အခန်း (၁၀၇)

လျိုအာ့နျိုက သဘောမတူဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ယွဲ့ဟွား လား။ ဒါဆို မင်းတို့မိသားစုပေါ့။ လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် တွန်းချနိုင်ရတာလဲ။ ရဲဘော်လုက ပိန်ပိန် နုနုလေး။ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ရယ်စရာကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးနော်”

“ဟုတ်ကဲ့၊ အန်တီ လျို၊ ဒါက ကျွန်မဒုတိယအစ်ကိုရဲ့အမှားပါ၊ သူက တမင်လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒုတိယအစ်ကို၊ ဒီရဲဘော်ကို မြန်မြန်တောင်းပန်လိုက်” ရွှီယွဲ့ဟွားက ပြောလိုက်သည်။

ဒုတိယအစ်ကို ရွှီ သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေဆဲဖြစ်ပြီး လူတိုင်းက သူ့ကိုကြည့်နေသဖြင့် အခြေအနေမှာ အနေရခက်သွားသည်။

ဒီအမျိုးသမီးပြောတဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါးအမျိုးသမီးဆိုတာ ဒုတိယအစ်ကို ရွှီကို မီတာအနည်းငယ်အကွာကို ကန်ထုတ်လိုက်တဲ့သူနဲ့ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်တာ သေချာရဲ့လား။

“ဘာလို့ အကြောင်းမရှိ မြေကြီးပေါ်မှာ လှဲနေရတာလဲ” လျိုအာ့နျိုက နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဘေးမှကြည့်နေသူများ - “…”

ရွှီယွဲ့ဟွား၏ ဒုတိယအစ်ကိုသည် ရင်ဘတ်ကိုကိုင်ကာ မြေပြင်မှထလာပြီး လူရှေ့သူရှေ့တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရူးလုပ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ သူ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး သူ၏ညီမက အဘယ်ကြောင့် ဤအမျိုးသမီးကို တောင်းပန်ခိုင်းရသည်ကို နားမလည်ပေ။

သို့သော် ဒုတိယအစ်ကို ရွှီသည် သူ့ညီမစကားကို အမြဲနားထောင်သူဖြစ်ရာ အကြီးဆုံးနှင့် တတိယမောင်နှမများက သူ့ကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သဖြင့် သူက မလိုမုန်းထားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရဲဘော်၊ တောင်းပန်ပါတယ်”

“တောင်းပန်စရာမလိုပါဘူး၊ ကျွန်မတို့ သရေကျသွားပါပြီ” လုနန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လုနန်သည် ငတုံးမဟုတ်ပေ။ လျိုအာ့နျိုနှင့် ဝမ်ရှိုကျစ် တို့ ရောက်လာပြီးနောက် ရွှီယွဲ့ဟွား၏ သဘောထားမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လျိုအာ့နျိုနှင့် ရွှီ မိသားစုမှာ ရင်းနှီးကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ရွှီယွဲ့ဟွားသည် မည်သူ့ကို ကြင်နာပြရမည်ကို ရွေးချယ်တတ်ကြောင်း သူမ မသိနိုင်ပါက သူမသည် အမှန်ပင် နုံအသူဖြစ်လိမ့်မည်။

'အင်း... တကယ့်ကို အလုပ်ရှုပ်စရာပဲ။'

လုနန်၏ ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်လိုက်မအပေါ် ထားရှိသော အထင်အမြင်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

လုနန်သည် နောင်တွင် ဤမိသားစုနှင့် ဝေးဝေးနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဖရဲသီးကြည့်ရတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိသနည်း။ ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ဆုံမှုမှာပင် ဇာတ်လိုက်မ၏ ဇာတ်ကောင်စရိုက် ပြိုလဲသွားရုံသာမက သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။ သူမ ဆက်ကြည့်နေပါက ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားနိုင်ပေသည်။

သွားချိန်တန်ပြီ။

လုနန်သည် သူမခြေထောက်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး လက်ကိုင်ပဝါကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ကာ နောက်မှလျှော်ပြီး ဝမ်ရှိုကျစ်ကို ပြန်ပေးရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ “ရဲဘော် လျိုအာ့နျိုနဲ့ ဝမ်ရှိုကျစ်၊ ဈေးထဲသွားကြရအောင်”

လုနန်က ဂရုမစိုက်တာမဟုတ်ဘဲ သူမ၏ အရေပြားအခြေအနေကို နားလည်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်ပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အရေပြားတစ်လွှာ ပေါက်သွားပြီး သွေးအနည်းငယ် ထွက်ရုံသာဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှိုကျစ်သည် ချီတုံချတုံဖြစ်နေသော်လည်း လျိုအာ့နျိုမှာမူ ပို၍ပွင့်လင်းသူဖြစ်ရာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့”

ရွှီယောက်က လုနန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “ရဲဘော်လု၊ ကျွန်မတို့ သူငယ်ချင်းလုပ်လို့ရမလား”

ရွှီယွဲ့ဟွားက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ရဲဘော်လု၊ ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စအတွက် ကျွန်မ တကယ်စိတ်မကောင်းပါဘူး။ အမြန်တောင်းပန်လိုက်ရရုံနဲ့ စိတ်ထဲမှာ အဆင်မပြေဘူး။ ဒီလိုလုပ်ပါလား။ ရွှီ မိသားစုက ရှင့်ကို တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ညစာဖိတ်ကျွေးပါရစေ၊ ပြီးတော့ ရှင့်ခြေထောက်ကိုလည်း ဆေးလိမ်းပေးလို့ရတာပေါ့။ ဘယ်လိုသဘောရလဲ”

လုနန် - “…”

'ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်းလုပ်ဖို့ဖြစ်ဖြစ်၊ အစားစားဖို့ဖြစ်ဖြစ် မလိုအပ်ဘူး။'

အစပိုင်းတွင် လုနန်သည် ရွှီယောက်ကို သူမ၏ အလှအပဆိုင်ရာ အမြင်နှင့် ကိုက်ညီသောကြောင့် သဘောကျခဲ့သည်။

ရွှီယွဲ့ဟွားသည် သူမပြုံးလိုက်တိုင်း မျက်လုံးများက လှပစွာကွေးညွတ်သွားသော ချိုမြိန်သည့်ရုပ်ရည်ရှိပြီး ရွှီယောက်မှာမူ ချုပ်တည်းမှုနှင့် ရင့်ကျက်မှုတို့ကို ထုတ်လွှင့်နေသော အေးစက်သည့်အသွင်ရှိသည်။ လုနန်သည် အများအားဖြင့် အလှအပနှစ်မျိုးလုံးကို သဘောကျသော်လည်း ဖေးကျီအန်းနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဒီအမျိုးအစားကို ပို၍နှစ်သက်လာသည်။

သို့သော် လုနန်သည် ရွှီယွဲ့ဟွား သို့မဟုတ် ရွှီယောက် အပေါ်တွင် အခြားမည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။ သူမသည် ရွှီယောက်ကို ဗီလိန်မဖြစ်သောကြောင့် မမုန်းသလို ရွှီယွဲ့ဟွားကို ဇာတ်လိုက်မဖြစ်သောကြောင့် သဘောကျခြင်းလည်းမရှိပေ။

ဘဝသည် အမြဲတမ်းပြောင်းလဲနေပြီး ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်ကောင်များသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့သာ ကိုယ်စားပြုသည်။ လူတိုင်းသည် မိမိဘဝ၏ ဇာတ်ဆောင်များသာဖြစ်သည်။

အနှစ်ချုပ်အားဖြင့် ရွှီယွဲ့ဟွားနှင့် ရွှီယောက် ကြားတွင် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လုနန်နှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူတို့အပေါ် မည်သည့်မုန်းတီးမှု သို့မဟုတ် ချစ်ခင်မှုကိုမျှ ခံစားရန် ခက်ခဲနေသည်။

ယခု အရေးကြီးသည်မှာ လုနန် အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည့်အရာတစ်ခုဖြစ်သည်- ဇာတ်လိုက်မရော ဗီလိန်မပါ နှစ်ယောက်လုံးသည် ရိုးရှင်းသူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းလျှင် လှည့်ကွက်ပေါင်း တစ်ထောင်ခန့် ရှိနိုင်ပေသည်။

ထိုအရာသည် ဖေးရှောင်ကျန့်လို အကြီးစားကောင် အတွက် လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေသည်။

ဖေးရှောင်ကျန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ထဲကတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်သောအခါ သူတို့သည် သူတို့၏ လှည့်ကွက်အားလုံးကို လုနန် အပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

လုနန်သည် အနေရခက်စွာပြုံးလိုက်ပြီး ရွှီယွဲ့ဟွား၏ ဖိတ်ကြားမှုကို ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရွှီယောက်ကို နားမလည်စွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ရဲဘော်၊ ကျွန်မ မေးချင်နေတာကြာပြီ၊ ရှင့်အနေနဲ့ ကျွန်မကို တခြားတစ်ယောက်နဲ့ မှားနေတာလား။ တချို့လူတွေက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် သိကြတယ်လို့ အထင်လွဲနေကြပုံပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်အနေနဲ့ ကျွန်မကို ဝင်တိုက်မိပြီး တောင်းပန်စကားမပြောခဲ့ဘူး”

သူမသည် သိသိသာသာပင် သရော်နေပြီး သူမ၏ကတ်များကို ချပြလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ရွှီ မိသားစု - “…”

ရွှီယောက် - “…” သူမက ဒီလောက်တောင် သာမန်ဆန်နေတာလား။ သူတို့ ရထားပေါ်မှာ တွေ့ခဲ့ကြပေမယ့် သူမက သူမကို မမှတ်မိဘူးတဲ့လား။

ရွှီယောက်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသော်လည်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ရထားပေါ်တွင် သူတို့ စကားမပြောခဲ့ကြသလို ရွှီယွဲ့ဟွား၏ မောင်နှမများလည်း ဘာမှအကျိုးမဖြစ်ခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူမ၏နာကြည်းမှုကို လွှတ်ချလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ မှားသွားတာဖြစ်မယ်” ရွှီယောက်သည် လုနန်၏စကားအတိုင်း လိုက်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့သည် လမ်းခွဲကာ ဈေးထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ လျိုအာ့နျိုနှင့် ဝမ်ရှိုကျစ်တို့သည် ဒေသခံစကားကို ကျွမ်းကျင်စွာပြောဆိုရင်း အလွယ်တကူ ရောနှောသွားကြသည်။ လုနန်က သူမလိုချင်သောအရာကို ပြောလိုက်တိုင်း သူတို့က အနိမ့်ဆုံးဈေးဖြင့် ရှာပေးကြသဖြင့် လုနန်သည် အလိုလိုက်ခံရသည့်အရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါက တော်တော်လေး ကြည်နူးစရာကောင်းသည်။

ဈေးထဲတွင် လျှောက်ပတ်ပြီးနောက် လုနန်သည် အကြမ်းထည်အဝတ်စနှင့် ဂွမ်းအချို့ ဝယ်ရုံသာမက ဒေသထွက်အထူးအစားအစာများစွာကိုလည်း စုဆောင်းခဲ့သည်။ သူမသည် အန်တီဝူတောင့်တနေသော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ပန်းမျိုးစေ့အမျိုးမျိုးကိုပင် ရခဲ့သည်။

သူတို့လိုအပ်သောအရာများကို ဝယ်ပြီးနောက် လုနန်၊ လျိုအာ့နျိုနှင့် ဝမ်ရှိုကျစ်တို့သည် ဒါရိုက်တာလန်ကို စောင့်ရန် ဈေးအဝင်ဝသို့ ပြန်လာကြသည်။ သူတို့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ဒါရိုက်တာလန်သည် ရှန့်လန်နှင့်အတူ ထိုနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်နေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူမက လုနန်သည် လျိုအာ့နျိုနှင့် ဝမ်ရှိုကျစ် တို့နှင့်အတူ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး သယ်ဆောင်ကာ ပြန်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ငါ ရှန့်လန်ကို သကြားလုံးဝယ်ဖို့ ခေါ်သွားပြီးတော့မှ မင်းက ဒေသခံစကား နားလည်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သတိရပြီး မင်းကိုရှာဖို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့တာ။ ကံကောင်းလို့ ရှောင်လျိုနဲ့ ရှောင်ဝမ်တို့ မင်းနဲ့အတူရှိနေလို့ပဲ။ အခု ငါတို့အားလုံး လိုအပ်တာတွေရပြီဆိုတော့ ရွာထဲကို လက်သမားဆရာရှာဖို့ သွားကြရအောင်။ ဈေးထဲမှာ ရှဲ့လောင်စန်းကို မတွေ့ခဲ့ဘူး”

လုနန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဒါရိုက်တာလန်၊ ရှင့်အတွက် ဘာမှမဝယ်ဘူးလား”

ဒါရိုက်တာလန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “မဝယ်ပါဘူး၊ ငါက သေတ္တာတစ်လုံးလုပ်ဖို့ လက်သမားဆရာကို ရှာမလို့ပဲ။ ဒီကောင်မလေးက ဈေးထဲကို သကြားလုံးစားချင်လို့ လိုက်လာတာ”

“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို သွားကြရအောင်”

ဒါရိုက်တာလန်က ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် လုနန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး သူမ၏နောက်မှ ရှဲ့လောင်စန်း၏ အိမ်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ရှဲ့လောင်စန်းသည် ရွာ၏အနောက်ဘက်စွန်းတွင် နေထိုင်သည်။ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ရွာထဲကလူတွေက များသောအားဖြင့် သူတို့၏ခြံတံခါးကို ဖွင့်ထားကြသည်။ ဒါရိုက်တာလန်သည် လုနန်ကို ခြံတံခါးမှတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်သွားရာ ရှဲ့လောင်စန်းသည် ခြံထဲတွင် သစ်သားပုံဖော်ခြင်းဖြင့် အလုပ်များနေသည်။ သူက ဒါရိုက်တာလန် ကို မြင်သောအခါ မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း အလုပ်ကိုမရပ်ပေ။ “ဒါရိုက်တာလန်၊ ရောက်လာပြီလား”

ရှဲ့လောင်စန်း၏ မာနကြီးသောသဘာဝကို သိသောကြောင့် ဒါရိုက်တာလန်သည် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ရှဲ့လောင်စန်း၊ ဒီကောင်မလေးက ပရိဘောဂတချို့လုပ်ဖို့လိုတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့အတွက် ကောင်းကောင်းလုပ်ပေးလိုက်ပါ”

ရှဲ့လောင်စန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုပရိဘောဂမျိုးလဲ”

လုနန်သည် သူမ၏အိတ်ထဲမှ ဒီဇိုင်းပုံကြမ်းအများအပြားကို ထုတ်ကာ သစ်သားပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

“ဒီလိုမျိုးပါ”

ရှဲ့လောင်စန်းသည် သူ့အလုပ်ကို ရပ်လိုက်ပြီး ဆေးလိပ်တစ်လိပ်လိပ်ကာ တစ်ချက်ဖွာလိုက်ပြီးနောက် ဒီဇိုင်းပုံကြမ်းများကို ကောက်ယူကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ပုံကြမ်းနှစ်ခုလောက်ကို လှန်လှောကြည့်ပြီးနောက် သူ နောက်ဆုံးတွင် လုနန်ကို မော့ကြည့်ပြီးမှ ပုံကြမ်းများဆီသို့ ပြန်သွားသည်။

“ဒါကို လုပ်ပေးနိုင်မလား”ဒါရိုက်တာလန်က မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့လောင်စန်းက အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “လုပ်ပေးနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ အလကားလုပ်ပေးလို့ရတယ်”

“အလကား?”

ဒါရိုက်တာလန် သံသယဖြစ်သွားသည်။ ရှဲ့လောင်စန်းသည် နာမည်ကြီး ကပ်စေးနဲသူဖြစ်ပြီး ပရိဘောဂလုပ်သည့်အခါ အနည်းငယ်သောပမာဏကိုပင် အမြဲတမ်း တွက်ချက်တတ်သည်။ သူသည် သူမအတွက် မုန့်လုံးတံ သေးသေးလေးကိုပင် လျှော့ဈေးမပေးခဲ့ဖူးဘဲ၊ ယခုမှတွေ့ဖူးသူတစ်ယောက်အတွက် ပရိဘောဂကို အလကားလုပ်ပေးလောက်အောင် ဘယ်လိုများ ရက်ရောနိုင်မည်နည်း။

"အခမဲ့လုပ်ပေးလို့ ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းချက်တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ မင်း ဒီပုံတွေ ငါ့ကို ပေးရမယ်"

ရှဲ့လောင်စန်းက မန်ဒရင်း(ပြည်မ)စကားကို မပီကလာပီကလာဖြင့် ပြောလိုက်ရာ သူသည် အတွေ့အကြုံအချို့ရှိကြောင်း ပြနေသည်။

လုနန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ခေတ်တိုင်းတွင် သူ့ခေတ်နှင့်သူ အလှအပဆိုင်ရာ အမြင်များရှိကြသည်။ သူမယူလာသော ပရိဘောဂဒီဇိုင်းများသည် ခေတ်မီပြီး ရိုးရှင်းသော သစ်သားပုံစံများ ဖြစ်ကြသည်။ ဧည့်ခန်းအတွက် ဆိုဖာတစ်လုံးနှင့် လှေကားပုံစံ ကော်ဖီစားပွဲတစ်လုံး၊ ဘေးတင်ဘီရိုများ၊ ထမင်းစားခန်းအတွက် ထောင့်မှန်စတုဂံပုံ ထမင်းစားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များ၊ ဖေးကျန့်နှင့် ကုဟွိုက်တို့အတွက် ကုတင်၊ စာရေးစားပွဲနှင့် အဝတ်ဘီရိုတို့အပြင် နေရာလွတ်များကို ဖြည့်ရန်အတွက် အခြားအသေးအဖွဲ့ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးလည်း ပါဝင်သည်။

လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းနှင့် ဒီဇိုင်းပိုင်း နှစ်မျိုးလုံးအရ ဤသစ်သားပရိဘောဂများသည် ၁၉၆၀ ပြည့်နှစ်များအတွင်း ကျေးလက်ဒေသမှ မိသားစုများ ကြိုက်နှစ်သက်သော ပုံစံများနှင့် အလွန်ကွာခြားလှသည်။

ထိုကာလအတွင်း လူအများ၏ အကြိုက်များသည် တင်းကျပ်ပြီး ရှေးရိုးဆန်ကြသည်။ သူတို့သည် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး တင့်တယ်လှပသော ပရိဘောဂများကို ပိုနှစ်သက်ကြသည်။ ပိုစတိုင်ကျသော ရွေးချယ်စရာများ ရှိလျှင်ပင် သူတို့သည် ပစ္စည်းဟောင်းနှင့် ရိုးရာပစ္စည်းများကိုသာ ရွေးချယ်ကြလေ့ရှိသည်။ ဒီဇိုင်းအသစ်များကို သူတို့အတွက် လက်ခံရန်ခက်ခဲပြီး ခုခံဆန့်ကျင်မှုများနှင့်ပင် ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်။

လုနန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော ပရိဘောဂများသည် လက်ရှိပုံစံများနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေပြီး အလွန်ရိုးရှင်းသော်လည်း ဒီဇိုင်းပိုင်းဆိုင်ရာ အသိအမြင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အစပိုင်းတွင် လုနန်က လက်သမားဆရာသည် သူမ၏ ရွေးချယ်မှုများကို မေးခွန်းထုတ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ပြီး သူမသည်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ သူက အမြင့်ဆုံးသော အသိအမှတ်ပြုမှုပုံစံကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ သူက ထိုပုံကြမ်းများကို လိုချင်နေသည်။

ဤအချက်က လုနန်အား ပွင့်လင်းသော အတွေးအခေါ်နှင့် အမြင်ကောင်းရှိသော လက်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ရှဲ့လောင်စန်းကို အမှန်တကယ် နှစ်သက်သွားစေသည်။

"ဆရာရှဲ့၊ ဆရာက ဒီပုံတွေထဲက ပရိဘောဂတွေကို ပုံတူလုပ်ပြီးတော့ ပြန်ရောင်းချင်လို့လား" သူမ စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

'ဘယ်သူမှ မဝယ်မှာကို သူ စိတ်မပူဘူးလား။'

သို့သော် ရှဲ့လောင်စန်းက ခေါင်းခါပြီး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဒီပရိဘောဂဒီဇိုင်းတွေက သိပ်ပြီးထူးခြားလွန်းတယ်။ လုပ်ပြီးရင်တောင်မှ အများစုက ရောင်းထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက စုဆောင်းပြီး လေ့လာရတာကို သဘောကျလို့ပါ"

လုနန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော အဖြေတစ်ခုဖြစ်သည်။ ရောင်းလို့မရနိုင်။ ဒါသည် လက်တွေ့ကျသော အမှန်တရားတစ်ခုပင်။

သို့သော်လည်း ဆရာရှဲ့တွင် အရည်အချင်းရော ထက်မြက်သော အမြင်ပါရှိသည်ကို သူမ ဝန်ခံရပေမည်။ ယခုအခါတွင် ဒါရိုက်တာလန် ပြောခဲ့သော စကားကို သူမ ယုံကြည်သွားပြီဖြစ်သည်။ သာမန်ပြည်သူများကြားတွင် ကျွမ်းကျင်သူများ အများအပြား အမှန်တကယ်ရှိနေသည်။ ဆရာရှဲ့၏ လက်ရာကို မြင်တွေ့ရရန် သူမ မျှော်လင့်နေမိသည်။

လုနန်သည် ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ညိတ်ပြီး သဘောတူသည် မတူသည်အား မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ရှဲ့လောင်စန်းက သူမ ပုံကြမ်းများကို လက်လွှတ်မခံလိုဟု ထင်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပရိဘောဂတွေကို အလကားလုပ်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားကို ယွမ် ၂၀ အပိုပေးမယ်"

ဒါရိုက်တာလန် - "..." ရှဲ့လောင်စန်း ရူးသွားပြီလား။

လုနန် - "..." အဲ့လောက်ထိ မလိုပါဘူး။

ဒါရိုက်တာလန် မှင်သက်သွားသည်။ သူမ လုနန်ကို ပရိဘောဂလုပ်ရန် ဤနေရာသို့ ခေါ်လာခဲ့သော်လည်း ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မကုန်သည့်အပြင် ပုံမှန်အားဖြင့် ကပ်စေးနဲသော ရှဲ့လောင်စန်းက သူမကို ပိုက်ဆံပင် ပေးချင်နေသည်။

ရှောင်လုသည် အမှန်ပင် ထူးခြားလှသည်။ ရှဲ့လောင်စန်း ကို ဤမျှလောက်အထိ ဖြစ်သွားစေသော ပုံစံများသည် မည်သို့သော ပုံစံများဖြစ်သည်ကို သူမ ကြည့်ချင်လှပြီ။

လုနန်သည် ထိုပိုက်ဆံကို လက်မခံနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။ သူမအတွက်မူ ဤသို့သော အမြင်ရှိသူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရခြင်းသည် လုံလောက်သော ဆုလာဘ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရှဲ့လောင်စန်းသည် ဤဒီဇိုင်းများကို ရောင်းမရနိုင်မှန်း နားလည်သော်လည်း ပုံကြမ်းတို့ကို ရရှိရန် သူက တောင်းဆိုနေဆဲဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ပရိဘောဂအပေါ် သူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အခြားသူများအတွက် ရှဲ့လောင်စန်းသည် လက်သမားတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အမြင်တွင်မူ သူသည် ယခုအခါ လေးစားထိုက်သော လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

လုနန်က ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာရှဲ့၊ ပုံတွေကို ဆရာ့ကို ပေးရတာ ကျွန်မ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်မကို ဘာမှ အပိုပေးစရာမလိုပါဘူး။ ဆရာက ကျွန်မအတွက် ပရိဘောဂတွေကို အလကားလုပ်ပေးမယ်လို့ ခုနကပြောတယ်လေ၊ ဒီတော့ ဒီလိုလုပ်ကြမလား၊ ကျွန်မက သစ်သားကုန်ကြမ်းဖိုးပဲ ပေးမယ်၊ လက်ခကိုတော့ ပုံတွေနဲ့ လဲလိုက်မယ်လေ၊ ဘယ်လိုသဘောရလဲ"

"တကယ်လား"

ရှဲ့လောင်စန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

သူ့လို ကပ်စေးနဲသူ တစ်ယောက်အတွက် ပိုက်ဆံသုံးခြင်းသည် စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံရသလို ခံစားရသည်။ ယခုမူ သူ ပိုက်ဆံပေးစရာမလိုတော့၊ ကံကောင်းခြင်းကြီးတစ်ခု သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသကဲ့သို့ပင်။

သူ့အမြင်တွင် လုနန်သည် ချဲ့ကားပြောခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံး လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

သူမ စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ရှဲ့လောင်စန်းက အလျင်အမြန် ကတိပေးလိုက်သည်။ "ငါ အကောင်းဆုံး ဂရုစိုက်ပြီး လုပ်ပေးပါ့မယ်၊ ပုံထဲကအတိုင်း လှပနေစေရမယ်လို့ အာမခံတယ်။ စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါ"

လုနန် - "ကောင်းပြီလေ၊ သဘောတူညီမှု ရပြီပေါ့"

အသေးစိတ် အချက်အလက်အချို့နှင့် သတိထားရမည့်အချက်များကို အပြီးသတ်ညှိနှိုင်းပြီးနောက် လုနန်သည် စပေါ်ငွေတစ်ဝက်ကို ပေးချေကာ အံ့အားသင့်နေသော ဒါရိုက်တာလန်နှင့်အတူ ရှဲ့ အိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ပြောရလျှင် ဒါရိုက်တာလန်သည် မူလက သူမ၏ မြေးမလေးနှင့် မြေးလေးအတွက် စာရေးစားပွဲတစ်ခု ပြုလုပ်ပေးသည့်အတွက် ရှဲ့ မိသားစုအား ကျေးဇူးတင်ရန် သွားခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည် လုနန်ကို အဖော်လိုက်ပေးရန် ထိုနေရာတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

ရှဲ့လောင်စန်းသည် လုနန်ကို စိတ်ကျေနပ်စေရန် ဒါရိုက်တာလန် အတွက် လက်ခကို လျှော့ပေးပြီး ကုန်ကြမ်းဖိုးသာ ယူခဲ့သည်။

**

စာရေးသူမှာ ပြောစရာရှိသည်

ဖေးရှောင်ကျန့်သည် မြို့ထဲတွင် စာရေးနေရင်း နောက်တစ်ကြိမ် နှာချေမိသည်။ သူ့အကြောင်း ဘယ်သူတွေးနေတာလဲ။

ဖေးရှောင်ကျန့် - ဒါ ငါ့ရဲ့ချစ်ညီလေးပဲ ဖြစ်ရမယ်။

လုနန် - ငါပါဟဲ့၊ ငါ့ရဲ့ချစ်လှစွာသော သားလေးရဲ့။ အို သွားပါပြီ၊ ဗီလိန်မက အမှောင်လမ်းသွားရုံတင်မကဘူး၊ မင်းရဲ့ တရားဝင်ပါတနာရဲ့ ဇာတ်ကောင်စရိုက်ကလည်း ပြိုလဲသွားပြီ။ မင်းအမေကိုတော့ ငါမစော်ကားရဲဘူး၊ ဒါကြောင့် ထွက်ပြေးတော့မယ်။ မြန်မြန်လာခဲ့။ နောက်ကျတော့မယ်!