အခန်း (၁၀၈)

သူတို့ ရှဲ့ တို့အိမ်မှ ထွက်လာချိန်တွင် ဒါရိုက်တာလန် သည် အနည်းငယ် ကြောင်အနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် ကောင်းကင်တွင် မြင့်မားစွာရှိနေသော နေကို မော့ကြည့်ပြီး သူ့ဘာသာသူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ စျေးကို လုံးဝမလျှော့တတ်တဲ့ ရှဲ့လောင်စန်း ဟုတ်ရဲ့လား။ နေက အနောက်ဘက်က မထွက်သေးဘူးမလား"

သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ဒါရိုက်တာလန်သည် ဤကျေးဇူးအတွက် လုနန်၏ ကောင်းမှုဖြစ်ကြောင်း ပြောရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ သူမက စိတ်အားထက်သန်စွာ ချီးကျူးပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လု၊ ဒါက ရှဲ့လောင်စန်း ရဲ့ဆိုင်မှာ အပေးအယူတစ်ခု ရခဲ့တာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ မင်းရဲ့ဒီဇိုင်းတွေက ရှဲ့လောင်စန်း လုပ်နေတဲ့ ပရိဘောဂတွေအတွက် မဟုတ်လား။ ပြီးသွားတဲ့အခါ မင်း ဘယ်လိုအဖိုးတန် ရတနာတွေ ဖန်တီးထားလဲဆိုတာ ငါ သေချာပေါက် လာကြည့်ရမယ်"

လုနန်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ထွေထွေထူးထူးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မကြိုက်တဲ့ ဒီဇိုင်းတွေပါ၊ ဆရာရှဲ့ ကလည်း သဘောကျသွားတာပါ"

ထို့နောက် သူမက ယဉ်ကျေးစွာ ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါရိုက်တာလန်၊ ဒီနေ့ အကူအညီပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မကို ဈေးကို ခေါ်သွားပြီး လက်သမားဆရာ ရှာဖို့ အဖော်လိုက်ပေးတဲ့အတွက် တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်မတို့အိမ်ကို ထမင်းလာစားဖို့ ဖိတ်ချင်ပါတယ်"

ဒါရိုက်တာလန်က လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ "အေးပါ ငါ သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်"

တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုထားသောနေရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စစ်သားဇနီးများ အုပ်စုလိုက် စုဝေးစကားပြောရင်း သူတို့ဝယ်လာသော ပစ္စည်းများအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။ လျိုအာ့နျိုသည် ရှန့်လန် နှင့်အတူ အရိပ်ထဲတွင် ရပ်နေပြီး ဒါရိုက်တာလန်နှင့် လုနန်တို့ ပြန်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ သူတို့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ပြန်လာကြပြီလား။ ကဲ၊ ဘယ်လိုလဲ။ ရှဲ့လောင်စန်း အိမ်မှာရှိလား" လျိုအာ့နျိုက လုနန် ထားခဲ့သော ပစ္စည်းများကို ပြန်ပေးရင်း မေးလိုက်သည်။

ဒါရိုက်တာလန်က ဝင်ပြောသည်။ "အိုး၊ နင် ယုံမှာတောင် မဟုတ်ဘူး..."

ပြီးနောက် ရှဲ့လောင်စန်း၏အိမ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ထူးဆန်းသည့်အကြောင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မျှဝေပြောပြလိုက်သည်။

လျိုအာ့နျိုက သူမပေါင်ကိုပုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါ သိသားပဲ။ ရဲဘော် လုက ပညာတတ်အငွေ့အသက်ရှိတယ်၊ စကားပြောရော ပုံဆွဲရော တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူပဲ သူ့ဒီဇိုင်းတွေအတွက် လူတွေက ပိုက်ဆံပေးချင်တဲ့အထိပဲ"

ရှန့်လန်က လုနန်ကို အားကျသည့်အကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်ကာ ပြောသည်။ "အစ်မ လု က တကယ်ကို တော်တာပဲ"

သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံချိန်မှစ၍ ရှန့်လန်သည် လုနန်၏ ပရိသတ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ လုနန် သည် လူတိုင်းက သူ့အား အလွန်အမင်း ချီးကျူးနေသည်ဟုထင်ကာ အနည်းငယ် မျက်နှာပူနေမိသည်။

ရှန့်လန်၏ ချီးကျူးစကားကို ကြားသောအခါ ဒါရိုက်တာလန်သည် အတွေးနက်နေပုံရသည်။ လုနန် စာတတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ သူမ၏ ဒီဇိုင်းပုံကြမ်းများတွင် ပုံများသာမက မှတ်စုများပါ ရေးမှတ်ထားပြီး သူမ၏ စကားပြောဟန်နှင့် အမူအရာများသည် စာမတတ်သူတစ်ယောက်နှင့် မတူပေ။ ဒါရိုက်တာလန်က လုနန်၏ ပညာအရည်အချင်းကို စဉ်းစားနေမိပြီး အကယ်၍ သူမတွင် အနည်းဆုံး မူလတန်းကျောင်းနောက်ခံရှိပါက မူလတန်းကျောင်းတွင် ဆရာမကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။

ခဏအကြာတွင် မြို့တွင်းရှိ ထောက်ပံ့ရေးဌာနခွဲမှ ပြန်လာသော ယာဉ်သည် ရောက်ရှိလာသည်။ စစ်သားကတော်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တက်ကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဒါရိုက်တာလန်နှင့် လုနန်တို့ အတူတူထိုင်ကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အစောပိုင်းက လုနန်နှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ အတင်းအဖျင်းပြောခဲ့သော ဇနီးများကပင် ယခုအခါ သူမအနားတွင် သိသိသာသာ အနေရခက်နေကြပြီး၊ သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဖမ်းစားမိမည်စိုးသည့်အလား သူတို့၏အကြည့်များကို လွှဲဖယ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေကြသည်။

လုနန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ထရပ်ကားသည် တဂျိမ်းဂျိမ်းမြည်သံပေးလျက် သူတို့ကို တောင်တန်းများထဲသို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်သွားသည်။ ယာဉ်မောင်း လောင်ယွီသည် အမျိုးသမီးများကို မြစ်ကမ်းနားတွင် ချပေးပြီးနောက် မောင်းထွက်သွားသည်။

လျိုအာ့နျို၏ ဆော့ကစားတတ်သော သားနှစ်ယောက်သည် သူမကို လာကြိုရန် အမှန်ပင် ရောက်လာကြသော်လည်း သူတို့သည် သူမ၏ ဈေးဝယ်အိတ်များကို ပိုစိတ်ဝင်စားပုံရသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ လုနန် သည် သူမကို စောင့်နေသော ဖေးကျီအန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အခြားအမျိုးသမီးများက သူမဘက်သို့ စနောက်လိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး ဒါရိုက်တာလန်ကမူ သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ပြုံးနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ရှင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဖေးကျီအန်းက ရှေ့သို့တက်လာပြီး သူမကို ထရပ်ကားပေါ်မှ ဆင်းရန် ကူညီပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "နေ့လယ်စာစားချိန် နားနေတာ"

ဟူမေ့က စနောက်ခဲ့သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး ဖေးက ဒီလောက် ဂရုစိုက်တတ်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ သူက ကျွန်မယောင်္ကျား စုန့် ကို အရှက်ရအောင် လုပ်နေတာပဲ"

ဒါရိုက်တာလန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "နင့်ယောင်္ကျား စုန့် တစ်ယောက်တည်းမှ မဟုတ်တာ။ ကြည့်စမ်းပါဦး — ဒီမှာရှိတဲ့ ငါတို့အားလုံးထဲမှာ ရဲဘော် လု တစ်ယောက်တည်းပဲ သူ့ယောင်္ကျားက လာကြိုတာ။ တခြား ဘယ်သူ့ယောင်္ကျား လာကြိုလို့လဲ"

အခြားအမျိုးသမီးများသည်လည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးနေကြသော်လည်း ပြောမထွက်ရဲကြပေ။ သူတို့သည် ဟူမေ့၊ ဒါရိုက်တာလန်တို့နှင့်မတူဘဲ သူတို့သည် ဖေးကျီအန်းနှင့် စနောက်ရန် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဖေးကျီအန်းသည် တပ်ရင်းမှူးထက်ပင် ပို၍ ခံ့ညားထည်ဝါနေသည်။ တပ်ရင်းမှူးဇနီးဖြစ်သော ဒါရိုက်တာလန် အတွက် ဒုတပ်ရင်းမှူးကို စနောက်ခြင်းသည် သဘာဝကျကြောင်း သူတို့သိကြသော်လည်း သူတို့ကိုယ်တိုင်ကတော့ ထိုသို့သော သတ္တိမျိုးကို မပြရဲကြပေ။

ဖေးကျီအန်းသည် အချိန်မဆိုင်းဘဲ လုနန် လက်ထဲမှ အဝတ်အိတ်ကို ယူပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ အိမ်ပြန်ပြီး နေ့လယ်စာစားကြရအောင်"

လုနန် ဗိုက်မဆာသော်လည်း ရေအလွန်ငတ်နေသောကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ"

ဖေးကျီအန်းက ဒါရိုက်တာလန်ကို ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာလန်၊ ကျွန်တော်တို့ သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

ဒါရိုက်တာလန်က ပြုံးလျက် သူတို့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "သွားကြ၊ သွားကြ၊ ငါတို့အားလုံးလည်း အိမ်ပြန်သင့်ကြပြီ"

လုနန်နှင့် ဖေးကျီအန်းတို့ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် အခြားကတော်များသည် သူတို့၏ အိတ်များကို သယ်ဆောင်ကာ အားကျခြင်းနှင့် မနာလိုခြင်း ရောယှက်နေသော ခံစားချက်များဖြင့် နောက်မှလိုက်ပါလာကြပြီး သူတို့၏ ယောင်္ကျားများသည် သူတို့ကို တစ်ခါမျှ လာမကြိုဖူးသည့်အတွက် စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြသည်။

ဟူမေ့က အရေးမစိုက်ဟန်ဆောင်ကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးဖေးကို ကြည့်ပါဦး၊ သူ့မိန်းမကိုပဲ ဂရုစိုက်နေတာ။ ဒါရိုက်တာလန် ဒီမှာ ရှိနေသေးတာတောင် ပစ္စည်းတွေသယ်ပေးဖို့ စစ်သားတစ်ယောက်မှ မခေါ်ဘူး။ သူက ရဲဘော် လုနဲ့ ထွက်သွားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးပဲကို.."

ဒါရိုက်တာလန်က ဘာမှပြန်မပြောသော်လည်း လျိုအာ့နျိုကမူ သူမကို စပ်စုသလို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အမြဲတမ်း ကိုယ့်ပစ္စည်းကိုယ် သယ်နေကြ မဟုတ်ဘူးလား"

ထို့အပြင် ယခုသည် နေ့လယ်စာစားချိန်ဖြစ်ပြီး စစ်သားအားလုံး ထမင်းစားနေကြသည်။ သူတို့ကို ဤနေရာတွင် ကူညီရန် ခေါ်လိုက်လျှင် သူတို့၏ နောက်ပိုင်း လေ့ကျင့်ရေးကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေနိုင်သည်။

လျိုအာ့နျို စကားဆုံးသည်နှင့် ဟူမေ့ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဝမ်ရှို့ကျစ်ကမူ သူမအား အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါရိုက်တာလန်သည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို မသိဟန်ဖြင့် ရှန့်လန် လေးနှင့်အတူ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေသည်။ လေးလံသော အထုပ်အပိုးများဖြင့် ဝန်ပိနေသော အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ သူမသည် ဈေးမှ သကြားလုံးအချို့သာ ဝယ်ခဲ့ပြီး ထိုအရာအားလုံးကို ရှန့်လန်က ကိုင်ထားသည်။

အနီးအနားတွင် နေထိုင်ကြသော ဟူမေ့၊ ဝမ်ရှို့ကျစ်နှင့် လျိုအာ့နျိုတို့သည် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ခွဲထွက်သွားကြသည်။ ရုတ်တရက် ဝမ်ရှို့ကျစ် က ဟူမေ့ ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နင် အကြံအစည်တွေရှိနေရင် လက်လျှော့လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ဒါရိုက်တာလန်က နင် ပြဿနာရှာနေတာကို မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

"ယောက်ျားတွေရဲ့ အရေးကိစ္စထဲ ဝင်မရှုပ်နဲ့။ နင်သာ ဆက်ပြီး ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ ကြိုးစားနေရင် နင့်ယောင်္ကျား စုန့် ပဲ အကျိုးဆက်ကို ခံစားရမှာ"

ဟူမေ့သည် အစောပိုင်းက လျိုအာ့နျို၏ တည့်တိုးပြောသော စကားကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေပြီးဖြစ်ရာ ယခု ဝမ်ရှို့ကျစ်က သူမကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် မဲမှောင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နင့်ယောင်္ကျား အခွင့်အရေး လွတ်သွားတာ မဟုတ်တော့ နင်က ပြောရလွယ်တာပေါ့။ နင်ကတော့ စိတ်မပူဘူးပေါ့"

စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် ဝမ်ရှို့ကျစ်နှင့် လျိုအာ့နျိုတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲ တိုက်ရိုက်ထွက်သွားသည်။

လျိုအာ့နျိုက ဟူမေ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါ်လိုက်သည်။ "ဟဲ့ သူ ဘာလို့ ထွက်သွားတာလဲ"

သို့သော် ဟူမေ့က နောက်လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

လျိုအာ့နျိုက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ပြောသည်။ "ငါ သူ့ကိုလည်း သွားမစမိဘူး မှတ်လား သူက ဘာလို့ ငါ့ကို လျစ်လျူရှုသွားရတာလဲ"

ဝမ်ရှို့ကျစ် - "..."

လျိုအာ့နျိုသည် ဟူမေ့ ခုနက ပြောခဲ့သည့်စကားကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ "ဘာလဲ။ သူ့ယောင်္ကျား လောင်စုန့် ရဲ့ အခွင့်အရေးကို တစ်ယောက်ယောက်က လုယူသွားလို့လား"

"လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး ဖေးလား။ အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ငါ့ယောင်္ကျား လောင်ကျောက်က လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး ဖေးက အရမ်းစွမ်းဆောင်ရည်ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။ လောင်ကျောက်တောင် သူ့ကို လေးစားတာ"

ဝမ်ရှို့ကျစ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေ နားမထောင်နဲ့။ ဘယ်သူ အခွင့်အရေးရမလဲဆိုတာ အထက်လူကြီးတွေက ဆုံးဖြတ်တာ။ ငါတို့ ဝင်မပါသင့်ဘူး။ သူမက ရူးကြောင်ကြောင်အတွေးတွေ တွေးနေတာ။ နောက်ဆို သူ့နဲ့ အဝေးမှာနေတာ ပိုကောင်းတယ်"

လျိုအာ့နျိုက ပြောလိုက်သည်။ "ငါ သူ့နဲ့ မပေါင်းတော့ဘူး။ ငါ့မှာလည်း မာနရှိတယ်။ ငါ့ကို အဖက်မလုပ်တဲ့လူကို ဘာလို့ ဆက်ပြီး သွားပေါင်းနေရမှာလဲ"

လုနန် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး ရေတစ်ခွက်အပြည့် သောက်လိုက်သည်။ သူမ ခွက်ကို ချလိုက်သည်နှင့် ဖေးကျီအန်းက သူမကို ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်သို့ ဆွဲထိုင်စေလိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူမရှေ့တွင် ထိုင်ချပြီး လုနန်၏ ဘောင်းဘီအောက်နားကို လှန်တင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်သည် ပွန်းပဲ့ရာများနှင့် နီရဲနေသော အကွက်များ ရောထွေးနေသည်။ ဒဏ်ရာများက ကျက်စပြုနေပြီဖြစ်သော်လည်း သွေးစွန်းရာများက မြင်နေရဆဲဖြစ်သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာရလာတာလဲ"

လုနန် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ "ရှင် ဘယ်လိုသိတာလဲ"

ဖေးကျီအန်းက ဤသည်ကို သတိထားမိသည့်အတွက် အမှန်ပင် အထင်ကြီးစရာကောင်းလှသည်။

အန်တီဝူလည်း လုနန်၏ ဒဏ်ရာရနေသော ခြေထောက်ကို မြင်ပြီး ဂရုမစိုက်မှုအတွက် သူမကို ဆူပူလိုက်သည်။ သူမသည် ဖေးကျီအန်းအတွက် ဆေးယူရန် အထဲသို့ဝင်သွားသည်။ ဆေးမှာ အနံ့ပြင်းပြီး အန်တီဝူသည် ရှောင်ဟွိုက်နှင့် ရှောင်ရှကို အထဲခေါ်သွားကာ ထမင်းစားစေပြီး ဖေးကျီအန်းနှင့် လုနန်တို့ကို ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထားခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းက လုနန်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဆေးလိမ်းပေးရင်း အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း လမ်းလျှောက်တာ ခြေတစ်ဖက်က ပေါ့ပြီး တစ်ဖက်က လေးနေတာလေ။ ကိုယ် ဘယ်လိုလုပ် သတိမထားမိဘဲ နေမလဲ"

ဖေးကျီအန်း၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများမှ ဘာတစ်ခုမှ လွတ်မြောက်မသွားပေ။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူမ ဒဏ်ရာရပုံကို အတိုချုပ်ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖေးကျီအန်းကို ပြောပြပါက သူက ထိုအကြောင်းကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ်သုံးကာ သူမကို "အပြစ်ပေး" မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုနန်သည် သူမကို တွန်းချပြီး တောင်းပန်ရန် ငြင်းဆန်သော လူကို ကန်ထုတ်ခဲ့ကြောင်း ဖေးကျီအန်း ကြားသောအခါ သူက သက်ပြင်းချကာ နဖူးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆို စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့။ မင်း သူ့ကို မနိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"တပ်ဖွဲ့တွေက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လေ့ကျင့်ရေးထွက်ရတော့မယ်၊ ဆယ်ရက် ဒါမှမဟုတ် လဝက်လောက်အထိ ပြန်မလာဘူး။ ဒါက လေ့ကျင့်ရေးသက်သက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့နေ့မှာ ကိုယ် စစ်မြေပြင်ကို ရောက်သွားခဲ့ရင် အိမ်နဲ့ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက် အဆက်အသွယ်မရနိုင်တာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းသာ ဒီလို မဆင်မခြင် ဆက်လုပ်နေရင် ကိုယ် စိတ်မအေးနိုင်ဘူး"

ဖေးကျီအန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "လိမ္မာပါ၊ ကိုယ် စိတ်မပူရအောင်နေနော်၊ ဟုတ်ပြီလား"

လုနန် ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။ သူမကိုယ်သူမ စိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်သူဟု မမြင်ပေ။ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အားလုံးသည် သူမ၏ ပြိုင်ဘက်ကို အကဲဖြတ်ခြင်းအပေါ် အခြေခံသည် - နိုင်လျှင် တိုက်ပြီး မနိုင်လျှင် ပြေး။ ထိုစည်းမျဉ်းကို သူမ နားလည်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူမကို နားလည်သင့်သည်။ သူသည် ယခင်က ဤအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သံသယမဝင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူက ကွဲပြားခြားနားသော စကားများ ပြောနေသောကြောင့် လုနန် သည် သူ၏ သဘောထားမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လေ့ကျင့်ရေးများ၊ စစ်မြေပြင်သို့ သွားခြင်း...

လုနန်သည် ထက်မြက်သူဖြစ်သည့်အလျောက် မသေချာသော သံသယတစ်ခု စတင်ဝင်ရောက်လာပြီး သူမ၏ နှလုံးသားသည် လေးလံသွားသည်။ သူမ စိုးရိမ်နေသလို ဖြစ်နေပြီလား။

လုနန် ဖေးကျီအန်း၏ ရင်ခွင်ထဲ မှီထားလိုက်သည်။ စစ်မြေပြင်တွင် သေနတ်များနှင့် အမြောက်များသည် လူမရွေးပေ။ အချိန်မရွေး အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်သည်။ သေခြင်းတရားသည် စစ်သားတိုင်းကို မျှတစွာ ဆက်ဆံသည်။ စိတ်ထဲတွင်တော့ လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း ဘယ်တော့မှ စစ်တိုက်ထွက်စရာ မလိုရန် မျှော်လင့်မိသည်။

သို့သော်လည်း ဖေးကျီအန်းသည် တိုင်းပြည်က ပထမဖြစ်ပြီး စစ်သားများတွင် သူတို့၏ တာဝန်များရှိသည်ဟု တစ်ခါက ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သူမ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းကို တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။

မူရင်းဇာတ်လမ်းတွင် ဖေးကျီအန်းသည် စစ်မြေပြင်သို့ သွားရမည်၊ မသွားရမည်ကို သူမ မသိပေ။ သူသည် အသက်ကြီးသည်အထိ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့သည်ကိုသာ သူမသိသော်လည်း သူမရောက်ရှိလာခြင်းက သူ၏ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲစေခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို မသေချာမရေရာမှုများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

အတိတ်ကာလတွင် လုနန်သည် အနာဂတ်ကို မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် ထိုနည်းတူ ကြောက်ရွံ့နေသည်။ သူမသည် ဤကြောက်ရွံ့မှုကို အပြင်သို့ ထုတ်မပြနိုင်ပေ။ ဖေးကျီအန်း၏ လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ရှင့်ကို ကတိပေးပါတယ်"

ဖေးကျီအန်းက လုနန်ကို ပြန်လည်ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသကဲ့သို့နှင့် တိတ်တဆိတ် တောင်းပန်နေသကဲ့သို့ သူမ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ခဏအကြာတွင် လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်လိုက်ပြီး မျက်တောင်ခတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ဗိုက်ဆာတယ်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်လား။ ထမင်းစားကြရအောင်။ စားပြီးရင် ကျွန်မရဲ့ လျှို့ဝှက်ဥယျာဉ်ကို ဒီဇိုင်းဆွဲလို့ရပြီ။ ရှင် ကျွန်မကို ကူညီမှာမလား"

"လျှို့ဝှက်ဥယျာဉ်" ဖေးကျီအန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မရဲ့ လျှို့ဝှက်ဥယျာဉ်လေ။ ရှင် ထွက်သွားတော့မယ်လို့ ပြောတယ်မဟုတ်လား။ ရှင် ပြန်လာမှပဲ အဲ့ဒါ ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်နေမလဲဆိုတာ မြင်ရမှာလေ။ အဲ့တော့ ရှင့်အတွက်လည်း လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

ဖေးကျီအန်းက ရယ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဇနီးလေးသည် လှပပြီး ရင်ခုန်စရာကောင်းသော အရာအားလုံးကို ချစ်မြတ်နိုးသည်ကို သူ ကောင်းစွာသိသည်။ မြို့တော်မှာတုန်းက သူမသည် အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခု သူတို့ တောင်တန်းများသို့ ရောက်လာသောအခါ သူမသည် လုံးဝ လွှတ်ချလိုက်တော့သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာလည်း ကောင်း‌ပေသည်။ သူမကို မြို့တော်မှ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် သူ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ သူမ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေထိုင်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။