မြက်ပင်

ရထားတွဲ ၃

လင်းရှန်သည် ယန္တရားရင်းမြစ်အမှတ်ကို ကုဗတုံးက ပြောင်းလဲလိုက်ပုံနှင့်ပတ်သက်၍ စဥ်းစားခန်းဝင်နေစဥ် သူ၏ အာရုံသည် ရုတ်တရက် အခြားတစ်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်။ အထူးသဖြင့်၊ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော တင်းကျန်းရီဆီသို့ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အဖြူရောင်ဓာတ်ခွဲခန်းဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသော်လည်း အောက်တွင် ဘာမှ မဝတ်ထားပေ။

တင်းကျန်းရီသည်လည်း လင်းရှန်ကို ဒီအချိန်မှာ မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အထင်မလွဲပါနဲ့။ ဒါက ကျွန်မအိပ်တဲ့ပုံစံပါ။ သွေးကပ်ဘေးပန်းမှာ ပြောင်းလဲမှုတွေ တွေ့လို့ အလျင်စလိုပြေးလာတာ၊ ဒါကြောင့် အဝတ်အစားလဲဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး”

လင်းရှန် တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ အမှန်တကယ် စိတ်မဝင်စားဟု မဆိုနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တင်းကျန်းရီ သည် အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ ထိုမြင်ကွင်းကို သူ မကြည့်မိဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သို့သော် ထိုအတွေးကို သတိပြုမိသည့်အခါ၊ မျက်နှာလွှဲရန်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလာတော့သည်။

ချောင်ချိနေသော ဓာတ်ခွဲခန်းဝတ်စုံအောက်မှ သူမ၏ နူးညံ့ဖြူဖျော့သော အသားအရေများကို မြင်တွေ့နေရပြီး၊ သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအဆစ်များကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ထိုမြင်ကွင်း၏ ရိုက်ခတ်မှုသည် ကြီးမားလွန်းလှသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လင်းရှန် သည် ပါးစပ်များ ခြောက်သွေ့လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“Sh*t”

သူသည် အကြည့်ကို အလျင်အမြန် လွှဲကာ သွေးကပ်ဘေးပန်း ဆီသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။ ထိုထူးဆန်းသောအပင်ကို စစ်ဆေးခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အာရုံပြောင်းရန်အတွက် ထိုအပင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

တင်းကျန်းရီက သူ့ကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ တမင်ရှောင်ရှားမှုကို သူမ လေ့လာပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဓာတ်ခွဲစားပွဲပေါ်သို့ နောက်သို့ ကိုယ်ကို မှီလိုက်ပြီး စားပွဲ၏ အစွန်းပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

ပြီးနောက်၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဖြစ်အများဆုံး ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ပင်—

သူမသည် ခြေထောက်များကို အနည်းငယ်ကားလိုက်ပြီး မျက်မှန်ကို ပြင်လိုက်ကာ၊ ခန့်မှန်းရခက်သောအမူအရာဖြင့် လင်းရှန်ကို ကြည့်နေသည်။

လင်းရှန် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။

“ခဏ—ငါ မဟုတ်ဘူး...”

တင်းကျန်းရီ သည် ပြန်မပြောဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

မည်သည့်စကားမှ ထပ်မံ ထွက်မလာတော့ပေ။

လင်းရှန်သည် အခြားတစ်စုံတစ်ခုကို ပြောတော့မည် ပြုစဥ်၊ အတွေးတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် သူ့စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

ဘာကိုမဟုတ်တာလဲဟ….

ငါ ဘာကိုများ ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ….

...ငါ ရှင်းပြဖို့ လိုအပ်လို့လား

သေစမ်းကွာ…

တွန့်ဆုတ်နေရင် ငါရှုံးနိမ့်သွားမှာပဲ။ ရှေ့ဆက်ရမယ်….၊၊

လင်းရှန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အပူရှိန်တိုးလာသည်။

သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောဘဲ ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ သူတို့နှစ်ဦးကြား အကွာအဝေးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်၊၊

သူမ၏ ခြေထောက်များကြားသို့ ဝင်ရောက်ပြီး၊ သူမ၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ကာ—

“ငါ...”

“ရှင့်သဘောအတိုင်းပဲ”

တင်းကျန်းရီ သည် သူ့ကို ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။

“ဒီကိစ္စအတွက်ဆိုရင် အလုပ်ကနေ ခဏနားလို့ရတယ်”

လင်းရှန် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ ဝန်ခံရပေမည်—တင်းကျန်းရီသည် ထူးခြားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အလုပ်ကို စွဲလန်းသူ။ အာရုံစိုက်သူ။

သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည်သည် မရှိသလောက် ဖြစ်ပုံရသော်လည်း—သူမ၏ စကားသံသည် အမြဲတမ်း အေးစက်ပြီး စက်ရုပ်ဆန်နေသော်လည်း—သူမသည် အလွန်ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူ ဖြစ်ကြောင်း လင်းရှန် က သိနိုင်သည်။

သူမ၏ စကားများနှင့် လုပ်ရပ်များသည် လုံးဝ ကိုက်ညီနေပြီး၊ သူမကို စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းအောင် စစ်မှန်စေသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ငါ—ဟမ်…”

လင်းရှန်၏ အသံသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

တင်းကျန်းရီသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်သည်။

“ဆက်လုပ်ပါ။ ညစ်ညမ်းတဲ့ စကားလုံးတွေ ပိုသုံးရင် ကျွန်မလည်း အရှိန်ရအောင် ပိုကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်”

“မဟုတ်ဘူး၊အဲ့ဒါ မဟုတ်ဘူး”

လင်းရှန်သည် အံ့အားသင့်မှုဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ တစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

“မင်း... မင်းရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ မြက်ပင်ပေါက်နေတယ်”

“…”

တင်းကျန်းရီ၏ အမူအရာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်လှမ်း၍ သူမ၏ ခေါင်းကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အမှန်ပင်—

သူမ၏ ဦးရေပြား အလယ်တည့်တည့်တွင် နူးညံ့ပြီး အပင်ပေါက်နေသော တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာတွေ့လိုက်သည်။

လတ်ဆတ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသော သေးငယ်သည့် အစိမ်းရောင် ပျိုးပင်လေးတစ်ခု။

“ဒါ ဘာကြီးလဲ...”

တင်းကျန်းရီသည် အလားတူ ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာဖြင့် လင်းရှန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

လင်းရှန် အလိုအလျောက် လက်လှမ်းကာ သူမကို ငြိမ်နေအောင် ထိန်းလိုက်သည်။

“ခဏ။ ငါ ကြည့်ပါရစေဦး”

သူသည် သူမကို ပို၍ နီးကပ်အောင် ဆွဲယူပြီး ခေါင်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင်—သူမ၏ ဦးရေပြားမှ အပင်ပေါက်နေကြောင့် မငြင်းနိုင်သော နူးညံ့သည့် အစိမ်းရောင် အဖူးလေးတစ်ခု။

ပို၍ပင် ထူးဆန်းသည်မှာ—

၎င်းသည် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားနေသည်။

ခဏလေးအတွင်းတွင် သုံးစင်တီမီတာမှ လေးစင်တီမီတာအထိ မြင့်တက်လာပြီး ထိပ်ဖျားတွင် သေးငယ်သော အဖူးလေးတစ်ခု စတင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုပန်းဖူးလေး ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာပြီး နူးညံ့သော ပန်းရောင်ပန်းပွင့်လေးကို ပေါ်လွင်လာစေသည့် အချိန်တွင် လင်းရှန် တောင့်တင်းသွားသည်။

တင်းကျန်းရီက မှန်းရခက်သောအမူယာဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါ ထူးခြားသက်ရှိလား ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ ရောဂါကူးစက်ခံရတာလား…သီးခြားခွဲထားဖို့ ဒါမှမဟုတ်... ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ လိုအပ်လား၊၊ ကျွန်မကို သတ်ဖို့ လိုအပ်ရင်လည်း အဝတ်အစားအရင်ဝတ်ပါရစေ”

သူမ၏ အသံသည် တည်ငြိမ်ပြီး အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အတွေးပေါင်း ထောင်ချီ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြေးလွှားနေကြောင်း လင်းရှန် က သိနိုင်သည်။

“ကျွန်မဆီမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် သွေးကပ်ဘေးပန်း ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဖြစ်ဖို့များပါတယ်။ ဘေးကင်းရေးအတွက်၊ ရှင်က ရထားပေါ်က လူတိုင်းကို ချက်ချင်း ရွှေ့ပြောင်းပေးသင့်ပါတယ်”

“နေပါဦး”

လင်းရှန်သည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် လက်ကို မြဲမြံစွာ တင်လိုက်သည်။

ထိုသေးငယ်သော ပန်းရောင်ပန်းလေးသည် ကြီးထွားမှု ရပ်တန့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယခု၊ တင်းကျန်းရီ ခေါင်းကို လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါတွင် ၎င်းသည် ညင်သာစွာ လှုပ်ခါယမ်းလျက် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။

သူမ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ပေါက်နေသော အဖူးလေးတစ်ခု...

လင်းရှန်သည် သူ မြင်နေရသည့် အရာအတွက် စကားလုံးများ ဆွံ့အနေသည်။

မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း သူ လက်လှမ်းကာ ထိုသေးငယ်သောအပင်ကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားရင်း ညှစ်လိုက်သည်။

“အ...နာတယ်—"

တင်းကျန်းရီ သည် လန့်ဖြန့်သွားကာ၊ လည်ပင်းသည် အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး ညင်သာစွာ ရှိုက်သံ ထွက်လာသည်။

“နာလား”

“အင်း”

သူမ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ထိုသေးငယ်သော ပန်းရောင်ပန်းလေးသည်လည်း သူမနှင့်အတူ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

လင်းရှန် “…”

သူ၏ ဦးနှောက်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ယနေ့ည ဖြစ်ရပ်များသည် ပို၍ပင် ထူးဆန်းလာသည်။

လင်းရှန်သည် ထူးဆန်းသော ပန်းပွင့်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခဏတာ အတွေးများ နစ်မြောသွားသည်။

“နာကျင်မှုကို ခံစားနိုင်တယ်ဆိုရင်... သူ့ရဲ့ တည်ရှိနေမှုကိုလည်း ခံစားနိုင်ရမှာပဲ၊ မဟုတ်လား”

သူ၏ စကားများသည် တင်းကျန်းရီကို တစ်စုံတစ်ရာ လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ပုံရသည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်—

“ကျွန်မ... ခံစားလို့ရတယ် ထင်တယ်”

“သူ့ကို... ပြန်သိမ်းအောင် လုပ်လို့ရမလား”

“ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”

လင်းရှန်သည် လေကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်သည်။

“ဒါဟာ စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ငါထင်တယ်”

တင်းကျန်းရီ ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဥ်းမြောင်းသွားသည်။

“စွမ်းရည်…ဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုအကြောင်း ကျွန်မ မကြားဖူးဘူး”

“ငါတို့ မကြားဖူးသေးတဲ့အရာတွေ အများကြီးရှိတယ်”

လင်းရှန်၏ လေသံသည် ပြတ်သားလာသည်။

“စကားပြောတာ ရပ်ပြီး—လုပ်ကြည့်”

သူ၏ အမိန့်ပေးသည့် အသံကြောင့် တင်းကျန်းရီ သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

သူမသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။ ရှင်ပြောတာ နားထောင်မယ်”

သူမသည် လေကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းကာ မျက်လုံးများကို တစ်ဖန် မှိတ်လိုက်သည်။

တစ်မိနစ်။

နှစ်မိနစ်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။

လင်းရှန်သည် ပန်းပွင့်ကို အာရုံစိုက် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေများကို တွေးတောနေသည်။

ထို့နောက်—

သေးငယ်သော ပန်းရောင်ပွင့်ချပ်လေးများသည် အတွင်းသို့ စတင်ခေါက်ဝင်လာသည်။

ပွင့်နေသော ပန်းသည် အဖူးအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကျုံ့သွားသည်။

ထို့နောက်၊ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရိုးရှင်းသော အစိမ်းရောင် အဖူးလေးအဖြစ်သို့ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပြီး သူမ၏ ဆံပင်နှင့် ရောယှက်သွားကာ လုံးဝမမြင်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“ဘယ်လိုလဲ”

တင်းကျန်းရီက လင်းရှန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“ပျောက်သွားပြီ။ ဒါက စွမ်းရည် ဖြစ်ပုံရတယ်—မင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီ”

တင်းကျန်းရီ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“အရင်က ပေါ်မလာပဲ…ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် စွမ်းရည်ကို ရုတ်တရက် ရသွားတာလဲ”

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သွေးကပ်ဘေးပန်း ဆီသို့ အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်း၏ စိုက်ပျိုးခန်းအတွင်း၌ အနက်ရောင် ပန်းပွင့်ချပ်များသည် မှိန်ဖျော့ပြီး မမြင်နိုင်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

လင်းရှန်သည် အစောပိုင်းက ကုဗတုံးကို အသုံးပြု၍ ရထားကို စကင်ဖတ်ထားခဲ့သည်—မည်သည့် ညစ်ညမ်းမှု လက္ခဏာမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ—ဤစွမ်းအားသည် ရထားပေါ်ရှိ လူများအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်ပေ။

“ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်လည်း ခုနက တိုးတက်ပြောင်းလဲသွားတယ်”

လင်းရှန်သည် ယန္တရားရင်းမြစ်အမှတ် ကို အပြည့်အစုံ ရှင်းပြရန် နည်းလမ်းမရှိသော်လည်း၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံကို တင်းကျန်းရီ ၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါတွင် သူသည် အနီးစပ်ဆုံး သေချာနေသည်—

သွေးကပ်ဘေးပန်းသည် အဓိကအမှောင်သတ္တဝါများထံမှ အမှောင်စွမ်းအားကို စုပ်ယူပြီးနောက်၊ ရထားပေါ်ရှိ လူများကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု စွမ်းအားကို ပေးအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။