်လိုက်ပါ၊ ကျွန်မလည်း သွားတော့မယ်။"

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ဟွားသည် လုနန်ကို "အစ်မကြီး" ဟု ပြန်ခေါ်လေသည်။

လုနန် သူမကို မတားဆီးနိုင်ခင်မှာပင် ချန်ဟွားသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမနောက်မှ လိုက်နေသကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ သူမ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်သောအခါ လုနန်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လုနန်ကို အိမ်ထဲအမြန်ပြန်ဝင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ချန်ဟွား အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် လုနန်သည် ဘဲဥများကို ယူကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်လှည့်ဝင်လာခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘယ်သူက ဘာလိုလို့တဲ့လဲ။" အန်တီဝူသည် ရှောင်ရှကို နို့တိုက်ကျွေးရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ စစ်သားဇနီးတစ်ယောက်က ကျွန်မတို့ ခုမှရောက်တာဆိုတော့ အကူအညီမလုံလောက်မှာစိုးလို့ အကူအညီလာပေးတာ။ ကျွန်မ ငြင်းလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို ဘဲဥဆားစိမ်တစ်ခြင်း ပေးသွားတုန်းပဲ။" လုနန်သည် ဘဲဥများကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ချကာ စားပွဲသို့ပြန်လာ၍ စားသောက်ရင်း ရှင်းပြသည်။

အန်တီဝူ သူမကို ချီးကျူးလိုက်သည်။ "အော် ကောင်းတာပေါ့။ သူက အခြေအနေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ သိတယ်။"

လုနန်သည် နောက်ထပ် ထင်မြင်ချက်မပေးတော့ဘဲ ဆက်စားနေခဲ့သည်။

သူမတို့ ထမင်းစားပြီးနောက် အန်တီဝူသည် ရေနွေးတည်ပြီး နှစ်ဦးသား လန်းဆန်းသွားအောင် ရေနွေးဖြင့် ရေချိုးလိုက်ကြသည်။ တစ်ခုတည်းသော အဆင်မပြေမှုမှာ ရေပန်းမရှိခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူမတို့သည် ကြီးမားသော သစ်သားစည်ပိုင်းကြီးဖြင့်သာ အဆင်ပြေသလို ချိုးခဲ့ရသည်။

ခဏတာ အိပ်စက်အနားယူပြီးနောက် လုနန်နှင့် အန်တီဝူတို့သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပုံထားသော ခရီးဆောင်အိတ်များကို စတင်စုစည်းကြပြီး အိမ်မှယူဆောင်လာသော ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို စီစဉ်တကျ ထားလိုက်ကြသည်။ သူမတို့ ဘာတွေလိုအပ်သေးသည်ကိုလည်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

ပြောစရာမလိုအောင်ပင် ခြံဝင်းသည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ထွန်ယက်ထားသော မြေကွက်လပ်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး လုနန်သည် "လျှို့ဝှက်ဥယျာဉ်" တစ်ခု ဖန်တီးရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ အန်တီဝူသည် ဤအပေါ်တွင် သူမ၏ ထင်မြင်ချက်ကို မဖော်ပြခဲ့ပေ။

ဧည့်ခန်းသည် အလွန်ဗလာဖြစ်နေပြီး ထမင်းစားရန် စားပွဲတစ်လုံးသာ ရှိသည်။ လုနန်နှင့် အန်တီဝူတို့သည် ဆိုဖာတစ်စုံ၊ ကော်ဖီစားပွဲ၊ အမြင့်နှင့်အနိမ့် ဗီရိုများနှင့် ဖိနပ်ဗီရိုတစ်လုံး လိုအပ်ကြောင်း သဘောတူခဲ့ကြသည်။

ဤဝေးလံခေါင်ဖျားသော တောင်တန်းဒေသတွင် အသင့်လုပ်ထားသော ဆိုဖာများမရှိသောကြောင့် သူမတို့သည် ကိုယ်ပိုင်ကူရှင်များနှင့် ခေါင်းအုံးများပြုလုပ်ပြီး ဖေးကျီအန်းကို ပရိဘောဂများ ပြုလုပ်ခိုင်းရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။

ဒီတော့ သူမတို့ အထည်နှင့် ဂွမ်းများစွာ ဝယ်ယူရန် လိုအပ်သည်ပင်။

ထို့အပြင် အိပ်ခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းနှစ်ခုစလုံးတွင် ပြတင်းပေါက်များမှာ ဗလာကျင်းနေပြီး အပြင်မှမည်သူမဆို အတွင်း၌ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံမှုကို တန်ဖိုးထားသော လုနန်ကဲ့သို့သော သူအတွက် ဒါက အသက်ရှူကျပ်စရာပင်။ သူမ ယူဆောင်လာသော လိုက်ကာများသည် အိပ်ခန်းသုံးခန်းအတွက်သာ လုံလောက်ပြီး ဧည့်ခန်းပြတင်းပေါက်များသည် ကြီးမားသောကြောင့် အထည်အသစ်များ လိုအပ်သည်။

မီးဖိုချောင်သည် လက်ရှိတွင် အစုံလင်ဆုံးနေရာဖြစ်သော်လည်း ချို့ယွင်းချက်များစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အန်တီဝူ၏ နယ်မြေသို့ရောက်သောအခါ သူမသည် စုဆောင်းထားရမည့် အရာအားလုံးကို စတင် စာရင်းပြုစုလိုက်သည်။

ပထမဦးစွာ မီးစာမလုံလောက်ပေ။ မီးစာက မြက်ခြောက်ပုံငယ်လေးတစ်ခုသာရှိပြီး နောက်ထပ်တစ်နပ်စာအတွက်သာ လုံလောက်သည်။

အန်တီဝူသည် ထင်းများသိုလှောင်ရန် တံခါးမပါသော အမိုးအကာတဲလေးတစ်ခုကို မီးဖိုချောင်အပြင်ဘက်တွင် တည်ဆောက်ရန် အကြံပြုခဲ့ပြီး ထိုတဲလေးသည် ထင်းများကို ခြောက်သွေ့စေပြီး မိုးဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအနေဖြင့် သူမတို့တွင် အစားအသောက်အမျိုးမျိုးနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ နည်းပါးနေသည်။ အန်တီဝူသည် သူမတို့ အလောသုံးဆယ် လာခဲ့သောကြောင့် များများစားစား မဝယ်ခဲ့ဘဲ သူမတို့၏ ရိက္ခာပစ္စည်းများမှာ နည်းပါးလာနေသည်။

အိမ်သာသည် ကျင်းအိမ်သာဖြစ်ပြီး လုနန်အတွက် အဆင်မပြေဆုံးပင်။ သူမသည် ဖေးကျီအန်းအား ဒီပြဿနာကို ယနေ့ညတွင် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖြေရှင်းပေးရန် အခိုင်အမာတောင်းဆိုခဲ့သည်။

ပထမထပ်နှင့် ဒုတိယထပ်တွင် အိပ်ခန်းသုံးခန်းက ဂရုစိုက်ရန်လိုအပ်သည်။ အန်တီဝူ၏ အခန်းတွင် ကြီးမားသောကုတင်တစ်လုံးနှင့် သေတ္တာတစ်လုံးသာရှိပြီး အဝတ်အစားထားရန်နေရာပင် မရှိပေ။ သူတို့သည် အဝတ်ဗီရိုတစ်လုံးနှင့် ကုတင်ဘေးစားပွဲတစ်လုံး ဝယ်ဖို့လိုသည်။

ဒုတိယထပ်ရှိ ဗလာကျင်းနေသော အိပ်ခန်းသည် မကြာမီရောက်ရှိလာမည့် ဖေးကျန့်အတွက် ချန်ထားသည်မှာ သိသာ၏။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ့အတွက် ကုတင်တစ်လုံးပြင်ဆင်ရန် အလုပ်ရှုပ်မည်ဖြစ်သောကြောင့် သူမတို့သည် ယခုပင်တစ်ခုပြုလုပ်ပြီး သူ့အခန်းကိုလည်း စီစဉ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဤအခန်းသည် ကျယ်ဝန်းပြီး လုနန်သည် အောက်တွင် စာရေးစားပွဲနှင့်အတူ အနည်းငယ်နိမ့်သော ကုတင်နှစ်လုံးတည်ဆောက်ရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ တူညီသော ဗီရိုများနှင့် စာရေးစားပွဲများကို ညီမျှစွာထားရှိနိုင်ပြီး ကုဟွိုက်နှင့် ဖေးကျန့်တို့ အသက်ကြီးလာသောအခါ အခန်းတစ်ခုတည်း အတူတူနေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထပ်ခိုးထပ်ကိုမူ လုနန်သည် စာကြည့်တိုက်အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သူမနှင့် ဖေးကျီအန်း အများဆုံးယူဆောင်လာသည်မှာ စာအုပ်များဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဧည့်ခန်းတွင် ပုံနေသည်။ သီးသန့်စာကြည့်တိုက် မရှိသဖြင့် အဆင်မပြေလှသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထပ်ခိုးသည် သေးငယ်သောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက်ဆို လက်တွေ့မကျလှပေ။

ဒီပြဿနာကိုဖြေရှင်းရန် လုနန်သည် ဒီဇိုင်းပုံကြမ်းတစ်ခုပင် ဆွဲခဲ့သည်။ သူမသည် စာအုပ်များသိုလှောင်ရန် နံရံများတစ်လျှောက် သစ်သားစင်များထားရှိပြီး အလယ်ရှိ ကောင်းကင်နေရောင်ရသည့် ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် စာရေးစားပွဲတစ်လုံးထားကာ တံခါးပေါက်ပါရော စာအုပ်တင်ရန် စင်ရောပါသည့် နံရံတစ်ခုကို အခန်းခွဲဖို့ အသုံးပြုရန် စိတ်ကူးပုံဖော်ခဲ့သည်။ သူမသည် ယာယီဧည့်သည်ခန်းအတွက် နေ့ခင်းအိပ်ကုတင်ငယ်လေးတစ်ခု ထည့်သွင်းရန်လည်း စီစဉ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အိပ်ခန်းသည် အဝတ်ဗီရို၊ မှန်တင်ခုံနှင့် ကုတင်ဘေးစားပွဲတို့ဖြင့် ပြည့်စုံနေသည်။ ထပ်တူညီ မဟုတ်သော်လည်း ဒါက မြို့တော်ရှိ သူမ၏ အိပ်ခန်းပြင်ဆင်ပုံနှင့် တစ်ပုံစံတည်းနီးပါး တူညီပြီး ကုတင်ဘေးရှိ ကြိမ်ကုလားထိုင်အထိပင် ပါသေးသည်။

လုနန်သည် ကျေနပ်ကာ သူမ၏ ဖြူဥနေသောလိုက်ကာများကို ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။ သူမသည် လတ်ဆတ်သောတောင်ပေါ်လေကို ရှူရှိုက်ရန် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

နူးညံ့သောလေပြေသည် လိုက်ကာများကို လှုပ်ခတ်စေပြီး အဖြူရောင်အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော လုနန်ကို ပေါ်ထွက်လာစေသည်။ သူမ၏ နက်မှောင်သောဆံပင်များသည် လျော့ကျနေပြီး သူမ၏ဖြူစင်သော အသားအရေသည် တောက်ပနေသည်။ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင်ရပ်ကာ သူမသည် အပြင်ဘက်မြင်ကွင်းကို ရှုစားရင်း ကြည့်ရှုသူများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနေသည်။